Romans de อินทิตา

มู่เฉินขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันอย่างงง ๆ พลางหันไปมองโภไคย เมื่อเห็นภาพที่อยู่ไกล ๆ เขาก็พอจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมไรอัลถึงห้ามเขาไว้ เซอร์คานกำลังกดจูบโภไคยอย่างดูดดื่ม ไม่แคร์สายตาลูกน้องแม้แต่น้อย“อื้ออออ...”มือเรียวดันแผงอกแกร่งของเซอร์คานให้ผละออกจากตัวเขา โภไคยอายจนหน้าแดง ที่เซอร์คานเล่นบทหวาน ต่อหน้าลูกน้องหลายร้อยคน ทุกคนต่างพากันอมยิ้มไม่หุบ จนโภไคยแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน“ไปข้างบนกัน”เสียงแหบพร่า กระเส่าออกมาจากลำคอของเซอร์คาน สายตาวิบวับ เปร่งประกายเต็มไปด้วยแรงปรารถนา จ้องมองมายังโภไคย ราวกับว่าอยากจะจับเขากดกระแทกเสียตรงนี้“ได้ไง งานยังไม่เลิกเลย ลูกน้องก็อยู่กันเยอะแยะ”โภไคยตีเข้าที่แขนของเซอร์คาน ที่จ้องแต่จะหื่นใส่เขาตลอดเวลา เซอร์คานก็ยังไม่วายที่จะเอามือบีบก้นงอนของโภไคยเป็นการเอาคืน“อ๊ะ!! พูดแล้วยังไม่ฟังอีก อายลูกน้องบ้างสิ”พูดจบโภไคยก็เดินหนีเข้าไปด้านในคฤหาสน์ทันที คนตัวสูงยกยิ้มมุมปาก พลางนึกในใจเข้าทางเขาล่ะ เซอร์คานรีบวิ่งตามโภไคยเข้าไปอย่างไวมือหนาคว้าเอวของโภไคยมาแนบไว้ใกล้ลำตัว ก่อนที่จะดันตัวของอีกฝ่ายให้ชิดติดผนัง ริมฝีปากหยักทาบประกบทับ กดจูบดูดด

1 สัปดาห์ต่อมางานรวมแก๊งมาเฟียของ แก๊งเกรทเพอร์เซิล และ แก๊งเลเจนด์บรรดาชายฉกรรจ์กว่าครึ่งพัน มารวมตัวกันที่ลานกว้างของคฤหาสน์ ที่จัดงานเลี้ยงฉลองการรวมตัวของทั้งสองแก๊งใหญ่ให้เป็นหนึ่งเดียว ในนามว่า แก๊งยูไนท์ สื่อความหมายถึงความรวมกันเป็นหนึ่งเดียวข่าวการรวมตัวกันของแก๊งเกรทเพอร์เซิล และแก๊งเลเจนด์ แผ่กระจายเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว การรวมกันเป็นหนึ่งของทั้งสองแก๊ง ยิ่งทำให้ผู้คนต่างพากันเกรงกลัว เซอร์คาน และ โภไคย ในวันนี้เหล่าบรรดาพี่ ๆ น้อง ๆ ของทั้งสองแก๊ง ต่างสนุกสนานกับงานเลี้ยง ที่นาน ๆ จะมีสักครั้งหนึ่ง ทุกคนต่างผ่อนคลาย ดื่มสังสรรค์กันอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังคงมีบางส่วนที่คอยคุ้มกันอยู่รอบ ๆ บริเวณงานเลี้ยง“พี่ไรอัลครับ ไปทำงานที่กวางโจว มาเกือบจะอาทิตย์แล้ว เป็นไงบ้างครับ หึ ๆ”โภไคยเอ่ยถามไรอัล พลางหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เพราะไรอัลถูกเซอร์คานบังคับ ให้ไปดูงานที่กวางโจวแทนเขา ระหว่างที่มู่เฉินลาพัก ถ้ามีเรื่องด่วนจริง ๆ ถึงค่อยโทรตามให้โภไคยไปสะสาง“ก็ดีครับ เริ่มปรับตัวได้แล้วครับตอนนี้”ไรอัลยิ้มพลางยกแก้วบรั่นดีกระดกดื่มพรวดเดียวจนหมดแก้ว“ไม่เข้าใจคุณเซอร์คานจริง ๆ ห่างกั

“พ่อครับ...ผมอยู่นี่ครับ”เสียงทุ้มต่ำคุ้นหู ทำให้โรเจอร์เงยหน้าขึ้นไปมอง เป็นเซอร์คาน เขายืนอยู่ข้าง ๆ โภไคย รอยยิ้มอ่อน ๆ ของเซอร์คานส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นพ่อ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาโรเจอร์ ที่กำลังกอดลูคัสไม่ยอมปล่อย“ฉันฝันไปใช่ไหม...นี่ฉันอยู่ในฝันรึเปล่า ฉันกำลังอยู่ในความฝัน แกใช่เจ้าลูคัสไหม ใช่ไหม?”โรเจอร์ผละตัวออกจากลูคัสทันที เพราะคิดว่าสิ่งที่เห็นคือภาพลวงตา มือเหี่ยว ๆ หยิกเข้าไปที่แขนของลูคัสเต็มแรง“โอ๊ย!!! พ่อ หยิกผมทำไมเนี่ย ผมเจ็บนะ”ลูคัสเอามือลูบแขนตัวเองไปมา พลางทำหน้ายู่ใส่พ่อของตัวเอง ที่ตอนนี้นั่งหน้าเหวออยู่ ราวกับว่าถูกผีหลอก เซอร์คานหย่อนก้นนั่งลงข้าง ๆ ผู้เป็นพ่อ แล้วจับมือเหี่ยว ๆ มาลูบที่ใบหน้าของเขาโรเจอร์มือสั่นเทาไปหมด เขายกมือทั้งสองประคองใบหน้าของลูกรัก น้ำตาที่หยุดไหลเมื่อครู่ กลับมาล้นเอ่ออีกครั้ง คนเป็นพ่อลูบคลำใบหน้าของลูกชาย ราวกับว่าสิ่งที่เห็นคือภาพลวงตา เขากำลังพินิจพิจารณา ว่ามันคือเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน“เซอร์คาน...แกจริง ๆ ใช่ไหม แกยังไม่ตายจริง ๆ เหรอ?”

ชายชราที่นั่งกอดเข่าคุดคู้อยู่บนเตียง สายตาของเขาเหม่อลอยไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ราวกับว่าชีวิตนี้เขาหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว โรเจอร์ไม่แม้แต่คิดอยากจะมีชีวิตอยู่ เขานั่งเฝ้าพร่ำเพ้อคิดถึงเซอร์คาน ทุกวินาทีที่หายใจ“เปิดประตู”เมื่อได้ยินคำสั่งของนายหนุ่ม ลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง ก็เปิดประตูให้โภไคยเข้าไปด้านใน คนตัวสูงก้าวเดินไปช้า ๆ แล้วยืนหยุดอยู่ตรงหน้าโรเจอร์ เขาทอดสายตามองชายแก่ที่แลดูสิ้นหวัง ไม่รู้แม้กระทั่งว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้ ๆ เขายังคงนั่งเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น“คุณโรเจอร์”เมื่อได้ยินเสียงของโภไคย โรเจอร์ค่อย ๆ หันมามองตามเสียง เขาน้ำตาไหลพราก“แกเอาลูกฉันคืนมา เอาลูกฉันคืนมา ฮือ ๆ ไม่อย่างนั้นก็ฆ่าฉันให้ตายไปเลย ฉันไม่อยากอยู่แล้ว”โภไคยพ่นลมหายใจออกมาจากปากของตัวเอง ยืนกอดอกตัวเองหลวม ๆ พลางเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มตัวเอง สายตายังคงทอดมองคนที่ร้องไห้ไม่หยุด“คุณสำนึกผิดบ้างไหมเนี่ย?”“ฉันรู้แล้วว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน ได้โปรดฆ่าฉันเถอะนะ ฆ่าฉัน...ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเซอร์คาน”

คำร้องขอของโภไคยไม่เป็นผล ยิ่งได้ยินอย่างนั้น เซอร์คานก็ยิ่งตอกอัดความแข็งขืนเข้าไปในรูจีบอย่างไม่ยั้ง คนใต้ล่างโยกคลอนตามจังหวะของแรงกระแทก มือไม้ของโภไคยปัดไปมา พยายามหาที่ยึดเหนี่ยว เขาจิกท่อนแขนแกร่งของเซอร์คานแน่น จนมันเป็นรอยแดงยาว เพื่อระบายความเสียดเสียวริมฝีปากอวบอิ่มกัดแน่นเข้าหากันจนเป็นห้อเลือด โภไคยเงยหน้าตาเหลือกลอย บิดร่าไปทั้งตัว ยิ่งเซอร์คานเห็นเมียรักเสียวกระสัน เขายิ่งกระหน่ำกระแทกย้ำ ๆ จี้จุดเสียวของโภไคยไม่หยุดหย่อน มือเรียวคว้าแก่นกายของตัวเองมารูดรั้งไปมาถี่ ๆ เพราะตอนนี้โภไคยกำลังใกล้ถึงฝั่งฝันแล้ว“แรงกว่านี้ จะเสร็จแล้ว ซะ เซอร์คาน ขอแรงกว่านี้”เสียงโภไคยร้องครางกระเส่า ลำตัวบิดร่าไปมา มือก็ยังไม่วายรูดรั้งแก่นกายอันใหญ่ ของตัวเองไม่ยอมหยุด เมื่อถูกกระทำทั้งด้านหน้าและด้านหลังไปพร้อม ๆ กัน เหมือนแสงรำไรรออยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม โภไคยเชิดหน้าอ้าปากค้าง หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ร่างกระตุกเกร็งไปทั้งตัว พร้อมกับฉีดพ่นน้ำกามออกมาราวกับเขื่อนแตก“อื้ออออออ ผะ...ผมเสร็จแล้ว”เซอร์คานยกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่ายในตอนนี้ เขาจับท่อนเอ็นใหญ่ออกจากช่องทางหลั

⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️แกร๊ก!!เสียงกลอนประตูถูกล็อก โภไคยเดินกลับมาหาเซอร์คาน ที่กำลังยืนทำหน้าหงอยอยู่“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะครับ”“เมียไม่ให้เอา”เซอร์คานตอบเสียงอ่อย ๆ โภไคยกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะค่อย ๆ คุกเข่าลงตรงหน้าคนตัวสูง แล้วใช้มือเรียวควักแก่นกายอันใหญ่ ที่แข็งชันพร้อมที่จะออกศึก ปลายหัวหยักกระตุกหงึดทักทายโภไคยทันที เมื่อถูกมือเรียวสัมผัสมัน ท่อนเอ็นอันใหญ่ถูกรูดรั้งไปมาช้า ๆ คนที่คุกเข่าอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเซอร์คาน ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา“อ่าาา…ซี้ดดดดด”แค่เพียงแก่นกายถูกชักรูด เซอร์คานก็เสียวกระสันไปทั้งตัว น้ำสีขาวขุ่นไหลเยิ้มออกมาอยู่ตรงส่วนปลาย โภไคยค่อย ๆ แลบลิ้น แล้วแตะลงตรงหัวเห็ดสีชมพูระเรื่อ เขาค่อย ๆ โลมเลียดูดดุนมันราวกับไอศกรีมแท่งโปรด เสียงดังแลดูลามก มันเป็นตัวจุดเชื้อไฟในกายเซอร์คานได้เป็นอย่างดีโภไคยดูดเลียแก่นกายจนแก้มตอบ ริมฝีปากสวมครอบ ชักเข้าชักออกตามจังหวะ คนต

จากนั้นความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินใจอยู่ตลอดเวลา พวกเขาทนความอัปยศของตนเองไม่ไหว เลยกลับเข้าวังมาเพื่อสารภาพความจริงกับองค์คามิซาน“ความจริงพระนางโซเฟียไม่ได้ผิดอะไรเลยขอรับ พวกเราต่างหากที่ผิด พวกเรามันขี้ขลาดยอมทำตามคำสั่งของ พระนางโอลิเวีย นางให้คนของนางจับคนในครอบครัวของหม่อมฉันสองคนเอาไว้เป็นตัวประกัน”“หากไม่ทำตามที่นางสั่ง นางจะฆ่าลูกกับเมียและพ่อแม่ของหม่อมฉัน พวกเราสองคนเลยต้องทำแบบนั้น นางสั่งให้หม่อมฉันสองคนแกล้งทำเป็นหลับนอนกับพระนางโซเฟีย แต่ความจริงแล้วนางวางยาพระนางโซเฟีย พระนางโซเฟียไม่ได้หลับนอนกับพวกหม่อมฉัน พวกเราไม่ได้แตะต้องพระนางเลย”“ตอนนี้หม่อมฉันพร้อมรับโทษแล้วขอรับ พระนางโซเฟียดีต่อพวกเราเหลือเกิน แต่พวกเรากลับทำร้ายพระนางโซเฟียได้ลงคอ พวกเราไม่สมควรมีชีวิตอยู่ต่อ หม่อมฉันขอชดใช้ความผิดครั้งนี้ด้วยชีวิตพวกเราขอรับ”คำบอกเล่าของเมสันและอาเบลยังคงสะท้อนไปมาอยู่ในหัวขององค์คามิซาน เหมือนสายฟ้าฟาดลงตรงกลางพระทัย เมื่อได้รู้ความจริง ว่าตนได้สั่งประหารเมียรัก ทั้ง ๆ ที่นางไม่มีผิด ความจริงวันนั้นเขาน่าจะเชื่อองค์ชายคริส ที่บอกว่าแม่โดนใส่ร้าย องค์คามิซานนึกก่นด่าตัวเ

⚠️ ตอนนี้มีการทารุณและใช้ความรุนแรง⚠️ เสียงกรีดร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดของหญิงสาว ใบหน้างดงามแต่จิตใจอาบเคลือบไปด้วยพิษร้าย ใบหน้าของหล่อนซีดขาวราวกับผี หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามกรอบหน้า ไหลย้อยลงมาตามแนวไรผม คราบน้ำตาไหลอาบทั่วแก้มนวล ดวงตาหล่อนแดงก่ำราวกับสีเลือด พระนางโอลิเวียถูกตรึงไว้กับผนังของคุกชั้นใต้ดิน ที่ที่พระนางโซเฟียเคยถูกคลุมขังเอาไว้ ในนี้ทั้งชื้นทั้งเหม็นอับ กลิ่นฟางที่ถูกความชื้นส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่ว สัตว์เลื้อยคลานพวกตะขาบ แมงป่อง เต็มพื้นไปหมด บ้างก็ไต่ขึ้นมาตามผนังอิฐสีแดง บ้างก็อยู่ตามพื้น “ได้โปรดอภัยให้หม่อมฉันด้วย หม่อมฉันทำไปทั้งหมดเพราะว่าหม่อมฉันรักพระองค์นะเพคะ...องค์คามิซาน” น้ำเสียงสั่นเครือเจือไปด้วยความเจ็บปวดเอ่ยอ้อนวอนร้องขอให้ชายตรงหน้าเห็นใจ แต่กลับไร้ความหมาย ยิ่งนางอ้อนวอนเท่าไร บทลงโทษก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณมากเท่านั้น “รักเหรอ? ...เจ้าวางแผนชั่ว ๆ ให้นางถูกสั่งประหาร ฆ่าได้แม้กระทั่งพี่สาวในสายเลือดตัวเอง น่าขยะแขยงสิ้นดี ผู้หญิงเยี่ยงเจ้าไม่สมควรได้รับความรักจากใครทั้งสิ้น ข้าไม่น่าโง่เลย ไม่น่าเลย ไม่เช่นนั้นโซเฟีย...” น้ำเสี

เคย์มานเอามือจิกเข้าที่หน้าอกของเคนโซอีกครั้ง เมื่อความเสียวเริ่มก่อตัว เพราะคนพี่เล่นไม่ผ่อนแรงเลยแม้แต่นิดเดียว และไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อย“อ่าาา...พี่เคนโซ ผมเสียวจนไม่ไหวแล้ว จะเสร็จหรือยัง”เขาจับตัวเคย์มานพลิกให้นอนราบกับพื้นเตียงนุ่ม แล้วยกขาขึ้นพาดบ่าแกร่ง เคนโซอัดกระแทกลำกายเข้าไปอย่างแรง จนหัวเตียงสั่นคลอนกระทบกับผนังดังลั่น“ไอ้เคนโซมึงเบา ๆ หน่อยสิวะ...เดี๋ยวพ่อกับแม่ได้ยิน”“กูเบาเป็นที่ไหนล่ะ...ไม่เบาแล้ว”เสียงหัวเตียงกระทบกับผนังดังตามจังหวะแรงกระแทกที่ถี่รัว ตัวเคย์มานไถลไปตามแรงส่ง คนพี่ก้มมองจุดเชื่อมต่อแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นแล้วหลับตาพริ้ม กระแทกบั้นท้ายระรัวราวกับว่าเป็นม้าพยศที่ไม่ยอมสงบ เขายังคงควบขี่เคย์มานไม่ยอมผ่อนแรงลง ยิ่งใกล้ถึงฝั่งฝันเขายิ่งส่งแรงเข้าไป ถาโถมกายอัดกระแทกคนใต้ล่างอย่างเอาแต่ใจ“พี่เคนโซ...เบา ๆ หน่อย...ผมเสียวใจจะขาดแล้ว”เคนโซก้มลงไปกดจูบริมฝีปากบางของเคย์มาน อย่างเร่าร้อนไม่ให้คนน้องพูดอะไรออกมา เพราะตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้ว สะโพกแกร่งยังคงทำหน้าที่ตอกอัดความแข็งขืนเข้าไปอย่างไม่ยั้ง จี้จุดเสียวของเค

เคนโซเอ่ยขึ้น เมื่อเพื่อนตัวเองยังไม่เสร็จสักที มือของเคย์มานก็ยังคงทำหน้าที่ชักรูดแก่นกายอันใหญ่ของเคนโซไปพลาง ๆ เพื่อรอให้บรูโนเสร็จเสียก่อนบรูโนเร่งจังหวะให้เพื่อนรัก เพื่อส่งตัวเองให้ถึงฝั่งฝัน แท่งเนื้ออันใหญ่ผลุบเข้าผลุบออกเข้าไปในโพรงเนื้อนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า ยังไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จ เขาเร่งกระแทกลำกายเข้าไปอย่างไม่ยั้ง มือก็บีบเคล้นฟอนเฟ้นบั้นท้ายของเคย์มานจนเพลิน“อ่าาาา...ใกล้แล้ว กูใกล้แล้ว รอแป๊บ”บรูโนกระแทกลำกายเข้าไปเน้นย้ำอีกไม่กี่ครั้ง เขาก็ปลดปล่อยสายธารน้ำรักออกมาเต็มไปหมด คนตัวสูง 185 เซนติเมตร เชิดหน้าขึ้นฟ้า ขบสันกรามเข้าหากันแน่น มือจิกเข้าไปที่บั้นท้ายของเคย์มานอย่างแรง เมื่อถึงฝั่งฝัน“ซี้ดดดดด...อ่าาาา กูเสร็จแล้ว”เสียงลมหายใจหอบกระเส่า หัวใจเต้นแรงจนผิดจังหวะ บรูโนรีบจับแก่นกายของตัวเอง แล้วดึงออกจากช่องทางหลังทันที เพื่อให้เคนโซได้สานต่อ เขาเดินไปที่เตียงแล้วทิ้งตัวลงนอนแล้วหลับตาพริ้มเคนโซจูงมือเคย์มานมาที่เตียง เขานั่งพิงหัวเตียงแล้วจับเคย์มานนั่งคร่อมตัวเขา ทั้งสองหันหน้าเข้าหากันแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม เคนโซค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกจากเคย์มาน คนนัยน์ตาสีน

⚠️ คำเตือน!! ตอน NC🔥 แรงมากค่ะ เด็กอายุต่ำกว่า 18 ไม่ควรอ่าน🔞....ใครไม่ชอบ NC แรง ๆ เลื่อนผ่านเลยจ้า กรุณาอย่าด่าทอไรท์ว่า จร. เพราะไรท์เขียนเบาได้เท่านี้จริง ๆ แฮร่ ๆ สำนวนของนักเขียนแต่ละคนไม่เหมือนกันค่ะ⚠️ “หยุดก่อนพี่เคนโซ พี่บรูโน เดี๋ยวพ่อกับแม่ได้ยิน” เคย์มานโดนผลักเข้าไปชิดติดผนังห้อง ทั้งสองซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างเอาแต่ใจ เคนโซดึงเสื้อเคย์มานออกจากกาย พลางก้มหน้าลงไปดูดดุนยอดอกสีชมพู จนเคย์มานถึงกับต้องเม้มปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง เพื่อไม่ให้เสียงครางเล็ดลอดออกมา “ไม่ได้ยินหรอกห้องเก็บเสียง ป่านนี้พ่อกับแม่หลับแล้วแหละ” น้ำเสียงกระเส่าแหบพร่าเอ่ยออกมาจากลำคอของบรูโน สายตาแห่งแรงปรารถนาจ้องมองมายังเคย์มานไม่ลดละ บรูโนยื่นริมฝีปากไปกดจูบเคย์มานอย่างดูดดื่ม ขบงับเรียวปากบางอย่างตั้งใจ เขาดูดดึงกลีบปากให้เผยอออกกว้าง แล้วสอดแทรกเรียวลิ้นร้อน กวาดต้อนเข้าไปในโพรงปากอุ่น ช่วงชิงลมหายใจของคนน้องไม่ให้ได้พัก รสจูบที่ร้อนแรงมันกระตุ้นเพลิงราคะของเคย์มานขึ้นมาอย่างง่ายดาย กลางกายเริ่มพองขยายตามอารมณ์ปรารถนา สัมผัสที่วาบหวามมันสร้างความปั่นป่วนมวนท้องไปหมด ความเสียวซ่านหวิวที่ท

“ก็ผมไม่อยากบอก ผมเคยเล่าให้ท่านฟังครั้งนึงแล้ว ว่าผมมีอาการแปลก ๆ แบบนี้ตอนช่วงที่ผมเป็นแรก ๆ แม่ก็บอกว่าผมคิดมากไปเอง ผมเลยเลือกที่จะไม่พูดต่อ”เคย์มานระบายความในใจออกมา เขารู้สึกน้อยใจเหมือนกันนะที่แม่ไม่เข้าใจเขา เขาเลยไม่ค่อยสนิทกับแม่เท่าพ่อ คามินเข้าใจเขาทุกอย่าง ยอมรับฟังเขาทุกเรื่อง ไม่เคยปิดกั้นความคิดเขาเลย แม้กระทั่งเรื่องของความรัก พ่อปล่อยให้เขาเป็นคนตัดสินใจเอง ลูกรักใครพ่อก็รักด้วยเมื่อเห็นเคย์มานเอาแต่นั่งเศร้า บรูโนและเคนโซก็ไม่มีกระจิตกระใจทำอะไร พวกเขาไม่รู้จะหาคำไหนมาปลอบใจเคย์มาน เพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอย่างไร ให้แม่ของเคย์มานยอมรับในตัวของพวกเขา และยอมรับในสิ่งที่ลูกชายเป็น“ออกไปเดินเล่นกันดีกว่าครับ”“ผมไม่อยากเจอแม่”เคย์มานรีบเอ่ยขึ้นมาทันที เขาไม่อยากเห็นหน้าแม่ในตอนนี้“แล้วจะอยู่แบบนี้เหรอ จะหนีแบบนี้ไปถึงเมื่อไร เดี๋ยวพวกพี่จะไปคุยกับท่านเอง”เคนโซเอ่ยขึ้นพลางดึงตัวเคย์มานเข้ามาในอ้อมกอด คนน้องเงยหน้าขึ้นมามองเคนโซ พลางจ้องมองตาไม่กะพริบ“จะไปคุยยังไงครับ ผมยังไม่เห็นหนทางที่แม่จะยอมรับในสิ่งที่ผมเป็นเลย”เจ้าของเสียงทำตาละห้อย เสียงลมหายใจพ

“เรามาทำเรื่องสนุก ๆ กันดีกว่าอเล็กซ์”โทเบียสก้าวขาขึ้นไปบนเตียงแล้วนั่งคร่อมร่างบางของชายหนุ่ม มือหนาพยายามคลำหาบางสิ่งบางอย่างอยู่ สายตาคมสำรวจดู ว่าภายในตัวของอเล็กซ์มีกล้องหรือเครื่องดักฟังอยู่หรือเปล่า แต่ก่อนหน้านี้เขาพยายามมองแล้วมันไม่มี“คุณจะทำอะไรน่ะโทเบียส?”คนที่อยู่ใต้อาณัติเอ่ยเสียงสั่นเครือ เขาดูตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นท่าทางขึงขังของโทเบียส สายตาคมเหลือบไปเห็นสิ่งแปลกปลอมเล็กจิ๋ว ที่ติดอยู่ที่ตรงกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของคนตรงหน้า “มีกล้องจริง ๆ ด้วย” มือหนาเอื้อมไปจับกล้องตัวจิ๋ว แล้วบี้มันจนแหลกคามือ“นายทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?”โทเบียสเค้นเสียงเหี้ยม สายตาดุจดังพญามัจจุราชจ้องมองคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง เขาเกลียดที่สุดคือการโดนทรยศ ทำไมชีวิตของเขาต้องเจอแต่คนแบบนี้ด้วยโทเบียสไม่เข้าใจจริง ๆ เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งเขา ให้ต้องคำสาป เป็นคนบาปให้โดนทำร้ายความรู้สึกจากคนที่ตัวเองรักและไว้ใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ความจริงฉันทำมากกว่าที่แก

โทเบียสหันมาสบตาอเล็กซ์ เขาทำหน้าเจื่อนเมื่อเห็นอีกฝ่ายดูหงอย ๆ ทั้งที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าอเล็กซ์ไม่ใช่คน แต่เพราะอดีตที่ตามหลอกหลอนโทเบียสมาตลอด มันเลยทำให้เขาหลับหูหลับตาเชื่อ เพื่อจะลบล้างความผิดพลาดไปในอดีต ที่ไม่สามารถรักษาชีวิตของอเล็กซ์ไว้ได้แต่แล้วโทเบียสก็เลือกที่จะค่อย ๆ แกะมือของอเล็กซ์ออกจากท่อนแขนแกร่ง สายตารู้สึกผิดจ้องคนข้างกาย โทเบียสรู้ดีว่าตอนนี้ใจเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้ แต่มันตามคนตัวเล็กที่เพิ่งออกไปเมื่อครู่นี้ไปแล้ว“ฉันขอโทษนะอเล็กซ์...ฉันต้องรีบไปตามฟินลีย์กลับมาก่อน”“คุณไม่รักผมแล้วเหรอครับโทเบียส...ไม่อยากอยู่กับผมแล้วเหรอ?”ชายหนุ่มเอ่ยถามคนตัวสูง ที่เตรียมจะก้าวเท้าเดินออกไป โทเบียสมองตาอเล็กซ์เพียงครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเบนสายตาไปทางอื่น ไม่อยากให้อีกฝ่ายรับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงในใจ“ฉันขอโทษ...แต่ฉันยังหวังดีกับนายเสมอนะ”ร่างกำยำเอ่ยเสียงนิ่งจนเย็น พยายามข่มอารมณ์ตัวเองไม่ให้โมโห เขาแอบรู้สึกผิดต่อฟินลีย์ ที่ตนเองเชื่ออเล็กซ์หมดใจ

“ทำไมเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมาที่นี่เลย...นายมีเพื่อนใหม่แล้วเหรอ?”เด็กอ้วนเอ่ยถามเสียงหงอย พึมพำอยู่คนเดียว เมื่อช่วงนี้ไอ้ตัวแสบของเขาไม่ค่อยได้ออกมาหา คนตัวเล็กเอื้อมมือไปตบบ่าของอีกฝ่ายเบา ๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง เพื่อให้คนข้างกายสบายใจ“ไม่ใช่อย่างนั้น...ช่วงนี้ที่บ้านต้องเดินทางบ่อยน่ะ และอีกอย่าง คือ...คือว่าอีกไม่นานฉันจะต้องย้ายไปจากที่นี่แล้วนะ”เมื่อเด็กน้อยวัยสิบสามปีพูดจบ เด็กหนุ่มวัยสิบหกก็ใจหวิว ๆ อย่างบอกไม่ถูก เหมือนตัวเองกำลังจะโดนทิ้งเลยก็ว่าได้เขากำลังจะเสียเพื่อนที่ดีไป ซึ่งในชีวิตนี้เขาไม่มีใครเลยนอกจากไอ้ตัวแสบ ที่เข้าใจและอยากเป็นเพื่อนกับเขาจริง ๆสีหน้าของเด็กหนุ่มเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด แต่คนตัวเล็กก็เอามือมาจับกุมมืออีกฝ่ายไว้ พลางค่อย ๆ ลูบมันเบา ๆ“ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้น...เอาอย่างงี้ดีไหม”คนตัวเล็กเอื้อมมือไปจับสร้อยคอที่ตัวเองสวมอยู่ แล้วปลดสร้อยเงินที่มีล็อกเกตรูปหยดน้ำออก ก่อนที่จะวางไว้บนมือของเด็กหนุ่ม

ฟินลีย์รีบมาเก็บของที่ตู้เสื้อผ้า ที่มีเสื้อผ้าอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น เขารวบเก็บสิ่งที่ของที่จำเป็นไปเท่านั้น “ฉันไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว...ในเมื่อฉันช่วยพ่อกับแม่ได้แล้วนี่” ฟินลีย์พยายามปลอบใจตัวเองและย้ำเตือนว่า เหตุผลที่เขาเข้าหาโทเบียสไม่ใช่เพราะรักแต่เป็นเพราะจะต้องช่วยพ่อกับแม่จากไอ้ลูเซียนต่างหาก ในเมื่อตอนนี้เขาสามารถช่วยพ่อกับแม่ออกมาได้แล้ว เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ที่นี่ เขาจะพาพ่อกับแม่หนีไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ ไม่ให้ไอ้ลูเซียนตามตัวเจอก็ได้นี่ ไม่จำเป็นต้องมีโทเบียสแล้วก็ได้คนตัวเล็กเก็บของไปพร้อม ๆ กับยกมือขึ้นปาดน้ำตาตัวเอง รอยแผลที่มือข้างขวามันย้ำเตือนว่า คนที่ทำเขาเจ็บไม่ใช่อเล็กซ์ แต่เป็นโทเบียสต่างหากที่บดขยี้หัวใจเขาให้แหลกคามือไม่ใช่เพราะอเล็กซ์ แต่เป็นเพราะเขารักคนที่ไม่ได้รักเขาจริง ๆ ต่างหาก ความเจ็บปวดครั้งนี้ถือเสียว่าเป็นบทเรียนราคาแพง ต่อไปจะได้ไม่ต้องเผลอใจไปรักใครง่าย ๆ อีกเสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออกและปิดลงอย่างแรงพร้อมกับล็อกกลอนประตู โทเบียสเดินย่างสามขุมเข้ามาหาฟินลีย์เหมือ

"มาดูกันว่ามันจะไร้สาระไหม?"คำพูดเหยียบเย็นเหมือนคนซาดิสม์เอ่ยขึ้น สายตามาดร้ายจ้องมองคนที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตา และแล้วสิ่งที่ฟินลีย์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่ออยู่ ๆ อเล็กซ์เดินเข้ามาประชิดตัวฟินลีย์ แล้วจับมือคนตัวเล็กที่ถือทัพพีอยู่ตักน้ำซุปร้อน ๆ ราดมาที่ตนเองอย่างจัง แล้วแสร้งร้องโอดครวญเสียงดังขึ้นมา ประหนึ่งว่าเจ็บปวดทุกข์ทรมานแสนสาหัส แกล้งแสดงละครตบตาทุกคนว่าโดนฟินลีย์ทำร้ายเสียงร้องขออเล็กซ์ทำให้โทเบียสที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จวิ่งลงมาอย่างไว ภาพตรงหน้าที่โทเบียสเห็น มันทำให้เขารู้สึกเดือดดาลไม่น้อย เมื่อเสื้อผ้าของอเล็กซ์เต็มไปด้วยน้ำซุปร้อน ๆ ส่วนหลักฐานที่ใช้ทำร้ายอเล็กซ์ยังอยู่ในมือของฟินลีย์อยู่เลย“ผมไม่ได้ทำนะ...เขาทำตัวเองต่างหาก”ฟินลีย์ปฏิเสธเสียงแข็ง เมื่อโทเบียสจ้องมองเขาตาขวางอย่างเอาเรื่อง คนพี่ไม่สนคำพูดของฟินลีย์แม้แต่นิดเดียว เขารีบวิ่งไปประคองตัวอเล็กซ์เอาไว้ในอ้อมแขน มือก็หยิบทิชชูมาซับคราบน้ำซุปร้อน ๆ ที่หกเลอะเต็มเนื้อเต็มตัวอเล็กซ์ไปหมด“นายทำบ้าอะไรของนายฟินลีย์...ขอโทษอเล็กซ์เดี๋ยวนี้!!&rd

ห้องครัวที่เป็นก่อด้วยอิฐแดงฉาบเคลือบด้วยปูนอีกชั้นหนึ่ง แล้วทาทับด้วยสีขาวงาช้าง เคาน์เตอร์ทำอาหารทำจากไม้อย่างดี ด้านบนถูกตกแต่งด้วยกระเบื้องหินอ่อนสีดำสนิท แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าทั่วทั้งบริเวณ เมื่อฟินลีย์เอื้อมมือไปเปิดมันคนตัวเล็กเดินลงมาจากชั้นสองราวกับคนไร้จิตวิญญาณ ฟินลีย์ก้าวเดินมาหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ทำอาหาร พลางเหลือบไปมองข้าวของที่ซื้อมาตุนไว้แต่ยังไม่ได้เก็บเข้าที่เข้าทาง คนตัวเล็กเดินไปหยิบแครอทมาทำความสะอาดและหั่นเป็นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าเล็ก ๆ น่องไก่อย่างดีถูกตุ๋นอยู่ในหม้อที่น้ำเดือดพล่าน กลิ่นหอมของเครื่องเทศรอยตลบอบอวลส่งกลิ่นหอมออกไปด้านนอกอยู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนเก้าเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของฟินลีย์ แต่ทว่าฟินลีย์กลับไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้มีคนอยู่ด้านหลัง เขายังคงเหม่อลอยไร้จุดหมาย ราวกับว่าตอนนี้มีเรื่องหนักใจให้ต้องคิดมากมาย“เป็นอะไรไปลูก”เสียงของแมรี่เอ่ยขึ้นด้วยโทนเสียงอบอุ่นนุ่มนวล เมื่อเห็นทีท่าของลูกชายตัวเองผิดปกติไป ฟินลีย์ดูเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวยกขึ้นลูบเบา ๆ ที่เรือนผมสีน