Nobela ni London Bridge

Makalipas ang kalahating buwan, sa pinakamalawak na damuhan sa Shangri-La hall, sabay na ikinasal sina Eloise at Ivy. Pareho silang nakasuot ng napakagandang puting wedding gown. Maayos ang kanilang makeup, at magkahawak-kamay silang naglakad sa ibabaw ng luntiang damuhan.Sa kabilang dulo, nakatayo sina Tanner at Wade habang may hawak na tig-isang bouquet ng bulaklak. Punong-puno ng pagmamahal ang kanilang mga mata habang pinagmamasdan ang dalawang babaeng pinakamamahal nila. Hawak ng pari ang Bibliya habang nakaharap kay Tanner."Tanner, tinatanggap mo ba si Eloise bilang iyong asawa? Sa hirap at ginhawa, sa karamdaman at kalusugan, mamahalin mo ba siya, igagalang, at makakasama habambuhay?"Malakas at walang pag-aalinlangang sagot ni Tanner,"Opo. Tinatanggap ko."Narinig ni Eloise ang matatag na sagot nito at hindi niya napigilang ngumiti. Kasunod nito ay tumingin ang pari kay Wade."Wade, tinatanggap mo ba si Ivy bilang iyong legal na asawa? Nangangako ka ba na poprotektahan mo s

Three months later…Isinama ni Tanner si Eloise at ang tatlong bata sa pinaka-eksklusibong bridal shop sa city para mamili ng wedding dress. Pinalibutan ng tatlong bata si Eloise at masigasig na tumutulong sa pagpili ng isusuot niya.Samantala, abala naman si Tanner sa pagsagot ng mga tawag sa telepono.Habang kausap ang nasa kabilang linya, hindi mawala ang ngiti sa kanyang mukha. Paminsan-minsan ay sumusulyap siya kina Eloise at sa mga bata, at kitang-kita ang kasiyahan sa kanyang mga mata.Itinuro ni Tanya ang isang malaprincesang ball gown at masiglang sinabi,"Mommy, ito ang isuot mo kapag pinakasalan mo si Daddy! Ang ganda-ganda nito! Para kang tunay na prinsesa."Samantala, may ibang opinyon naman si Lilith.Itinuro niya ang isang eleganteng fitted wedding dress."Mommy, sa tingin ko mas bagay sa'yo ito. Payat ka na nga, tapos maganda pa ang leeg at balikat mo. Kapag ito ang sinuot mo, mas lalong lalabas ang ganda ng katawan mo. Ikaw ang magiging pinaka-eleganteng babae sa buon

Itinuro ni Lawrence si Eloise at malamig na ngumiti."You've grown quite bold, haven't you? Are you choosing life or death today? The last person who came asking me for money is rotting in the ground. Perhaps I should arrange for you to see the remains?"Bahagyang tumango si Lawrence."Ilabas n'yo si Dr. Gutierrez."Agad na kumilos ang kanyang mga tauhan para dakmain si Eloise. Mag-isa lamang siya sa loob ng silid, at sa sandaling iyon ay nagsimula siyang magsisi.Bakit nga ba niya sinunod ang payo ni Scarlett at pumasok nang mag-isa? Hindi ba't para na rin siyang kusang naglakad papunta sa panganib?Nang akmang hahawakan na siya ng mga bodyguard, desperadong sumigaw si Eloise papunta sa pinto."Tita! Tulong! Papatayin ako ni Lawrence!"Pagkarinig sa sigaw niya, agad na sumugod si Scarlett sa loob ng silid. Sa oras na iyon, hawak na ng dalawang bodyguard ang magkabilang braso ni Eloise. Pagkakita roon, agad na nagliyab sa galit si Scarlett.Walang pag-aalinlangang lumapit siya at mala

Three days later…Umabot hanggang gabi ang meeting ng medical team.Sa kabila ng pinagsama-samang kaalaman at karanasan ng mga miyembro ng Harriet Monreal Medical Team, wala pa rin silang mahanap na maayos na solusyon sa problemang kinakaharap nila.Lagpas alas-dose na ng gabi nang makauwi si Eloise. Pagod na pagod ang buong katawan niya. Si Scarlett, na kararating lang mula sa bakasyon kasama ang mga bata, ay nakaupo pa sa sala matapos patulugin ang mga ito. Nang makita niya si Eloise, agad siyang tumayo at sinalubong ito nang may kakaibang sigla."Eloise, nakauwi ka na!" masiglang bati ni Scarlett habang kinukuha ang bag nito.Bahagyang nailang si Eloise sa atensyon. Lalo siyang nagulat nang abutan siya ni Scarlett ng isang basong maligamgam na tubig."You must be exhausted after working all day," Scarlett said kindly. "I've prepared dinner for you. It'll be ready in a moment. Drink some water first."Medyo nainggit si Tanner sa mainit na pagtanggap ng kanyang ina kay Eloise. Nakata

“Tungkol naman sa paliwanag na gusto ninyo, pwede natin iyong pag-usapan nang maayos. Kung hindi tayo magkasundo, maaari nating idaan sa legal na proseso. Pero sa pananaw ko, wala namang nilabag na bahagi ng kontrata ang medical team namin sa panahon ng operasyon ninyo.”Kalmado ngunit matatag ang boses ni Eloise.“Sa kabaligtaran, ang panig ninyo ang hindi sumunod sa kontrata nang ikulong ninyo ang aming medical staff sa inyong estate. Mr. Green, kayo ang dapat magbigay ng paliwanag sa amin.”Tumahimik ang buong silid. Ang tindig at kumpiyansa ni Eloise sa mga sandaling iyon ay halos kapareho ng kay Tanner. Pareho silang hindi nagpapaapi.Bahagyang pumikit si Lawrence bago marahang tumawa."The contract we signed clearly stipulated that the surgery was to take place at the estate, but your team violated the agreement by transferring me to the hospital. That's your breach of contract."Malamig ang kanyang tingin habang nagpapatuloy.“Ayon sa kontrata, wala kayong karapatang singilin a

Hawak ang cellphone, tahimik na nakaupo si Eloise sa kanyang kwarto habang hindi pa rin mawala ang inis at hiya niya.Noong nasa bahay pa ang mga bata, wala naman siyang nararamdamang pagkailang. Pero ngayon na silang dalawa na lang ni Tanner ang natitira sa bahay, hindi niya alam kung paano ito haharapin.Habang iniisip niya kung paano pakikitunguhan si Tanner pagkatapos ng nangyari, may marahang kumatok sa pinto. Kasunod nito ang boses ni Tanner mula sa labas."Eloise, someone's looking for you downstairs."Bahagyang natigilan si Eloise. May naghahanap sa kanya? Tumayo siya at binuksan ang pinto.Pagkakita kay Tanner, muli niyang naalala ang nangyari kanina kaya bahagyang namula ang kanyang mga pisngi. Mabilis siyang umiwas ng tingin at naglakad pababa.Sumunod si Tanner. Habang naglalakad sila, muli itong nagsalita sa mahinang boses."Eloise, you have to believe me, those weren't mine, they really were Yvo's. I didn't expect… I didn't mean to..."Bihirang-bihira para kay Tanner na

Mabilis na lumipad ang mga araw. Parang kailan lang nang iwan namin ang magulong takbo ng buhay sa Pilipinas, ngunit ngayon ay pumasok na kami sa aming ikalawang buwan dito sa Switzerland. Sa loob ng maikling panahon na iyon, unt-unti na kaming nasasanay sa payapang pamumuhay. Walang araw na hindi ko naramdaman ang tunay na kaligayahan.Bilang bahagi ng pangako ko sa sarili at kay Tyler na tuluyan nang magbagong-buhay, dinelete ko na rin ang aking mga personal na social media accounts. Noong una ay akala ko mamimiss ko ang mag-scroll sa feed ko, pero narekonsidera ko na hindi ko naman na talaga iyon kailangan pa. Ang mundong mayroon kami ni Tyler ngayon sa loob ng aming chalet ay sapat na sapat na para sa akin.Nang araw na iyon, maaga kaming nag-asikaso dahil ito ang unang pagkakataon na bibisitahin namin ang bagong OB-GYN ko rito sa bansa para sa aking regular na check-up. Gusto naming makasiguro na nasa mabuting kalusugan ang aming munting anghel. Pero may mas malalim pang dahilan

Pababa kami ngayon sa bayan para mamalengke. Hindi siya sumama dahil may kailangan siyang tapusing mga online meetings para sa turnover ng posisyon kay Anya, pero tiniyak niyang ligtas ang biyahe namin. Pagdating namin sa bayan, agad kaming ibinaba ng driver sa tapat ng isang pampublikong merkado.Napakalayo nito sa ingay at usok ng mga palengke sa Maynila. Ang bayan dito sa Switzerland ay parang isang buhay na painting, malilinis ang kalsadang gawa sa cobblestones, may mga nakasabit na makukulay na bulaklak sa bawat bintana ng mga lumang gusali, at sa paligid ay maririnig mo ang malambing ngunit tila banyaga sa aking pandinig na salita ng mga lokal."Grüezi!" maringal na bati ng isang matandang lalaking may bitbit na basket ng tinapay sa kaniyang nakasalubong."Grüezi mitenand, " tugon naman ng iba."Swiss-German ang salita nila rito, Sophia," bulong ni Nana Selya habang ginagabayan ako sa paglalakad upang hindi ako mabangga ng mga nagbibisikleta. "Ang ibig sabihin niyan ay 'Hello' o

Hawak ni Tyler ang kaniyang tablet habang magkatabi naming pinapanood ang screen na kasalukuyang nagriring. Hindi nagtagal, mabilis na sumalagmak ang mukha ni Mrs. Santibañez sa screen, at sa likod niya ay pilit na sumisingit si Manang Loring na may hawak pang sandok."Sophia! Tyler! Ligtas ba kayong nakarating? Kumusta ang biyahe niyo? Kumusta ang lagay mo, Sophia? Ang apo ko?" sunod-sunod na tanong ng ina ni Tyler. Bakas sa kaniyang mga mata ang matinding pananabik, na para bang isang taon kaming nawala imbis na isang araw lang ang nakalilipas.Natawa ako nang bahagya at mas inilapit ang mukha ko sa camera. "Nasa ayos po kami. Napakaganda po rito sa Switzerland. Ang lamig nga po ng hangin kahit tag-araw ngayon, parang nakabukas lang ang aircon buong magdamag.""Aba'y salamat naman sa Diyos!" sabat naman ni Manang Loring na tuluyan nang umagaw sa kalahati ng screen. Kitang-kita ko ang pamumula ng kaniyang mga mata, halatang umiyak na naman ito bago sumagot sa tawag. "Naku, Sophia, ih

Naramdaman ko ang pagyandig ng eroplano, hudyat na tuluyan na kaming lumapag sa kung saan. Kasunod niyon ay ang malambing na paghalik ni Tyler sa aking noo, habang ang kaniyang malalaking palad ay marahang humahaplos sa aking balikat."Hey, wake up, love. We're here," bulong niya. Ang boses niya ay may kasamang malambing na tawa na tila musika sa aking pandinig.Bahagya akong umungol, tamad na pumikit-pikit at nagkusot ng aking mga mata bago tuluyang nagmulat. "Nandito na tayo? Bakit parang hindi ko naramdaman ang pag-landing natin?""Dahil napakahimbing ng tulog mo," natatawa pa ring sabi ni Tyler habang pinapanood akong mag-unat ng aking mga braso. "We arrived five minutes ago already. Ayaw lang kitang gisingin agad dahil mukhang komportable ka sa unan mo."Dahan-dahan akong bumangon mula sa malambot na kama ng private jet. Nang sumulyap ako sa bintana, sinalubong ng aking mga mata ang maliwanag at napakagandang sikat ng araw. Umaga na. Pagtingin ko sa aking orasan, doon ko napagtan

Nilingon ko si Manang Loring habang unt-unti akong umaakyat sa hagdanan ng private jet na nakapark sa pribadong hangar ng paliparan. Nakatayo siya roon sa tabi ng sasakyan, pilit na kumakaway habang walang tigil sa pagpunas ng kaniyang mga luha. Sa tindi ng mga nangyari nitong mga nakaraang araw, hindi ko na rin napigilang mangilid ang luha at tuluyang humagulgol. Mamimiss ko nang husto ang matanda. Kahit pa sabihing modernong panahon na ngayon at may video calls naman, napakalaki pa rin ng pagkakaiba kapag nayayakap at nakikita mo nang personal ang tao. Mamimiss ko ang mga luto niya, ang mga payo niya, at ang init ng kaniyang pag-aaruga.Naramdaman ko ang marahang pagdaiti ng braso ni Tyler sa aking balikat. Inakbayan niya ako habang inaalayan ang bawat hakbang ko paitaas hanggang sa tuluyan kaming makapasok sa loob ng eroplano. Isang pagbati agad ang isinalubong sa amin ng isang flight attendant.Dinala ako ni Tyler patungo sa pribadong master bedroom na nasa loob mismo ng jet. Napa

"What?" gulat at hindi makapaniwalang sambit ng ina ni Tyler.Kakarating lang niya sa ospital nang mabalitaan ang insidenteng nangyari sa labas ng headquarters kagabi. Bakas pa sa kaniyang mukha ang labis na pag-aalala, ngunit mas nangibabaw ang kalituhan sa kaniyang mga mata nang marinig ang balak namin."Tyler, Sophia... hindi ba't ang usapan niyo ay pagkatapos ng annulment case, maghahanda na kayo para magpakasal?" unti-unting pumatak ang kaniyang tingin sa amin, tila humihingi ng paglilinaw."Mom, it's been decided," seryosong sagot ni Tyler. "Sa Switzerland ipagpapatuloy ni Sophia ang pagbubuntis niya. Doon siya manganganak. At saka na kami babalik rito para ayusin ang annulment case niya."Napailing si Mrs. Santibañez, halatang hindi pa rin lubos na matanggap ang marahas na pagbabago ng mga plano. Binalingan niya ako ng tingin, tila naghahanap ng senyales na baka nagbibiro lang ang kaniyang anak, o kaya naman ay nagbabakasakaling kokontrahin ko ang desisyong iyon. Subalit nanati

"Georgina, engagement yun ng Mama mo. Talaga bang matitiis mo na hindi siya puntahan?"Mahabang buntong-hininga ang pinakawalan ko mula sa kabilang linya. Kausap ko ngayon ang tiyahin ko tungkol sa gaganaping engagement ni Mama at ng nobyo nitong bagong Mayor daw ng probinsya namin."Tatlong taon na patay ang Papa mo. Siguro naman ay hindi masama kung mag-aasawa ulit si Camilla? At kung nasaan man ang Papa mo ngayon, tiyak ako na masaya siya para sa Mama mo. Kaya sana naman ay suportahan mo siya, dagdag pa ni Auntie Marissa.Tatlong taon na ang nakalipas simula ng maoperahan si Mama. Ginamit ko ang pera na nakuha ko mula sa pagkikipagsiping ko kay Dante. Nawalan na rin ako ng balita sa kanya dahil hindi na siya bumalik sa club simula ng gabing iyon. Hindi rin naman ako nagtagal magtrabaho roon dahil matapos ang isang linggo ay nagresign na rin ako. Naging matagumpay naman ang operasyon ni Mama at ngayon ay malusog na ang katawan niya.Pero hindi ko inaasahan ang desisyon niyang pagpap

"Take a shower. Grab a bathrobe there," aniya saka itinuro ang cabinet. "Make sure to wash yourself well, got it?"Tumango lang ako at hindi na pinansin ang mga sinabi niya. Kailangan ko na rin kasing makauwi kaya dapat matapos na kung ano man ang kailangang tapusin ngayong gabi.Kumuha na ako ng puting bathrobe saka ako nagtungo sa banyo.Nang makalabas ako roon ay naabutan ko siyang nasa kama at hinihintay ako. Nasa pinto pa lang ako ay halos hindi na ako makahinga sa labis na kaba.Heto na talaga. Hindi ko lubos akalaing sa ganitong paraan mawawala ang virginity ko. Pero bahala na. Para sa pera. Para kay Mama.Dahan-dahan akong lumapit sa kanya."Look at me..." pabulong niyang banggit habang kinakabig ang aking dibdib.Ramdam ko ang pagtama ng mainit niyang hininga sa aking pisngi.Damang-dama ko ang nerbyos ko. Pakiramdam ko'y bibigay ang mga tuhod ko."I said look at me," matigas niyang sambit. It wasn't a request, but more of a command.At ewan ko ba kung anong meron sa boses ni

"Ganito po ba talaga ang isusuot ko?" alanganing tanong ko habang hinihila ang napakaiksing palda na suot ko. Kulang na lang ay makita ang pisngi ng pwet ko."Georgina, baka nakakalimutan mong nasa bar ka? Kailangan mong ibalandra ang katawan mo para mapansin ka ng mga customer dahil hindi ka makakabenta!"Napayuko na lang ako habang kagat-kagat ang labi ko. Tama naman siya. Pero wala man lang bang maliit na konsiderasyon sa akin, lalo na't first time ko pa lang?"Tumigil ka kakahila sa skirt mo! Kapag ako napuno, huhubarin ko talaga 'yan at pagsusuotin kita ng panty!”"Pero—""Magtatrabaho ka ba o hindi? Kasi ibibigay ko na lang sa iba kung hindi mo kayang magtrabaho na ganyan ang suot mo," pagtataray niya. Tinaasan niya ako ng kilay at tiningnan mula ulo hanggang paa."Gamitin mo 'yang ganda mo para makabenta ka ngayong gabi o 'di kaya'y makabingwit ka ng bigating customer. Kailangan mo ng pera para sa Mama mo, hindi ba?"Marahan akong tumango saka naikuyom ang aking kamay. Kailanga