Romances de WangFei

กาลเวลาผ่านไปนานเกือบห้าปีเต็ม ในที่สุดฮองเฮาเฟิ่งหรั่นก็มีพระประสูติกาลพระโอรสน้อยออกมาอย่างปลอดภัย โดยทันทีที่โอรสน้อยถือกำเนิดมาลู่เฟยหลงก็สถาปนาเป็นองค์รัชทายาททันที โดยมีพระนามว่าลู่จื้อ ที่หมายถึงหยกแห่งความเฉลียวฉลาด นับว่าเป็นชื่อที่มีความหมายมงคลอย่างยิ่งบัดนี้องค์ชายน้อยในวัยชันษาเพียงห้าปีกว่ากำลังวิ่งเล่นกับชินอ๋องผู้เป็นพี่ชายอย่างมีความสุข เนื่องจากชินอ๋องหรือองค์ชายน้อยลู่เสวียนยังเยาว์วัยอยู่มาก ลู่เฟยหลงจึงนำเขามาเลี้ยงดูในวังตามหน้าที่ของเสด็จอา แม้ว่าเด็กน้อยจะสูญเสียทั้งอดีตฮ่องเต้และฮองเฮาผู้เป็นมารดาไป ทว่ากลับได้รับความรักอย่างเต็มเปี่ยมจากลู่เฟยหลงและเฟิ่งหรั่นไม่ต่างจากบิดามารดาที่มอบให้บุตรคนหนึ่งอีกทั้งนอกจากจะมีข่าวดีเรื่องที่นางมีประสูติกาลพระโอรสแล้วนั้น ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่เป็นข่าวดีไม่แพ้กันถึงสองเรื่อง นั้นคือการแต่งงานระหว่างไป๋ซูเหวินและหลินเอ๋อร์ ไป๋ซูเหวินที่กลายเป็นท่านอ๋องแห่งเมืองทัวปาคนใหม่ แม้งานราชกิจจะรัดตัวมาก แต่ทว่าทุกครั้งที่เขามาเยือนเมืองหลวงเป็นต้องแวะเวียนมาหาหลินเอ๋อร์ เกี้ยวพาราสีจนนางใจอ่อนยอมตกลง

ไม่กี่วันถัดมา วังหลวงบังเกิดข่าวดีขึ้นอีกครั้งการจัดพิธีบรมราชาภิเษกดำเนินไปใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว แต่ทว่าลู่เฟยหลงที่เตรียมตัวขึ้นเป็นฮ่องเต้พระองค์ใหม่กลับต้องพบข่าวดีว่าตนเองนั้นกำลังจะกลายเป็นบิดาแล้ว เมื่อเฟิ่งหรั่นภรรยารักของเขานั้นตั้งครรภ์จากคำรายงานของหมอหลวง“จริงหรือ...ว่าที่ฮองเฮาตั้งครรภ์แล้วหรือ?” ลู่เฟยหลงดีใจจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ เขาถามหมอหลวงด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นที่กำลังจะได้กลายเป็นบิดาในอีกไม่กี่วัน“พะยะค่ะ ขอแสดงความยินดีด้วยพะยะค่ะ” หมอหลวงและทุกคนต่างคุกเข่าประสานมือแสดงความยินดีกับว่าที่ฮ่องเต้ ซึ่งกำลังจะมีทายาทมังกรสืบราชบัลลังก์ในไม่ช้านี้ ลู่เฟยหลงไม่รอช้าจึงรีบเข้าไปในตำหนักบูรพาเพื่อสวมกอดภรรยารักทันที“ท่านพี่...” เฟิ่งหรั่นยิ้มดีใจเมื่อนางได้พบคนที่อยากพบมากที่สุดในเพลานี้ ตอนนี้นางเพิ่งทราบว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ เพราะเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนนางกำลังเลือกเครื่องประดับมงคลใส่ในวันราชาภิเษกกับมารดา แต่สุดท้ายนางก็เป็นลมหมดสติไป หมอหลวงมาตรวจจึงได้รู้ว่านางนั้นกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ได้ราว

คุกหลวงในยามจื่อต้อนรับช่วงเวลาแห่งวันใหม่มืดมนน่ากลัวยิ่งนัก แม้จะมีแสงไฟจากกระถางไฟรายรอบคุกหลวงก็ตาม เหล่าทหารยามผลัดเปลี่ยนเวรกันในช่วงยามนี้พอดี โดยมีซ่งหลานผลัดมาทำหน้าที่นี้แทนหัวหน้าองครักษ์หลวงที่แลกเปลี่ยนเวรกันไปก่อนหน้านี้เฟิ่งอี้นั่งขดตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องขัง นางนั่งกอดเข่าท่าทางสั่นระริกเหมือนกำลังหวาดกลัวบางสิ่งบางอย่าง ผมเผ้าของนางยุ่งเหยิงและเนื้อตัวที่มีแต่รอยช้ำของเล็บที่นางจิกเข้าผิวเนื้อ รอยแดงจำนวนมากบนแขนของนางเกิดจากตัวนางเองทั้งสิ้น ซ่งหลานได้แต่มองภาพนั้นอย่างเวทนาในใจ“ไม่! อย่าทำข้า...กรี๊ด!” จู่ๆ เฟิ่งอี้ก็กรีดร้องคลุ้มคลั่งขึ้นมาอีกครั้งราวกับคนเสียสติ แขนของนางยกขึ้นมาราวกับปัดป้องบางอย่างที่กำลังจะคุกคาม“นางอาละวาดมาแบบนี้สักพักแล้วขอรับใต้เท้า...” ทหารผู้หนึ่งกล่าวรายงาน“คอยจับตาดูนางเอาไว้ให้ดีล่ะ” ซ่งหลานสั่งสั้นๆ แล้วเดินจากไปแววตาอันเลื่อนลอยของเฟิ่งอี้มองสรรพสิ่งรายรอบ นางรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดที่แตะจมูก ภายในใจของนางเกิดหวาดกลัวจับใจ&n

อัครมหาเสนาบดีเกาหยางกับเครือญาติถูกซ่งหลานจับตัวมาหมดทั้งจวน เกาหยางก่นด่าโวยวายตลอดทางที่ถูกจับกุมมา ท่ามกลางความปรีดาของชาวเมืองที่ตื่นขึ้นมาดูเหตุการณ์นี้ด้วยความแตกตื่น เพลานี้เกิดจลาจลภายในเมืองหลวงขึ้นมา แต่ประชาชนอย่างพวกตนได้รับผลกระทบไม่มากนัก นับเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง อีกทั้งเกาหยางกับคนสกุลเกาก็ถูกจับไปแล้ว เดาว่าอีกไม่นานคงมีพระบรมราชโองการจากโอรสสวรรค์พระองค์ใหม่ให้ประหารเจ็ดชั่วโคตรเป็นแน่ชาวบ้านที่เคยถูกเกาหยางกดขี่ บัดนี้ต่างพร้อมใจกันขว้างปาก้อนกรวดรายทางใส่ตลอด จนทั้งร่างของอัครมหาเสนาบดีเฒ่าเปื้อนไปด้วยโลหิตที่ไหลลงมาจากศีรษะที่แตก เกาหยางจนปัญญาที่จะขัดขืน เสนาบดีเฒ่าคาดการณ์ว่าตอนนี้ในวังหลวงคงเกิดจลาจลขึ้นแน่ แต่จะเป็นใครกันที่สั่งการ?ลู่เฟยหลงนั่งรออย่างใจเย็นที่ตำหนักบูรพาของเขา บัดนี้ลู่อวี้ ซู่ไท่เฟย เกากุ้ยเฟยต่างถูกพามาที่นี่กันหมด จากนั้นไม่นานทหารกลุ่มหนึ่งจึงพาร่างของเฟิ่งอี้ที่อิดโรยมาแล้วโยนร่างนางให้ทรุดลงกับพื้นต่อหน้าธารกำนัล ศัตรูคู่อาฆาตที่ทำร้ายเฟิ่งหรั่น!“ซ่งหลาน ไปเชิญพระชายาเรามาที่นี่&rdquo

นับวันอาการของเฟิ่งอี้ยิ่งหนักมากขึ้นทุกที เฟยเซียงแอบถ่ายปราณมารที่เกินขีดจำกัดเอาไว้ในกายนาง โดยที่นางนั้นไม่รู้ตัวเลยสักนิด ตอนนี้ภายในวังหลวงระส่ำระส่ายยิ่งนัก สถานการณ์ไม่สู้ดีเท่าที่ควร เหล่าบรรดาเสนาบดีน้อยใหญ่ต่างพยายามตั้งตนมาเป็นใหญ่แทนนางโดยอ้างเรื่องที่นางไม่ออกว่าราชการหลายวัน อีกทั้งซู่ไท่เฟยเองก็มีท่าทีคุกคามภายในราชสำนักมากขึ้นเรื่อยๆ“ฮองเฮา หม่อมฉันว่าเรียกหมอหลวงมาดูอาการเถิดเพคะ นับวันพระนางจะยิ่งทรงประชวรหนักมากขึ้นทุกที หากไม่...” นางกำนัลสาวกำลังจะกล่าวต่อ ทว่าเมื่อได้รับสายตาดุจากประมุขแห่งราชสำนักฝ่ายในต้องเงียบปากลง“อาการที่ข้าเป็นอยู่ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็รักษาไม่ได้ทั้งนั้น ตอนนี้ในวังหลวงเป็นอย่างไรบ้าง ซู่ไท่เฟยมีความเคลื่อนไหวหรือไม่” เฟิ่งอี้หวงแหนอำนาจที่ได้มาเกินกว่าจะห่วงตนเองในยามนี้ ยามนี้ซู่ไท่เฟยพยายามสร้างฐานอำนาจแทนนาง ส่วนตัวนางที่อุตส่าห์มานะสร้างฐานอำนาจของตนเองมานานขนาดนี้ นางจะไม่ยอมเสียอำนาจไปเด็ดขาด“จากคนของเราที่ไปสอดแนมในตำหนักคังเฉวียน เหล่าเสนาบดีกลุ่มหนึ่งรวมถึงเจ้ากรมพ

เฟิ่งเจาหรงออกมาสูดอากาศข้างนอก ตอนนี้นางไม่ได้ทำงานในเหลาสุรานั้นอีกต่อไป เพราะพระเมตตาของรัชทายาทลู่เฟยหลงทรงอนุญาตให้นางพักที่เรือนของเจ้าเมืองไป๋ซูเหวินสักระยะหนึ่ง หากทำศึกชนะเฟิ่งอี้ได้เมื่อใดนางก็จะมีอิสระ ได้ออกมาใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังกับมารดาของตนเองส่วนทางด้านลู่เฟยหลงนั้น ตอนนี้เขากับเฟิ่งหรั่นมีคำสั่งลับกับซ่งหลานและจางซินเฉิง โดยออกอุบายให้ซ่งหลานนำกองทัพทหารหนานจิงจำนวนหนึ่งเดินทางไปยังเมืองทัวปาเพื่อจับทัวปาอวี้มาสำเร็จโทษ ซึ่งการทำตามแผนเป็นไปด้วยดี เพราะหลังจากที่ทัวปาอวี้แน่ใจว่าลู่เฟยหลงตายแล้ว และเฟิ่งอี้ขึ้นเป็นฮองเฮาผู้สำเร็จราชการแทนสวามีของนาง เจ้าเมืองทัวปาก็เริ่มมีท่าทีกระด้างกระเดื่องหมายจะตั้งตนเองเป็นอิสระจากการปกครองของต้าเหลียว ซึ่งจุดนี้เองที่ทำให้ซ่งหลานวางแผนการคาดการณ์กำลังของศัตรูได้ที่วางกำลังทหารประจำประตูแต่ละทิศได้แม่นยำในเมื่อทัวปาอวี้สนใจแต่การก่อกบฏตั้งตนเองเป็นอิสระ ซ่งหลานจึงนำทหารจำนวนหนึ่งไปลอบสังหารคนของทัวปาอวี้ ส่วนอีกจำนวนหนึ่งลอบเข้าไปในตำหนักใหญ่ของเมืองทัวปาเพื่อจับทัวปาอวี้มาแบบเป็นๆแผนการ

หยางเต๋อเฟยบีบปลายคางของหลิวฮองเฮาจนนางเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด ทรงต่อสู้ในวังหลวงกับหยางเต๋อเฟยมาตลอด แต่สุดท้ายกลับพลาดท่าเสียทีให้กับคนชั่วช้าคนนี้ที่ต้องการยึดอำนาจของนาง นางมองเห็นสีหน้าสะใจของหยางเต๋อเฟยแล้วอยากสังหารยิ่งนัก! “พระนางทำสายตานั้นกับหม่อมฉันได้แค่วันนี้เท่านั้นล่ะเพคะ นับแต่นี้ต่อไปจะไม่มีวันได้ทำสายตาแบบนี้ใส่ข้าอีก!” หยางเต๋อเฟยปล่อยปลายคางของอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ ยิ่งนางพยายามยั่วยุหลิวฮองเฮามากเท่าไหร่ พิษสลายกระดูกก็เริ่มออกฤทธิ์รุนแรงมากขึ้นเท่านั้น สังเกตได้จากท่าทีนอนดิ้นทุรนทุรายของนางอย่างเจ็บปวดทรมาน เดิมทียาชนิดนี้ใช้ประหารนักโทษคดีร้ายแรงเท่านั้น สามารถออกฤทธิ์เห็นผลได้ทันที แต่พระนางต้องการให้หลิวฮองเฮาค่อยๆ ตายอย่างทรมานเท่านั้น จึงได้ให้ใช้ยาในปริมาณที่ไม่มากแต่ให้สะสมเข้าในร่างกายทุกวัน จะได้ไม่มีใครมาสงสัยสาเหตุการตายของฮองเฮาผู้นี้ แต่ทุกคนจะเข้าใจเป็นเพราะจางอวิ๋นซี นางเจ็บป่วยไม่สบายเช่นนี้ ย่อมหาเหตุผลได้ว่านางละทิ้งการปฏิบัติหน้าที่ให้ฮ่องเต้ทรงรับทราบ เท่านี้คำกล่าวของจางอวิ๋นซีก็ไม่มีน้ำหนักอีกต่อไป

หานไท่หยางที่ทราบอาการป่วยของพระมารดาจากจางกูกู พร้อมกับรับสั่งให้จางอวิ๋นซีรีบเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ทั้งสองจึงต้องเร่งเข้าวังเป็นการด่วน โชคดีนักที่จำนวนคนป่วยที่เหลืออยู่นั้นอาการไม่รุนแรงเท่าใด นางจึงแจ้งให้ผู้ช่วยหมอหลวงควบคุมสถานการณ์แทนนางจนกว่าจะกลับมา คำสั่งเร่งด่วนของฮ่องเต้เป็นสิ่งที่ไม่อาจขัดได้ จางอวิ๋นซีรู้ดีว่านางกับหรูหรงมีเรื่องร้ายแรงติดตัวอยู่ และหากงานนี้ทำพลาดนางคงไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกเป็นครั้งที่สอง เมื่อมาถึงวังหลวง สิ่งแรกที่นางทำคือไปที่ตำหนักคุนหนิงให้เร็วที่สุด นางเห็นหานฮ่องเต้ทรงประทับอยู่ด้านในกับหลิวฮองเฮาที่นอนหมดสติบนพระแท่นบรรทม ยามนี้หัวหน้าหมอหลวงประจำราชสำนักก็ไม่อยู่ในวัง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นความบังเอิญหรือความกะทันหันหรือไม่นางเองก็ไม่แน่ใจ “ฮองเฮาทรงหมดสติไปเพคะพระชายา หลังจากทรงดื่มชาในงานเลี้ยงน้ำชากับคุณหนูหนิงรื่อหง” จางกูกูกล่าว นางลอบหันไปสบตากับจางฮูหยินเพียงครู่หนึ่ง แม้ตอนนี้จะไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่จำเป็นต้องรักษาชีวิตฮองเฮาเอาไว้ให้ได้ จางอวิ๋นซีจับชีพจรของหลิวฮองเฮาอย่างถี่ถ้วน และสั่งให

จางเซียวหรูทราบว่าหนิงรื่อหงได้เดินทางกลับบ้านเกิด ไม่มีใครทราบเรื่องอาการป่วยของหนิงรื่อหงเลยสักนิด แม้กระทั่งจางเซียวหรู ท่ามกลางสถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้ที่วุ่นวายยังไม่ปกติเท่าใด แต่หนิงรื่อหงกลับขอตัวกลับบ้านตนเองก่อน แสดงว่านางต้องมีเรื่องอะไรปิดบังแน่นอน “สารถี ไปที่จวนเจ้ากรมอาญา” นางสั่งคนขับรถม้าของนาง รถม้ามุ่งออกจากวังอ๋องหานอี้มุ่งสู่จวนเจ้ากรมอาญา ระหว่างทางจางเซียวหรูพยายามคิดอยู่ตลอดเวลาว่าเหตุใดหนิงรื่อหงจึงต้องกลับบ้านในเพลาเช่นนี้ จะว่าเกี่ยวกับเรื่องที่จางอวิ๋นซีควบคุมโรคระบาดได้ก็คงไม่น่าใช่ทั้งหมด คนอย่างหนิงรื่อหงทำอะไรมักไม่เคยให้ใครต้องมาสงสัยหรือมีคำถาม แต่ครั้งนี้แปลกพิลึกนัก รถม้าของวังอ๋องจอดสนิทหน้าจวนเจ้ากรมอาญา เพลานี้หนิงเฟิ่งกับหนิงเจี้ยนอยู่ในวังหลวง ฉะนั้นคนที่อยู่ในจวนก็คงมีเพียงพ่อบ้านและหนิงฮูหยินเท่านั้น “ถวายพระพรพระชายา” หนิงฮูหยินก้มตัวเล็กน้อยคำนับอีกฝ่ายอย่างมีมารยาท ครอบครัวของนางไม่เคยรู้จักหรือสนิทชิดเชื้อกับจางเซียวหรูมาก่อน การมาเยือนของอีกฝ่ายทำให้ฮูหยินใหญ่ผู้นี้แปลกใจยิ่งนัก

นางกำนัลคนหนึ่งที่หานไท่หยางส่งไปแฝงตัวในตำหนักของหนิง รื่อหงนั้น กลับมารายงานสิ่งที่เขาพอใจอย่างยิ่ง ในที่สุดแผนการที่เขาวางเอาไว้ดักจับหนิงรื่อหงก็ใกล้จะได้เวลาเก็บแหเสียที หลังจากที่อดทนรอมาเนิ่นนานเกือบหนึ่งเดือน เขารู้ตั้งแต่แรกว่าหนิงรื่อหงมีท่าทีเป็นปรปักษ์ ต่อต้านวิธีการป้องกันโรคของจางอวิ๋นซีอย่างชัดเจน แม้นางจะเก็บตนอยู่แต่ในตำหนัก แต่ก็ใช่ว่าจะสามารถป้องกันตนเองได้ตลอดเวลา อย่างน้อยคนที่เข้าออกตำหนักของนางบ่อยๆ อย่างลี่จูก็ต้องมีอาการเป็นพาหะนำเชื้อเข้ามาอย่างแน่นอน ในเมื่อนางคิดร้ายลอบร่วมมือกับจางเซียวหรู ยั่วยุให้อีกฝ่ายแนะนำหานอี้อพยพคนติดเชื้อขึ้นมา เพื่อหวังให้ชายาของเขาถูกประหารชีวิต พวกมันต้องชดใช้ด้วยชีวิตของตนเองจึงจะสาสม! “ในเมื่อนางไม่อยากให้ใครรู้ ก็ปิดเรื่องนี้ให้เงียบที่สุด เข้าใจหรือเปล่า” หานไท่หยางย้ำกับคนของตนเอง “เพคะ” นางกำนัลผู้นั้นก้มหน้ารับน้อยๆ ก่อนจะถอยหลังเดินกลับไป นางเป็นคนที่หานไท่หยางส่งไปแฝงตัวกับคนของหนิงรื่อหง นางทำงานได้ยอดเยี่ยมอย่างไม่มีที่ติยิ่งนัก ‘รอให้เสี่ยวซีจัดการโรคระบา

หรูหรงที่เพิ่งหายป่วยไม่กี่วัน นางเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาขวางหน้าเจ้านายของตนเอง นางได้ยินมาว่าเรื่องระบาดนี้หานอี้โทษว่าเป็นเพราะนางที่นำโรคมาติดต่อสู่คนอื่น หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ สมควรหรือที่พระชายาจางอวิ๋นซีจะมาขอโทษชาวบ้านเหล่านี้แทนนาง ควรเป็นนางที่ต้องเอ่ยคำขอโทษนั้นแทน “ไม่เพคะพระชายา เรื่องทั้งหมดไม่ได้เกิดจากพระชายาเลย มันเกิดจากหม่อมฉันทั้งหมด หากหม่อมฉันรู้ตัวเองสักนิดว่าติดโรคระบาดจะไม่ทำให้พระชายาเดือดร้อนเลย” หรูหรงคุกเข่าต่อหน้าจางอวิ๋นซี นางคำนับชาวบ้านทุกคนอย่างขออภัยกับพื้นดิน พร้อมกับเขกศีรษะลงกับพื้นสามที “เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะข้า พระชายาทรงช่วยชีวิตพวกเราทุกคนเอาไว้ ขอให้พวกเจ้ามั่นใจในพระนาง ทำตามที่พระนางทรงเอ่ย เพราะข้ากับสหายนางกำนัลทั้งหมดหายป่วยได้ ก็เพราะพระเมตตาของพระชายา ตอนนี้พระนางทำเต็มที่แล้ว ขอพวกเจ้าให้ความร่วมมือกับพระนาง อย่าได้คิดต่อต้านหรือโกรธเคืองพระนางเลย หากจะคิดว่าเรื่องนี้ใครผิด คนผิดคนนั้นคือข้าที่ไม่ระวังตนเอง...” หรูหรงกล่าวน้ำเสียงสั่นเครือ หากไม่ใช่เพราะนางจางอวิ๋นซีคงไม่ต้องมาเดือดร้อนและเสื่อมเสียเกียรติเช่นนี้ จางอวิ๋นซีเข้าไปประ

หลังออกมาจากวังหลวงไม่นาน หานฮ่องเต้ทรงมีพระบรมราชโองการให้เจ้าเมืองลั่วหยาง จัดการอพยพประชาชนเข้ามารักษาที่เมืองหลวง ไม่สนใจคำทัดทานของจางอวิ๋นซีกับหานไท่หยางเลยสักนิดเดียว หนิงรื่อหงเห็นโอกาสที่จะกำจัดจางอวิ๋นซีได้ นางจึงให้ลี่จูปลุกปั่นคนจำนวนหนึ่งให้มีท่าทีต่อต้านจางอวิ๋นซี ท่ามกลางความวุ่นวายขนาดนี้ต่อให้จางอวิ๋นซีเก่งแค่ไหนนางก็ไม่สามารถรักษาโรคระบาดนี้ได้แน่ นับวันอาการของหรูหรงและนางกำนัลคนอื่นๆ เริ่มดีขึ้นมาก ด้วยเพราะตัวยาสมุนไพรที่จางอวิ๋นซีให้กินผนวกกับยาลดไข้แบบแผนตะวันตก ทำให้อาการของพวกนางทั้งหลายเริ่มดีขึ้นตามลำดับจนหายเกือบเป็นปกติ ตอนนี้พวกนางจึงเหลือแค่พักฟื้นให้ร่างกายหายดีเท่านั้น “วิธีของพระชายาได้ผลยิ่งนักเพคะ ไม่กี่วันพวกนางก็เริ่มหายเป็นปกติกันแล้ว” หมอหญิงผู้หนึ่งกล่าวอย่างดีใจ นางเป็นหนึ่งในหมอหลวงที่คอยดูแลรักษาคนป่วยเหล่านี้ จางอวิ๋นซีพอยิ้มออกมาได้บ้าง อย่างน้อยนางก็ยังมีความหวังว่าวิธีการรักษาของนางยังเห็นผลที่น่าพอใจ “หลังจากนี้ ให้พวกเจ้าทุกคนจัดสถานที่ในตำหนักหลันเป่าให้เรียบร้อย ข้าจะย้ายพวกนางที่หายดีแล้วไปพักฟื้นที่เรือนในตำหนักหลันเป่า” นางหั