Novel-novel oleh โซลสตาร์ seoulstar

ทั้งคู่ต้องแต่งงานกันเพราะคำสัญญาจากรุ่นพ่อ เมื่อพ่อเป็นเพื่อนรักกันเลยอยากให้ลูกเป็นคู่ครองกัน แต่หารู้ไม่ว่าลูกไม่ถูกกัน ไม่ชอบหน้ากัน พระเอกยอมแต่งงานเพราะอยากแกล้งนางเอก และมีสัญญาระหว่างสองคนเกิดขึ้นเมื่อระยะเวลาผ่านไปค่อยหย่ากัน "นายต้องการอะไรกันแน่ นายคงไม่ได้อยากแต่งงานกับฉันเพราะสัญญาบ้าๆพวกนั้นหรอกนะ" "ตัวเธอ" "ทุเรศ"

เรื่องราวในอดีตทำให้นับดาวกลายเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวในเรื่องความรัก เพราะมันเป็นความรักที่ขมขื่นและทุกข์ทรมาน ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักผู้ชายคนแรกจนหมดหัวใจคิดว่าเขาคือคู่ชีวิตจนเลยเถิดไปไกล แต่แล้วทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อเขาเบื่อเธอก็เฉดหัวเธอทิ้ง ควงผู้หญิงใหม่ต่อหน้าต่อตาเธอ

ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปเพียงเพราะตามหาเพื่อนสาวคนสนิทที่หายไป เขาเข้ามาในชีวิตเธอ และทำร้ายเธออย่างเลือดเย็นเพียงเพราะเธอต้องการรู้ความจริง ชีวิตที่มีความสุขของเธอหายไป เหลือแต่คราบน้ำตา ร่างกายที่แสนจะบริสุทธิ์ ถูกเขาพรากไปอย่างเลือดเย็น เขาบีบบังคับเธอทุกทาง จนเธอหมดหนทางที่จะต่อสู้ ชีวิตที่เคยสดใสหมองหม่นไปในพริบตา รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าหวาน...ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว ______________ เพราะเธอแส่หาเรื่อง ทำให้เขาต้องจัดการเธอให้หลาบจำ ความจุ้นจ้านของเธอทำให้เขาต้องลงมือด้วยตัวเอง เลือดบริสุทธิ์มันชั่งหอมหวาน... ไม่มีแม้แต่ความสงสาร ต่อให้เธอร้องขออ้อนวอนด้วยน้ำตา

"กินยาทุกวัน อย่าขาด อย่าลืม เพราะเมื่อไหร่ที่เธอท้องเด็กคนนั้นจะไม่มีพ่อทันที"

เพราะเธอคิดว่าเขาเป็นเกย์ เลยแกล้งยั่วยวน แต่ที่ไหนได้เขาคือผู้ชายทั้งแท่ง แต่กว่าจะไหวตัวทันก็พลาดโดนเขาเล่นงานซะให้แล้ว

"ฉันไม่มีค่าให้คุณสนใจใช่ไหมคะ ฉันไม่มีประโยชน์ที่จะเชิดหน้าชูตาทางสังคมให้คุณได้ คุณเลยไม่ให้ความสำคัญกับฉันนอกจากเรื่องบนเตียง ฉันเข้าใจถูกหรือเปล่า"

“ค่าตัววิงั้นเหรอเจ๊ สามล้านนั้นคือค่าตัววิเหรอ ไหนเจ๊บอกไม่ขายวิให้เขาไง” เธอถูกคนไว้ใจหักหลังด้วยการส่งเธอไปเป็นเด็กของเขา นอกจากจะเจ็บปวดที่หัวใจแล้ว ยังเจ็บปวดที่ร่างกาย เขาทารุณเธออย่างหนัก ให้สมกับค่าตัวที่เขาซื้อเธอไป

รุ่นพี่คณะวิศวะงั้นเหรอ…ขอให้เป็นรุ่นซีเคร็ทที่จุ่มเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ฉันไม่อยากได้ซีเคร็ทตัวนี้

ลูกมาเฟียสองตระกูลมาเจอกัน พ่อเป็นเพื่อนรักกัน แต่ลูกดันเป็นคู่กัดเจอหน้ากันฟาดฟันฝีปากกันสุดฤทธิ์ ฟาดไปฟาดมาดันฟาดกันถึงเตียง

ระริน : "แต่เราไม่ได้เป็นแฟนกันนะคะ" ฟีนิกซ์ : "ลองไหมละ"

"เบาๆสิคะ เราควรเริ่มแบบอ่อนโยนแล้วค่อยไปแบบเร่าร้อน" // "เผอิญผมชอบเร่าร้อนตั้งแต่เริ่มครับ"

ผูกมักเธอด้วยหนี้ก้อนโต จากที่จะปล่อยเธอไป กลายเป็นล่ามโซ่เธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน ‘ยิ่งเธอหนี ฉันยิ่งจะผูกเชือกให้แน่นจนเธอกระอัก’

“ทำไม…ไม่เหมือนบอสคนเดิมที่พวกเรารู้จัก” / “ไม่เหมือน…หรือเธอไม่รู้จักตัวตนฉันจริงๆกันแน่”