Chapter: Chapter 150 (epilogue)Ilang araw na ang nakalipas magmula nang magising si Thor at hindi ako maalala.Isang linggo na ang lumipas sa sunod-sunod na pagsusuri at gamutan. Unti-unti na siyang lumalakas, bagay na labis kong ipinagpapasalamat. Hindi ko siya iniwan; nanatili ako sa tabi niya kahit na yelo ang pakikitungo niya sa akin. Kung kailangan kong magsimula sa simula, gagawin ko. Dahil kung may natutunan man ako sa lahat ng pinagdaanan namin, iyon ay ang katotohanang walang madaling laban pagdating sa taong mahal mo.Ngayong hapon, pumasok ako sa kanyang kwarto bitbit ang prutas na binalatan ko. Saktong nakita ko siyang hawak ang photo album na iniwan ko sa kanya noong isang gabi. Nakatitig siya sa isang partikular na pahina—ang litrato kung saan nasa loob kami ng bahay, parehong may malalaking ngiti habang nakatingin sa isa’t isa nang may purong pagmamahal.Nang marinig niya ang gulong ng wheelchair ko, mabilis niyang isinara ang album at inilapag ito sa gilid, binalot muli
Last Updated: 2026-06-24
Chapter: Chapter 149Ilang oras matapos ang marahas na katotohanang sumampal sa akin, nanatili pa rin ako sa sulok ng madilim at malamig na pasilyo ng ospital. Karga ko si Astria na sa wakas ay nakatulog na rin pagkatapos ng walang humpay na pag-iyak. Basang-basa pa rin ng luha ang kanyang maliliit at namumulang pisngi. Ang sakit na idinulot ng pagtanggi ni Thor sa sarili niyang dugo at laman ay tila isang lason na dahan-dahang pumapatay sa bawat hibla ng aking puso. "Hija..." Lumapit si Mama sa akin, may hawak na baso ng tubig. "Uminom ka muna. Kailangan mong maging malakas para sa anak mo. At para na rin sa sarili mo." Kinuha ko ang baso ngunit nanatili lang itong nakatigil sa aking kandungan; hindi ko magawang uminom. "Ma... paano naging ganoon kalupit ang tadhana? Kung kailan wala na si Sofia, kung kailan gising na si Thor... doon pa ba kami tuluyang nabura sa buhay niya?" Ang boles ko ay basag na basag, gumaralgal sa tindi ng dalahin. "Wala ako... wala kami sa alaala niya." Hinaplos ni Mama ang li
Last Updated: 2026-06-23
Chapter: Chapter 148Habang lumilipas ang mga araw na nakasama ko si Thor, mas lalo akong nahuhulog sa kanya. Kaya naman talagang gumuho ang mundo ko sa mga binitiwan niyang salita. “Who are you?” Ang boses na dati’y nagbibigay sa akin ng kalinga at init, ngayon ay parang isang matalim na kutsilyo na dumeretso sa puso ko. Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatitig sa mga mata ni Thor—mga matang gising, ngunit walang bakas ng kahit anong pagkakakilanlan sa akin. “L-Love… hindi mo ba ako naaalala?” nanginginig kong tanong. Pilit kong hinigpitan ang hawak sa kamay niya, umaasang sa pamamagitan ng balat sa balat ay may kislap na babalik sa kanya. “Ako ito… si Astrid. Ang asawa mo.” Ngunit marahan niyang binawi ang kanyang kamay mula sa pagkakahawak ko. Isang reaksyon na mas masakit pa kaysa sa anumang sampal. Napalunok ako habang pilit na pinipigilan ang paghagulhol. “Asawa?” mahinang ulit ni Thor. Kumunot ang kany
Last Updated: 2026-06-23
Chapter: Chapter 147Apat na araw na ang lumipas mula noong gabing dumanak ang dugo sa ICU ward. Inilipat kami ng mga tauhan ni Matteo sa isang pribado at mas ligtas na suite sa pinakatuktok ng ospital—isang lugar na binantayan na ng tatlong patong ng mga armadong gwardya. Wala na si Sofia. Alam kong dapat ay payapa na ang isip ko, pero tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, naririnig ko pa rin ang huling halakhak niya bago siya tuluyang bumagsak sa semento. Ngunit ngayon ang February 10. Ang mismong araw ng kaarawan ng aming anak na si Astria. "Happy birthday, anghel ko," bulong ko habang hinahalikan ang noo ni Astria na nakaupo sa aking kandungan. May maliit na cupcake sa ibabaw ng lamesa na may nag-iisang kandila. Walang malaking handaan, walang ingay. Ang tanging hiling ng anak ko, tulad ng lagi niyang sinasabi, ay ang magising na ang kanyang Papa. Inilapit ko ang aking wheelchair sa gilid ng kama ni Thor. Hawak ni Astria ang maliit niyang laruan habang ang isa niyang kamay ay pilit na inaabot an
Last Updated: 2026-06-23
Chapter: Chapter 146Ang putok ng baril ay parang kulog na yumanig sa apat na sulok ng ICU. Sa tindi ng lakas ng tunog, tila nabingi ako ng ilang segundo. Nakita ko kung paano tumalsik ang hiringgilya mula sa kamay ni Sofia nang tamaan ng bala ang kanyang braso. Napasigaw siya sa matinding sakit, hawak ang kanyang duguang pulso habang umaatras patungo sa gilid ng bintana. Sa may pintuan, nakatayo si Matteo. Hawak ang kanyang rebolber na may umuusok pang dulo, ang kanyang mukha ay parang sa isang demonyong handang pumatay. "Sabi ko sa iyo, Sofia..." malamig na pahayag ni Matteo habang mabilis na humahakbang papalapit, ang dulo ng baril ay nakatutok na ngayon sa pagitan ng mga mata ng babae. "Ang ospital na ito ang magiging huling hantungan mo." Ngunit bago pa man makalapit nang tuluyan si Matteo, isang malakas na kalabog ang narinig ko mula sa labas ng pasilyo. Biglang may sumabog na smoke grenade sa tapat mismo ng nakabukas na pinto ng ICU. Ang makapal, kulay-abo, at nakasasakal na usok ay mabilis na pu
Last Updated: 2026-06-23
Chapter: Chapter 145"Sigurado ka bang malinis ang buong paligid, Shan?" tanong ko habang nakatitig sa mga monitor ng CCTV sa security room ng ospital. Tatlong araw na ang nakalilipas mula nang mamatay ang espiya sa fire exit, ngunit hanggang ngayon ay nananatiling tahimik ang buong building. "Yes. Nagtaas tayo ng red alert noong unang gabi dahil sa burner phone na nakuha mo, pero mukhang naging false alarm ang inaasahan nating paglusob. Walang cleanup crew na dumating," sagot ni Shan habang humihigop ng kape. "Baka natunugan ni Sofia na nahuli mo ang tauhan niya." Bumuntong-hininga ako. Kahit papaano ay nakaramdam ako ng kaginhawaan dahil nanatiling tahimik ang mga nagdaang araw. Ngunit hindi kami basta magpapakampante; baliw na si Sofia. Ang sakit lang isipin na dahil sa labis na pagmamahal ay nasiraan siya ng isip. "Huwag kayong pakasisiguro. Ang kalmado ng bagyo ay palatandaan lang na may mas malaking delubyong darating," malamig kong paalala bago ako tumayo para tingnan ang lagay nina Astrid sa ita
Last Updated: 2026-06-23
Chapter: Chapter 028Ang boses ni Gale ay yumanig sa buong sulok ng kusina, tila isang kulog na nagdala ng matinding bagyo. Halos mapatalon ako sa takot at awtomatikong nabitiwan ko ang basong hawak ko. Lumikha iyon ng matalim na tunog nang mabasag sa sahig, kasabay ng pagsabog ng tubig sa paligid ng aming mga paa.Mabilis na bumaba ang mga kamay ni Mike mula sa aking balikat. Hinarap niya si Gale na ngayon ay mabibigat ang hakbang na lumalapit sa amin. Nanlilisik ang mga mata ng aking asawa, umigting ang panga, at ang kaniyang mga kamao ay nakakuyom nang mahigpit na tila ba handang pumatay anumang oras."G-Gale..." kinakabahang untag ko nang tuluyan siyang makalapit sa amin. Halos magbuhol ang aking dila sa tindi ng kaba habang nakatitig sa nagbabago niyang anyo.Sininghap ko ang natitirang hangin sa aking baga nang bigla niyang ipulupot ang kaniyang bisig sa aking baywang—isang marahas at biglang pagkabig na walang kahit anong bahid ng lambing. Pagmamay-ari. Iyon ang isinisigaw ng kaniyang hawak. Halos
Last Updated: 2026-06-29
Chapter: Chapter 027Halos hindi ako makahinga. Ang bawat salitang binitawan ni Gale ay parang patalim na isa-isang tumutusok sa aking puso—bawat talas ay may hatid na mas malalim at mas gumigiit na sakit. Wala na talagang lugar o hangganan ang pamamahiya niya sa akin; handa niya akong tapakan kahit sa harap ng ibang tao.Napasulyap ako kay Mike. Hindi na ngayon maipinta ang kaniyang mukha dahil sa narinig mula sa kaniyang pinsan. Tumingin siya sa akin nang diretso, tila may inaasahan siyang reaksyon o depensa mula sa aking mga labi, ngunit nanatiling tikom ang bibig ko. Ni hindi ko magawang itaas ang aking ulo, tila ba isang pusang takot na takot sa kaniyang amo.Dahil doon, malinaw kong nakita ang panandaliang pagkadismaya na dumaan sa mga mata ni Mike. Umigting ang kaniyang panga sa matinding pagtitimpi. Ngunit bago pa muling bumuka ang kaniyang bibig upang magsalita, mabilis nang sumabat si Rayjee na kanina pa tahimik na nagmamasid."Magsiupo na kayo. It's time to eat," pinal at maawtoridad na utos ni
Last Updated: 2026-06-29
Chapter: Chapter 026Nanginginig ang mga daliri ko habang hawak ang maliit na brush ng aking blush-on. Paulit-ulit akong humihinga nang malalim sa harap ng salamin, pilit na pinatatahimik ang nagwawalang kaba sa aking dibdib. Sa pamamagitan ng makapal na makeup, sinubukan kong itago ang labis na pamumutla ng aking mukha at ang pamamaga ng aking mga mata mula sa walang humpay na pag-iyak ko kagabi.Nang ibaba ko nang bahagya ang kwelyo ng aking damit upang suriin ang sarili, awtomatikong napapikit ako sa pait. Ang mga marka na iniwan ng marahas at mapusok na pag-angkin ni Gale kagabi ay naroon pa rin sa aking balat—matingkad at tila nanunumbat. Mabilis kong kinuha ang concealer at mariin iyong idiniin sa aking leeg, sinisiguradong natatakpan ang bawat bakas bago ko tuluyang isinuot ang isang high-neck dress.Ang kabang nararamdaman ko ay mas nadadagdagan tuwing pumapatak ang bawat segundo. Pakiramdam ko, unti-unti akong kinakain ng takot. Natatakot ako sa maaaring gawin ni Mike. Natatakot ako na siya ang m
Last Updated: 2026-06-28
Chapter: Chapter 025Matagal akong nakatitig sa cellphone na dumaadusdos sa kutson. Parang nawalan ng lakas ang mga bisig ko, habang ang kaniyang baritonong boses ay patuloy na umaatungal sa aking pandinig.𝐶𝑎𝑙𝑙𝑖𝑦𝑎ℎ...Buong buhay ko sa Maynila, itinago ko ang pangalang iyon. Ibinaon ko sa limot ang nakaraang nagdulot sa akin ng matinding sugat, ngunit sa isang iglap, nahanap ako ng multo ng kahapon. Paano niya nakuha ang numero ko? Gulong-gulo ang isip ko at unti-unting gumapang ang matinding paranoia sa bawat ugat ko.May posibilidad ba na alam na niya kung nasaan ako?Napahawak ako sa aking tiyan habang nanginginig, ramdam ang mabilis na tibok ng aking puso. "Hindi... hindi niya pwedeng malaman. Hindi niya pwedeng sirain ang buhay ko ngayon..." mahinang bulong ko sa sarili.Nanatili ako sa loob ng kwarto. Never na akong lumabas kahit na naramdaman ko na ang matinding uhaw; tiniis ko, huwag ko lang ulit makita ang mga Salazar.Nakahiga ako sa kama at hindi napapansin na bigla na lang sumisikip an
Last Updated: 2026-06-28
Chapter: Chapter 024Nang imulat ko ang aking mga mata, sumalubong sa akin ang hindi pamilyar na kisame ng marangyang kwarto. Kasabay niyon ang marahas na pagbaliktad ng aking sikmura.I felt heavy, emotionally and physically drained.Kaya mabilis akong bumangon at napatakbo sa banyo para ilabas ang walang laman kong tiyan. My morning sickness was getting worse, isang malupit na paalala ng buhay na nagpabago sa tadhana ko at ng hawlang kapapasok ko pa lang.Napamumog ako bago napaangat ang ulo ko sa salamin. Mugto ang mga mata, walang kabuhay-buhay ang itsura ko. Tunay ngang nawala na ang dating Nicole. Hindi ko na halos makilala ang babaeng tinitingnan ko sa salamin.𝐴𝑚 𝐼 𝑟𝑒𝑎𝑙𝑙𝑦 𝑎 𝑆𝑎𝑙𝑎𝑧𝑎𝑟 𝑛𝑜𝑤? 𝐼𝑡𝑜 𝑏𝑎 𝑎𝑛𝑔 𝑔𝑎𝑛𝑡𝑖𝑚𝑝𝑎𝑙𝑎 𝑛𝑎 ℎ𝑖𝑛𝑎ℎ𝑎𝑛𝑔𝑎𝑑 𝑛𝑔 𝑘𝑎𝑟𝑎𝑚𝑖ℎ𝑎𝑛? 𝐴𝑦𝑎𝑤 𝑘𝑜 𝑖𝑡𝑜. 𝑃𝑎𝑡𝑖 𝑛𝑎 𝑟𝑖𝑛 𝑎𝑛𝑔 𝑠𝑖𝑛𝑔𝑠𝑖𝑛𝑔 𝑠𝑎 𝑑𝑎𝑙𝑖𝑟𝑖 𝑘𝑜.Mariin kong naikuyom ang kamao ko.Kahit mabigat ang dibdib, pinilit kong inayos ang sarili ko, nagbabakasakali na bu
Last Updated: 2026-06-27
Chapter: Chapter 023Madaling-araw pa lang ay gising na ako. Sa totoo lang, hindi naman talaga ako dinalaw ng antok. Nakatitig lang ako sa kawalan habang unti-unting pinalis ng liwanag ng bukang-liwayway ang kadiliman sa labas ng bintana. Ito na ang araw na babago sa takbo ng buhay ko—ang araw ng aking kasal.Gusto kong tumakas, magtago sa mga Salazar at ipalaglag na lang ang bata. Ngunit kung gagawin ko iyon, kakayanin kaya ng konsensya ko? Ang pumatay ng sarili kong dugo dahil lang sa takot ko sa hinaharap?"Hija, dahan-dahan lang sa paghinga," marahang bulong sa akin ni Aling Juliet habang maingat niyang inaayos ang likod ng aking pangkasal na bistida.Humarap ako sa malaking salamin. Ang repleksyong nakikita ko ay isang babaeng nakasuot ng napakagandang trahe de boda, ngunit ang kaniyang mga mata ay walang kabuhay-buhay. Walang bakas ng saya, walang pangarap. Tila ba hindi ako inayusan para sa isang kasal, kundi inihahanda para ihandog sa altar ng sakripisyo."Aling Juliet... natatakot po ako," pabulo
Last Updated: 2026-06-27
Chapter: Chapter 57He forced me!Napasulyap ako sa kaniya na malalim ang pagkakatulog pagkatapos ilang beses na may nangyari sa amin.Nanghihina ang katawan ko pero pinilit na bumangon. Mabagal. Takot na bigla siyang magising.Nang sa wakas ay naka alis na ako sa kama. Nanginginig pa ang kamay ko habang pinupulot ang mga damit kong pwersahan niyang tinanggal.I don't really know this man anymore! Lahat ng galaw at lumalabas sa bibig niya ay ibang iba sa William na minahal ko noon.Lumapit ako sa dalawang maleta at maingat itong kinuha. Nagulantang ako ng biglang natumba ang maliit na maleta. Kinakabahan akong napatingin sa may kama.Halos hindi humihinga. Gumalaw siya. Namawis na ako ng malagkit at hinihiling na sana hindi siya nagising.Nakahinga ako ng maluwag ng hindi nagmulat ang mga mata niya. Kinuha ang dalawang maleta at lumapit sa pinto.Nagpapasalamat na lang ako dahil hindi maingay ang pinto kapag binubuksan at sinasara, pero naroon pa rin iyong kaba. Una akong lumabas bago ang maleta ko. Tin
Last Updated: 2025-10-29
Chapter: Chapter 56Ang ingay ng pagpukpok ng gavel ay naging sanhi ng pagdiriwang ko."Sa wakas wala ng visa ang kasal namin."Dahil sa rami ng evidence ay nawalang visa ang kasal namin ni William. Ganun kabilis. Ganun kadali."Congrats Miss Velasco." Attorney Gomez said."Thank you Attorney Gomez!" Buong galak na sambit ko bago kami nagkamay."Ako na ang bahala na magbigay sa kaniya ng kasulatan na wala ng bisa ang kasal ninyo....""Thank you again Attorney..."Sabay kaming naglakad palabas. Paglabas ng court ay naghiwalay na rin kami, may mga importante pa raw siyang aasikasohin kaya naman tinanggihan na niya ang paanyaya ko na kumain kami para sana makapagpasalamat ako.Isang linggo na ang nakalipas magmula ng makadaupang palad ang landas namin nila William. Isang linggo na rin siyang hindi umuuwi.Pagsakay sa luma kong kotse. Pinaandar ko agad ito sa malapit na coffee shop.Pumwesto ako sa may malapit sa pinto, tabi ng glass wall. Habang sumisimsim ng kape, pinagmamasdan ko ang mga sasakyan na dumad
Last Updated: 2025-10-29
Chapter: Chapter 55"Saan mo dadalhin ang asawa ko?" Galit na tanong ni William.Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Tang ina naman, ano bang ginagawa niya. Malalaman na tuloy nila na nagpakasal ako.Nahawa na rin ba si William sa kabaliwan ni Jessica?Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Pati si Jordan ay humigpit ang pagkakahawak sa bewang ko. Sa isang iglap parang nawala lahat ng buto sa katawan ko dahil hindi ko ito maramdaman.Bumaba ako sa pagkakabuhat kay Jordan. Kahit nag aalala siya ay wala siyang nagawa kung hindi sundin ako.Pumunta sa harap namin si William at matalim na tinignan ang kasama ko. Mariin akong napapikit. Bigla akong natakot sa Kuya ko na ngayon ay nasa likod.Nagulat ako ng lumapit siya sa akin. Hinatak ako palapit sa kaniya. Sa isang iglap nasa tabi na ako ni William.Ngayon ko gustong gumawa ng aksyon ang mama niya at si Jessica. Pero tulala silang hindi makapaniwala na nakatitig kay William.Agad na nagtama ang mata namin ni Kuya, umiigting ang mga panga niya at naging matalim a
Last Updated: 2025-10-27
Chapter: Chapter 54Hindi na ako nagtaka sa kamalditahan ni Jaia na pinakita kanina sa loob ng jewelry store. Ang kinababahala ko lang ay ang sinabi niya na may kaya ako.Paniniwalaan kaya siya? I wish not."Nako, nakakainit sila ng ulo. Sarap balatan ng buhay iyang hilaw mong biyenan. Kaloka!" Huminto siya sa paglalakad ng medyo malayo layo na kami pagkatapos ay hinarap niya ako. "Next time ah Aga. Next time na saktan ka ng kahit na sino sa kanila. Tawagan mo ako, pupuntahan kita kahit nasaan ka pa...." Naiinis pa rin na sabi niya.Pinalobo niya ang bibig niya at minsanan binuga ang hangin bago ngumti sa akin. Ginagawa niya iyon tuwing pinapakalma ang sarili."Hayaan na nga lang natin sila. Let's enjoy this day. Don't let them ruin our date....." Dagdag pa niya."You are right. So, icecream?" Nginuso ko ang ice cream store na napansin ko kanina pa.Lumawak ang ngiti niya at para kaming mga bata na nag unahan patakbo sa loob ng ice cream store."Two orders of cookies and cream ice cream!" "Two orders o
Last Updated: 2025-10-27
Chapter: Chapter 53"Baby ngumiti ka naman. Parang hindi ka naman masaya na magkasama tayo ngayon eh!"Nasa Italian restaurant kami. Nag order ako ng pollo alla cacciatora habang siya ay nag order ng Risotto.Masarap ang nakahain na pagkain, hindi nga lang tamang tao ang katapat ko kaya nakakawala ng gana kumain."I'm just tired..." Banggit ko.Tumango siya. Walang nagsalita sa amin buong lunch. Minsan napapansin ko na gusto niyang basagin ang katahimikan ngunit sa huli ay pinigilan niya ang sarili. Siguro ay walang maisip na topic.Sumimsim ako ng wine. Tinignan ko siya."May problema ba? Hindi ka mapakali ah." Usisa ko.Bumuntong hininga siya. Umiling. Pareho kaming napatingin sa cellphone niyang nakalapag sa lamesa ng bigla itong tumunog. Tumaas ang kilay ko ng makita ang pangalan ni Jessica sa screen.Napatingin sa akin si William at ng makitang nakatitig ako sa cellphone niya ay mabilis niya itong kinuha. Binasa niya ang text ni Jessica. Bigla siyang natakot at nabalisa sa nabasa.Naglabas agad siya
Last Updated: 2025-10-27
Chapter: Chapter 52Nawalan ako ng gana na kumain. Nilapag ko sa may lamesa sa living room ang order ko at pabagsak na inupo ang sarili sa may sofa. Nasaktan ako sa sinabi niya. Hindi ko naman intention na landiin iyong si kuya. Sa sobrang gutom ko hindi ko lang napansin na hindi ko pala na doble check ang suot ko. Napatingin ako sa balabal na dala kong bumaba papunta dito. Ito sana ang pangtatakip ko sa katawan ko kapag kinuha ko na ang order pero nakalimutan ko. Muli kong naramdaman ang tunog ng tiyan ko. Napanguso, walang balak kumain. "Anong gagawin mo diyan? Dadasalan?" Inis na sabi ni William na galing sa taas. Hindi naman ako nagpahalata na nagulat sa presensya niya. Paano bigla na lang magsasalita eh hindi ko napansin ang pagbaba niya. "Kakainin siyempre." Angal ko naman ng muling maramdaman ang pagtunog ng tiyan ko na kanina pa nagwawala. Nilabas ko lahat ng binili ko. Isang bucket ng chicken joy. Five pieces of rice. Two order of Cook float. Four order of large Fries. Three Sundae. "Mauu
Last Updated: 2025-10-27
LOGIN
