Novel-novel oleh Waraarphon

ตอนที่38 ครอบครัวของเรา“กูจะอ้วก”เป็นไม้ที่พูดขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าไปมา ช่อฟ้าเห็นอย่างนั้นจึงอมยิ้มให้กับคนทั้งสองคน พออีกฝ่ายออดอ้อนเธอแบบนี้เธอเองก็ยังไม่คุ้นชินเท่าไหร่หรอกแต่ก็รู้สึกชอบขึ้นมา ปกติแล้วเธอเองก็เป็นคนชอบผู้ชายขี้อ้อนเอาใจเก่ง มังกรทำแบบนี้จะไม่ให้เธอหวั่นไหวได้ไงหลังจากที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมากันที่บ้านของช่อฟ้าทุกคนก็พากันรู้สึกยินดีกับการที่คนทั้งสองปรับความเข้าใจกันแล้ว โดยเฉพาะคุณนายบัวศรีที่ยิ้มหน้าบานเมื่อเห็นว่าลูกชายตื้อลูกสะใภ้ของเธอได้เสียที“ผมคิดไว้ว่าจะพาช่อไปจดทะเบียนสมรสพรุ่งนี้ครับ ส่วนเรื่องงานแต่งผมก็อยากจะจัดให้เร็วที่สุด”เพราะอยากป่าวประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ว่าหญิงสาวไม่ได้เป็นเพียงคู่หมั้นของเขาแต่เป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของเขา คนละแวกนี้จะได้ไม่ต้องเอาไปพูดเสียๆหายๆ“ทางเราก็ไม่ได้ติดขัดอะไรเอาที่ทางนั้นเห็นสมควรเลย”“ถ้างั้นเดี๋ยวดิฉันเป็นคนจัดการเรื่องการแต่งงานเอง หนูช่ออยากได้แบบไหนบอกแม่เลยนะแม่จะให้ออแกไนซ์จัดการให้”“ช่อแล้วแต่คุณแม่เลย แบบไหนก็ได้”เธอเองก็ไม่ใช่คนเรื่องมากอะไรแบบไหนเธอก็ชอบหมดนั่นแหละ คุณนายบัวศรีพยักหน้ารับรู้ก่อนจะพูด

ตอนที่37 เธอคือลมหายใจคำพูดที่แฝงไปด้วยความน้อยใจมันทำให้มังกรยิ่งรู้สึกผิดขึ้นมา เขารู้สึกกับเธอเปลี่ยนไปสักพักแล้ว ไม่ได้อยากจะใจร้ายเลย แต่เพราะไม่หันหน้าพูดคุยกันต่างคนต่างเงียบก็ยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลง มาล่าสุดก็เรื่องที่ช่อฟ้าเข้าใจผิดเรื่องของเขากับแก้มใสและพอมารู้ว่าคนตัวเล็กท้อง มันก็ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแต่เขาไม่ได้เปลี่ยนไปเพราะเพียงแค่ว่าเธอท้องอย่างที่เธอเข้าใจ“ไม่ใช่นะ พี่รักช่อต่อให้วันนี้ช่อไม่ได้ท้องพี่ก็ยังอยากจะขอโทษและเริ่มต้นใหม่กับช่อ”“…..”ช่อฟ้าเงียบไปเธอข่มหัวใจตัวเองเอาไว้ ในยามที่ชายหนุ่มกำลังจ้องมองมาที่ดวงตาของเธอ“พี่ขอโทษที่ไม่ได้เปิดใจคุยกับช่อ ขอโทษที่เอาแต่อารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่ ขอโทษที่ทำให้ช่อเสียใจมาโดยตลอด แต่หลังจากที่เราอยู่กินกันใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมันก็ทำให้รู้ว่าพี่รู้สึกกับช่อเปลี่ยนไปแล้ว พี่รักช่อ รักจริงๆ”“…..”“ส่วนเรื่องลูก พี่ดีใจมากๆ ที่เขากำลังจะเกิดมา อาจจะเร็วไปสำหรับช่อ แต่กับพี่ พี่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลย แต่เหมือนว่าลูกเข้ามาเติมเต็มให้กับเราสองคน พี่อยากสร้างครอบครัวกับช่อจริงๆ นะ”“……”“ช่อครับ ต่อให้พี่ต้องพูดขอโทษช่ออีกกี่ร้อยกี

ตอนที่36 ไม่ยอมแพ้มังกรยอมกลับมาถึงแม้จะรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจแต่เขาก็ไม่คิดยอมแพ้หรอก ไม่ว่ายังไงเขาก็จะเดินหน้าต่ออดทนจนกว่าคนตัวเล็กจะเชื่อใจในตัวของเขา ชายหนุ่มคิดอย่างนั้นก่อนจะบอกตัวเองว่าต่อให้เขาต้องแลกกับอะไรเขาก็ยอม เพียงแค่มีช่อฟ้ากับลูกในชีวิตของเขาหลังจากที่ชายหนุ่มกลับไป คนตัวเล็กก็จมอยู่กับความคิดมากมายที่กำลังแล่นอยู่ในหัวของตัวเองในตอนนี้ เธอยกมือขึ้นมาลูบหน้าท้องแบบราบที่กำลังมีชีวิตน้อยๆ ก่อเกิดขึ้นมา เริ่มไม่รู้แล้วว่าสิ่งที่เธอทำอยู่ในตอนนี้มันดีแล้วหรือยัง“หนูโกรธแม่รึเปล่าที่แม่ทำแบบนี้”มันเหมือนกับว่าเธอกำลังใจร้ายต่อพ่อของลูกพอสมควร แต่ทุกครั้งที่มานึกถึงสิ่งที่ผ่านมา มันก็ร้องบอกว่าเธอไม่ผิดที่จะทำแบบนี้ ใครว่าการที่เธอผลักไสเขาเธอจะไม่รู้สึกอะไรเลย เธอรู้สึก รู้สึกมากด้วยเพราะหัวใจของเธอก็รักผู้ชายคนนั้นแต่ก็ยังมีความกลัวอยู่เหมือนกันหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม อาการแพ้ท้องของช่อฟ้าก็ดูเหมือนจะหนักเป็นช่วงๆ ส่วนมังกรก็มาหาเธอแทบจะทุกวัน พ่อแม่ของชายหนุ่มก็มาเยี่ยมเธอบ่อยอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะคุณนายบัวศรีที่ชอบเอาของบำรุงมาให้ลูกสะใภ้ การที่

ตอนที่35 รักเธอจริงๆคำพูดที่แสนรำคาญดังออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มของช่อฟ้าทำเอามังกรชะงักไปทันที แต่จะให้เขาไม่มาเจอหน้าก็ทำไม่ได้จึงต้องทำหน้ามึนต่อไปไม่รู้สึกรู้สาเวลาที่คนตัวเล็กไล่แบบนี้ มังกรไม่คิดยอมแพ้เขาขยับกายเข้าไปหาก่อนจะจับเรียวแขนของหญิงสาวเอาไว้“อย่าเพิ่งโมโหสิช่อ หิวไหมพี่ซื้อขนมมาฝากเต็มเลยนะ”“ไม่หิว ช่อจะขึ้นห้องแล้ว”พูดจบหญิงสาวก็เดินดุ่มๆ ขึ้นห้องไป ทำเอาชายหนุ่มชะงักค้างอยู่กับที่ นางวาสนาเห็นอย่างนั้นก็ถอนหายใจออกมา เธอเองก็ไม่รู้จะออกความเห็นยังไงเหมือนกัน ได้แต่ยิ้มเจื่อนไปให้ชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่“ผมฝากเก็บด้วยนะครับคุณน้า เอาไว้ผมจะมาหาใหม่”“จ๊ะ เฮ้อ เข้าใจน้องหน่อยนะมังกร”“ครับ ผมเข้าใจดีเพราะผมผิดเองที่ทำให้ช่อเสียใจเพราะผมมาโดยตลอด”เขาไม่นึกน้อยใจหรอก เพราะเขาเองที่เป็นคนทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ เขาเองที่ทำร้ายเธอสมควรที่หญิงสาวจะเอาคืนเขาบ้างมังกรกลับออกไปหญิงสาวที่แอบมองอยู่ที่หน้าต่างห้องนอนก็ถอนหายใจออกมา แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับสิ่งที่เธอเคยผ่านมา คิดว่าเธอจะใจอ่อนยอมเชื่อง่ายๆ เลยว่าผู้ชายคนนี้จะเปลี่ยนไปแล้ว เขาใจร้ายจะตายไปเธอจำได้เป็นอย่างดีว่าเข

ตอนที่34 พิสูจน์ตัวเองมังกรดีใจไม่น้อยที่ได้ยินคำพูดที่ให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง เขาจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้เสียเปล่าแน่นอน จะทำให้ช่อฟ้าให้อภัยเขาให้ได้ไม่ว่าเขาจะต้องพิสูจน์ตัวเองมากมายแต่ไหนเขาก็จะทำ“ขอบคุณนะคะคุณอา”มังกรพูดพร้อมกับยกมือไหว้ชายคนตรงหน้าอย่างดีใจที่ท่านให้โอกาสเขา“ยังไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ทุกอย่างมันอยู่ที่ตัวนายเองว่าจะทำได้อย่างที่ปากพูดรึเปล่า”“ถึงยังงั้นก็เถอะผมก็ต้องขอบคุณคุณอาคุณน้าอยู่ดี ที่ยังให้ผมได้มีโอกาสพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง”หลังจากที่พูดคุยกันไปอีกสักพัก ครอบครัวของมังกรก็เดินทางกลับมาที่บ้าน ทำให้ไม้และพ่อแม่ต่างนั่งพูดคุยกันต่อ“ทำไมถึงออกปากช่วยผู้ชายคนนั้นล่ะไม้ทั้งๆที่เขาทำร้ายจิตใจน้องเรานะ”“ผมกับไอ้มังกรก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กบอกตามตรงผมก็รู้นิสัยมันอยู่ ดูเหมือนว่ามันจะรักช่อฟ้าจริงๆ เมื่อก่อนมันอาจไม่รู้ใจตัวเอง อาจจะแสดงอะไรออกมาที่ไม่ควรทำ อีกอย่างนึงนะครับแม่คนของเราก็มีลูกกับมันแล้วบอกตามตรงผมสงสารหลาน ผมก็ไม่ได้อยากให้หลานเกิดมาพ่อไปทางแม่ไปทางเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้หรอกว่าโอกาสในครั้งนี้ผลจะจบยังไง แต่ถ้าช่อฟ้ายังยืนยันคำเดิ

ตอนที่33 อย่าไปจากฉันได้ไหมครอบครัวของผู้ใหญ่เข้มเดินทางมาที่บ้านของช่อฟ้าโดยสีหน้าของพ่อแม่หญิงสาวเผยความเรียบนิ่งออกมา วันนี้เป็นวันหยุดไม้จึงอยู่บ้าน ไม่คิดเหมือนกันว่าวันนี้เพื่อนจะบุกมาหาถึงบ้านตั้งแต่เช้าแบบนี้มังกรพยายามมองหาอีกคนแต่ก็ไม่เห็นหน้าเห็นตา เขาได้แต่ทำหน้าเศร้าออกมา ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กคงไม่อยากเจอหน้าเขาแล้วสินะ ท่าทางของลูกชายทำให้คุณนายบัวศรีอดจะใจอ่อนไม่ได้ เธอจึงเอ่ยปากถามหาลูกสะใภ้จึงได้คำตอบว่าช่อฟ้าอยู่บนห้อง ถึงแม้จะไม่อยากให้ลูกสาวลงมาแต่นางวาสนาก็หันไปบอกให้ไม้ไปตามช่อฟ้ามาข้างล่างจะได้พูดคุยตอบตกลงกันเสียอีก ค้างคาแบบนี้มีแต่แย่กับแย่ก็เท่านั้นไม่นานนักหญิงสาวก็เดินจากหลังพี่ชายลงมา เธอเองก็นอนคิดมาทั้งคืนเหมือนกันเกี่ยวกับทางออกของเรื่องนี้ และก็อย่างที่ไม้บอก เรื่องบางเรื่องก็ใช่ว่าจะปิดบังได้ไปตลอด ไม่นานท้องของเธอก็ต้องโต เธอจึงอยากตอบตกลงกับชายหนุ่มให้รู้เรื่อง เธอไม่ห้ามถ้าเขาจะแสดงสิทธิ์ของความเป็นพ่อ แต่เรื่องของเธอกับเขา เธออยากให้ต่างคนต่างอยู่“ช่อ พี่ขอโทษ”ทันทีที่เห็นหน้าคนตัวเล็ก มังกรก็เอ่ยออกไปทันที เขาจะขยับไปหาแต่หญิงสาวก็ถอยหนี นั้น

“เธอคิดว่าเป็นประโยคแบบไหน เธอต้องไปนี่เป็นคำสั่ง”คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาเธอไม่พอใจที่เขาทำแบบนี่กับเธอ แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่ยอมง่ายๆ เขาทำท่าดุดันเอาเรื่องพอสมควร นั่นจึงทำให้วันใหม่จำใจต้องยอมไปกับเขา เธอลุกขึ้นไปเปลี่ยนชุดจากกางเกงยีนส์ขาสั้นก็มาเปลี่ยนเป็นชุดกางเกงยีนส์ขายาวใส่เสื้อครอปสั้นมีเสื้อแขนยาวทับอีกที สายลมไม่ได้พูดอะไรเพราะการแต่งตัวของเธอไม่ถือว่าโป๊อะไรเขาเลยไม่บ่นพอขึ้นมาบนรถหญิงสาวก็เผยใบหน้าเรียบนิ่งออกมา เมื่อนึกถึงว่ามีผู้หญิงคนอื่นมานั่งอยู่ตรงนี้เหมือนกัน ตลอดทางคนตัวเล็กจึงไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยจนกระทั่งมาถึงที่ผับแห่งหนึ่งวันใหม่จึงได้รู้ว่าที่ที่เขาพาเธอมาคือที่นี้นี่เอง เธอไม่ชอบสถานที่แบบนี้ไม่อยากจะลงเลยด้วยซ้ำแต่เธอก็ถูกลากพาลงมาจนได้ หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมา เธอเดินตามแรงจูบของสายลมไปยังชั้นบนของผับแห่งนี้“ทำไมมาช้า แล้วนี่ใครว่ะ?”เป็นเหมันต์ที่เอ่ยถามหลังจากที่สายลมนั่งลงพร้อมดึงให้คนตัวเล็กที่ดูไม่เต็มใจอยากจะมาด้วยนั่งลงข้างๆ“นี่วันใหม่เพื่อนกู”คนถูกแนะนำว่าเพื่อนมีสีหน้าเรียบนิ่งพอสมควร

เช้าของวันใหม่ที่บรรยากาศไม่ได้สดใสแต่อย่างใดสำหรับคนตัวเล็ก เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งรู้สึกเจ็บจนแทบลุกไม่ไหวแต่หญิงสาวก็ฝืนสังขารลุกขึ้นมาอาบน้ำก่อนจะเข้าครัวไปทำอาหารง่ายๆ กิน คนตัวเล็กออกไปร้านขายยาที่อยู่หน้าคอนโด พอกลับขึ้นมาเห็นชายหนุ่มตื่นแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อยท่าทางของชายหนุ่มเหมือนกำลังโมโหเธออยู่ สายลมตื่นมาไม่เห็นคนตัวเล็กก็กระวนกระวายใจ แต่พอเธอกลับมาก็รู้สึกโล่งใจทว่าเขาก็ไม่พอใจที่เธอออกไปไหนไม่บอกอยู่ดี“ไปไหนมา!”“….”เธอเงียบไม่ตอบ ไม่อยากพูดกับอรกฝ่าย ความเงียบของเธอมันไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้นเลยนอกจากแย่ลง คนตัวสูงกระชากเรียวแขนเพราะแรงที่เยอะกว่าส่งผลให้คนตัวเล็กเซแทบล้ม“เจ็บ ปล่อยนะ”“เจ็บแต่ก็ไม่เคยจำ ไปไหนมาแล้วนี่อะไร”พอสายตามองเห็นถุงบางอย่างชายหนุ่มก็มองอย่างสงสัยก่อนที่เขาจะกระชากมันมาดู คนตัวเล็กจะแย่งคืนแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วชายหนุ่มเปิดถุงดูเห็นยาต่างๆรวมถึงยาคุมฉุกเฉินเขาก็น่าตึงขึ้นมาทันที“ที่ออกไปเพราะไปซื้อนี่เหรอ”“….”&

“….”คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าก่อนที่เธอจะหลับตาลงเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะทำอะไรกับร่างกายของเธอ ต่อให้เธอห้ามเขาก็คงไม่คิดที่จะฟังกันอยู่ดี“เมินฉันงั้นเหรอ หึเมินให้ได้ตลอดนะวันใหม่”ชายหนุ่มหงุดหงิดกับท่าทางของคนตัวเล็ก ไหนจะภาพที่เธอยิ้มแย้มให้กับผู้ชายคนอื่นอีกไม่รู้รึไงว่าเขาไม่พอใจมากแค่ไหน เขาหึงจนแทบบ้าอยู่แล้วสายลมกระชากเรียวขาของคนตัวเล็กให้แยกออกจากกันก่อนที่เขาจะสัมผัสร่างกายของเธอแทบจะทุกส่วน ชายหนุ่มเห็นสีหน้าเหยเกของคนตัวเล็กที่เผยออกมาในยามที่เขาบีบเคล้นหน้าอกของเธออย่างรุนแรงแบบนี้แต่ทว่ามันก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มคิเจะหยุดการกระทำของตัวเองเลยแม้แต่น้อย เขากดใบหน้าซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องของเธอสร้างร่องรอยให้เธอจำว่าเธอเป็นของใคร“อ๊ะ!”ร่างบางอรชรสะดุ้งเฮือกเมื่อรับรู้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่สอดแทรกเข้ามาในร่างกายของเธอ สายลมในวันนี้ไม่ได้อ่อนโยนเลยแม้แต่น้อยเขารุนแรงมากกว่าครั้งแรกที่ทำเธอเสียอีก ชายหนุ่มเองก็รู้สึกทรมานไม่ต่างกันความคับแน่นของคนตัวเล็กมันบีบรัดจนทำให้เขาขยับตัวยากไม่น้อยเลย แต่พอเ

“อย่ามางี่เง่านะลม”“ใครกันแน่ที่งี่เง่า ฉันพยายามเอาใจเธอทุกอย่างทำไมว่ะวันใหม่ ทำไมถึงไม่นึกถึงใจฉันบ้าง”ชายหนุ่มตะคอกใส่หน้าคนตัวเล็กอย่างหงุดหงิด หญิงสาวที่ได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย“เหนื่อยมากไหม ถ้าเหนื่อยก็พอได้แล้ว เราเองก็เหนื่อยเหมือนกัน”คิดการที่เธอถูกบีบบังคับหลายทางแบบนี้เธอมีความสุขรึไงกัน ไม่เลยสักนิด“ที่บอกให้พอเพราะเธอไม่คยรักกันเลยใช่ไหมวันใหม่”สายลมพูดออกไปด้วยแววตาเจ็บปวด หญิงสาวสะอึกไม่น้อยกับคำถามของชายหนุ่มที่พูดแบบนี้ออกมา เธอไม่อยากโกหกแต่ก็ไม่อยากพูดว่าตัวเองรักเขา ท้ายที่สุดคนตัวเล็กจึงทำได้แต่เงียบออกไปโดยความเงียบของเธอมันก็เหมือนเป็นคำตอบที่ตอกย้ำให้ชายหนุ่มเจ็บปวดขึ้นมากลางหัวใจ“เข้าใจแล้ว หึ”สิ้นคำพูดของชายหนุ่มและแววตาที่เขามองมาที่เธอมันเปลี่ยนไปทันที จนทำให้วันใหม่รู้สึกชาวาบที่หัวใจ วันใหม่รู้สึกหวั่นกลัวขึ้นมาเธอจะลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อเดินหนีเขาแต่ทันทีที่เธอลุกก็ถูกชายหนุ่มรวบกอดเอาไว้การกระทำของสายลมนั้นทำให้หญิงสาวตกใจทันที“อย่านะลม&rdq

อีกวันผ่านไปวันใหม่ตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก เธอหันไปมองชายหนุ่มที่ยังคงหลับอยู่ เขากลับมาที่ห้องไม่ได้กวนที่เธอทำรายงานพอถึงเวลานอนชายหนุ่มก็มานอนข้างๆ เธอเหมือนเดิม ในวันนี้วันใหม่มีเรียนวิชาเดียวแต่ช่วงบ่ายเธอกับเพื่อนๆ นัดไปคาเฟ่ด้วยกันเพื่อที่จะทำงานกลุ่ม“คนอื่นยังไม่มาเหรอวันใหม่”เสียงของโซดาดังขึ้น“ขนนจีนไปเข้าห้องน้ำน่ะ ส่วนกิ่งกับไวท์เห็นบอกว่าอาจารย์ให้ไปหาเดี๋ยวตามมา แล้วโซดาไปไหนมาทำไมวันนี้ไม่มาเรียน”“เมาน่ะสิ เมื่อคืนไปวันเกิดเพื่อนอีกมหาวิทยาลัย”“อ๋อ”คนตัวเล็กพยักหน้ารับรู้ เธอพูดคุยกับอีกฝ่ายเพราะเป็นเพื่อนในห้อง ไม่อยากรู้สึกอึดอัดจึงพยายามทำความรู้จักอีกฝ่าย“ว่าจะถามนานแล้วว่าทำไมถึงย้ายมาเรียนที่นี่อ่ะ อีกไม่นานก็จะจบแล้ว”“มาอยู่กับพ่อน่ะ พอดีแม่เสียเราเลยต้องมาอยู่ที่นี่”“ขอโทษนะที่ถาม เราไม่รู้”“ไม่เป็นไร เราเริ่มทำใจได้แล้ว”เธอยิ้มกลับไป ไม่ได้รู้สึกคิดมากอะไรกับคำพูดของเขา โซดาพยักหน้

“อืม ดีแล้ว มีความสุขรึเปล่าที่ได้อยู่กับเรา”คำถามของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา ถามว่ามีความสุขไหมในในลึกๆ เธอก็มีความสุขกับการที่ได้อยู่กับเขา แต่มันเป็นความจริงแค่ชั่วคราวเธอรู้จุดจบของมัน รู้ว่าสักวันหนึ่งเธอจะต้องเจ็บปวดเธอถึงไม่อยากใช้ชีวิตอยู่แบบนี้ความเงียบปกคลุมภายในห้องหลังจากที่ไม่ได้คำตอบของคนตัวเล็ก ชายหนุ่มวางซ้อนจนเกิดเสียงดังเขากอดอกมองหน้าเธอนิ่ง ไม่เคยเข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคนตัวเล็กถึงได้เป็นแบบนี้ตลอดเวลาเลย เขาทำดีกับเธอพยายามทุกอย่างแต่ทำไมเธอถึงไม่รับรู้ถึงความรู้สึกของเขาบ้าง“วันใหม่”“มันสำคัญเหรอ”“สำคัญดิ ทำไมจะไม่สำคัญ”เขาตอบกลับมาคนตัวเล็กจึงเม้มริมฝีปากเข้าหากัน เธอคิดอยู่นานว่าจะพูดออกไปดีไหมเขาจะเชื่อเธอรึเปล่ากับสิ่งที่เธอจะพูด“ถ้าหากวันนึงทุกคนไม่เห็นด้วยกับความรักเรา ลมจะทำยังไง”“หมายความว่าไง?”“อย่างที่เราถาม”“ทุกคนรักเรา ทำไมจะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เราต้องการ”เขาตอบกลับไปเพราะเชื่ออย่างนั้น