Novels by ข้าวเหนียวหวาน

“ใครเหรอลูก แฟนหรือเปล่า?” หญิงชราหรี่ตามองชายหนุ่มพลางเอ่ยถามลูกสาวอย่างติดตลก“ไม่ใช่ค่ะแม่... เพื่อนหลินเองค่ะ ชื่อคุณซัน” พัชรินทร์ตอบยิ้ม ๆ“สวัสดีครับ” ณธีพัฒน์กล่าวพลางยกมือไหว้อย่างสุภาพหญิงชราพยักหน้ารับ ก่อนจะหันมาทางเขาแล้วพูดเสียงดังฟังชัด“สวัสดีจ้ะลูก ถ้าสนใจเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนเป็นแฟนก็บอกแม่นะ แม่พร้อมเชียร์เต็มที่!”ณธีพัฒน์หัวเราะออกมาเบา ๆ“ครับคุณแม่... เสียดายจังที่ผมมีแฟนแล้ว” คำตอบของเขาทำให้หญิงชราหันไปจ้องลูกสาวด้วยสีหน้าผสมผสานระหว่างแซวกับเอาจริง“เห็นไหม ใครเขาก็มีแฟนกันหมดแล้ว แล้วเมื่อไหร่หนูจะมีกับเขาบ้างล่ะ?”“โถ่... แม่คะ เลิกพูดเรื่องนี้เถอะค่ะ ทานข้าวกันดีกว่า” พัชรินทร์รีบเบี่ยงประเด็น ก่อนจะตักกับข้าวใส่จานให้แม่หญิงชราหัวเราะเบา ๆ รับอาหารจากลูกสาวอย่างเอ็นดูระหว่างมื้ออาหาร บทสนทนาเบา ๆ เกิดขึ้นสลับกับเสียงหัวเราะบ้างเป็นระยะ ความอบอุ่นในบรรยากาศค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาแทนที่ความตึงเครียดในใจของณธีพัฒน์เขารู้ตัวอีกที... ก็หัวเราะออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ และลืมความรู้สึกหม่นหมองของตัวเองไปชั่วขณะหลังอาหาร ณธีพัฒน์อาสาขับรถไปส่งพัชรินทร์ และแม่ของ

ณธีพัฒน์เปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารให้พัชรินทร์ เธอกล่าวขอบคุณเบา ๆ ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่ง เขาปิดประตูอย่างสุภาพแล้วเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ ก่อนจะขับรถออกจากลานจอด“บริษัทอยู่กรุงเทพฯ แต่บ้านอยู่นนท์ แบบนี้คงเดินทางลำบากน่าดูเลยนะครับ?” เขาถามขึ้นหลังจากรถแล่นมาได้สักพัก“ไม่ลำบากหรอกค่ะ เพราะปกติไม่ค่อยได้กลับบ้านอยู่แล้ว” พัชรินทร์หัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี“หมายถึง… นอนที่บริษัทเลยเหรอครับ?”“อ้าว ทำไมคุณมองฉันในแง่ดีขนาดนั้นล่ะคะ? ทำไมไม่คิดว่าหลินออกไปเที่ยวทุกคืน จนไม่ได้กลับบ้านบ้างล่ะ?”“ดูจากบุคลิกคุณหลินแล้ว ไม่น่าใช่ผู้หญิงเที่ยวหรอกครับ ผมว่า... คุณเป็นคนบ้างานมากกว่าด้วยซ้ำ ไม่งั้นบริษัทจะโตเร็วขนาดนี้ได้ยังไงครับ”“คุณมองฉันถูกแล้วล่ะค่ะ” เธอยิ้มพลางพยักหน้า “งานเยอะจนไม่มีเวลากลับบ้านจริง ๆ แต่ถ้าวันไหนน้องเซลล์ไม่ใช้รถ ต่อให้ดึกแค่ไหน ฉันก็ขับรถกลับบ้านนะคะ”“งั้นถ้าวันไหนผมผ่านแถวนั้น ผมจะโทรถามนะครับ ว่าจะกลับบ้านไหม ถ้ากลับ เดี๋ยวผมรับกลับด้วยเลย ถือว่าผมเป็นสารถีประจำให้คุณ”“แหม… ขอบคุณมากเลยนะคะ แต่เกรงใจคุณ แล้วก็... เกรงใจแฟนคุณด้วยค่ะ”“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ” เขาหั

พัชรินทร์เดินทางมาถึงร้าน The Tree ก่อนเวลานัดเกือบยี่สิบนาทีเช่นเคย เธอเป็นคนที่รักษาเวลาอย่างเคร่งครัด และมักเป็นฝ่ายมาถึงก่อนเสมอ ทว่าในวันนี้... กลับมีใครบางคนมาถึงก่อนเธอเสียอีกเขานั่งอยู่ที่โต๊ะที่นัดไว้ หันหลังให้เธอ ท่าทางสงบ เยือกเย็น แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจหญิงสาวเดินเข้าไปทักทายอย่างสุภาพ และเมื่อชายหนุ่มหันหน้ากลับมา…หัวใจของเธอเต้นแรงโดยไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าของเขา… ดวงตาของเขา… รอยยิ้มของเขา…เขาคือผู้ชายคนนั้น คนที่เธอเฝ้าจดจำมาตลอดสองปี!“คุณพัชรินทร์ใช่ไหมครับ” ชายหนุ่มกล่าวทักด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“ค่ะ... คุณณธีพัฒน์” เสียงเธอแผ่วลงเล็กน้อยอย่างคนที่พยายามควบคุมความรู้สึกประหลาดที่ตีขึ้นมาในอก“สั่งอะไรทานก่อนไหมครับ?”“ก็ดีค่ะ” เธอยิ้มบาง ๆ พลางเหลือบมองแก้วกาแฟของเขาที่ว่างเปล่า“มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย?” เธอถามพลางมองเขาด้วยแววตาสงสัยปนชื่นชม“ก่อนคุณประมาณครึ่งชั่วโมงครับ พอดีผมมีธุระแถวนี้ เลยแวะมารอก่อนน่ะครับ”“อ๋อ แบบนี้นี่เอง ปกติไม่มีใครมาก่อนหลินเลยค่ะ หลินมักจะเป็นฝ่ายนั่งรอทุกที วันนี้เห็นคุณมารอก่อนก็ตกใจนิดหน่อยค่ะ”“ถ้างั้นบริษัทของผมขอคะแนนพิเศษหน่อย

"คนบ้าหรือเปล่า เห็นเดินไปเดินมาหลายรอบแล้วนะนั่น""นั่นน่ะสิ ฉันเห็นตั้งแต่ตอนที่เดินเข้าห้าง จนตอนนี้จะเดินกลับอยู่แล้ว ก็ยังเห็นอยู่เลย... เดินวนไปวนมาอยู่แบบนั้นเป็นชั่วโมงได้แล้วมั้ง""ติดยารึเปล่า... น่ากลัวจังเลย ถ้าเกิดนางคลั่ง หยิบมีดขึ้นมาวิ่งไล่ฟันพวกเราจะทำยังไง""นั่นน่ะสิ...""อุ๊ย ๆ นั่น ๆ นั่งแล้ว ๆ ... ดูสิ ไปนั่งลงข้างขอทานนั่นแล้ว""ไหน ๆ ... เออ ใช่จริงด้วย""สงสัยจะเลิกคลั่งแล้วล่ะมั้งน่ะ""เฮ้อ... โล่งอกซะที"เสียงซุบซิบดังเซ็งแซ่บนสะพานลอยค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงความเงียบงัน กับเสียงถอนหายใจของใครบางคนที่เฝ้ามองด้วยความระแวงร่างบางของ พัชรินทร์ ทรุดตัวลงช้า ๆ นั่งแผ่หลาไปกับพื้นสะพานลอย ใกล้ ๆ กับสองแม่ลูกขอทานที่ปูเสื่อนั่งอยู่ก่อนแล้ว เหมือนกับเธอหมดแรง... หรืออาจหมดหนทางในใจแม่ลูกขอทานทั้งสองคนเงยหน้าขึ้น หันมามองพัชรินทร์ด้วยแววตากล้า ๆ กลัว ๆ เพราะตลอดเวลาหลายชั่วโมงที่ผ่านมา พวกเธอก็เห็นหญิงสาวคนนี้เดินไปเดินมาอยู่ตรงหน้าเกือบจะครบหนึ่งร้อยรอบเห็นจะได้ ก่อนที่ทั้งคู่จะค่อย ๆ หันหน้ากลับไปทางเดิม แล้วก้มหน้าลงตามปกติพัชรินทร์ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น ดวงตาแ

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู มจารีก็ต้องเบิกตากว้าง ของโบราณล้ำค่าถูกจัดเรียงเต็มร้าน นาฬิกาตั้งพื้น ภาพเก่า ของจุกจิกหายาก ทุกชิ้นเปล่งประกายมูลค่า ราวกับพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อมจริงๆแต่สิ่งที่สะดุดสายตามากที่สุดคือ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่กลางร้าน เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นสองทบ ปลดกระดุมเผยให้เห็นอกขาวเนียน แขนที่ยาวเรียวสะอาดสะอ้าน บ่งบอกนิสัยเจ้าระเบียบ และรักความสะอาด ความสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรกำลังโน้มตัวซ่อมกล้องเก่าอย่างตั้งใจ เพียงเสี้ยวเดียวที่เห็นใบหน้า… ก็รู้ได้เลยว่า คนนี้เขาต้องหล่อ สมคำร่ำลือภายในร้านเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของเธอกับเจ๊เจลลี่ที่ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ แต่เขายังคงก้มหน้าทำงาน ไม่มีแม้แต่จะเงยหน้าเงยตาขึ้นมามองเจ๊เจลลี่กระแอมเสียงดัง “อะแฮ่ม!”ชายหนุ่มยังคงนิ่ง เหมือนไม่มีใครอยู่ตรงนั้นมจารีกัดริมฝีปาก ก่อนตัดสินใจก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว วางกล่องไม้โบราณลงข้าง ๆ กล้องที่เขากำลังซ่อมอยู่“รอก่อนนะครับ” เขาพูดสั้น ๆ โดยไม่เหลือบตามอง ยังคงก้มหน้าทำงานต่อมจารีจำต้องรอตามคำที่เขาเอ่ย และเมื่อเขาซ่อมเสร็จ ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น มจารีถึงกับตะลึง ดวงตากลมโตเบิกก

“จับแมลงสาบน้อยนี่ไว้!!” เสียงคำรามของผู้จัดการดังก้อง ก่อนที่การ์ดสองคนจะพุ่งเข้ามา หิ้วปีกมจารีคนละข้างลากไปยังห้องด้านหลังห้องนั้นทั้งมืด ทั้งอับ เหมือนห้องคุมขังนักโทษขนาด เธอถูกกดให้นั่งลงบนเก้าอี้เหล็ก ตัวสั่นเล็กน้อยเพราะทั้งตกใจ ทั้งกลัวผู้จัดการยืนกอดอก มองเธอด้วยสายตากดดัน“ใครพาคุณเข้ามา… แม่แมลงสาบน้อย”มจารีนั่งก้มหน้าก้มตาเหมือนสำนึกผิดเต็มที่ แต่ในใจคือ …ตายแน่ ๆ แล้วตู!“เอ่อ… คือว่า…”“คืออะไรเล่า!!” เสียงตวาดดังสนั่นจนเธอสะดุ้งเฮือกเธอสูดหายใจลึก ก่อนเงยหน้าสารภาพเสียงสั่น“คืองี้ค่ะ… ฉันลักลอบเข้ามาเอง ไม่มีใครพามาทั้งนั้น”ถึงจะซวยแค่ไหน แต่เธอก็ไม่อยากลากอามุ่ยเข้ามาซวยด้วย วงการนี้มันแคบ ถ้าเธอทำให้ชื่อเสียงอาพังไปด้วย คงไม่มีใครกล้าจ้างงานอาอีกแน่ผู้จัดการหรี่ตามอง “แบบนี้ต้องจับส่งตำรวจเท่านั้น!”“หาาาาาา!?” มจารีเงยหน้าพรวด ดวงตาเบิกโตเหมือนจะถลนออกมา ….เล่นถึงตำรวจเลยเหรอออออ!!!เธอนั่งนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงสะอื้นจะดังขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว“ฮือออออออออ…!”เสียงร้องไห้ของเธอดังก้องไปทั่วห้องเล็ก ๆ นั้น จนผู้จัดการตกใจทำอะไรไม่ถูก“เดี๋ยวๆ หยุดร้องก่

ทางเข้าด้านหลังเงียบกว่าที่คิด พอผ่านการ์ดเข้ามาได้ เธอรีบคืนป้ายสตาฟให้กับอามุ่ยทันที ป้ายนั้นมีไว้เพื่อ ‘ผ่านด่าน’ เท่านั้น เมื่อถอดป้ายออก ตอนนี้เธอจึงดูเหมือนแขกผู้ร่วมงานอีกคนหนึ่ง กลมกลืนไปกับบรรดาคนแต่งกายหรูหราที่จับกลุ่มพูดคุยและถือแก้วไวน์ในมือมจารีมาในชุดกระโปรงบานสีแดงสด เกาะอกสุดชิค ทว่ามันไม่ใช่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดบนร่างกายเธอ… แต่กลับเป็น ทรงผมหนวดแมลงสาบ ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนศีรษะต่างหากสายตาหลายคู่เหลือบมองด้วยความประหลาดใจ เธอกลับไม่สนใจสักนิด ตรงเข้าไปคว้าแก้วไวน์จากถาดบริกร ยกขึ้นดื่มอึกหนึ่งแล้วอุทานเสียงใส“อ๊า… สดชื่นนนน!”จากนั้นเธอก็หันกล้องมือถือมาถ่ายตัวเอง ยกแก้วไวน์ขึ้นโชว์พลางกระซิบใส่ไมค์เล็กที่ติดอยู่บนหน้าอก“ทุกคนนนน… ไวน์ที่นี่ เลิศมาก จึ้งมาก! ถ้ามีเส้นสายหรือมีตังค์สักหน่อย ก็มาลองเปิดประสบการณ์งานประมูลแบบนี้กันได้นะคะ รับรองหรูหราหมาเห่าสุด ๆ!”พูดไปก็ไม่ลืมตักอาหารบุฟเฟ่ต์เข้าปาก กินพลางรีวิวด้วยความเพลิดเพลินแต่แล้ว… เสียงสนทนาหนึ่งก็สะกิดหูเธอ“กล่องดนตรีไม้นี่มันเสียแล้ว เปิดดูก็ไม่มีเสียงสักแอะ หน้าตาก็เหมือนกล่องไม้ผีสิง มีอาถรรพ์ จะมีใค

“สวัสดีค่าาา ผู้ชมทุกท่าน! ยินดีต้อนรับเข้าสู่ช่อง Mochi Go-Go!” เสียงสดใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นพร้อมกับภาพหญิงสาวหน้าตาน่ารักที่จัดทรงผมไม่เหมือนใคร แกละสองข้างที่ถูกมัดด้วยเชือกนับสิบจนตั้งชี้โด่เด่ราวกับหนวดแมลงสาบ!นี่แหละ มจารี หรือโมจิ ยูทูบเบอร์สาวสายป่วน ผู้เชี่ยวชาญคอนเทนต์รีวิวของแปลก บุกโกดังร้าง ไปจนถึงทำเรื่องเพี้ยน ๆ ที่ชาวบ้านทั่วไปไม่มีใครคิดจะทำ… ปัจจุบันเธอมีผู้ติดตาม ห้าร้อยชีวิต (ใช่ค่ะ ห้าร้อยจริง ๆ ไม่ใช่ห้าหมื่น) และยอดวิวที่น้อยนิดจนยังไม่สามารถเปิดสร้างรายได้ได้สักทีบางครั้งก็อดเศร้าใจไม่ได้ แต่โมจิกลับยักไหล่แล้วพูดกับกล้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ไม่เป็นไรหรอก! ถึงรายได้จะไม่มี แต่คอนเทนต์ต้องไปต่อ!”“เอาล่ะค่ะทุกคน เดากันออกไหมเอ่ย ว่าโมจิจะพามาทำคอนเทนต์อะไรในวันนี้?” เธอยกคิ้ว หรี่ตายิ้มเจ้าเล่ห์ พร้อมชะเง้อกล้องไปรอบ ๆ ราวกับจงใจเพิ่มความลุ้นให้คนดู “ฮั่นแน่ ๆ ๆ ไม่รู้กันใช่ไหมล่า… งั้นเฉลยเลยดีกว่า! วันนี้โมจิจะพาทุกคนไป… บุกโกดังร้าง ล่าของเก่าสุดขอบโลก!”เสียงประกาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ก่อนเจ้าตัวจะหันกล้องกลับมาที่ใบหน้าตัวเองแล้วส่งยิ้มสดใส “ไปค่าา ไป

"เด็กคนโตอายุกี่ขวบพี่" ชนครแทรกถามขึ้น"สองขวบ ถามทำไม" ชนกันหันต์มาขมวดคิ้วตอบ และถามกลับ"ถ้าเด็กหย่านมแล้ว ผมว่าให้เงินแม่เขาไปสักสิบล้าน แลกกับเด็ก ก็ไม่น่ามีปัญหานะ ผู้หญิงที่พี่คบๆ มา มีใครบ้างไม่ซื้อได้ด้วยเงิน ส่วนคนเล็ก พี่จะจริงจังกับแม่ของเขาอยู่แล้ว เรื่องเด็กก็ไม่มีปัญหา""ว่าแต่แม่เด็กเป็นใคร ฉันรู้จักไหม ถ้าเป็นคนในบริษัท ฉันจะลองออกหน้าคุยให้ดู" ชนพัฒน์เอ่ยถาม"เอมอมร..."คำตอบของลูกชาย ทำให้ชัยพัฒน์นิ่งอึ้งด้วยความตกใจไปครู่ใหญ่ ได้สติก็ตอนภรรยาเอ่ยถามว่า"คุณเป็นอะไรไป""เปล่า" เขาตอบภรรยา ก่อนจะถามลูกชายต่อ"แกกับหนูเอมคบกันแค่สองปีเป๊ะๆ ไม่ใช่เหรอ""ครับ""แสดงว่าลูกของเอม ไม่ใช่ลูกแก" ผู้เป็นพ่อสรุป ต้องใช่แน่ๆ เขาจำได้แม่น เหตุการณ์เมื่อสองปีที่แล้ว…'หนูเอม....' ชนพัฒน์เอ่ยเรียกชื่อของคนที่ควงคู่มากับลูกชายเสียงอ่อนเอมอมรกล่าวทักทาย และไหว้ชนพัฒน์ พร้อมกับส่งยิ้มให้ เหมือนคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งๆ ที่ในอดีตเธอนั้นเคยเป็นเลขาของเขา อีกทั้งความสัมพันธ์ลับๆ ของเขา และเธอนั้นยังเคยหวานชื่นกันมากด้วยแม้จะรู้สึกเสียดายผู้หญิงสาวสวย ที่เด็กกว่ารุ่นลูก ทั้งอ่อนโย

"พี่หมายความว่ายังไง เรื่องที่เขามีลูก มีเมียอยู่แล้วเป็นแค่เรื่องที่พี่เข้าใจผิดคิดไปเองเหรอ?" ดามันขมวดคิ้วถาม หลังจากได้ยินคำบอกเล่าจากพี่สาว ในหัวมีแต่คำว่า ...อะไรวะ?"อือ" พี่สาวบอกเสียงอ่อน อายเหมือนกันที่มโนคิดไปเองแบบนั้น แล้วยังมีหน้าไปบอกน้องชาย จนเขาไปทำให้เกิดเรื่องราวใหญ่โตแบบนี้ขึ้นมาอีก"ช่างเถอะ อย่างน้อยลูกพี่ก็คงมีพ่อ และตอนนี้ พี่ก็คงคืนดีกับเขาแล้ว ผมจะไปขอโทษเขา"คนเป็นพี่พยักหน้าเห็นด้วย ควรไปขอโทษจริงๆ นั่นแหละ ได้ยินจากนาวินมาว่าคนรู้ทั้งบริษัท นักข่าวก็รู้ ลงอินเทอร์เน็ต เป็นข่าวดังเรียบร้อยแล้ว ....สมัยนี้ข่าวไวดีจริงๆ เหตุเกิดแค่หนึ่งนาที ก็ลงสู่โลกออนไลน์จนคนรู้ไปทั่วแล้ว "ขอโทษ" แม้จะเป็นคำขอโทษที่ดามันเอ่ยบอกชนกันต์ แต่มันกลับเป็นคำพูดที่ฟังดูไร้ซึ่งความรู้สึกผิด เหมือนพูดส่งๆ ให้มันจบๆ ไปเท่านั้น นั่นก็เพราะว่าเขายังรู้สึกไม่ค่อยโอเคกับผู้ชายคนนี้ เพราะมาทำพี่สาวของเขาท้องก่อนแต่งอันดากระตุกเสื้อน้องชายเบาๆ พร้อมกับมองหน้า แล้วเขม่นใส่ เพื่อให้น้องชายกล่าวขอโทษดีๆ"อะไร" เขาก้มมาเอ่ยถามพี่สาวที่ตัวเล็กกว่า แกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งๆ ที่เข้าใจความหมาย

"ดาม! เป็นอะไร หรือเปล่า" อันดารีบวิ่งมาหาน้องชาย เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เธอรีบวิ่งเข้ามาโดยไม่ทันได้มอง ว่าคนที่มีเรื่องกับน้องชายนั้นคือใคร"พี่ มาได้ยังไง ผมไม่ได้ให้เขาติดต่อพี่นะ""ตำรวจโทรมาเบอร์คุณย่า ดีที่พี่พยาบาลรับสาย เลยมาบอกพี่ คุณย่าไม่รู้ ไม่ต้องเป็นห่วง” อันดาเข้าใจว่าน้องชายคงกลัวว่าย่าจะรู้แล้วไม่สบายใจ จึงบอกออกไปแบบนั้นไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ข้อมือของเธอก็ถูกมือใครคนหนึ่งกระชากให้เดินตาม อันดาหันมาเห็นว่าเป็นใครก็ตกใจ เธอสะบัดแขนหนี ไม่อยากไปกับเขา ไม่อยากคุย ไม่อยากเจอดามันรีบมาช่วยพี่สาว เขาเดินเข้ามาแทรกไปกระชากคอเสื้อของชนกันต์ไว้ ก่อนจะต่อยหน้าเขาเข้าหนึ่งมัด"อย่ามายุ่งกับพี่กู!"หมัดต่อไปกำลังจะตามมา แต่ถูกคนของชนกันต์ และตำรวจรั้ง และจับตัวให้แยกออกจากกันซะก่อนคนถูกต่อยยกมือขึ้นมาปาดขอบปากรู้สึกแสบๆ เหมือนมีเลือดออกอันดาเห็นเขาเจ็บก็จะพุ่งเข้าไปดู แต่ทว่าสมองสั่งการให้หยุดการกระทำเสียก่อน เขาโกหก หลอกลวง ไม่บอกความจริงกับเธอนะ อย่าลืม เธอไม่ควรให้อภัยคนเลวๆ อย่างเขา จึงหยุดนิ่งมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ พยายามทำตัวเองให้เข้มแข็ง ใจแ

"ประจำเดือนมาครั้งล่าสุดวันไหนคะ" หมอสาวเอ่ยถาม ขณะถามข้อมูลเบื้องต้นของผู้ป่วยไปบางส่วนแล้ว"เอ่อ... เหมือนจะขาดไปสองเดือนแล้วค่ะ" อันดาบอกเสียงแผ่ว เริ่มคิด หรือว่าอาการที่เป็นอยู่นี้ คือ ...ท้อง!"หากเคยมีเพศสัมพันธ์ เป็นไปได้สูง ว่าอาการของคุณจะเกิดจากการตั้งครรภ์ค่ะ"อันดานิ่งอึ้งไป เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ ...ท้องเหรอ? หากเธอท้องจริงๆ จะทำยังไงดี บอกชนกันต์เหรอ? เขาก็มีครอบครัวที่น่ารักของเขาอยู่แล้ว แล้วเขาจะทำยังไงกับเธอ ให้เธอเป็นบ้านเล็ก หรือจะแย่งลูกไปจากเธอ ไม่ว่าเขาจะทำยังไง เธอก็ไม่ยินดีที่จะอยู่แบบนั้น …ไม่สู้ให้ลูกไม่มีพ่อไปเลยยังจะดีซะกว่า ...เธอไม่อยากจะคิดถึงเรื่องเงิน แต่เสาหลักของบ้านอย่างเธอ ถ้าขาดเขา เธอจะหาเงินมาจากไหนได้…หยดน้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้ม ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างไม่เกรงใจคุณหมอ มันอัดอั้น มันรู้สึกแย่ที่สุด ทำไมชีวิตเธอถึงเดินมาอยู่จุดนี้ได้....กรรม เกิดจากการกระทำ หากเธอเอะใจ ตรวจสอบสักนิดว่าเขามีเมียเป็นตัวเป็นตนอยู่หรือเปล่า เธอคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้...แต่จะให้เอาเด็กคนนี้ออกเหรอ?...เธอก็ทำไมได้หรอก อย่างน้อยเขาก็เกิดจากความรักของเธอ แม้จะเป็

"พี่เป็นอะไรไป" ดามันเห็นพี่สาวแอบนั่งร้องไห้อยู่ในห้อง เขาก็เอ่ยถามด้วยความตกใจ ระคนเป็นห่วง เมื่อเผลอเสียมารยาทเปิดประตูเข้ามา เพราะได้ยินเสียงสะอื้นไห้อันดารีบปาดน้ำตา แล้วส่ายศีรษะบอกคนเป็นน้องว่า"ไม่เป็นอะไร พี่แค่เจ็บตา""เจ็บตา กับการร้องไห้อย่างหนักหน่วงจนตาบวมมันต่างกันนะ" คนเป็นน้องบอกเสียงเครียด เขาเป็นห่วงพี่สาวเหลือเกิน จะเกี่ยวกับไอ้ผู้ชายคนนั้นไหมนะดามันนึกถึงเมื่อครั้งที่เขานั่งแท็กซี่แอบตามดูพี่สาวเมื่อหลายเดือนก่อน อยากรู้ว่าพี่แอบมีเสี่ยเลี้ยงหรือเปล่า และก็เห็นผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาหล่อเหลาดูดี อายุก็ไม่ได้ดูมากมายจะเป็นเสี่ยเลี้ยงเมียน้อยได้ แต่ก็ดูร่ำรวยเอาการ ดูจากการมีคนขับรถ การแต่งตัว และบ้านหลังใหญ่มาก อยู่ในดงบ้านของเศรษฐี ซึ่งหมู่บ้านแแถวนั้นแพงหูฉี่ ไม่รวยจริง แม้แต่ตารางวาเดียวก็คงซื้อไม่ได้ดามันเห็นเขามาส่งพี่สาวที่บ้าน ก่อนที่คนเป็นพี่จะกลับออกไปกับเขาด้วยกระเป๋าเสื้อผ้า หลังจากนั้นดามันก็ได้รับข้อความจากพี่สาวว่า เธอจะไปทำงาน เขาให้แท็กซี่แอบขับรถตามพี่สาวไปกระทั่งเห็นผู้ชายคนนั้นโอบเอวพี่สาวเข้าบ้านไป ดามันไม่อยากยุ่ง คิดว่าเขาอาจจะคบกับพี่ในฐานะแฟน

ชนกันต์ และอันดาพากันนั่งเครื่องบินมาเที่ยวภูเก็ต วันถัดมาเช่ารถพากันขับไปเที่ยวหาดนางทอง ดูทะเลดำ จังหวัดพังงา อันดาตื่นเต้นมากที่ได้เห็นทะเลที่นี่ คนไม่พลุกพล่านมาก ส่วนมากที่เห็นก็เป็นต่างชาติซะส่วนใหญ่ หากเป็นวันหยุดคนอาจจะมากกว่านี้อันดารู้สึกตื่นตาตื่นใจกับทรายสีดำที่ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอกำทรายขึ้นมาจากพื้น ก่อนจะโปรยมันลงสู่พื้นดังเดิมด้วยเสียงหัวเราะสดใส ความสดใสของเธอทำให้ รอยยิ้มของชนกันต์ยกขึ้นตลอดทั้งวัน"ที่นี่สวยจัง ถ้าน้องชายดามาด้วย เขาคงจะชอบ" เธอป้องปากตะโกนบอกเขา ซึ่งยืนมองเธออยู่ไม่ไกลนัก ก่อนหน้านี้เขาหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปเธอเอาไว้หลายรูป"คราวหลังเราพาน้องคุณมาด้วยกัน" เขาตะโกนตอบกลับ"เอาย่ามาด้วยได้ไหม""ได้ทุกคนที่คุณต้องการ"อันดาหัวเราะชอบใจ ทำไมเขาถึงได้ตามใจเธอทุกอย่างแบบนี้นะ ชีวิตตอนนี้เป็นเหมือนความฝัน ไม่รู้ว่าต้องลืมตาตื่นวันไหน ไม่รู้ว่าผู้ชายที่หาที่ติไม่ได้อย่างเขาจะรักเธอกี่วัน กี่เดือน กี่ปี แต่หากมันจะเป็นเพียงแค่ฝัน และแม้มันจะอยู่ได้แค่ชั่วโมงเดียว เธอก็ยินดีจะอยู่ในความฝันให้นานที่สุดเท่าที่จะอยู่ได้หลังจากเดินเที่ยวจนเหนื่อยแล

“ผมเคยบอกคุณแล้ว ว่าผมอยากมีลูกกับคนที่ผมรัก วันนี้ผมรักคุณ แล้วคุณก็รักผม เรารักกัน จากที่วันๆ คุณเอาแต่เที่ยว ก็เปลี่ยนมาเป็นรู้จักอยู่บ้าน รู้จักคิดที่จะหางานทำ มันก็ไม่เหลือเหตุผลอะไรแล้ว ที่ผมจะไม่อยากมีลูกกับคุณ”“สรุปนายไม่โกรธเรื่องสัญญานั่นใช่ไหม?”“งั้นผมขอถามคุณกลับว่า ตอนนี้คุณยังอยากมีลูกกับผมไหม แล้วยังอยากมีเพราะเงินอยู่หรือเปล่า?”เธอส่ายหน้าระรัว “ตอนนี้ฉันไม่ได้อยากมีลูกกับนายเพราะเงินแล้วล่ะ แต่ถ้านายอยากมี ฉันก็อยากมี อีกอย่าง ก็อย่างที่แม่นายบอก ฉันอายุสามสิบเอ็ดแล้ว ถ้าไม่รีบมีตอนนี้ อีกหน่อยจะมียาก”“งั้นผมก็ไม่โกรธเรื่องสัญญาที่คุณทำไว้กับแม่ของคุณหรอกนะ”“แล้ว… ถ้าเรามีลูกกัน ฉันยังจะรับเงินจากแม่ได้ไหมอ่ะ?” เธอถามเสียงอ่อย ใบหน้าแสดงความลังเล เจื่อนลงเหมือนเด็กโดนจับได้ว่าแอบซน“ไหนบอกว่าไม่คิดจะมีลูกเพราะเงินแล้วไง?” เขาถามกลับ สีหน้าเจือรอยขำแต่แฝงความจริงจัง“ก็ไม่ได้อยากมีเพราะเงินนะ… แค่ถามเฉยๆ เผื่อนายโอเคที่จะให้รับ ลูกจะได้มีทุนการศึกษาไว้บ้าง” เธอรีบอธิบาย เสียงเบาลงอย่างรู้สึกผิดแต่ยังไม่วายมีเหตุผลแนบเนียนอยู่ในคำตอบเขายิ้มบางๆ พอใจที่เธอยังคิดถึงอ

...และทันทีที่ประตูถูกเปิดออก“แฮปปี้เบิร์ดเดย์!!!!”“แม่!” ราตรีร้องเสียงหลงอย่างตกใจสุดขีด เมื่อเห็นคนที่ยืนถือเค้กอยู่ตรงหน้าไม่ใช่แค่แม่เธอ ยังมีแม่สามี และเพื่อนรักอย่างนันทนาด้วยอีกคนใช่สิ! วันนี้วันเกิดของฉันนี่นา... ลืมไปเสียสนิทเลย!แต่เดี๋ยวก่อน... แม่บอกว่าไปอินเดีย ส่วนยัยนันก็บอกว่าจะไปต่างจังหวัด ไม่ใช่เหรอ แล้วนี่มันอะไรกัน?“เซอร์ไพร้ส์~” ทั้งสามคนพูดพร้อมกันอย่างร่าเริงราตรีหันไปมองผาตะวัน ที่ตอนนี้ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน แบบที่เธอไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก“อย่าบอกนะว่าทุกคนร่วมมือกัน...” เธอเอียงคอถามเขาเขาพยักหน้ารับเบา ๆรอยยิ้มของราตรีค่อย ๆ กว้างขึ้น ดวงตาเริ่มคลอด้วยน้ำใส ๆโคตรเซอร์ไพรส์... ตั้งแต่เกิดมา ยังไม่เคยมีใครทำอะไรแบบนี้ให้เลย เค้กสักก้อนก็ยังไม่เคยได้เป่า ไม่คิดเลยว่าชีวิตในวัยสามสิบ ไม่สิ! ต้องสามสิบเอ็ดปีบริบูรณ์ จะมีวันดี ๆ แบบนี้เกิดขึ้นได้“ไหนแม่บอกว่าไปอินเดียไงคะ” ราตรีเอ่ยถาม ทั้งแปลกใจ ระคนดีใจ“ก็ผาเขาอยากเซอร์ไพร้ส์วันเกิดลูก เลยให้แม่บอกไปแบบนั้น” ตอบพร้อมกับทำปากบุ้ยใบ้ไปทางลูกเขย“แล้วเธอล่ะยัยนัน ไหนบอกว่าจะไปต่างจัง

“มารอผมนานหรือยัง?” เสียงอบอุ่นของผาตะวันดังขึ้น เมื่อเห็นว่าภรรยาสาวมารอเขาอยู่ที่ห้องพัก“สักพักใหญ่ๆ แล้วล่ะ” ราตรีตอบยิ้มจางๆ“ผมชวนน้องดาไปกินข้าวด้วยกันแล้วนะ แต่เธอบอกไม่ค่อยสบาย ผมเลยให้เธอกลับไปพักผ่อน” เขาพูด“กล้ามาก็แปลก… ลองมาสิ แม่จะเอามีดหั่นสเต๊กปักอกให้เลยคอยดู” เธอบ่นพึมพำเบาๆ แต่มากพอให้ผาตะวันได้ยินเขาหัวเราะกับคำขู่ที่แฝงด้วยความหวงอย่างน่าเอ็นดู ก่อนจะบอกว่า “ขอเอาเอกสารไปให้พยาบาลแป๊บนึง เดี๋ยวกลับมานะครับ”เธอพยักหน้ารับ เขาจึงเดินออกไป ทิ้งให้หญิงสาวจมอยู่กับความคิดเดิมอีกครั้ง...‘จะยกเลิกสัญญากับแม่ดีไหมนะ… ห้าสิบล้านเชียวนะ’“เป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมดูเหม่อๆ คิดอะไรอยู่หรือเปล่า?” เสียงของผาตะวันเรียกเธอกลับจากภวังค์“อ้าว! มาแล้วเหรอ ฉันไม่ได้คิดอะไรหรอก” เธอฝืนยิ้ม ก่อนเอ่ยชวนต่อ “ก่อนกลับบ้าน แวะหาอะไรกินกันก่อนนะ”เขามองเธออย่างอ่อนโยน แล้วพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มบางๆ ... แต่ลึกๆ เขารู้ดี ว่าเธอกำลัง ‘คิดอะไรบางอย่าง’“ฝึกทำขนมไปถึงไหนแล้ว” ผาตะวันเอ่ยถามขึ้น ขณะเดินเรื่อย ๆ ไปยังที่จอดรถจักรยานยนต์“วันนี้ไม่ได้ฝึกเลย ไปหาเพื่อนมาน่ะ” เธอตอบเสียงใสพลางเด

เมื่อเข้ามาในห้องพัก ผาตะวันค่อยๆ ปิดประตูลงอย่างระวัง ก่อนจะหมุนตัวกลับ หวังจะเดินไปที่โต๊ะ แต่ยังไม่ทันก้าวเท้า ก็ถูกจู่โจม!ริมฝีปากของเธอประทับลงอย่างเร็ว“จุ๊บนี้ไม่มีใครเห็น ถือว่าไม่ผิด~” เธอบอกพร้อมยิ้มตาหวานอย่างภูมิใจเขารีบเดินหนีไปที่โต๊ะ แสร้งทำหน้าดุ แต่ใบหน้าแดงแจ๋ “ทำไมชอบเล่นอะไรแบบนี้เนี่ย”“ฉันรู้ว่านายไม่ชอบไง ฉันเลยอยากทำ~”“ถ้าผมชอบ คุณก็จะไม่ทำใช่มั้ย?”“ก็อาจจะนะ~”“งั้นผม... ก็ไม่ชอบ”จุ๊บ!เธอกระโดดกอดคอเขาแล้วแนบริมฝีปากอีกครั้ง “จุ๊บ จุ๊บๆ ๆ ๆ”เสียงหัวเราะของเขาดังขึ้นอย่างสุขใจ “ใครสอนให้คุณทำตัวน่ารักขนาดนี้เนี่ย?”“นายไง!” เธอยิ้มก่อนจะซบหน้าลงบนอกเขาแน่น“ตั้งใจทำงานนะคะ คุณสามีขา~”“ได้ครับ คุณภรรยา~”เธอปล่อยแขนจากคอเขา แล้วเปลี่ยนเป็นดึงแก้มแรงๆ “คุณสามีน่ารักที่สุดในโลกเลย~”“เจ็บครับ คุณภรรยา...” เขาแกล้งกัดฟันตอบเธอรีบปล่อยมือแล้วลูบแก้มเขาเบาๆ อย่างรู้สึกผิด “ขอโทษ นายเจ็บมากไหม?”“ไม่เจ็บแล้วครับ... คุณกลับบ้านเถอะ ผมจะไปดูคนไข้ต่อ ขอบคุณนะครับที่มาส่ง”“อืม ต่อไปนี้ฉันจะมาส่งนายทุกวันเลย ไม่ต้องห่วง… แล้วก็จะมารับด้วยนะ~ ดีใจไหม?”เขาถอนใจในใ

“ฉันจะจูบนายต่อหน้ายัยนั่น! ให้นางสำลักความรักของเราตายไปเลย!”“หือ? จูบต่อหน้าน้องดา... นี่คือวิธีแก้แค้นของคุณ?”“อื้ม!” เธอพยักหน้าหนักแน่น“ผมไม่เข้าใจจริงๆ ...”“ก็ยัยนั่นชอบนายไง! การจูบนายต่อหน้าคนที่แอบชอบนาย มันก็เท่ากับตบหน้าแบบนิ่มๆ!”“คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ น้องดาเขาไม่ได้ชอบผม”“แหนะ อย่ามาโกหกนะ! ถ้ายัยนั่นไม่ชอบนาย จะมายืนจ้องหน้าฉัน พูดจาดูถูกฉอดๆ ใส่ฉันแบบนั้นเหรอ? แถมยังมาสั่งให้ฉันรีบหย่าอีก บอกว่าเรียนจบแล้วจะได้แต่งงานกับนายทันที!”ผาตะวันคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่รดาเคยทำให้เขา ก่อนจะเอ่ยเบาๆ“ผมคิดกับเธอแค่น้องสาว ไม่คิดว่าเธอจะคิดกับผมมากกว่าพี่ชาย”“นั่นไงล่ะ! ฉันถึงว่า คำที่เขาว่ากันว่า ‘ผู้ชายมักจะโง่เรื่องผู้หญิง แพ้มารยาหญิง’ มันคงจริง เพราะผู้ชายแบบนี้มีอยู่จริง!” เธอสวนกลับอย่างขำปนหมั่นไส้“หายเศร้าแล้วก็พูดเจื้อยแจ้วเลยนะครับ นี่สามีของคุณเองนะคุณราตรี โปรดให้เกียรติกันหน่อย” ผาตะวันยืดตัวตรง ทำเสียงขรึม แกล้งดุอย่างเอ็นดู“ฉันชอบนาย” เสียงของเธอดังขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง มั่นคง เธอเพิ่งจะมั่นใจวันนี้เองผาตะวันอึ้งไปชั่วครู่ ไม่คิดว่าเธอจะพูดออกมาโต้งๆ

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ผาตะวันก็มองหาภรรยาของเขาทันที สายตากวาดไปทั่วชั้นล่างอย่างร้อนใจ แต่กลับไม่พบเธออยู่ตรงไหนเลย ชายหนุ่มจึงรีบขึ้นบันไดไปยังชั้นบน และแล้วก็พบว่า... เธอกำลังนั่งอยู่ในห้องนอนแต่ก่อนที่เขาจะได้ก้าวขาเข้าไป เสียงแข็งของเธอก็ดังขึ้นมาขวางไว้“ห้ามเข้ามา!”คำสั่งนั้นหยุดเขาไว้กลางอากาศ เท้าที่กำลังก้าวถึงกับค้าง ไม่กล้าขยับต่อ“ทำไมไม่ให้ผมเข้าไป?” เขาถามด้วยน้ำเสียงสับสน“ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย!”ผาตะวันขมวดคิ้วทันที “ผมรีบกลับมา... ก็เพราะอยากอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง”“ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น!”“แต่เราต้องคุยกันนะ” เขายืนยัน พยายามชะเง้อแอบมองใบหน้าของเธอที่หันหลังให้ ยิ่งเขาอยากเห็น ใบหน้าของเธอก็ยิ่งเร้นลับ ยิ่งทำให้ใจเขาเต้นรัวด้วยความเป็นห่วง“ถ้านายเข้ามา ฉันจะปาของทุกอย่างในห้องใส่แน่!” เสียงสั่นเครือแฝงความดื้อดึง ฟังดูคล้ายข่มขู่ แต่จริงๆ แล้วคือความกลัว... กลัวว่าเขาจะเห็นน้ำตา ที่เธอกำลังพยายามกลั้นไว้“มันก็แค่เรื่องเล็กๆ ทำไมคุณต้องโกรธจนถึงขนาดนี้ด้วยล่ะ มีอะไรก็คุยกันดีๆ สิ เราแต่งงานกันแล้วนะ เป็นสามีภรรยากันแล้ว...” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง ก่อนจะค่อยๆ ยกเ