Novelas de P. Chamomile

เขาบอกแล้วดันตัวเธอนอนลงแต่กายท่อนล่างคุกเข่าอยู่ที่พื้น ภัทรดนัยจับเธอกดกับเตียงแล้วกระแทกกายเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง“อ๊าๆๆ พี่ภัทร ลิสามะ... มะ... ไหว... อื้อ... อ๊า!” เธอร้องครางเสียงแหลมก่อนจะเสร็จไปหลายรอบ แต่เขายังไม่ยอมหยุดกระแทกกายหาเธอซ้ำๆ ก่อนจะปล่อยน้ำรักออกมาจนหมด“อ่าส์...” เขาครางยาว แช่กายในตัวเธอแน่นิ่ง“อื้อ อืมมม”ชายหนุ่มค่อยๆ ดึงกายออก เขาอุ้มเธอขึ้นไปนอนบนเตียง ชาลิสาปรือตามองชายหนุ่มอย่างหมดแรง เขาก้มลงจูบเธอช้าๆ อย่างหอมหวาน ก่อนจะโอบกอดเธอไว้แน่น ความสุขจากคนทั้งสองแผ่กระจายไปทั่วกาย ให้รสสัมผัสที่ลึกซึ้งเป็นเสมือนสายใยที่คอยโอบประคอง ยามมีปัญหาขัดแย้งก็ยังมีสายใยรักเส้นนี้คอยถนอมให้ชีวิตคู่ดำเนินต่อไปได้ ความไว้เนื้อเชื่อใจเกิดขึ้นจากความรักความสุขที่ทั้งคู่มอบให้แก่กันทุกวันทุกคืน ยิ่งมีลูกน้อยทั้งสองเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ยิ่งทำให้ทั้งสองคนรักกันมากขึ้น“ลิสา...” เขาเรียกเธอเบาๆ“คะ?”“พี่รักลิสานะ รักมาก”“ลิสาก็รักพี่ภัทรค่ะ”“เรามีลูกกันสัก 5 คนดีไหม” เขาถาม ชาลิสาผงกศีรษะขึ้นมาอย่างตกใจ“พี่ภัทรจะมีลูกไปทำไมเยอะแยะคะ สองคนนี่ยังว

“สุดจริงเมียพี่!” เขาอุทานพร้อมลุกขึ้นปลดกระดุมกางเกงตัวเองออก ชาลิสาปรือตามองชายหนุ่ม ยิ่งเห็นเขาค่อยๆ ถอดผ้าทีละชิ้น ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยของเธออ่อนระทวย เธอครางเบาๆ ในลำคอเมื่อเห็นความเป็นชายผงาดกล้าแข็งขึง ดวงตาหวานฉ่ำจ้องมองไม่ลดละ ก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากเล็กอันแห้งผากของตัวเอง“พี่ภัทร” เธอเรียกสามี ภัทรดนัยคุกเข่าบนเตียง เธอค่อยๆ คลานไปหาอย่างต้องมนต์สะกด มือเล็กโอบอุ้มความเป็นชายอย่างทะนุถนอมแล้วค่อยๆ เลียแท่งเนื้ออุ่นร้อนจนเปียกแฉะ“โอ้... ลิสา...” เขาเงยหน้าขึ้น เส้นเลือดบวมปูดเพราะความเกร็งจากความเสียว ชาลิสาเงยหน้ามองสบตาชายหนุ่ม เขาก้มลงมองเธอแล้วครางเบาๆ ยั่วดีเหลือเกิน เธอคุกเข่าแอ่นก้นงามงอนขึ้น สองมือเท้าแขนมาด้านหน้าด้วยท่าคลาน ริมฝีปากครอบครองความเป็นชายจนหมดด้าม ภัทรดนัยเอื้อมมือลงขยำหน้าอกอวบที่ยังคงมีน้ำนมหลงเหลือให้ลูกสาวได้ดื่มกิน อีกมือตีก้นเธอเบาๆ แล้วขยุ้มอย่างหมั่นเขี้ยว“น่าฟัดไปหมดทั้งตัว!” เขาพูดขึ้น ชาลิสาดูดดึงเม้มแท่งเนื้อแรงๆ แรงจนเขาเกร็งผวา“โอ้ว! สุดยอด”“อ่าส์... ลิสา พี่เสียวจัง” เขาหลับตาลงพริ้ม คำชมทำให้เธอเร่งเร้าเขามากขึ้นเรื่อยๆ มือเล็กปร

“ไม่เป็นไรครับ พ่อพาไปในครัว” เขาอุ้มลูกวัย 7 ขวบขึ้น ปองคุณดิ้น“คุณพ่อไม่ต้องอุ้มผมแล้วครับ ผมโตเป็นหนุ่มแล้ว” เด็กชายตัวน้อยรีบบอกแล้วทำหน้ายุ่ง ภัทรดนัยได้ยินแล้วหัวเราะดังลั่น เอามือขยี้ผมลูกชายจนหัวยุ่ง“แหม พ่อหนุ่มหล่อ โตเป็นหนุ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ พ่อว่าเด็กอายุ 7 ขวบ ไม่ได้เรียกว่าโตเป็นหนุ่มนะ” เขาแซว ปองคุณหัวเราะ“โตเป็นหนุ่มสิครับ อายุเกิน 5 ขวบก็โตเป็นหนุ่มแล้ว”“อ๊ะ! โตเป็นหนุ่มก็โตเป็นหนุ่ม พ่อยอมให้ก็ได้” เขาวางลูกชายตัวเล็กลงกับพื้น ปองคุณยิ้มพอใจ“คุณพ่อคุณแม่ไปนอนได้แล้ว ผมไม่อยากรบกวน คุณพ่อกับคุณแม่ทำงานมาทั้งวัน ผมไม่อยากให้มาเหนื่อยกับผม” ปองคุณไล่ภัทรดนัยกับชาลิสา ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วยิ้มเอ็นดูเด็กชายตัวน้อยที่มีความคิดอ่านโตกว่าวัย“พ่อกับแม่ไม่เคยเหนื่อยที่จะดูแลลูกเลยนะจ๊ะ” ชาลิสาบอกแล้วจับมือจูงลงบันไดไปที่ห้องครัว ปองคุณยอมให้กับแม่ เขาดื่มน้ำจนหายคอแห้งแล้วจึงเดินกลับเข้าห้องไป ก่อนจะปิดประตูเขาจุ๊บที่แก้มของพ่อกับแม่ฟอดใหญ่ด้วย“ลูกกลับไปนอนแล้ว” ภัทรดนัยกอดหญิงสาว ชาลิสาหันไปตีแขนชายหนุ่มดังเพี๊ยะ“เห็นไหม ลิสาบอกแล้วว่าให้เราเข้าห้องก่อน ลูกออกมาเ

“พี่ภัทร อย่าค่ะ ลูกเพิ่งหลับเองนะคะ” เสียงหวานร้องห้ามสามีที่กำลังจะงุ่นง่านกับเรือนร่างบางภายใต้ชุดนอนตัวสวย ภัทรดนัยไม่ฟังเสียง เขาไซร้คอหญิงสาวแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่“ลูกหลับแล้ว เป็นเวลาของพ่อแม่บ้างสิ” เขากระเซ้า“เราออกไปจากห้องนอนลูกก่อนดีกว่าค่ะ อย่าทำอะไรๆ ในห้องนอนลูกเลย เดี๋ยวลูกตื่น” เธอห้าม เพราะก่อนหน้านี้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เธอได้อ่านหนังสือนิทานให้ลูกฟัง ภัทรดนัยได้ยินดังนั้นจึงอุ้มหญิงสาวขึ้น ชุดนอนตัวสวยถลกขึ้นจนเห็นเรียวขาบอบบางขาวนุ่มเนียนไปหมด“งั้นเราไปทำอะไรๆ ที่ห้องเรากัน” เขาพูดจบแล้วเดินดุ่มๆ กลับไปที่ห้องนอนตัวเอง ชาลิสาโอบกอดรอบคอชายหนุ่มเอาไว้ นับตั้งแต่แต่งงานกันไป นี่ก็เป็นเวลา 5 ปีแล้วที่เธอใช้ชีวิตคู่ร่วมกับภัทรดนัย ตอนนี้เธอมีลูกน้อยกลอยใจ 2 คน คนโตคือเด็กชายปองคุณ อายุ 7 ขวบ ส่วนคนเล็กคือเด็กหญิงปริดาอายุ 4 ขวบ ทั้งสองคนดื้อรั้นและซุกซนเหลือคณา แต่ชาลิสาเอาอยู่ สามารถฝึกวินัยให้กับลูกได้ดีตอนนี้ภัทรดนัยย้ายครอบครัวของตัวเองกลับมาอยู่บ้านเดิมที่มารดาตัวเองอยู่ พร้อมกับขยับขยายพื้นที่ ทำห้องไว้สำหรับเด็กๆ เพิ่มเติม สาเหตุที่เขาย้ายกลับมาอยู่เพราะทนความเซ้

“อื้อๆๆๆๆๆๆ พี่ภัทร ลิสาเสียวจังค่ะ” เธอร้องบอก ภัทรดนัยได้ยินดังนั้นยิ่งฮึกเหิมเข้าไปใหญ่ เขายกขาด้านขวาของเธอขึ้น ช่องทางรักของเธอก็กว้างขึ้น เขากระแทกกายเสียงดังตับๆ จนเธอฟุบกายนอนคว่ำไปเตียงนุ่มด้วยความเหนื่อยอ่อน เธอเสร็จไปแล้วหลายครั้งแต่เขายังมิวายจะตามติดมาแสวงหาความสุขสวาทจากเธออีกภัทรดนัยจับสะโพกหยัดขึ้น เขากระแทกท่อนกายแข็งเข้าหาเธออีกหลายครั้งจนปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาเต็มกาย จากนั้นจึงฟุบตัวนอนลงสวมกอดหญิงสาวไว้แน่นอย่างรักใคร่หลงใหล ชาลิสาเกร็งสะท้านวูบวาบไปหมด“พี่รัก รักลิสาเหลือเกิน”“ลิสาก็รักพี่ภัทรค่ะ”เขานอนพักได้เพียงไม่นานหลังจากสวมกอดนัวเนียกับหญิงสาว ความเป็นชายแข็งขึงขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่รอช้าเร่งเครื่องเธอทันที ชาลิสาแอ่นกายบิดไปมาด้วยความเสียว ยามที่เขาใช้ฝ่ามือและปลายลิ้นสัมผัสทุกสัดส่วน นิ้วมือกรีดกรายไปตามเรือนร่างบอบบาง ก่อนที่จะสอดแก่นกายเข้าหา ภัทรดนัยครางโหย“โอ้ว...!”“พี่ภัทร!”“เสียวดี อยากได้ท่าไหนบอกพี่ได้เลยนะ พี่พร้อมจัดให้ทุกท่า” เขาบอก ชาลิสาส่งยิ้มหวานและเสียงครวญครางเบาๆ ในลำคอ“ค่ะ”ภัทรดนัยเห็นรอยยิ้มอันหวานแหววของเธอ เขาใจละ

เขาก้มลงดูดเลียหัวนมทั้งสองข้างสลับกันไปมา ดูดดึงเสียงดังจ๊วบจ๊าบจนน้ำนมไหลพุ่งออกมาเป็นสาย เขาดูดดื่มอย่างเพลิดเพลิน ปลายลิ้นและริมฝีปากของเขาทำให้เธอเคลิบเคลิ้มหลงใหล สองมือเล็กโอบรัดร่างกายกำยำเอาไว้แน่น เนื้อตัวบอบบางเกร็งสะท้านยามเขาใช้ปลายลิ้นไล้เลียหยอกล้อกับหน้าอกไปมา ชาลิสาหลับตาพริ้มพร้อมขมวดคิ้วยามตัวเองเดินทางไปสู่ความสวยงาม แม้จะใช้แค่ปลายลิ้นเลียหัวนม แต่มันก็สามารถทำให้เธอเสร็จได้อย่างรวดเร็วเสียงครวญครางของเธอทำให้เขาใจสั่น ภัทรดนัยไม่รอช้ารีบถอดเสื้อผ้าออกจากร่างกายตัวเองอย่างรวดเร็ว เขาเปลื้องผ้าออกจนเหลือแต่เนื้อกายกำยำล่ำสัน เจ้าน้องชายตัวโตของเขาชี้ไปด้านหน้า มันแข็งขึงเสียจนเส้นเอ็นขึ้น ชาลิสาลุกขึ้นนั่ง เธอไล่สายตามองเขาอย่างเผลอไผล ภัทรดนัยกระโจนตัวเข้ามาหาเธอ เขาดึงชุดแต่งงานสีขาวสะอาดตาออกจากร่างของเธอ“พี่ภัทร...” ชาลิสาร้องครางเบาๆ เพราะเขากำลังรุกเธออย่างหนัก สายตาที่เคยอ่อนโยนอ่อนหวานแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ดุจเสือร้าย เธอไม่เคยเห็นเขาอยู่ในห้วงอารมณ์นี้มานานมาก นับตั้งแต่ตอนเธอท้องมือหนาดึงชุดชั้นในของเธอออกจนหมด เขาแยกเรียวขาทั้งสองข้างออกจากกันแล้วใช้ล

“ก็ของเด็กมันน่ารักนี่คะ ดูสิ... ชุดกระโปรงตัวนี้สวยจังเลยค่ะ”“ดูคุณชอบของเด็กมากๆ เลยนะ อยากมีลูกเหรอ” เขาถาม ณัชชาหยุดฝีเท้าตัวเอง เธอหันไปมองเขาแล้วก็ยิ้ม“ใช่ค่ะ ฉันอยากมีลูก อยากเลี้ยงเด็ก แล้วคุณล่ะคะ”“ต่างจากผมนะ ผมไม่อยากมีลูก ไม่อยากมีเมีย” เขาบอกกับเธอ ณัชชาจับมือหนาเอาไว้“ยังไม่หายเข็ดกับความรักหรือไงคะ ถึงได้อคติกับชีวิตคู่ขนาดนั้น” เธอย้อนถามเขา ไบรอันโคลงศีรษะเล็กน้อยไม่ตอบ จนกระทั่งเขาพาเธอไปกินมื้อเที่ยง“บอสคะ บ่ายนี้ฉันคงจะไปกับบอสไม่ได้นะคะ” เธอบอกกับเขา ไบรอันวางช้อนลงทันที“ทำไม...”“ฉันมีนัดค่ะ นัดด่วน”“นัดด่วน... สำคัญกว่าผมอย่างนั้นเหรอ” เขาจ้องมองเธอไม่วางตา ณัชชาไม่ตอบ ท่าทางของเธอดูมีพิรุธชัดเจน“ก็... สำคัญกว่าค่ะ”“คุณนัดกับใคร”“เพื่อนค่ะ”“เพื่อน... ผู้ชายหรือผู้หญิง” เขาถามต่ออย่างกับตำรวจซักผู้ต้องหา“ผู้ชายค่ะ”“ณัชชา!”“บอสมีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมต้องทำหน้าไม่พอใจอย่างนั้นด้วย” เธอถามแล้วเอียงคอมอง ไบรอันโบกมือ“เปล่า ไม่มีอะไร คุณไปหาเพื่อน ‘ชาย’ ของคุณเถอะ จะให้ผมไปส่งไหม”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเขามาหาฉันที่นี่...”“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัว!” ไบรอันลุกข

“อยากค้นหาตัวตนของฉัน ระวังจะหลงรักจนถอนตัวไม่ขึ้นนะคะ” เธอแหย่เขาเล่น“จริงสิ... เราต้องไม่ลืมว่าเราจะไม่รักกัน” เขาพูดเหมือนพูดย้ำอยู่กับตัวเอง ณัชชายิ้มอ่อนโยนให้ชายหนุ่มตรงหน้า เธอลูบหน้าอกของเขาเบาๆ“บอสกลัวความรัก กลัวมาก... นะคะ”“ผมดูเหมือนคนกลัวความรักเหรอ ผมว่าผมไม่ได้กลัวนะ แค่... ยังไม่เจอคนที่ใช่”“แล้วคนที่ใช่สำหรับบอสต้องเป็นแบบไหนเหรอคะ บอสถึงจะยอมรัก” เธอถามด้วยสีหน้าที่เดาอารมณ์เดาความรู้สึกไม่ออก ไบรอันนิ่งไป เขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยคู่นั้นอย่างหวั่นไหว“ไม่รู้...”“ฉันง่วงแล้ว ขอตัวไปนอนก่อนนะคะ บอสแต่งตัวแล้วก็กลับไปนอนห้องตัวเองด้วยนะคะ เดี๋ยวตื่นสายงัวเงียออกจากห้องฉันไปสุ่มสี่สุ่มห้าจะมีคนอื่นเห็น” เธอลุกขึ้นยืนแล้วหยิบผ้าคลุมมาสวม ไบรอันมองตามเธออย่างแสนเสียดาย คืนนี้อยากนอนกอดเธอใจจะขาด แต่แววตาของเธอนั้นจริงจังเสียจนเขาไม่กล้าหือด้วย เขาจึงจำใจเดินกลับห้องนอนตัวเองรุ่งเช้าเขาโทรไปหาเธอเพื่อที่จะรอลงไปกินข้าวพร้อมกัน แต่เธอชิงลงไปก่อนแล้ว เขาเห็นเธอว่ายน้ำอยู่ในสระ โดยห้องอาหารของโรงแรมจะเป็นห้องกระจกอยู่ติดริมสระน้ำ มองออกไปเป็นวิวทะเลสวยงาม เรือนร่างอร

“ณัชชา...” บอสหนุ่มเรียกลูกน้องสาวเสียงแผ่ว เขาทำหน้าดุใส่เธอ“คะ?”“ทำไมแต่งตัวแบบนี้!” เขาเรียกไปดุให้ได้ยินกันแค่สองคน“ก็... คืนนี้เราไปเที่ยวกันนี่คะ แล้วบอสก็ไม่ได้ห้าม...”“มันไม่เหมาะสม!” เขาหาข้ออ้างไม่ได้ ก็ต้องใช้มุกนี้ไว้ก่อน“แต่คนอื่นเค้าก็แต่งกันนะคะ ดูคุณปิ่นสิ... ยังแต่งตัวโป๊กว่าฉันอีก” เธอลอยหน้าลอยตาตอบ ไบรอันสบถเสียงเบา“นั่นไง! ณัชชามาแล้ว ครบแล้วค่ะบอส ไปเที่ยวกันดีกว่าคะ” ปิ่นสุดารีบบอกไบรอัน เขาได้แต่กรอกตามองบนอย่างอารมณ์บูด ณัชชายิ้มหวานทิ้งท้ายให้เขาแล้วเดินจากไป คืนนั้นไบรอันพาพนักงานไปนั่งที่บาร์แห่งหนึ่งในภูเก็ตณัชชานั่งไขว่ห้าง เขามองเธออย่างไม่ค่อยพอใจนัก เธอหัวเราะเฮฮากับเพื่อน เขาสังเกตว่าคืนนี้เธอดื่มไวน์ไปนิดหน่อยเหมือนจิบๆ ให้พอเป็นพิธี ต่างจากเขาที่ดื่มไปแล้วหลายแก้ว ดื่มไปจ้องมองเธอไป เธอเองก็เสน่ห์แรงไม่หยอก มีแต่หนุ่มๆ ปรายตามอง แต่ต้องรีบหดหัวหันหลังกลับไปที่เดิมเพราะเขามองกลับอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อไบรอันลงไปนั่งคุยกับพนักงานในบริษัท เธอไม่ค่อยสนใจเขาเท่าไหร่ มัวแต่นั่งคุยกับเพื่อนๆ จนเขาต้องเดินไปเลียบๆ เคียงๆ แล้วเอามือสะกิดหลังเบาๆ ห

“น่าเสียดายนะคะที่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบคุณลิสา ฉันไม่ชอบเที่ยวกลางคืน ไม่ชอบดื่มเหล้า ไม่ชอบไปเต้นตามผับ”“แต่คุณชอบแต่งตัวเซ็กซี่ แต่งหน้าจัดๆ ชอบยั่ว... ชอบดื่มไวน์เหมือนผม ผมชอบ” เขาพูดค้างไว้ มือหนาไล้ใบหน้านวลแผ่วเบา นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องมองดวงตากลมโตของหญิงสาว“ถ้าวันหนึ่งคุณเจอฉันในลุคหน้าสด แต่งตัวมิดชิด คุณจะชอบไหมคะ”“ไม่แน่นะ ผมอาจจะชอบ... คุณในลุคหน้าสดไร้เครื่องสำอางแบบตอนนี้ก็ทำให้ผมใจเต้นแรงได้เหมือนกัน ไม่แน่... ผมอาจจะชอบคุณในเวอร์ชั่นผู้หญิงน่ารักเรียบร้อยก็ได้นะ...”“แต่ฉันว่าคุณไม่ชอบฉันหรอกค่ะ สาบานได้เลย” ณัชชาปิดคอมพิวเตอร์แล้วลุกขึ้นยืน ไบรอันเบียดกายเข้าแนบชิดแล้วเอามือลูบไล้เอวคอดของเธอเบาๆ เขาค่อยๆ ดึงชุดคลุมของเธอออก“เอาแน่เอานอนอะไรกับใจคน ใจคนเราเปลี่ยนได้ตลอดเวลานะคุณ” เขากระซิบเสียงแผ่ว นัยน์ตาเป็นประกายแวววาวฉายชัดถึงความรู้สึก ณัชชาหลับตาลงช้าๆ รอรับสัมผัสอุ่นร้อนที่ริมฝีปาก เขาบดจูบแผ่วเบา ค่อยๆ จูบเรื่อยๆ จนเธอต้องเป็นฝ่ายเอามือโน้มต้นคอเขาแน่นแล้วเบียดริมฝีปากเข้าหาเขาแทน ณัชชาดันร่างเขาไปที่เก้าอี้ ไบรอันนั่งลงบนเก้าอี้ เธอขึ้นคร่อมชายหนุ่มแล้วเบ

“มาแล้วค่ะ เราสั่งของหวานกันเลยไหมคะ” ณัชชาถาม“ไม่ล่ะ ผมไม่อยากกินของหวานตอนนี้”“ว้า... แย่จังเลย ร้านนี้มีเค้กฝอยทองอร่อยนะคะ”“ผมอยากกินเค้กที่คุณทำมากกว่า ณัชชา... ผมอยากกลับแล้ว” เขาเรียกพนักงานมาเก็บเงินแล้วลุกออกจากโต๊ะไปทันที ณัชชารีบหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งตามไปติดๆพอมาถึงคอนโด เขาก็ตามติดเธอขึ้นไปที่ห้องของเธอ ณัชชาเปิดประตูเข้าไปได้ เขาก็ตรงไปที่โซฟาแล้วทิ้งตัวนอนทันที หญิงสาวมองชายหนุ่มที่นับวันจะเริ่มทำตัวเป็นเจ้าของห้องเข้าไปทุกที“บอสไม่กลับไปที่ห้องเหรอคะ”“คืนนี้ผมอยากนอนกับคุณ” เขาหลับตาแล้วพูด ณัชชาทำหน้างง“แต่...”“ทำไม คืนนี้จะมีหนุ่มคนใหม่มาหาคุณหรือไง” เขาลืมตาโพลงแล้วพูดอย่างหงุดหงิด ณัชชารีบส่ายหน้า“เปล่าค่ะ ไม่มี”“นึกว่ามี...”“ถ้ามีแล้วบอสจะทำไมคะ” เธอแกล้งถาม ไบรอันชะงัก“ก็... ไม่ทำไม ผมจะได้กลับขึ้นห้องนอนตัวเอง” ไบรอันเบือนหน้าหนีไม่กล้าสบตาหญิงสาว ณัชชานั่งข้างๆ เขาแล้วจับมือเขาแน่น“บอสไปอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัวเถอะค่ะ จะได้นอนหลับพักผ่อน”“โอเค แต่ผมขอขึ้นไปหยิบเสื้อผ้ามาไว้ห้องคุณหน่อยแล้วกันนะ ตอนเช้าผมจะได้ไม่ต้องขึ้นไปหยิบอีก” เขาพูดจบแล้วก็เดินขึ้น

“นั่นน่ะสิคะ ฉันก็เสียดายค่ะที่บอสไม่ได้ชิมเค้กของฉัน ไว้คราวหน้าฉันจะทำมาให้บอสโดยเฉพาะเลยแล้วกันนะคะ แต่ตอนนี้ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” ณัชชาบอกกับเขา เธอเดินหยิบเอกสารออกไป ไบรอันมองตามหญิงสาวที่สวมชุดกระโปรงเข้ารูปเหมือนทุกวัน แต่วันนี้กระโปรงเธอผ่าหลังขึ้นสูง เห็นไปถึงต้นขาอ่อน เขามองตามด้วยใจเต้นรัว ได้แต่เฝ้ารอให้ถึงตอนเย็น วันนี้เขาจะรับเธอกลับพร้อมกันช่วงกลางวัน ณัชชาออกไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานตามปกติ วันนี้เธอสดใสร่าเริง เหมือนไม่ได้คิดหรือรู้สึกอะไรกับการที่เห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ไม่มีแววตาความวิตกกังวลหรือเสียใจแม้แต่น้อย ไบรอันแอบมองเธอบ่อยๆ เขาใจหวิวไม่น้อยที่เธอเฉยชากับเขาแบบนี้“ณัชชา ผมซื้อกาแฟมาฝาก” เขาเดินถือแก้วกาแฟไปให้หญิงสาวที่โต๊ะทำงาน เธอขึ้นมาทำงานก่อนคนอื่นๆ ทำให้เขามีโอกาสอยู่กับเธอสองต่อสอง“ขอบคุณค่ะ แต่... ฉันไม่ดื่มกาแฟตอนบ่าย” เธอปฏิเสธ แววตาของเธอว่างเปล่ามากจริงๆ ว่าง... จนไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่“ผมไม่รู้ ขอโทษที แต่ช่วยรับไว้ได้ไหม ไหนๆ ผมก็ซื้อมาแล้ว” เขาพูดไปนั่น ณัชชารับกาแฟมาแล้วดูดไปสองสามที เธอเงียบลง ได้แต่สนใจเอกสารตรงหน้า ไม่สนใ

2 เดือนผ่านไป... “โอ๊ย! พี่ฌอร์น ช่วยชะเอมด้วย ชะเอมเจ็บท้อง โอ้ยยย” เสียงร้องของหญิงสาว ปลุกฌอร์นให้สะดุ้งตื่นมากลางดึก เขารับเปิดไฟในห้องนอนทันที“ชะเอม เป็นยังไงบ้าง” เขาถามเพราะก่อนหน้านี้เอมมาลินเจ็บท้องเตือนบ่อยๆ“เจ็บค่ะ เจ็บถี่ๆ ไม่ไหวแล้วค่ะ โอ้ย!” เอมมาลินร้องลั่น เรียกทุกคนในบ้านให้ออกมาดู ฌอร์นก้มลงมองที่หว่างขา เห็นน้ำไหลออกมาไม่หยุด เขาเบิกตากว้าง“ชะเอม น้ำเดินแล้ว!” เขาร้องอุทาน ทำตัวไม่ถูก เอมมาลินร้องด้วยความเจ็บปวดจนหน้าดำหน้าแดง“ฌอร์น รีบพาชะเอมไปโรงพยาบาลเร็ว!” อวสรบอก ฌอร์นรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และพาเอมมินไปโรงพยาบาล เขาขับรถอย่างเร่งรีบ แต่ก็ระมัดระวังความปลอดภัยด้วย ชายหนุ่มทั้งสงสารและตื่นเต้นในคราวเดียวกัน พอถึงโรงพยาบาล เอมมาลินถูกนำตัวส่งเข้าห้องคลอด โดยมีเขาตามเข้าไปติดๆ เพราะก่อนหน้านี้เขาแสดงความจำนงกับหมอแล้วว่าจะขอเข้ามาตอนทำคลอดด้วย“อื้อ... โอ้ย... เจ็บเหลือเกิน!”“ชะเอม อดทนหน่อยนะ อดทนนะ” เขาจับมือเธอแน่นอย่างให้กำลังใจ ตอนนี้เอมมาลินเหงื่อแตก น้ำตาไหลพราก“ฮือออ พี่ฌอร์น ชะเอมกลัว!”“ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่ จะไม่ทิ้งเธอไปไหน” เขาพูดปลอบประโลม“ปาก

ภัทรดนัยกลับไปแล้ว ตอนนี้อวสรกับสุภัทราก็เตรียมจึงขึ้นนอนแล้ว ส่วนเอมมาลินเดินกลับขึ้นห้องไปได้พักใหญ่ ฌอร์นกระดกเหล้าแก้วสุดท้ายเข้าปาก แล้วความคิดดีๆ ก็เกิดขึ้น เขาเดินไปที่ห้องเอมมาลิน ก่อนจะเคาะประตูสองสามครั้ง เธอถึงเปิดประตูออกมา“มีอะไรคะ” เธอถาม ฌอร์นผลักประตูและแทรกกายเข้าไป เขาล็อกประตูไว้แน่นหนา และโอบกอดเธอไว้แน่น“พี่ฌอร์น จะทำอะไรคะ!”“คิดถึง อยากกอด” เขาว่า แล้วก้มลงซุกไซ้ซอกคอ เอมมาลินผลักเขาออก“พี่ฌอร์น เมาแล้วนะคะ ไปอาบน้ำนอนเถอะค่ะ” เธอพูดเสียงดุ หลังได้กลิ่นเหล้าจากตัวเขา“ชะเอม... ฉันรักชะเอมนะ” เขาบอก และดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้ เอมมาลินพยายามผลักเขาออก ฌอร์นจึงรวบตัวเธอไว้แน่น กดริมฝีปากจูบหญิงสาวแนบสนิท บดขยี้เรียวปากอย่างดูดดื่ม ลิ้นฉกาจสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากของเธอ“พี่... อย่า... อื้อ...”​ เสียงเธอขาดเป็นห้วงๆ เพราะรู้สึกสยิวกับสัมผัสที่เขามอบให้ ฌอร์นอุ้มเธอไปที่เตียง เขากอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเธอเนิ่นนาน ริมฝีปากลากไปทั่วทั้งกายของหญิงสาว เธออาบน้ำเสร็จมาใหม่ๆ กลิ่นกายหอมกรุ่นยั่วใจเขาดีเหลือเกิน ยังไม่นับรวมกับหน้าอก สะโพกที่ขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอีก มือหนากุมหน้า

ฌอร์นตื่นมาตอนเช้า เห็นเอมมาลินยังหลับอยู่ เขากดริมฝีปากจูบพวงแก้มนุ่มและเอามือลูบท้องเธอเบาๆ เขาลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัว วันนี้เขาจะต้องไปที่บริษัทในเครือ ที่กำลังประสบปัญหาอยู่ มีหลายอย่างที่เขาจะต้องเร่งสะสาง พอออกมาจากห้องน้ำ เธอก็ตื่นพอดี“ตื่นแล้วเหรอ”“ค่ะ”“วันนี้ฉันจะต้องไปบริษัท ถ้ามีอะไรเรียกใช้สิณได้เลยนะ” เขาบอก เอมมาลินไม่ตอบอะไร เพราะเธอเองก็อยู่แต่บ้าน ไม่ได้อยากไปไหนสักเท่าไหร่ฌอร์นกับเอมมาลินลงมากินข้าวพร้อมกัน ทำให้อวสรและสุภัทรามองหน้ากันแล้วก็ยิ้มๆ ตอนนี้เอมมาลินเพลาๆ เรื่องการต่อว่า โวยวายลงไปได้เยอะ เป็นนิมิตรหมายที่ดีที่ฌอร์นกับเอมมาลินจะได้คืนดีกัน“กินข้าวจ้ะ” สุภัทราลุกขึ้นไปตักข้าวต้มหมูร้อนๆ มาให้ทั้งสองคน เอมมาลินนั่งกินเงียบๆ ขณะที่ฌอร์นลอบมองหญิงสาวอยู่บ่อยๆ“วันนี้คุณจะไปไหนเหรอ” อวสรถาม“ผมต้องเข้าบริษัทน่ะครับ บริษัทรับเหมาก่อสร้าง เกิดปัญหานิดหน่อย ต้องเข้าไปดูด้วยตัวเอง” ฌอร์นบอกอย่างสบายๆ แม้ในใจจะวิตกกังวลไม่น้อยเหมือนกัน“เพราะคุณจีหรือเปล่า” อวสรถามอีก เอมมาลินชะงัก ทำเหมือนไม่สนใจ แต่จริงๆ แล้วเธอกำลังแอบฟังอยู่“ครับ ปล่อยข่าวว่าบริษัทผมฮั้วป

“ไปไหนกันมา ได้ของกลับมาเยอะแยะเลย” อวสรเอ่ยถาม เมื่อเห็นเอมมาลินกลับมาพร้อมกับฌอร์น ฌอร์นหิ้วของเข้ามาพะรุงพะรัง จนสิณต้องเข้าไปช่วย“หาหมอเสร็จก็ไปห้างสรรพสินค้าค่ะ มีแต่ของใช้ส่วนตัวกับขนม”“กินข้าวมาแล้วหรือยัง”“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณพ่อ”“ไปกินอะไรกันมา บอกพ่อได้ไหม” อวสรถามอีก เขาพยายามทำให้สถานการณ์มันดีขึ้น เพราะลึกๆ แอบสงสารฌอร์นเหมือนกัน ที่ต้องทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อลูกสาวเขาคนเดียว“ปิ้งย่างค่ะ ร้านเดิมที่ชะเอมชอบกิน” เอมมาลินตอบ อวสรร้องอ๋อและหันไปมองหน้าฌอร์นก่อนจะยิ้มให้“ขอบคุณมากนะฌอร์น ที่ดูแลลูกสาวผม”“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ ผมเต็มใจทำ”“ถ้าอย่างนั้นชะเอมขอขึ้นไปพักก่อนนะคะ”“ได้ลูก วันนี้ไปมาหลายที่คงเหนื่อย”เอมมาลินเดินขึ้นห้องนอนไปแล้ว ฌอร์นมองตามตาละห้อย สองสัปดาห์แล้วที่เขาเข้ามาอยู่ที่นี่ แต่เอมมาลินก็ไม่ใจอ่อนสักที เขาคิดถึงเธอ อยากนอนกอดเธอเหมือนเมื่อก่อน แต่ตอนนี้แม้แต่หน้าห้องเขายังไม่มีสิทธิ์ หากเป็นบ้านเขา เขาจะรีบเอากุญแจสำรองมาไข ไม่ก็พังประตูไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด“เมื่อไหร่ชะเอมจะใจอ่อนเสียที”“ลูกสาวผมเป็นคนเจ็บแล้วจำ คุณต้องทำใจหน่อยนะ” อวสรตบบ่าฌอร

ฌอร์นอาศัยช่วงที่เอมมาลินหลับ กลับบ้านไปเก็บเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว และงานต่างๆ ที่ยังค้างอยู่ เขาจะย้ายสำมะโนครัวไปอยู่บ้านอวสรเป็นการชั่วคราว จนกว่าเมียจะหายโกรธ นัทกับสิณต้องช่วยกันขนของยกใหญ่ สิณได้แต่อมยิ้ม เพราะไม่เคยเห็นเจ้านายตัวเองอยู่ในโหมดนี้มาก่อน“ไอ้สิณ แกยิ้มอะไรของแก” ฌอร์นจับสังเกตลูกน้องได้ก็เอ่ยถาม“เจ้านายเปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ”“เปลี่ยนไปยังไง ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ตั้งนานแล้ว”“ก็... เปลี่ยนไปตรงที่... ไม่เคยง้อผู้หญิงคนไหนเท่าคุณหนูชะเอมมาก่อน”“แกนี่ก็พูดแปลก นั่นลูกกับเมียฉันนะ ฉันจะปล่อยให้ไปอยู่ไกลหูไกลตาได้ยังไง” เขาส่ายหน้า สิณจึงได้แต่ยิ้มๆ กับนัทสองคน และก้มหน้าขนของต่อ สิณขับรถไปส่งเจ้านายตัวเองที่บ้านอวสร อวสรงงที่เห็นฌอร์นหอบสัมภาระมาที่นี่เยอะแยะ“ฌอร์น...”“ผมจะมาอยู่บ้านคุณนะ หวังว่าคุณคงจะอนุญาต” เขาบอก อวสรเห็นเขาขนของมาขนาดนี้ จะไม่อนุญาตคงไม่ได้แล้ว“ได้สิ วันนี้ผมให้ภรรยาผมทำความสะอาดห้องให้แล้ว ห้องคุณอยู่ตรงข้ามกับห้องชะเอม”“ดีเลย...” ฌอร์นบอก เพราะเขาจะได้หาจังหวะตอนเธอเผลอ เข้าไปนอนกับเธอด้วยบ่อยๆ“ชะเอมตื่นหรือยังครับ”“ยังเลย นอนหลับไม่รู

เขามองหญิงสาวที่กำลังพับผ้าใส่กระเป๋าอย่างเอ็นดู บนตัวเขามีผ้าห่มด้วย อย่างน้อยเธอก็ไม่ใจร้ายกับเขามากจนเกินไป ฌอร์นยิ้มน้อยๆ และมองเอมมาลินอยู่อย่างนั้น ในใจหวนนึกถึงครั้งแรกที่เจอกัน เธอเป็นเพียงเด็กสาววัยมัธยมที่อ่อนแอ ไร้เดียงสา ผ่านมา 4 ปี เธอต้องเจอกับเรื่องราวต่างๆ มากมาย ทั้งดีและแย่ ซึ่งส่วนใหญ่มาจากเขาทั้งนั้น ทำให้เธอเข้มแข็งและดูแลตัวเองได้มากขึ้น ที่สำคัญคือเธอกำลังจะเป็นแม่คนแล้ว“ชะเอม...” เขาเรียกเธอ เอมมาลินหันมามองเขาเป็นเชิงถาม“กลับไปกรุงเทพ ไปอยู่กับฉันเหมือนเดิมนะ” เขาลุกขึ้นนั่ง และมองสบตา เอมมาลินส่ายหน้า“ไม่ค่ะ ชะเอมตัดสินใจแล้ว”“แต่เธอกำลังท้องนะ ท้องกับฉัน เด็กในท้องเป็นลูกฉัน ก็ต้องอยู่กับฉัน”“เด็กในท้องเป็นลูกของชะเอมคนเดียว ไม่ใช่ลูกของพี่!”“ถ้าไม่ใช่ลูกของพี่แล้วเด็กมันจะเกิดมาได้ยังไง เธอจะไปท้องกับกระบอกไม้ไผ่ไม่ได้นะ”“พี่ฌอร์น!” เธอหันมามองเขาตาเขียว ฌอร์นลุกขึ้นเดินไปหาเธอใกล้ๆ และดึงตัวเธอขึ้นมากอดไว้หลวมๆ“อย่าดื้อนักได้ไหม ฉันมารับเธอแล้ว กลับไปอยู่กับฉัน เราจะอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม”“มันไม่เหมือนเดิมแล้วค่ะ พี่ฌอร์นปล่อยชะเอม!”“ฉันบอกแล้วไงว