روايات بقلم CCHANOKNET

“เฮ้อ ! กลัวจะไม่ได้สัก” นะโมพูดขึ้นเมื่อช่างสักนทีเอาแต่ขยำก้นกลมของเธอ พอรู้นะว่าตัวเองก็หุ่นดีและแซ่บมากแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้คิดว่าช่างสักนทีจะขนาดนี้“ได้สักแน่เพราะฉันอยากเติมชื่อของฉันลงบนก้นของเธอจะแย่อยู่แล้วนะโม” เหนือนทีตอบกลับไปตามตรงก่อนจะเริ่มใส่ถุงมือและวางแผ่นกระดาษลอกลายที่เป็นชื่อตัวเองตรงหน้าคำว่า Fuck meแน่นอนว่าการสักครั้งนี้เหนือนทีเบามือกว่าครั้งไหนๆเพราะมันเป็นครั้งแรกที่เหนือนทีสักให้นะโมในฐานะแฟน สองครั้งก่อนหน้านี้นะโมเป็นเพียงลูกค้าที่มาอ่อยเขาแต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่อีกต่อไป“มือเบากว่าครั้งก่อนเยอะเลย” นะโมที่รับรู้ก็ได้แต่พูดขึ้น ครั้งก่อนมันก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากหรอกแต่ครั้งนี้กับแตกต่างออกไปจนนะโมรู้สึกได้“ตอนนี้เธอเป็นแฟนฉันแล้ว ฉันก็อยากอ่อนโยนกับเธอ” เหนือนทีไม่อยากทำให้นะโมเจ็บ อะไรเบาได้เบาก็จะเบาเพราะเพียงแค่เข็มจิ้มลงบนเนื้อมันก็เจ็บมากพอแล้ว“ตอนทำกันไม่เห็นอ่อนโยน”เมื่อไหร่ที่มีเซ็กซ์กันช่างสักนทีไม่เคยอ่อนโยน ทุกสัมผัสของเขามันหนักหน่วงและรุนแรงรวมถึงดิบเถื่อน“อย่างเธอน่าจะชอบแบบแรงๆนะ”ที่ไม่ทำแบบอ่อนโยนเพราะรู้ดีว่านะโมเป็นคนยังไง รสนิยมเซ็กซ์ของน

จากที่คิดว่าการมานครนายกเที่ยวน้ำตกคือการพักผ่อนหย่อนใจปราศจากเรื่องเซ็กซ์แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่เพราะทั้งเหนือนทีและนะโมก็ใส่กันจนเช้าจากที่วางแผนจะไปเที่ยวแถวที่พัก หาอะไรกิน ตามประสาคู่รัก แพลนที่วางไว้ก็ล่มหมดเพราะบทรักที่เริ่มขึ้นกว่าจะจบลงก็ตอนเช้าของอีกวัน“นะโม นะโม” เสียงเข้มของเหนือนทีเอ่ยเรียกคนรักของตัวเองที่นอนอยู่บนเตียงเพราะตอนนี้ใกล้เวลาเช็คเอ้าท์ออกแล้วแต่พวกเขาพึ่งตื่นเพราะความเหนื่อยจากบทรักที่เกิดขึ้นตั้งแต่เย็น จวบจนเช้าของอีกวัน ความจริงแล้วก็ไม่ได้มีเซ็กซ์กันจนเช้าแต่พวกเขาก็หาอะไรเล่นไปเรื่อย ไม่ว่าจะผลัดกันยั่วและผลัดกันทำและทุกอย่างก็ใช้เวลาล่วงเลยมาถึงอีกวัน“อื้อ…พี่นที” น้ำเสียงงัวเงียดังขึ้นพร้อมการบิดตัวที่เป็นท่าประจำของนะโมก่อนที่ร่างเล็กจะลุกขึ้นนั่งยกมือขยี้ตาเบาๆ“อย่าขยี้ตา” คนห้ามอย่างเหนือนทีที่คอยห้ามในทุกๆวันก็ได้แต่พูดขึ้นเพราะนะโมติดนิสัยขยี้ตาไปแล้ว ส่วนตัวของเหนือนทีก็ติดนิสัยห้ามไปแล้วเช่นกัน“กี่โมงแล้วคะ” เมื่อปรับสายตาได้แล้วนะโมก็ถามขึ้นอีกครั้งเพราะวันนี้คือวันที่เธอและช่างสักนทีจะต้องกลับกรุงเทพเพราะเรามาพักกันแค่หนึ่งคืนเท่านั้น“เก้

“ไม่ได้สิ หนูชอบทะเลมากนะ” นะโมทำหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าเหนือนทีใจเสียเพราะไม่คิดว่าอีกคนจะดูเศร้าขนาดนี้“ฉันหวง” เหนือนทีตอบกลับไปตามตรงที่อยากแบนออกจากการเที่ยวในอนาคตเพราะนะโมต้องแต่งตัวแบบนี้แน่ๆแค่ตอนนี้ไม่มีคนเขาก็หวงจนตัวเองแทบทนไม่ไหว ไม่อยากคิดถึงตอนนั้นเลย ตอนที่มีโอกาสไปเที่ยวทะเลด้วยกัน“จะหวงทำไมคะ คนอื่นได้แต่มองแต่พี่นทีได้ทั้งตัวของหนูเลยนะ” นะโมพูดขึ้นพร้อมสวมกอดเหนือนทีเอาไว้ก่อนจะแหงนหน้ามองและลูบเบาๆไปที่ริมฝีปากหนา“อยากจูบ” นะโมพูดขึ้นอีกครั้งเพราะเธออยากจูบจริงๆเธอรับรู้และรู้ดีว่าช่างสักนทีหวงเธอแค่ไหนแต่สุดท้ายแล้วต่อให้เธอแต่งตัวยังไงไม่ว่าจะโชว์ส่วนไหน ทุกคนที่มองมาก็ทำได้เพียงแค่มองต่างกับช่างสักนทีที่ได้ลิ้มลองและสัมผัสไปทุกส่วนของร่างกายเธอ“ไหนบอกจะไม่อ่อย” เพราะที่นะโมทำอยู่ตอนนี้คือการอ่อย“แค่จูบจริงๆ” นะโมพูดขึ้นพร้อมกับเขย่งขาและเป็นฝ่ายประกบจูบก่อนเหนือนทีที่ถูกต้อนก็ไม่รอช้า เขาประคองใบหน้าสวยขึ้นก่อนจะเริ่มดูดดึงริมฝีปากเล็กอย่างอ่อนโยน ไหนๆตอนนี้ก็ไม่มีเรื่องเซ็กซ์เข้ามาเกี่ยวข้องแล้ว เหนือนทีจึงเลือกที่จะจูบด้วยความอ่อนโยนเพื่อ

“อยากได้อะไรไหม ฉันจะได้ซื้อให้เธอบ้าง” เพราะตอนนี้เหนือนทีกำลังอิจฉาคุณป๋ากับหม่าม้ามาก รู้แบบนี้ซื้อรถคันนี้ให้ยัยเด็กนะโมเองจะดีกว่า ก็เล่นดีใจซะขนาดนี้อะ“ว่าไปก็มีอยู่นะสิ่งที่หนูอยากได้” นะโมพูดขึ้นทันทีเพราะสิ่งที่เธออยากได้มันก็ยังมีอยู่“อะไรก็พูดมา ฉันซื้อให้เธอได้ทุกอย่าง” เหนือนทีเองก็รวยและมีเงินไม่ต่างจากคุณป๋ากับหม่าม้าหรอกนะ ถึงจะรวยไม่เท่าแต่ก็มีอยู่บ้างพอประมาณหนึ่งและเพื่อเมียแน่นอนว่าเหนือนทีหามาให้ได้ทุกอย่างอยู่แล้ว“อยากได้พี่นทีตอนนี้ จะให้กันได้ไหมคะ” คำพูดของนะโมทำเหนือนทีคิ้วกระตุกให้ตายเถอะ ! ยัยเด็กคนนี้ ไม่รู้ครั้งนี้พูดเล่นหรือเอาจริงเพราะโทษของเหนือนทีมันพึ่งผ่านไปไม่กี่วันเอง“ให้ได้ถ้าเธอให้ทำ” เหนือนทีเองก็สามารถมีเซ็กซ์กับนะโมได้ทุกวัน ถ้าไม่ติดว่ายัยเด็กคนนี้ยื่นคำขาดไว้ สาบานเลยว่านะโมไม่รอดแน่“ให้ทำได้นะแต่ลืมไปพี่นทีมีโทษอยู่นี่หน่า” นะโมแสร้งทำเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้แต่แท้จริงเธอยังจำได้ดี เธอเพียงแค่อยากแกล้งช่างสักนทีก็เท่านั้น“ถ้าไม่ให้ไปก็อย่ามาพูดให้ความหวัง”เพราะแค่คำพูดของนะโมก็ทำให้เหนือนทีรู้สึกอยากทำ ถ้าให้กันไม่ได้จริงๆก็อย่าให้ความ

“ตรงไหน” เหนือนทีถามขึ้นเพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่ายัยเด็กนะโมจะสักตรงไหนเพิ่มอีก“ตรงก้น” คิ้วหนาขมวดทันทีเมื่อได้ยินคำตอบเพราะตรงก้นมันก็มีอยู่แล้ว“ก้นหรอ” เหนือนทีถามย้ำขึ้นอีกครั้งเพราะไม่ค่อยมั่นใจกับคำตอบที่ยินก่อนหน้านี้“เติมคำว่าเหนือนทีตรงก้นให้หน่อยสิ”แน่นอนว่านะโมคิดมาดีแล้ว ทุกอย่างผ่านการคิดทบทวนและไตร่ตรองมาอย่างดีว่าตอนนี้นะโมอยากเติมคำว่าเหนือนทีไว้ด้านหน้าของรอยสักที่เคยสักไป“เอาจริงดิ” เหนือนทีตกใจไม่น้อยเลยเพราะเขาไม่คิดว่านะโมจะสักตรงนี้และเติมชื่อของเขาลงไป“เอาจริงค่ะ” เมื่อเห็นท่าทางของนะโม เหนือนทีก็ยิ่งประหม่าทำตัวไม่ถูกเพราะอะไรกันยัยเด็กแสบถึงมีท่าทางมั่นใจและจริงจังแบบนี้“หนูคิดมาดีแล้วและมั่นใจมากด้วยว่าพี่นทีจะเป็นคนที่ใช้ชีวิตกับหนูไปตลอด”เพราะจากที่คุยกันช่างสักนทีก็มั่นใจในตัวของนะโมไม่น้อยเลยจนถึงตอนนี้นะโมก็มั่นใจในตัวของช่างสักนทีเช่นกัน ถึงความรักมันจะเริ่มต้นได้ไม่นานแต่นะโมก็กล้าพูดได้เต็มปากว่าเธอมั่นใจแล้วจริงๆกับคนคนนี้“สักแล้วมันลบไม่ได้นะ เฮ้อ ! ได้นั่นแหละแต่มั่นใจจริงๆหรอ” เพราะทุกวันนี้เทคโนโลยีไปไกล การลบรอยสักไม่ใช่เรื่องยาก

“อยากได้อะไรบอกไปเต็มที่ ระดับคุณทัตกับคุณจันทร์เจ้าเขาพร้อมให้ลูกสะใภ้อยู่แล้ว” เหนือนทีพูดขึ้นเพราะทั้งคุณป๋ากับหม่าม้าเป็นแบบนี้จริงๆไม่ว่านะโมจะขออะไรเห็นทีก็คงให้หมดแบบไม่คิดอะไร“พูดแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อยแต่ถ้าไม่มากเกินไปช่วยออกรถให้หนูสักคันได้ไหมคะเดี๋ยวหนูผ่อนเองเพราะคุณแม่ไม่อนุมัติสักที” นะโมพูดขึ้นทันทีความจริงแล้วเธอร้องขอรถคันใหม่กับคุณแม่มานานแล้วตั้งแต่ก่อนจะเจอคุณแม่ครั้งล่าสุดอีกแต่คุณแม่ไม่อนุมัติเพราะรถที่เธอใช้อยู่มันก็ยังโอเคและหากใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่ายก็ไม่ใช่กุลสตรีไทยก่อนหน้านี้ก็มีเคยคิดจะให้ไหว้วานช่างสักนทีให้ช่วยทำเรื่องให้แต่เพราะมีหลายเรื่องมากมายเกิดขึ้นหลังจากที่ตกลงคบกันทำให้นะโมไม่ได้คุยเรื่องนี้กับช่างสักนทีเลยในตอนนี้โอกาสก็มาถึงตรงหน้า มีหรอคนอย่างนะโมจะไม่รับไว้เพราะในเมื่อทั้งคุณป๋ากับหม่าม้าบอกว่าขอได้ เธอก็จะขอแต่ขอให้ท่านทั้งสองเพียงทำเรื่องให้เท่านั้นเพราะหากถึงขั้นซื้อให้เลยมันคงมากไป“อยากได้รถหรอ” คุณป๋าถามขึ้น“หนูอยากได้ค่ะ” แน่นอนว่านะโมตอบกลับไปตามตรงเธออยากได้จริงๆและราคามันค่อนข้างจะเกินตัวไปหน่อยแต่หากทำเรื่องผ่อนนะโมก็พอจะผ่

“อย่าขยำแรงข้าวเจ็บ” ฉันพูดขึ้นทันที “งั้นเปลี่ยนเป็นดูดแทนแล้วกัน” พูดจบเถื่อนก็ก้มลงใช้ปากกับยอดอกของฉันทันที เถื่อนผลักฉันให้เอนตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ตัวเองมีพื้นที่มากพอที่จะคลอเคลียกับหน้าอกของฉัน “เถื่อนดูดแรงไปแล้ว อ๊าาา” ฉันร้องขึ้นอีกครั้งเมื่อเถื่อนเปลี่ยนท่าให้กับฉันก่อนที่มือหนาจะลูบไล้ไปตามลำตัวของฉัน “อ่าา…เถื่อนตรงนั้น” ฉันร้องขึ้นอีกครั้งเมื่อเถื่อนใช้นิ้ววนไปทั่วกลางกายสาวก่อนจะค่อยๆดันนิ้วเข้ามา“แค่นิ้วยังแน่น” เถื่อนขยับนิ้วเข้าออกทันที แจ๊ะ ! แจ๊ะ ! แจ๊ะ ! แจ๊ะ ! แจ๊ะ ! แจ๊ะ ! “อ่าาา…เถื่อนน” “ว่าไงครับ…หื้ม” เถื่อนถามขึ้นทันที“อาาา ตรงนั้น...”“ตรงนี้หรอ” ฉันพยักหน้าเป็นคำตอบก่อนที่เถื่อนจะขยับนิ้วเข้าออกเร็วกว่าเดิมจากนั้นงอนิ้วด้านในจนฉันเสียวแทบขาดใจ“อ๊าาา อ๊ะ อ่าาาา” “เปลี่ยนเป็นเอ็นดีกว่านะครับอยากแตกในตัวเมีย” พูดจบเถื่อนก็ลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับถอดกางเกงขาสั้นที่ใส่มาออกไปพร้อมกับอันเดอร์แวร์เถื่อนจับฉันนั่งบนขอบสระชิดกับผนังของห้องก่อนที่เถื่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อยจับขาฉันขึ้น“เหมือนมันใหญ่ขึ้น” “ใหญ่ขึ้นตามอายุ” เถื่อนตอบกลับมาอีกครั้ง “แบ

“ป๊ามองสาวหรอข้าวปั้นจะฟ้องแม่นะ” เสียงข้าวปั้นลูกชายของผมพูดขึ้น ตอนนี้ผมพาครอบครัวมาทะเลเพราะเป็นช่วงปิดเทอมของเด็กๆ พวกเราห้าคนเลยมาเที่ยวทะเลกันตามคำขอของข้าวปั้น “เป็นผู้ชายไม่ขี้ฟ้องหรอกนะข้าวปั้น” ผมพูดขึ้นทันทีเพราะตอนนี้ลูกชายคนโตของผมอายุสิบขวบแล้วพูดเยอะขึ้นแล้วด้วย “แต่ป๊าแอบมองสาว” ข้าวปั้นพูดขึ้นต่อทันที“แอบมองที่ไหนป๊ามองทะเลข้างหน้าเหอะแม่ข้าวปั้นดุขนาดนี้ป๊าไม่กล้ามองใครหรอก” ผมพูดขึ้นทันทีลูกชายตัวดีของข้าวเจ้าดุจริงๆตั้งแต่มีลูกคนที่สามคุณแม่ก็ดุขึ้นเอาเรื่องเพราะลูกคนที่สามของผมแสนจะดื้อ และแสนจะอ้อนลืมบอกไปเลยครับตอนนี้ผมกับข้าวเจ้าทำภารกิจปั๊มน้องให้ลูกๆสำเร็จแล้วนะครับส่วนลูกคนที่สามของผมกับข้าวเจ้าเป็นผู้ชายชื่อว่าข้าวโอ๊ตตอนนี้อายุก็ห้าขวบกว่าแล้ว “จริงป๊าแม่ดุมากตั้งแต่มีข้าวโอ๊ต” ข้าวปั้นพูดขึ้นต่อ “ก็มีตั้งสามข้าวแม่ก็ต้องเหนื่อย ข้าวปั้นเป็นพี่ต้องช่วยแม่ดูน้องเข้าใจป๊าพูดไหม” ข้าวปั้นลูกชายคนโตของผมเป็นพี่ที่ดีมากเลยครับ ดูแลน้อง รักน้อง ทำทุกอย่างให้น้องโดยเฉพาะน้องสาวอย่างข้าวหอมส่วนข้าวโอ๊ตอย่าหวังเพราะข้าวปั้นไม่เคยทำอะไรให้เลย“ช่วยดูแค่ข้าวหอ

ห้าปีผ่านไป “ข้าวปั้นอย่าแกล้งน้องสิครับ” ฉันเอ่ยปากบอกลูกชายคนโตทันทีตอนนี้เป็นเวลาเกือบเย็นลูกชายคนโตของฉันกลับจากโรงเรียนมาแล้วความวุ่นวายจึงเกิดขึ้นเพราะข้าวปั้นตัวน้อยของฉันเอาแต่แกล้งน้องสาวเป็นว่าเล่น “ข้าวปั้นไม่ได้แกล้งนะแม่” ลูกชายวัยห้าขวบอย่างข้าวปั้นพูดขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิกแก้มน้องสาวอีกครั้ง “ข้าวหอมเจ็บนะ” เสียงข้าวหอมลูกสาวคนเล็กวัยสามขวบพูดขึ้นทันที“ข้าวปั้นก็ต้องจับแก้มน้องเบาๆแบบนี้สิ” ฉันพูดขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือไปจับแก้มข้าวหอมตัวน้อยอย่างเบามือเพื่อเป็นแบบอย่างให้พี่ชายคนโตดู “แบบนี้หรอครับ” ข้าวปั้นพูดขึ้นอีกครั้งก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้มข้าวหอมอย่างเบามือ“แบบนี้ข้าวหอมไม่เจ็บ” คนเป็นน้องพูดขึ้นทันที“ไหนใครคิดถึงป๊าบ้าง” เถื่อนเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับพูดขึ้น ส่วนลูกสาวตัวน้อยของฉันก็รีบวิ่งขาป้อมๆตรงไปยังป๊ะป๊าของตัวเองทันที “ข้าวปั้นไม่คิดถึงป๊าหรอลูก” ฉันถามข้าวปั้นขึ้นอีกครั้งเพราะตอนนี้เจ้าตัวยังนั่งอยู่ข้างฉัน “ให้ข้าวปั้นกอดป๊าข้าวปั้นกอดแม่ดีกว่าผู้ชายใครเขากอดกัน” ข้าวปั้นพูดขึ้นต่อทันที“ป๊าสอนมาใช่ไหมเนี่ย” เพราะเด็กห้าขวบแบบข้าวปั้นพู

“ปากมดลูกเปิดแล้วนะคะ แต่ต้องรอเปิดให้มากกว่านี้นะคะ” คุณหมอเจ้าของเคสของฉันพูดขึ้น“ใจเย็นๆนะข้าว” เถื่อนจับมือฉันแน่นพร้อมกับถามขึ้น “เย็นไม่ไหวแล้วเถื่อน” ฉันตอบกลับทันทีเพราะฉันเจ็บท้องจนไม่ไหวแล้ว “แต่หมอครับเมียผมปวดท้อง” เถื่อนพูดขึ้นอีกครั้งและฉันก็รู้ดีเลยว่าเถื่อนเป็นห่วงฉันมากแค่ไหน“ดิฉันทราบค่ะแต่คุณแม่ต้องรอปากมดลูกเปิดอีกนิดนะคะเพราะตอนนี้ไม่กว้างพอให้หัวเด็กออกมา” “เดี๋ยวทางเราจะพาคุณแม่ไปยังห้องเตรียมคลอดนะคะ” คุณหมอพูดขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้เตียงของฉันกำลังถูกเข็นออกจากห้องตรงไปยังห้องคลอดตามติดด้วยเถื่อนที่เปลี่ยนชุดเข้ามากับฉัน“เจ็บมากๆ” ฉันพูดขึ้นทันทีความเจ็บตอนนี้บรรยายไม่ถูกเลย“ทนอีกนิดนะข้าวเจ้า อีกนิดเดียวตัวเล็กจะออกมาแล้ว” ใบหน้าเถื่อนดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด“ฮึก.. มันเจ็บ เจ็บมาก” ไม่ว่าฉันจะตะแคงกี่ข้างต่อกี่ข้างก็ไม่ทำให้ความเจ็บลดลง“ปากมดลูกเปิดเก้าเซนต์แล้วเตรียมคลอดได้เลยค่ะ” พยาบาลสาวพูดขึ้นอีกครั้งฉันนอนอยู่บนเตียงช่วงท้องลงไปถูกปิดด้วยผ้าขาสองข้างตั้งหยั่งบนที่ตั้ง ตอนนี้ข้างๆฉันมีเถื่อนที่คอยจับมืออยู่ไม่ห่าง “อีกนิดเดียวแล้วข้าว” เถื่อนพูดขึ

“ขอเมียทั้งทีจะให้น้อยหน้าใครไม่ได้ แต่ไม่ต้องคิดมากนะทั้งหมดนี้อะเงินกู” เพราะทุกอย่างที่เตรียมมาในวันนี้เป็นทรัพย์สินของผมทุกอย่าง“ขอบคุณนะ” ข้าวเจ้าพูดขึ้นทันที“ว่าแต่วันนี้สวยจังพูดให้ชื่นใจหน่อยดิ สวยขนาดนี้เมียใคร” “เมียนายเถื่อน” ผมยกยิ้มขึ้นทันทีกับคำตอบของข้าวเจ้า “ตาเถื่อนสวมแหวนให้หนูข้าวสิลูก” ม๊าผมพูดขึ้นอีกครั้ง จากนั้นผมก็หยิบแหวนก่อนที่บรรจงสวมไปที่นิ้วนางข้างซ้ายและจูบลงบนหลังมืออย่างเบาแผ่ว“ไหว้ขอบคุณด้วยข้าวเจ้า” ข้าวเจ้าก้มกราบลงบนตักของผมตามคำพูดของคุณแม่พร้อมกับผมที่ก้มตัวลงหอมลงที่แผ่นหลังเนียน “ขอบคุณนะเถื่อน”“ขอบคุณเหมือนกันนะ”คงไม่มีอะไรมากกว่าการขอบคุณอีกแล้ว ขอบคุณที่เราเกิดมาคู่กัน ขอบคุณที่ได้มาใช้ชีวิตร่วมกัน ขอบคุณที่ตอนนี้เรากำลังมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ขอบคุณตัวเล็กในท้องของข้าวเจ้าที่กำลังเข้ามาเติมเต็มคำว่าครอบครัวให้เราทั้งคู่ “เหนื่อยไหม”“เหนื่อยแต่ก็มีความสุขมากเหมือนกัน”“กูมีความสุขเหมือนกัน มานี่เถื่อนถอดชุดให้” ผมพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับข้าวเจ้าที่ตรงเข้ามา ผมบรรจงถอดชุดแต่งงานออกจากร่างกายคนตรงหน้าและไม่ลืมที่จะหอมไปตรงหัวไหล่มนต์

“ข้าวว่าไม่ดีมั้งคะ” เสียงของข้าวเจ้าดังขึ้นทันที“เร็วไปหรอ” เพราะสำหรับผมกับคนที่รอแต่งมาถึงสี่ปีเวลาห้าเดือนมันช้าไปด้วยซ้ำ “ช้าไปค่ะ”“รออีกห้าเดือนคงไม่ไหวถึงตอนนั้นท้องข้าวคงจะโตก่อนพอดี”“ทะ..ท้องโต” ผมทวนคำพูดของข้าวเจ้าที่พึ่งพูดออกมาเมื่อกี้ด้วยน้ำเสียงสั่นๆ “นี่อย่าบอกนะว่าข้าวเจ้าของแม่ท้อง” เสียงคุณแม่ของข้าวพูดขึ้น“ข้าวท้องค่ะทุกคน” ข้าวเจ้าพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับใบหน้าสวยที่ยิ้มกว้าง ท้องหรอ ใช่...ข้าวกำลังท้อง ผมกำลังจะมีลูก “ทะ..ท้องจริงๆหรอ” ผมถามขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ส่วนข้าวเจ้าเธอก็จับมือผมไปวางไว้ที่หน้าท้องแบนราบของตัวเอง “จริงสิในนี้มีตัวเล็กอยู่นะ”ความรู้สึกของผมตอนนี้มันอธิบายไม่ถูกทั้งดีใจและตื่นเต้นเพราะสิ่งที่ผมรอเกิดขึ้นแล้ว“ป๊าม๊าเถื่อนกำลังมีลูก” “คุณพ่อคุณแม่ครับ ข้าวเจ้าท้องแล้ว” “เฮียข้าวเจ้าท้อง”“เจ๊ข้าวเจ้าท้องแล้ว”“เรนเดียร์หนูมีน้องแล้วนะ” ผมพูดขึ้นบอกกับทุกคนด้วยอาการตื่นเต้น “ข้าวมึงท้องจริงๆใช่ไหม” ผมถามขึ้นอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ“จริงสิถึงบอกไงว่าห้าเดือนช้าไป”“ดีใจมากๆเลยวะ” ผมพูดขึ้นอีกครั้งก่อนจะกอดข้าวเจ้าไว้ทันที

สองปีผ่านไปจนถึงตอนนี้เป็นเวลากว่าสองปีแล้วสำหรับการเรียนมหาวิทยาลัยของอันดา แน่นอนว่าอันดาเรียนจบแล้วจะเหลือก็แค่การรับปริญญาที่จะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้“หนูตื่นเต้นจังเลยเฮีย” อันดาที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของเหนือเวหาบนเตียงก็พูดขึ้นเพราะเธอตื่นเต้นจริงๆในวันพรุ่งนี้มันจะหมายความว่าเธอกำลังจะประสบผลสำเร็จอีกหนึ่งขั้นในชีวิต ประสบความสำเร็จในสิ่งที่เธอเลือกทางเดินเอง“ตื่นเต้นทำไมครับ” เหนือเวหาถามขึ้นเพราะเขาไม่เห็นว่ามันจะน่าตื่นเต้นตรงไหนเลย“หนูจะได้รับปริญญาเลยนะ หนูเรียนจบเลยนะเฮีย” อันดาตอบกลับมาด้วยท่าทางตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกาย“ทุกอย่างมันเกิดขึ้นได้เพราะความพยายามของหนูแต่รู้ไหมมากกว่าความตื่นเต้นที่หนูควรรู้สึกคืออะไร” เหนือเวหาถามขึ้นเพราะความจริงแล้วอันดาไม่ควรรู้สึกตื่นเต้นอะไรหรอก เธอควรรู้สึกอย่างอื่นมากกว่า“รู้สึกอะไรคะ”“หนูควรรู้สึกภูมิใจในตัวเองเพราะตัวหนูล้วนๆเลยอันดามันจึงทำให้หนูประสบความสำเร็จในเส้นทางที่หนูเลือก” เหนือเวหาตอบกลับไปตามตรงพร้อมกับลูบหัวอันดาด้วยความอ่อนโยนไม่ใช่แค่อันดาหรอกนะที่ควรภูมิใจตัวเองแต่เหนือเวหาเองยังภูมิใจในตัวอันดามาก อันดามีความขยันม

“เป็นยังไงบ้างอันดา ไปเที่ยวกับเวหามาสนุกไหม” คุณพ่อถามขึ้นทันทีเมื่อลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเดินทางกลับมาถึงบ้าน“สนุกมากเลยค่ะพ่อ” อันดาตอบกลับไปถึงแม้ความจริงแล้วเธอกับเหนือเวหาจะไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลยก็เถอะเพราะทั้งวันทั้งคืนก็อยู่แต่ในห้องทำภารกิจรักที่ห่างหายมานานกันจนหมดแรง“ดีแล้วล่ะ แถวบ้านเราถึงจะบ้านนอกแต่ก็พอมีที่เที่ยว” คุณพ่อพูดขึ้นอีกครั้ง“หนูชอบมากๆไว้ครั้งหน้าเราไปเที่ยวด้วยกันนะพ่อ”เพราะอันดาเองก็อยากไปเที่ยวกับคุณพ่อเหมือนเมื่อก่อนเพราะเมื่อก่อนครอบครัวของเธอก็ไปเที่ยวกันบ่อยในทุกๆวันหยุด“ได้เลยแต่ตอนนี้หนูมาเหนื่อยๆ อยากพักไหมลูก” แน่นอนว่าอันดาส่ายหน้ารัวๆเพราะเธอนอนมาเต็มอิ่มแล้ว ตอนนี้เธออยากใช้เวลากับคุณพ่อมากกว่า“ตามใจๆแต่พ่อจะออกไปเล่นหมากรุกแล้วนะ” คุณพ่อพูดขึ้นอีกครั้งเพราะคุณพ่อมีกิจวัตรประจำวันที่ต้องทำ หากวันไหนไม่ได้ออกไปเล่นหมากรุกพบปะเพื่อนๆมันก็เหมือนชีวิตผิดแปลกไปแต่ทว่าไม่ทันที่คุณพ่อจะเดินออกไป เสียงโทรศัพท์ของเหนือเวหาก็ดังขึ้น“ขอไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะครับ” เหนือเวหาพูดขึ้นพร้อมกับเดินเลี่ยงออกไปหน้าบ้านอันดาที่ยืนอยู่กับคุณพ่อในบ้านก็ได้แต่มองเหน

“ซี๊ด…คนดีของเฮีย ทนหน่อยเฮียจะเสร็จ” เหนือเวหาพูดขึ้นพร้อมออกแรงกระแทกสวนเข้าปากของอันดาอย่างหนักหน่วงและรวดเร็วอ๊อก ! อ๊อก ! อ๊อก ! อ๊อก !เสียงแก่นกายชนกับเพดานปากทำอันดาน้ำตาคลอ ความเจ็บที่ได้รับทำเธอแทบทนไม่ไหว มือเรียวยกขึ้นจิกลงที่หน้าขาแกร่งของเหนือเวหาเพื่อระบายความเสียว“อื้อ…อู่เอ็บ !” อันดาได้แต่ร้องครางอู้อี้อยู่ในลำคอเพราะความใหญ่ของแก่นกายทำเธอเจ็บไปหมด ไหนจะเหนือเวหาที่กระแทกสวนมาซ้ำๆ“อ่าส์…สะ เสร็จแล้วครับ เฮียเสร็จแล้วคนดี” เหนือเวหาพูดขึ้นพร้อมกับปล่อยมือออกจากหัวของอันดา มือหนาจับไปที่แก่นกายของตัวเองชักรูดมันเบาๆเพราะตอนนี้เขากำลังปล่อยน้ำรักใส่ปากอันดา“กลืนเลยหรอ” เหนือเวหาถามขึ้นทันทีเพราะรู้สึกดีไม่น้อยกับการเห็นอะไรแบบนี้ใบหน้าสวยของอันดากลืนน้ำรักของเขา ถึงมันจะไม่ใช่ครั้งแรกแต่เขาก็ชอบทุกครั้งและยิ่งมีคราบน้ำรักติดอยู่ที่มุมปากมันก็ยิ่งทำให้อันดาเซ็กซี่กว่าเดิมเป็นไหนๆ“หนูเจ็บปาก” อันดาไม่ได้ตอบคำถามแต่อย่างใด เธอพูดขึ้นเพื่อหวังให้เหนือเวหารู้ว่าการกระทำของเขาทำเธอเจ็บ“เฮียขอโทษครับ ตอนนั้นในปากหนูมันดีไปหมดจนเฮียต้องกระแทกแรงๆ” เหนือเวหาตอบกลับไปตามต

“เป็นยังไงอันดาคุณพ่ออนุญาตไหม” เหนือเวหาถามขึ้นเมื่ออันดาเดินกลับมา แน่นอนตอนนี้ใบหน้าสวยไม่ได้ยิ้มแย้มเหมือนอย่างเคย“ไม่อนุญาตน่ะสิเพราะพ่อบอกว่าคืนนี้จะนอนกับหนู”คำตอบของอันดาทำเหนือเวหาใจแป้ว อุตส่าห์ดีใจไว้แล้วแท้ๆแต่มันก็ล่มลงไม่เป็นท่า จะทำยังไงได้ในเมื่ออีกคนเป็นถึงคุณพ่อเลยนะ เหนือเวหาไม่กล้าหือไม่กล้าอือหรอกในเมื่อคืนนี้คุณพ่ออยากนอนกับลูกสาวเหนือเวหาก็จะไม่ขัดเพราะในคืนแรกคุณพ่อก็ยอมปล่อยลูกสาวสุดที่รักของตัวเองมานอนกับเหนือเวหาแล้ว“เฮ้อ ! ไม่เป็นไรงั้นเรากลับบ้านกันคนดี เฮียจะฮึบๆรอกลับไปทำรักกับหนูที่กรุงเทพ” เหนือเวหาพูดขึ้นทันทีเพราะทางเดียวคือรอกลับกรุงเทพ ถึงตอนนั้นเมื่อไหร่เหนือเวหาจะใส่ให้ยับ เอาให้อันดาขาสั่นเดินไม่ได้ไปสักสามสี่วัน“เฮียหน้าเศร้าจัง” อันดาที่แอบหัวเราะในใจก็ได้แต่เก็บอาการเพราะท่าทางของเหนือเวหาตอนนี้มันเหมือนเด็กน้อยไม่ได้ของเล่น“เฮียแค่เสียดาย”“หนูล้อเล่นนะเฮีย พ่ออนุญาต” แน่นอนว่าเหนือเวหาหันมองอันดาคอแทบหัก คำพูดที่บอกว่าล้อเล่นทำหัวใจของเหนือเวหาเริ่มรู้สึกกระชุ่มกระชวย“ไม่หลอกเฮียนะ” ใบหน้าหล่อแสดงความดีใจออกมาพร้อมกับถามขึ้น ตอนนี้เห

“อย่าร้องไห้เลยอันดา หากหนูยังร้องไห้และเสียใจแบบนี้คุณแม่จะเป็นห่วงนะ” เหนือเวหาได้แต่ปลอบประโลมความเสียใจให้กับอันดาตอนนี้เขาอยู่ที่วัดซึ่งเป็นสถานที่เก็บอัฐิของคุณแม่ อันดาที่มาถึงก็นำใบประกาศนียบัตรของตัวเองมาให้คุณแม่ดู เธอพูดคุยกับคุณแม่มากมายจนตอนนี้ยืนร้องไห้ใบหน้าแดงขึ้นสี ส่วนคุณพ่อก็ได้แต่เลี่ยงเดินออกไปทางอื่นเพราะภาพที่ลูกสาวพร่ำพูดกับคุณแม่ทำเขาเจ็บปวดหัวใจ“หนูเสียใจจริงๆที่กลับมาช้า กลับมาในตอนที่แม่ไม่อยู่แล้ว” อันดาได้แต่พูดขึ้นเพราะเธอเสียใจจริงๆ เธอยังไม่มีโอกาสได้เจอคุณแม่และคุณแม่ก็ไม่ได้เห็นเธอประสบความสำเร็จ“อันดาจะเชื่อเฮียหรือเปล่าว่าคุณแม่ไม่โกรธหนูเลยแต่กลับกันคุณแม่จะยิ่งเป็นห่วงหนู ดูอย่างคุณพ่อสิเพราะคุณพ่อทนเห็นหนูร้องไห้ไม่ได้เขาจึงเดินออกไป”คำพูดของเหนือเวหาเหมือนทำอันดาได้สติเพราะที่คุณพ่อของเธอเดินออกไปนั่นคือเรื่องจริงและมันเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้เลยถ้าไม่ใช่สิ่งที่เหนือเวหาพูด“หนูไม่ควรร้องไห้เพราะแม่จะยิ่งเป็นห่วง กลับกันหนูต้องยิ้มและเลิกโทษตัวเองเพราะไม่ใช่แค่คุณแม่ที่จะเสียใจแต่เป็นคุณพ่อคนที่อยู่กับหนูตรงนี้ด้วย” เหนือเวหาพูดขึ้นอีกครั้งเพร

“เรากลับบ้านกันเถอะแล้วหนูแนะนำแฟนหนูให้พ่อรู้จักด้วยนะอันดา พ่อมีลูกสาวคนเดียวถึงจะผิดพลาดกับหนูไปบ้างแต่เมื่อรู้ว่าหนูมีแฟนพ่อก็อยากรู้จักคนนั้นของหนูเหมือนกัน” คุณพ่อพูดขึ้นทันทีเพราะตอนนี้ก็มืดค่ำมากแล้ว สถานที่ชนบทอย่างหมู่บ้านของเขาไม่ค่อยมีไฟตามทางเท่าไหร่ หากอยู่ตรงนี้ต่อไปเขาก็กลัวว่ามันจะเป็นอันตราย“ใจดีกับเฮียเขาหน่อยนะพ่อ เขาแสนดีกับหนูมากๆ”แน่นอนว่าอันดารู้ดีว่าคุณพ่อของเธอเป็นยังไง ถึงเธอกับคุณพ่อจะเข้าใจในทุกอย่างและทุกเรื่องที่ผ่านมาแต่สำหรับเรื่องของเหนือเวหา อันดาไม่มั่นใจเลย“อันดารักใครพ่อก็รักด้วยแต่พ่อแค่อยากมั่นใจว่าเขาเป็นคนดีจริงๆใช่ไหม พ่อมีหนูเป็นลูกสาวคนเดียวนะ” คำพูดของคุณพ่อทำอันดายิ้มกว้างเพราะเหนือเวหาของเธอเป็นคนดีจริงๆและเป็นคนดีมากคนหนึ่งเลยสำหรับอันดา“ขอบคุณค่ะ” อันดาตอบกลับไปก่อนที่เธอกับคุณพ่อจะเดินตรงมายังเหนือเวหาที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากรถเหนือเวหารู้ดีว่าตอนนี้สองพ่อลูกคงปรับความเข้าใจกันแล้ว ถึงในตอนแรกมันจะเจ็บปวดจนทำให้ทุกคนต้องเสียน้ำตาไม่เว้นแม้กระทั่งตัวเขาเองแต่ตอนนี้เมื่อเห็นว่าทุกอย่างดีขึ้นก็อดดีใจไม่ได้ จะเป็นห่วงก็แค่เรื่องคุณแม่ที่

ก็คือหัวโจกของเทคนิคมีนบูรพาพวกเขาขึ้นชื่อเรื่องอะไร เชื่อเสียงเรียงนามถูกพูดต่อไปทางไหนทุกคนรู้ดีแต่ทว่าทุกอย่างที่เขาแสดงออกต่อเธอ ปฏิบัติต่อเธอมันเต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น“ต้องขอบคุณหนูมากกว่าที่ยอมเปิดใจรักพี่สองคน”“ไม่รักได้ยังไงในเมื่อพี่แฝดแสนดีกับหนูขนาดนี้”ที่ผ่านมาสองแฝดทำให้เห็น ทำ

“หนูชอบไหมเชอรีน” เพราะเกรทไม่มั่นใจเลย ถึงพวกเขาจะตั้งใจมากแค่ไหนแต่ในใจกลับมีความกังวลกลัวว่าเชอรีนจะไม่ชอบ“หนูชอบมาก” แต่ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาทำสองแฝดยกยิ้มด้วยความพอใจเพียงแค่เชอรีนชอบ มันก็มากพอแล้ว !“พี่ดีใจที่หนูชอบ” เกรฟเอ่ยออกมาด้วยความดีใจ ใบหน้าหล่อยกยิ้มอย่างปกปิดไม่มิด จะไม่ให้ดีใ

“บ้านของเรา” สองแฝดตอบกลับมาพร้อมกันและไม่ทันที่จะให้เชอรีนได้พูดอะไรต่อ แฝดพี่รับหน้าที่เปิดประตูบ้าน ส่วนแฝดน้องจับมือเชอรีนเดินตรงเข้ามาด้านในภายในบ้านหลังนี้ถูกตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ครบครัน สายตาสวยสอดส่องไปทั่วก่อนจะพบกับรูปภาพใหญ่ที่เป็นภาพของพวกเขาสามคน“พี่แฝดที่บอกว่าบ้านของเราคืออะไรคะ”

“เชอรีนไลน์มาบอกให้ไปรับหกโมงเย็น มึงจัดลูกโป่งเสร็จยังเกรท” เกรฟเอ่ยถามขึ้นด้วยความร้อนรนเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลาหกโมงเย็นแต่ทว่าในตอนนี้สิ่งที่พวกเขาทำตรงหน้าดูไม่เป็นชิ้นเป็นอัน“ใกล้แล้ว จัดลูกโป่งเสร็จติดรูปแค่นี้ก็เสร็จแล้ว” เกรทตอบกลับมาตรง เขาติดลูกโป่งใบสุดท้ายไว้กับเพดานห้องก่อนจะต

ทุกอย่างดำเนินไปในทางที่ดีไม่เว้นแม้แต่เรื่องต่อยตีที่สองแฝดเคยมีเป็นประจำกับพี่ชายของเชอรีน ตอนนี้มันถูกคลี่คลายกลายเป็นความสัมพันธ์ดี ๆ ระหว่างน้องเขยกับพี่ชาย“หนูอยากไปเที่ยวไหนไหมเชอรีน” เกรฟเอ่ยถามออกมาพร้อมมือหนาที่ลูบหัวคนรักของตัวเองด้วยความเอ็นดูจะมองกี่ครั้งกี่ที เขาก็เอ็นดูเชอรีนเสมอเธ

“เชอรีนหนูได้ยินทุกอย่างไหม” เกรทเอ่ยถามขึ้นเพราะตั้งแต่พวกเขาเปิดสปีกเกอร์โฟน คนที่หลับตาลงและเหมือนจะหลับไปก็ลืมตาขึ้นมานอนฟังด้วย“ได้ยินทุกอย่างเลย” เชอรีนตอบกลับมาตามตรงเพราะเมื่อกี้ที่สองแฝดคุยกับพี่ชายของเธอมันไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องของเธอแต่ยังมีเรื่องราวของพวกเขาทั้งสามคนเรียกว่าพวกเขาเคลีย