Novels by Janijestories

Pinalitan ko ang sim nang cellphone. Tawag kasi nang tawag si Sam naiirita na ako rito. Lugmok na lugmok ako ngayon dito sa Japan. Mahigit dalawang buwan na ako rito. Malaki na ang tiyan ko kaya hindi ako masyadong makagalaw. Hirap na hirap ako sa pagbubuntis na ako lamang mag-isa. Kapag may cravings ako na pagkain, ako pa mismo ang magluluto kahit na pagod na pagod ang katawan ko. SAM P.O.V Before 2 months. Nagising ako na mag-isa na lamang sa kama at wala na si Fiona sa tabi ko. Tumingin tingin ako sa paligid. Wala si Fiona. Siguro ay bumaba na siya at kumain. Tumayo na ako ay umalis sa kama. Bumaling ang tingin ko sa cellphone ko na nasa ibabaw nang kama. Tumutunog ito pahiwatig na may tumatawag. Kinuha ko ito at sinagot. Unknown number kasi. "Hi babe! Nasaan ka ba? Hindi ba magpapa-check up tayo ngayon?" Panimula sa akin ni Helian. Sa boses pa lang niya ay alam na alam ko na kung sino ito. Si Helian ay kababata ko. Buntis siya ngayon at gusto niyang sam

Nagising na lamang ako na nasa kama na. Nang tignan ko ang gilid ko ay naroon si Sam. Natutulog pa. Dahan-dahan akong bumangon para hindi magising si Sam. Dadako na sana ako banyo pero biglang tumunog ang cellphone ni Sam na nasa ibabaw nang mesa. Hindi ko sana papansinin iyun pero napukaw ang atensyon ko sa isang pangalan. Pangalan babae ito. Nagdadalawang isip pa ako kung kukunin ko ba ang cellphone o hindi. Pero nang tumunog ito ulit pahiwatig na isang text nanaman ang dumating. Buong tapang ko nang kinuha ang cellphone at isinama ito sa banyo. Binasa ko ang nasa notification. Hindi ko naman kasi ma open ang cellphone ni Sam dahil hindi ko alam ang password. @Helian. Hi babe. Bakit hindi mo na ako pinapansin? Magpapa-check up pa tayo kay baby. Natigilan ako sa nabasa ko. Baby? Anong baby? May isa pang text na naroon kaya binasa ko 'yun. Malakas ang tibok nang puso ko. May hinuha na ang utak ko kung ano ito pero gusto ko pa ring makasiguro. @Helian. Binunti

"Ok na siguro ang perang 'to." Saad ko sa sarili ko habang nasa cafe ako, binibilang ang naipon kong pera. Inilagay ko sa bangko kanina lang.“Ano ba talaga ang balak mo, Fiona? Sabihin mo na lang sa akin para tulungan kita.” Pamimilit ni Jake sa akin. Itinago ko ang card sa bulsa ko, mahigit kumulang 100 thousand naman ang naipon ko. Tama na ‘yun para makaalis ako sa bansa, balak kong pumunta sa Japan at doon manirahan ng tuluyan, malayo sa disappointment ng pamilya ko at Sam. Inis na binalinga ko si Jake. “Huwag ka na lang mangealam Jake, kaya ko na ang sarili ko, baka isumbong mo pa ako pagnagkataon.” Turan ko sa kanya. “I would never do that!” Singhal niya sa akin.Umiling-iling pa rin ako, walang balak na sabihin sa kanya ang pakay ko. Next week na ako aalis, nakapag-book na rin ako ng flight pa Japan. Ang kailangan ko na lang gawin ngayon ay mag-impake at magpaalam sa iba kong kaibigan. “May masamang kutob ako sayo, Fiona.” Saad sa akin ni Jake.Hindi naman masyadong busy n

"Tignan mo ginawa mo sa akin!!!" Sigaw ko kay Sam. May klase pa ako ngayon pero hindi ko magawang tumayo nang maayos dahil nanginginig ang mga paa ko nangangalay din. Sinong hindi sasakit ang mga hita ih halos hindi niya na ako tigilan kagabi kahit na para na akong lantang gulay. Nawala na rin sa utak ko na may klase pa pala ako kinabukasan kaya ayon todo giling din ako. "Tatawagan ko na lang ang professor mo, sasabihin kong hindi ka makakapasok." Aniya. Hindi na ako umangal pa, talagang hindi na rin kasi kaya ng katawan ko ang bumangon. P*tangina hindi na talaga ako uulit sa buong magdamagan, puwede naman na 2 rounds lang pero itong si Sam kagabi ilang rounds ang ginawa. Bumalik ako sa pagtulog, siya ang umasikaso sa akin, binihisan niya ako at pinunasan. Nagising na lamang ako nang may pagkain na sa harapan ko, timing na dala-dala ito ni Sam nang pumasok siya sa silid. "Kumain ka muna para bumalik ang lakas mo." Aniya sa akin. Inalalayan niya akong maupo sa

"Yung kamay mo, Sam!" Singhal ko Sam nang dumako ang kamay niya sa hita ko at pinipisil-pisil ito. Hinihimas himas niya rin. "Behave lang naman ako, baby." Aniya. Behave? Ih kulang na lang dumako na ang mga daliri niya sa perlas ko ih. Buti na lang at naka-panty pa ako. Bale nasa tabi ko siya ngayon, nakadapa ako habang siya ay nakahilata sa tabi ko, yakap-yakap ako. "Humarap ka, baby. Gusto kong dumede." Aniya na siyang nagpailing sa akin. "Wala talagang pinipiling panahon 'yang kalibog*n mo noh?" Saad ko sa kanya. "Basta sayo, baby. Wala akong pinipili, parati akong tinitigasan. Makita ko lang mukha mo naninigas na ako." Tulad nga nang hinala ko, dumako ang kamay niya sa panty ko at dahan-dahang inalis ito sa katawan ko. Hinayaan ko lamang siya, namamasa na rin naman ang pagitan ko. Init na init na rin sa kanya. "D-daddy...." ungol ko nang sinimulan niyang himas himasin ang namamasa kong perlas. "You're so wet, baby. Tumutulo sa basa..." bulong ni Sam sa aking

"Ano ang balak mo? Sasabihin mo kila Tita?" Tanong sa akin ni Jake nang matapos ang klase namin. Nasa shop niya kami ngayon, walang masyadong costumer kaya nakakapag-chismis siya sa akin. Nasa may counter ako ngayon, naghihintay ng costumer habang siya naman ay nasa tabi ko lang. Nagkibit-balikat ako. "Hindi ko pa sinasabi sa kanila, at wala rin akong balak na sabihin." Pag-amin ko. Nagpapasalamat ako kay Jake dahil naging tapat siya, hindi niya sinabi kila mommy o kanino man. Kumunot ang noo niya. "Kahit sa ama nang dinadala mo?" Tanong niya. Tumango ako bilang sagot. Napa 'O' ang bibig niya. "Ano ang balak mo ngayon? Dalawang buwan na, mahahalata na nalumalaki ang tiyan mo." Aniya. "May plano na ako, nag-iipon na lang para maiwasagawa 'yun, siguro ay sa susunod na buwan, gagawin ko na." Ani ko sa kanya. "Anong plano?" "Nasasaakin na 'yun," sabi ko. Wala nino man ang puwedeng makaalam sa plano ko, at baka maudlot pa. Tinapik ni Jake ang balikat ko. "Basta

Dumako ako sa loob, nauuna si Franz habang ako ay nasalikuran niya lang at sinusundan siya. Damang dama ko ang bilis ng tibok ng puso ko dahil sa kaba. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan. Dahil ba sa nandito si Dante? Gusto ko rin siya makita pero hangga’t maaari ay huwag muna silang magkita ng mga anak ko- anak namin.Pumasok na ako sa loob, bumungad sa akin ang naglalarong sila Daniel, Danica at dalawang babae. “Tita Winter kumusta na po si tito Gerlad? Kawawa naman po, sinuntok niyo,” ani ni Danica sa isang morenang babae. Kalaro niya ito ng barbie doll.Ngumuwi ang mukha ng dalaga pero kalaunan ay ibinalik niya ito sa ngiti. “Ewan ko sa tito Gerlad mo, huwag na natin siyang pag-usapan baby naiinis si tita Winter mo,” ani ng babae.Nagtataka siyang tinignan ng bata. “Why?”“Basta.”“Why?”“Gusto mo sumunod sa tito mo, Danica?” Mahinhin na pagbabanta sa kanya ng babae. Tumikhim ako para pukawin ang atensyon nila. Napalingon sila sa akin, at nanlaki ang mga mata ng anak ko n

Nasa kotse ako ngayon. Tinignan ko ang phone ko na dead battery. I-cha-charge ko na lang siguro 'to pagbalik ko sa condo. Nagmamaneho ang isa sa mga kambal na si Richard daw, ayon sa kanya. Ang isa niya namang kakambal ay Recardo. Ang ganda rin ng pagpangalan sa kanila noh, English to Tagalog lang. Sayang at hindi ko 'yun naisip sa kambal ko, maganda sanang ideya 'yun. Binaba niya na ako sa condo ko, kukunin niya raw ako bukas at tatawag sa akin si lolo. Napag-isipan ko na kasi ang desisyon ko. Pumayag ako sa gusto nila. Ang maging leader ng organisasyon. Pero kailangan ko itong ilihim sa mga tao, ako lang dapat ang nakakaalam. At sinisiguro ko na aangat muli ang organisasyon ni lola. Bilang pagbawi na rin sa ilang taon na hindi ko siya nakasama. Binuksan ko ang condo. Walang tao ang naroon, sigurado ay nasa kila Jolly sila. Ini-open ko ang cellphone ko ng ma-charge ko ito saka tinawagan si Jolly. Ilang ring lang naman ang inabot ko bago ito sumagot. "Villa!!" Gulat niyang s

Kumakain ako ngayon kasama ang lolo ko at ang dalawang lalaki na blonde ang buhok. Nasa iisang hapag kami habang maraming mga lalaking nakakulay black na suit sa paligid namin.“Akala ko ba tauhan mo rin tung kambal? Bakit kumakain siya kasama natin?” Tanong ko. Hindi naman sa pigiging rude, nagtataka lang talaga ako. Mahinang tumawa ang lalaki. “Hindi ko lang sila basta mga tauhan, apo. Noong iniwan ako ng mommy mo ay inampon ko silang dalawa para may anak-anakan ako at medyo mawala ang pangungulila ko sa mommy mo.” Saad ng matanda.Napatango-tango ako. Kung sa bagay may point siya. Kung ako iniwan ng anak dahil sa pagiging selflessness. Pero sempre hindi iyun mangyayari sa akin dahil mahal na mahal ko ang anak ko. Hahayaan ko sila kung sino ang mamahalin nila at makasama habang buhay, hindi ako makekealam sa desisyon nila sa pag-ibig.Ayaw ko silang matulad kay mommy o sa akin na naging sawi sa pag-ibig. Speaking of Dante.“Bakit ngayon niyo lang ako nilapitan? Bakit ngayon niyo

Villa P.O.V Unti-unti kong dinilat ang mata ko. Naalimpungatan ako dahil sa ingay sa paligid. Pero ng idilat ko ang mata ko ay wala akong ibang makita kundi kadiliman. Naka-blind fold ata ako. “Bakit may ibang tao kanina? Kilala niyo ba kung sino ang nagpaputok kay Dante?” “Hindi po boss, ang pakay natin ay ang asawa niya lamang. Hindi ko naaninag ang mukha ng lalaki kanina na binaril si Dante.” “Maliban pala sa atin ay may iba pang kaaway ang halimaw na ‘yun kahit na bagsak na ang organisasyon niya.” “Pero boss ano ang gagawin natin sa asawa niya?” Samot saring mga boses ang naririnig ko sa paligid ko. Mga tatlong tao ata ito. Kumabog ang dibdib ko ng mabangit nila si Dante. Nabangit din nila na may nagpaputok kay Dante. “Hello… maayos lang ba si Dante?” Tanong ko sa kanila kahit na hindi ko naman sila kilala. Wala akong pakealam kung kalaban sila o gusto nila akong patayin, ang gusto ko lang ngayon ay malaman kung nasa maayos ba na kalagayan si Dante. “Uy gising na

Nagising ako sa na masakit ang buong katawan, masakit ang ulo at parang sinasaksak ng kutsilyo ang braso ko. Bigla kong naalala si Villa kaya napabangon ako pero maling kilos iyun dahil sumakit lalo ang braso ko."Boss Dante!" tawag ng kung sino. Lumapit ang lalaki sa akin na kulay brown ang buhok saka inalalayan ako muli na humiga. Sino ba siya?"S-si Villa..." Mahinang saad ko. Kailangan kong malaman kung nasa maayos ba na kalagayan ngayon si Villa. Kung nasaan siya, kung ano na ang nangyari sa kanya. "Boss masama pong balita, kinuha po siya ng dati niyong kalaban sa organization. Ang Florence Organization..." Saad ng lalaki. Organization? Florence? Wala akong alam sa mga sinasabi niya saka bakit niya ba ako tinatawag na boss? Umiling ako habang nangingitngit ang bagang. Naalala ko noong nawalan ako ng malay, naalala ko na may sinubukan akong sagipin, hindi ko lang alam kung sino pero habang nakikipaglaban ay nahulog ako sa bangin at nauntog ang ulo ko. Nang magising ay pinil

Akmang hahakbang siya palapit sa akin ng biglang may narinig kaming putok ng baril. Napasigaw ako rito at napatakbo sa kung saan. Ni hindi ko alintana kung saan na ako patutungo. "Villa!" Rinig kong sigaw ni Dante pero habang sumisigaw siya at tumatakbo ako ay nagiging mahina na ang kanyang boses sa pandinig ko. Habang tumatakbo ay bigla akong natisod kapa nadapa ako sa lupa. Napadaing ako sa sakit dahil tumama ang mukha ko sa matigas na lupa at parang nasugatan ata ang tuhod at palad ko. Wala kasi akong ibang nakikita dahil ang dilim ng paligid, gabi na at madilim na ang buong kalangitan, tanging ang ilaw lamang ng buwan ang nagsisilbing liwanag pero hindi ito sapat para makita ko lahat ng nasa paligid ko. Dahil sa sakit ng tuhod ko ay gumapang ako papunta sa ilalim ng malaking puno. Sumandal ako roon at humihingal na umupo. Napatakip ako sa tenga ko ng hindi na isang putok ang naririnig ko kundi marami na. Ramdam na ramdam ko ang bilis ng pagtibok ng puso ko dahil

Nalabas na kami sa aming pagsisiping. Papikit na sana ko ngunit hinalikan ni Rexier ang aking labi saka bumulong sa aking tenga. "Asawa ko, gusto ko lang sabihin kung gaano kita kamahal. Hindi lang dahil asawa kita, kundi dahil ikaw ang naging sandigan ko sa lahat ng panahon. Simula noong dumating ka sa buhay ko, nag-iba ang lahat — mas naging makulay, mas naging totoo, mas naging masaya. Kahit madaming hamon ang dumaan sa atin, hindi mo ako iniwan. Sa halip, pinili mong manatili, umunawa, at iparamdam sa akin na kaya natin basta’t magkasama. Maraming beses na tayong napagod, nasaktan, at muntik nang sumuko, pero sa dulo, lagi pa rin nating pinipili ang isa’t isa. Iyon ang tunay na pagmamahal para sa akin — ‘yung hindi perpekto, pero totoo. ‘Yung kaya tayong buuin kahit ilang beses pa tayong mabasag. Salamat sa pag-aalaga mo, sa pag-unawa mo sa mga pagkukulang ko, at sa hindi mo pagbitaw sa ating dalawa. Walang araw na lumilipas na hindi ko ipinagpapasalamat na ikaw ang asawa ko

After 5 years..... "Mama!" Sigaw nang limang taong anak namin. Bitbit ni Pyreia si Xiever. Naglalakad sila patungo sa aming kinaroroonan. Malaki na si Pyreia ngayon, hindi na siya ang baby na kinakarga ko pa noon. 10 years old na si Pyreia at Pyxier at ang anak naman namin na lalaki ay nasa 5 years old pa. Nasa park kami ngayon, nagpi-picnic dahil day off ngayon nang kanilang ama. Speaking of ama nila, nasa likuran ko si Rexier, nakayakap siya sa akin na parang linta nanaman. "Ang bango mo, asawa ko," bulong niya habang sinisimot ang aking leeg na siyang nagpapakiliti sa akin. "Ano ba yan nakikiliti ako," natatawang turun ko sa kanya at pinipilit siyang lumayo sa akin, tinutulak ko pa siya nang mahina pero hindi pa rin yun tumatalab. "Mommy, nagugutom na daw si Xiever," saad ni Pyreia nang makarating siya sa aming harapan. Tinignan ko ang kanyang likuran, hinahanap ang kanyang kakambal. "Bumili siya nang ice cream sa isang store sa malapit lang, mommy," saad n

Mahigit isang linggo na simula nang makaalis ako nang hospital. Wala akong ibang ginawa sa buong linggo ko kundi ang sumuka at kumain. Na para bang ang lahat nang kinakain ko ay naisusuka ko lang. Mukhang bumabawi ngayon ang baby ko sa isang buwan na tulog ako, naging behave siya sa isang buwan na 'yun tapos ngayon ay gaganti na siya sa lahat ng araw na nakaligtaan niya. "Py, let's go on a date?" Saad sa akin ni Rexier mula sa aking likuran. Hindi ko alam kung nagtatanong ba siya o nag-aaya. Inayos ko ang buhok ko dahil nagluluto ako ngayon nang cookies na kini-crave ko, parang linta naman si Rexier na sunod nang sunod lang sa bawat galaw ko. Nababahala raw kasi siya at baka kung ano ang mangyari sa akin at sa baby namin. Gusto ko na lang siyang sabunutan sana, apaka oa niya. Maayos naman ako saka tatawagin ko naman siya kapag may mangyari sa akin, ih ngayon kasi kung saan ako pupunta at dadako, nasa likuran ko lang siya sumusunod na parang pato. "Nagtatanong ka ba

Matapos niyang ihanda ang pagkain sa plato, agad siyang bumalik sa akin na may dala nang plato, ngunit may isa kaming problema.Naka dextrose ang isa kong kamay, habang ang isa ko ring kamay ay nahihigaan ni Pyreia. "Hmm-""Susubuan na kita..." Putol niya sa sasabihin ko sana. Hindi na ako umangal, wala rin naman akong naisip na iba pang sulosyon para makakain ako. Hinayaan ko siyang subuan ako. Inayos niya ang kanin at ulam sa ibabaw ng kutsara saka itinapat ito sa aking bibig. Nahihiya pa akong buksan ang bibig ko upang salubungin ang kanyang itinapat na pagkain sa akin pero ayaw ko naman siyang mangalay kakahintay sa akin na ibuka ang bibig ko kaya wala na akong nagawa kundi ang ibuka ang aking labi at kainin ang kanyang inilahad.Naging ganoon ang cycle nang pagkain ko. Hindi kami nag-iimikan at nagkakatitigan lamang, nakatitig ako sa kanya habang busy na busy siya sa pagsubo sa akin. Napansin kong nakaligo na siya dahil medyo basa pa ang kanyang buhok, hindi na siya kasing s

Hindi naman inabot ng isang minuto, agad na dumating ang mga nurse at may kasamang doctor ang mga ito. Pinagilid muna nila si Rexier at inasikaso nila ako. Inalis ko muna ang tingin ko kay Rexier nang tutukan ako nang maliwanag na bagay ng doctor. Inalis nila ang tube nang oxygen sa aking bibig. Madami silang ginawa sa akin, nakatulala lamang ako sa kisame habang ginagawa nila ito. Ni hindi ko nga namalayan na tapos na pala sila sa mga pinaggagawa nila. Ngayon ay tinatanong na lamang nila ako nang kung ano-ano na agad ko namang sinasagot."Mahigit dalawang buwan kang walang malay, misis. Mabuti na lamang at malakas ang kapit nang baby, hanggang ngayon ay nasa sinapupunan mo pa rin siya, aalis muna ako, kailangan ko pang i-examine ang dugo mo sa lab," nakangiting saad nang doctor saka umalis na sa silid. At sumunod naman ang mga nurse sa kanya matapos nilang ikabit sa akin ang dextrose.Tanging ako na lamang at si Rexier ang naiwan ngayon sa silid.Nanghihina pa rin ang katawan ko,

Pytricia P.O.VNagising ako nang masakit ang buong katawan. Gising ang diwa ko pero nakapikit pa rin ako. Kumunot ang noo ko nang maramdaman kong may humihimas sa aking palad at para bang may nakahiga sa aking tabi. Gusto kong imulat ang mga mata ko pero mas gusto ko munang pakiramdaman ang paligid. Patay na ba ako? Ang huling naaalala ko lamang ay nawalan ako nang malay, all of the sudden dumilim ang paningin ko. Hindi ko na alam kung ano ang kasunod na nangyari. Nasa heaven na ba ako? "Kumusta na siya?" Rinig kong salita nang kung sino.Kumunot ang noo ko nang marinig ang boses nito, pamilyar ang kanyang boses, na para bang narinig ko na ito rati ngunit hindi ko lang matandaan kung sino. Talaga bang nasa langit ako? O baka nasa imperno ako? Ang bait ko kaya para mapunta sa imperno...... siguro? "Hindi pa rin siya nagigising, I miss her so much, hindi ko akalain na may anak pala kami, na masusundan namin sila Pyxier at Pyreia. All this time, buntis siya at wala man lang akong