Novelas de เอริณ

เธอ... แต่งงานแทนน้องสาว ส่วนเขา... แต่งงานแทนพี่ชาย การแต่งงานที่เริ่มต้นจากความจำเป็นก็ต้องจบลงเมื่อหมดความจำเป็น ทุกอย่างควรกลับสู่สภาวะปกติ หากว่า… 5 ปีต่อมาเขาไม่ได้พบเธออีกครั้ง พร้อมความลับอันน่าตกใจที่ถูกซุกซ่อนไว้หลายปี

3 ปีก่อนเขาพรากบางสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตของเธอไป 3 ปีต่อมาเขากลับมาพร้อมทวงสิ่งที่เขาบอกว่าเธอขโมยมา… หัวใจของ ‘ลิลลา’ แหลกละเอียดกับความเจ็บปวดแสนสาหัสในอดีตพร้อมๆ กันถึงสองครั้งในวันเดียวกัน แม้จะพยายามกลบฝังสิ่งที่ยังลอยวนอยู่ในฝันร้ายทุกๆ คืน ทว่าไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนหัวใจก็ยังคงรู้สึกถึงมัน 3 ปีที่พยายามข่มใจเก็บซ่อนความเสียใจเอาไว้เสมอมา และพยายามพร่ำบอกตนเองว่ามันเลือนรางไปบ้างแล้ว ทว่า… เพียงแค่ 'จิณณวัตร' เดินกลับมา หัวใจดวงน้อยก็แตกเป็นเสี่ยงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกครั้ง “ได้โปรด ฮึก ปล่อยฉันไปเถอะ ฮึก ปล่อยฉันเถอะ ฮือ” “ไม่ ต่อให้ฟ้าจะถล่มดินจะทลาย พี่ชายเธอเอาปืนมายิงฉัน ฉันก็จะไม่มีปล่อยเธอไปอีก!”

“อยากให้ผมแต่งงานนักเหรอ” มาวินถามพร้อมหัวเราะลงคอ “ได้!” ร่างสูงโปร่งขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ผมจะแต่งงานให้สมใจคุณแม่!” เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งพลางเดินเข้าไปกระชากร่างเล็กที่กำลังประคองร่างของมารดาเข้าหาตัว จ้องมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาแข็งกร้าว “แต่ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นเด็กคนนี้!” เด็กที่คุณแม่ของเขาชุบเลี้ยงมาเพื่อประเคนให้เขาไม่ใช่หรือ! “นอกจากเธอ ผมจะไม่แต่งกับใครทั้งนั้น ผมจะบินกลับอเมริกา ใช้ชีวิตที่นั่น และทิ้งแอลเอ็นกรุปทันที!” “วินลูก ยายอัยย์ไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลยนะลูก ปล่อยน้องไปเถอะ” “ไม่! ถ้าเด็กที่คุณแม่เสียข้าวแดงแกงร้อนเลี้ยงมาอยากตอบแทนพระคุณมากนักก็มาเป็นเมีย…” เขาเว้นช่องว่างพร้อมยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยต่อ “เมียบำเรอของลูกจะเป็นอะไรไป!” คุณหญิงวารีส่ายหน้า ม่านน้ำตาทะลักไหล ร่ำไห้อย่างเจ็บปวด ทว่า… “ได้ค่ะ” อัยรินตอบเสียงดังฉะฉาน แววตาเด็ดเดี่ยว “หนูจะแต่งงานกับเขาเอง” สักวันก็ต้องแต่งงาน แต่งกับใครก็ไม่น่าแตกต่างกัน อีกทั้งมาวินก็แก่… อืม อายุมากแล้ว น่าจะอยู่ทำร้ายใครได้อีกไม่นาน!