Novelas de ภาดา กัลป์

เงาสูงใหญ่แฝงกายไปกับเงามืดของยามเช้าอันสงัด เจี่ยเหลียนที่กำลังอารมณ์พลุ่งพล่านด้วยความโกรธและอับอาย รีบยื่นมือหมายจะผลักบานประตูเข้าสู่ห้องพัก หากแต่ยังไม่ทันแตะ ร่างบางถูกตีที่ท้ายทอยจนสลบก่อนจะคลุมด้วยถุงกระสอบใบเขื่อง ชายร่างสูงใหญ่ในชุดดำอำพรางเหลียวมองซ้าย ขวาให้แน่ใจ จึงอุ้มนางพาดไปบนบ่าวิ่งตามกันไป ก่อนจะลับหายเข้าเงามืด ไร้เสียง ไร้ร่องรอยแสงสว่างผ่านลอดหน้าต่างสู่อรุณรุ่ง โม่อวิ๋นต้องตื่นขึ้นเพราะเสียงเคาะประตูจากภายนอก “นายท่านขอรับ มีจดหมายวางอยู่ตรงประตูห้องแม่นางเจี่ยขอรับ” บ่าวรับใช้กล่าวร้อนใจชายหนุ่มถลึงกายตรงไปเปิดประตูทันที เขาไม่รอช้าเปิดอ่านเนื้อความข้างใน‘หากต้องการตัวนางคืน ออกไปนอกเมืองทิศเหนือ ริมแม่น้ำม่านเหอ ต้องไปเพียงผู้เดียว หากมีคนติดตามมา นางตาย’ มือโม่อวิ๋นกำจดหมายแน่นใจพลันร้อนยิ่งกว่าไฟเผา เขาขบคิดคำนวณในใจ ก่อนจะรีบผลุบเข้าไปในห้องแต่งกายรัดกุม แอบซ่อนอาวุธลับไว้ที่เอว เขาเขียนจดหมายถึงเซี่ยหลิงเฉินหนึ่งฉบับ เพื่อไม่ให้ผิดสังเกต เขาวางมันไว้ใต้ถาดชา แล้วเดินออกไป สั่งการกับเด็กรับใช้ “ เจ้าเอาถาดชาไปเปลี่ยนให้ข้า ข้าจะกลับมาดื่มตอนที่มันยังร้อนอ

ค่ำคืนแสงดาวสว่างทั่วฟ้า ประหนึ่งผืนผ้ากำมะหยี่ สายลับชุดดำย่อกายยกม้วนกระดาษในมือมอบให้ เซี่ยหลิงเฉิน ชายหนุ่มหยิบขึ้นอ่าน ไป๋ซูเหยายืนรอฟังใจจดจ่อ“ฮ่องเต้ ทรงจัดการฮองเฮาได้แล้ว อีกไม่นานฮ่องเต้เป่ยเซี่ยนจะหลงกลเข้าเมือง เราคงต้องรีบแล้ว นัดโม่อวิ๋นมาปรึกษากันก่อน”เซี่ยหลิงเฉินหันมาบอกไป๋ซูเหยา หญิงสาวพยักหน้ารับ ยิ่งใกล้เผด็จศึกใจทุกคนกลับขมึงเกลียว หากสำเร็จนั่นคือบ้านเมืองสงบ แต่ถ้าไม่….พวกเขาคงยอมสู้ตายโรงเตี๊ยมที่พักค้างแรมของนักเดินทางวันนี้คลาคล่ำด้วยชายฉกรรจ์มากผิดสังเกตุแต่ละห้องล้วนเข้าพักมากกว่าสี่คน พวกเขาดูจะไม่อึดอัดกับการรวมอยู่ด้วยกันเช่นนี้ โม่อวิ๋นกับเจี่ยเหลียนนั่งดื่มสุราบนชั้นสอง มีแม่นางคณิกาอวิ๋นโหรวนั่งดีดพิณสร้างบรรยากาศ แม้เขาดูตั้งใจทอดสายตามองนาง แต่เขากลับกวาดตามองข้างล่างผ่านๆเป็นระยะไม่ให้ผิดสังเกต เสี่ยวเอ้อเดินถือถาดอาหารมายื่นให้เจี่ยเหลียน สายตากลับมองนางอย่างมีนัย หญิงสาวเอื้อมมือไปรับถาดมือพลางจงใจจับใต้ถาดมั่น เสี่ยวเอ้อเดินจากไป เจี่ยเหลียนเลื่อนมือกลับ นิ้วโป้งหนีบกระดาษไว้ในมือ สายตามองสบกับโม่อวิ๋นแว่บหนึ่ง“ท่านพี่ข้าขอตัวไป….”นางยกมือทำท

ภายในกระโจมโอ่อ่า แม่ทัพฉินผู้เลือดเย็น นั่งตื่นเต้นเมื่อคิดถึงบุตรชายเพียงคนเดียวที่เขาเฝ้ามองมาตลอดหลายปี หลังจากมารดาของเขาเสียชีวิตลง เขาได้ไปรับมาด้วยตัวเอง แต่ปิดบังฐานะไว้ เพราะเกรงศัตรูจะจับจุดอ่อนได้ แล้วนำภัยพิบัติมาสู่ตนจึงซ่อนเขาไว้มิดชิดจากใจ ฝึกสอนเขาอย่างลับ ๆ ให้เข้มแข็งและแข็งแกร่งที่สุดเพื่อรอวันที่เหมาะสมนี้ ใบหน้าเขางดงามได้มาจากมารดา บางครั้งยังกริ่งเกรงว่าจะได้ความอ่อนโยนและอ่อนแอมาจากนางด้วย เขาจึงต้องให้บททดสอบสร้างความเหี้ยมโหดให้กับเขาบ่อยครั้งนับวันหลิงเยี่ยนยิ่งฉายแววผู้นำและความแข็งแกร่งให้เห็น สร้างความภูมิใจลึก ๆให้กับเขา“หลิงเยี่ยนยังไม่มาอีกหรือ”เขาเอ่ยกับทหารหน้ากระโจม“ยังขอรับ ให้ข้าน้อยไปตามไหมขอรับ”ทหารเอ่ยตอบกลับชายชรานิ่งงันแต่เอ่ยเสียงเฉียบออกไป “ไม่ต้อง”หากในใจกลับครุ่นคิดถึงการที่เขาไม่มาพบเสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้ากระโจม ทหารเฝ้ายามเอ่ยทักขึ้น“ท่านรองแม่ทัพ เชิญด้านในขอรับ ท่านแม่ทัพกำลังรอท่านอยู่”สิ้นเสียงด้านนอก ชายชราที่คราแรกรู้สึกห่อเหี่ยวพลันหลังตรงขึ้นทันทีกลับมามีท่าทางเกรงขามดังเดิมหลิงเยี่ยนเดินมาหยุดตรงหน้าเขา เอ่ยคำนับ “

หน่วยข่าวทั้งสองแคว้นต่างทำงานอย่างหนัก ไม่เว้นแม้แต่ทัพใหญ่ฉินเยว่ “รายงานท่านแม่ทัพ ข่าวจากแคว้นซือหนาน บัดนี้ทุกอย่างราบรื่น อีกสองเดือนจะส่งคนมารับทหารของเราแฝงตัวเข้าเมืองหลวงขอรับ” ทหารมือดีรายงาน แม่ทัพฉิน ยิ้มเหี้ยมภายในใจที่กระหายความยิ่งใหญ่และสงครามโลดแล่นอยู่ในอก “ดี ข้าจะนำทัพไปก่อนจำนวนหนึ่งตามคำเชิญฮ่องเต้แคว้นชิ่ง ในงานเลี้ยงกระชับสัมพันธ์ที่เขาจัดขึ้น เขาคงไม่คิดว่า จะเป็นการจัดเลี้ยงส่งตัวเองไปยมโลกกระมัง”เสียงพูดปนหัวเราะเหี้ยม เขาเสมองไปยังหลิงเยี่ยนด้วยแววตาหมายมาด “หลิงเยี่ยนเจ้ารอฟังคำสั่งข้า รอเคลื่อนทัพไปสักสิบห้าวันเจ้าก็ยกทัพตามข้าไปทันที โอบล้อมประชิดเมืองไว้ มีสัญญาณขึ้นฟ้าเจ้าก็บุกเข้าไปได้ งานนี้สำเร็จข้าจะเลื่อนตำแหน่งเจ้าขึ้นมาแทนข้า” สิ้นเสียงแม่ทัพฉิน เกิดเสียงซุบซิบขึ้นมา เขาตวัดสายตากราดมอง“มีใครไม่เห็นด้วยกับข้า ออกมา”เสียงอันดังเกรี้ยวกราด ทำให้ทั้งห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง มีเพียงทหารคนสนิทที่ทนเก็บความสงสัยนี้ไว้ไม่ได้ ก้าวออกมายกมือคำนับเอ่ยถาม“ขอถามท่านแม่ทัพ เหตุใดจึงแต่งตั้งเขาขึ้นมาแทนท่านขอรับ”“หึ เจ้ากล้าสงสัยข้างั้นรึ”ประกายตาอำมห

ค่ำคืนแห่งดวงดาวพร่างพราว ตำหนักอันหนาวเหน็บบัดนี้อบอุ่นขึ้นเพราะสองร่างโอบกระชับแนบชิดฮองเฮาหลิวอี้ผู้เฉียบขาด บารมีน่าเกรงขาม ยามนี้กลับเป็นเพียงหญิงสาวผู้อ่อนโยนยามอยู่ในอ้อมแขนของ เฉิ่งอี่ขันทีหนุ่ม ทั้งสองกำลังวางแผนชิงตัวบุตรชายเพียงคนเดียวให้พ้นเงื้อมมือฮ่องเต้โฉดชั่วแคว้นซือหนาน กลับไม่ทันได้รู้ถึงการมาของฮ่องเต้แคว้นชิ่งแต่อย่างใดข้าหลวงรับใช้ภายนอกแม้อยากส่งเสียงบอกนายก็ไม่อาจทำได้แล้ว เมื่อต้องเผชิญกับความว่องไวขององค์รักษ์เงาของฝ่าบาททั้งหมดถูกควบคุมปิดปากสนิท ถึงมีความกล้าก็ไม่อาจจะทัดทานได้องค์ฮ่องเต้ยืนสง่าหน้าตำหนัก ส่งสัญญาณให้องค์รักษ์เปิดประตู เพียงฝ่ามือเดียวประตูก็เปิดออกง่ายดายฮองเฮาหลิวอี้ถึงกับตื่นตะลึงเมื่อ พบว่าผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูคือฝ่าบาท เฉิ่งอี่รีบเอากายมาปกป้องนางไว้ฝ่าบาททรงดำเนินเข้าไปด้านใน ดวงเนตรแข็งกร้าว เอ่ยเสียงอันดัง“เจ้าทั้งสองช่างบังอาจนัก” เมื่อหยุดยืนกลางห้อง แผ่อำนาจบารมีไปทุกหนแห่งครั้นหลิวอี้คืนสติ นางมิเพียงไม่โวยวายหรือแก้ตัว“ในเมื่อพระองค์ทรงรู้แล้ว ข้าก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัว”นางเอ่ยเสียงมั่นคง แม้สถานการณ์บีบรัด นางก็ไม่หวั่นไห

ณ จวนแม่ทัพไป๋ซูเหยารับเอกสารจากหลี่เยี่ยน สายตาคมกริบกวาดอ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนพยักหน้าให้เซี่ยหลิงเฉินที่ยืนอยู่ข้างกาย“สำเร็จโดยไร้ร่องรอย... ดีมาก”“เตรียมแผนต่อไป”คืนเงียบสงบเช่นเดิม—แต่สงครามข่าวกรอง...เพิ่งเริ่มต้นจวนเสนาบดี ยามราตรีที่มืดมิด ลมสงบดาวระยับฟ้า แสงตะเกียงส่องสว่างปรากฏเงาร่างคนกลุ่มหนึ่ง ภายในห้องหนังสือ ชุนเทียนได้รับฟังแผนการขุนนางชั่ว“นายท่านอีกสามเดือนเราก็สามารถแฝงกองทัพของแคว้นซือหนานได้มาจนหมดเป็นแน่ อีกทั้งกลุ่มก่อนหน้าได้เข้ามาซ่อนตัวในเมืองหลวงแล้วขอรับ”ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของชุนเทียนแฝงความกระหยิ่มใจที่ซ่อนไม่มิด“ทางฮองเฮามีข่าวเคลื่อนไหวอันใดบ้างหรือไม่”เขาเอ่ยถามขึ้น“ฮองเฮาส่งข่าวไปยังเจ้าเมืองแคว้นซือหนานแล้วขอรับ พร้อมที่จะเปิดประตูเมืองเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผน”ขุนนางชั่วเอ่ยรายงานชุนเทียนนึกถึงฮองเฮาผู้งดงามใจพลันกระสันอยากได้ ทั้งความงดงามเกินหญิงใดเทียบ หากแผนนี้สำเร็จเขาหมายทูลขอนางจากฮ่องเต้แคว้นซือหนาน ยิ่งใกล้วันคืนนั้นมากเท่าใด ใจเขาก็ยิ่งกระชุ่มกระชวย“ข้าอยากเข้าพบฮองเฮา เจ้าไปจัดการให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน”ชุนเทียนเอ่ย“เอ่อ” ขุนนางชั่วส

“ลูกสาวข้าตายไปแล้ว ไม่อาจแก้ต่างให้ตนเองได้! เจ้าอาจจะใส่ร้ายยังไงก็ได้” เอ่ยด้วยน้ำเสียงมีทิฐิไม่ลดละรัชทายาทยังคงนิ่งเงียบแต่เพียงการประทับนั่งอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงเกินควร หลินหลัวเยี่ยนมองคหบดีกู้ด้วยแววตาเย้ยหยันพลางกล่าวต่อ “ในวันงานเลี้ยงต้อนรับข้า ฮูหยินใหญ่ได้สั่งให้พ่อครัวใส่กุ้งลงในน้ำซุป”“ทั้งที่รู้ว่าท่านป้ารองแพ้กุ้งรุนแรง”คหบดีกู้หัวเราะเยาะ “แค่กุ้ง ใครจะไปแพ้จนตายได้”“ข้ามีพยาน” นางกล่าวสวนทันควันทั้งยังหันไปทางแม่บ้านชรานามเหนียงจื่อที่ก้าวออกมา“เรียนใต้เท้า ข้าเห็นกับตา ฮูหยินใหญ่เป็นผู้สั่งพ่อครัวเอง และกำชับให้นำไปให้ฮูหยินรองโดยเฉพาะ”สีหน้าของเจ้าเมืองหลินเปลี่ยนไปทันที เขากุมมือฮูหยินรองแน่นขึ้น มองนางราวกับเพิ่งตระหนักว่าครั้งนั้น นางได้เฉียดความตายนั้นมา หลินหลัวเยี่ยนไม่รอช้ากล่าวต่อ“ส่วนเรื่องคำสั่งทำธูปในพิธี ก็เป็นเช่นเดียวกัน”“นางเขียนส่วนผสมด้วยตนเอง แล้วให้ข้าไปสั่งทำ”“เมื่อข้าสอบถามท่านป้ารอง จึงรู้ว่านางก็แพ้ส่วนผสมนั้นอย่างรุนแรงเช่นกัน” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วโถง“โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!”“คิดฆ่าคนถึงสองครั้ง!”คหบดีกู้กวาด

ตอนที่ 67 ผู้ตายคือคนผิดห้องโถงใหญ่แห่งจวนสกุลหลิน บัดนี้ถูกแปรสภาพเป็นศาลชั่วคราวเบื้องบน องค์รัชทายาทประทับนั่งในตำแหน่งสูงสุด พระพักตร์เรียบนิ่ง ดวงเนตรลึกล้ำดุจมังกรด้านล่าง หลิวจิ้งเหยียนรับหน้าที่ไต่สวนคดี“เรียกทุกคนที่เกี่ยวข้องมาให้หมด”น้ำเสียงเฉียบขาดดังขึ้น ทำให้ทั้งโถงเงียบสงัดในทันทีไม่นาน บ่าวไพร่ในเรือนต่างถูกพาตัวเข้ามายืนเรียงแถวเบื้องหน้าหลิวจิ้งเหยียนกวาดตามองผู้คน ก่อนหยุดที่สาวใช้ข้างกายฮูหยินใหญ่ นามว่าเลี่ยงลี่“เจ้าบอกข้ามา ฮูหยินใหญ่เริ่มมีอาการป่วยตั้งแต่เมื่อใด”เลี่ยงลี่ตัวสั่นเล็กน้อย สีหน้าซีดเผือด“เรียนใต้เท้า ตั้งแต่วันทำพิธีที่ศาลบรรพชนเจ้าค่ะ หลังฮูหยินได้กลิ่นควันธูป นางก็ล้มหมดสติทันที”กล่าวจบ นางก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาผู้ใดอีกทันใดนั้น เสียงวิพากษ์วิจารณ์จากผู้คนรอบโถงก็ดังขึ้น“แปลกนัก ข้าก็อยู่ในพิธีวันนั้น เหตุใดไม่เป็นอะไร”“ใช่แล้ว พวกเราก็สูดควันธูปเหมือนกัน”เสียงกระซิบดังระงมหลิวจิ้งเหยียนเหลือบมองคหบดีกู้ครู่หนึ่ง ก่อนถามต่อ“ธูปที่ใช้ในพิธี ใครเป็นผู้สั่งทำ”เลี่ยงลี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันไปชี้นิ้วที่หลินหลัวเยี่ยน“คุณหนูใหญ่เป็

ภายในโถงใหญ่ แขกเหรื่อและขุนนางในเมืองทยอยเข้ามาเคารพศพฮูหยินใหญ่ไม่ขาดสาย กลิ่นธูปคละคลุ้งอบอวลไปทั่วโถงพิธีเจ้าเมืองหลินยืนอยู่หน้าโลง กล่าวขอบคุณแขกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ส่วนฮูหยินรองยืนเคียงข้าง กิริยาสงบเสงี่ยมอ่อนโยนดังเช่นทุกครั้ง ทว่าสายตาที่นางลอบมองหลินหลัวเยี่ยนกลับแฝงความหวาดหวั่นลึก ๆ ริมฝีปากถอนหายใจแผ่วเบา ราวมีเรื่องหนักอึ้งอยู่เต็มอกหลัวเยี่ยนกลับยืนนิ่งสงบดุจสายน้ำเย็นเยียบ ใบหน้างดงามไร้อารมณ์ นางสวมชุดไว้ทุกข์สีขาว ดวงตาดำสนิททอดมองเปลวเทียนหน้าโลงศพอย่างเงียบงันทันใดนั้น ด้านนอกพลันเกิดเสียงอึกทึกวุ่นวาย“ซู่อิ๋งของพ่อ! ใครทำเจ้าตาย! ฮือ…ฮือ ๆ!”เสียงร้องไห้โหยหวนดังลั่นมาตั้งแต่เจ้าของเสียงยังไม่ทันก้าวข้ามธรณีประตู ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมสูงเซถลาเข้ามาในโถง ดวงตาแดงก่ำ เสื้อผ้ายับยู่ยี่ราวเดินทางมาอย่างรีบร้อนทันทีที่เห็นโลงศพ เขาก็ทรุดลงคุกเข่า ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความเสียใจและโทสะจากนั้นสายตาอาฆาตพลันกวาดมองตั้งแต่เจ้าเมืองหลิน ฮูหยินรอง ก่อนหยุดลงที่หลินหลัวเยี่ยน“พวกเจ้ารวมหัวกันฆ่าซู่อิ๋งใช่หรือไม่!”เสียงตวาดดังลั่นจนแขกทั้งงานแตกตื่น ผู้คนด้านน

เรือนริมน้ำยามตะวันคล้อยบ่ายถูกย้อมด้วยแสงสีทองอ่อน ลมเย็นพัดผ่านผืนน้ำเป็นระลอก กิ่งหลิวเหนือศาลาริมสระเอนลู่ไหว คล้ายกำลังกระซิบความลับบางอย่างแก่ผู้คนใต้ชายคาภายในศาลา รัชทายาทโม่จิ่งเหิงประทับนิ่งอยู่หน้าโต๊ะหิน พระหัตถ์เรียวยาวถือสาส์นลับฉบับหนึ่งไว้แน่น พระขนงขมวดต่ำ ดวงเนตรเยียบเย็นฉายแววครุ่นคิดลึกล้ำข้อความในสาส์นสั้นนัก หากกลับหนักหนาราวศิลาพันชั่งเว่ยชางหลงเริ่มขยับแล้วอีกฝ่ายส่งคนแทรกซึมเข้าสู่ทุกตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก ไม่เว้นแม้แต่ตำแหน่งพระชายาแห่งตำหนักบูรพาโม่จิ่งเหิงหลุบเนตรลงเล็กน้อย สีพระพักตร์นิ่งเฉย ทว่าภายในกลับค่อย ๆ เย็นเยียบต่อให้พระองค์วางหมากรัดกุมเพียงใด ก็ยังช้ากว่าเว่ยชางหลงหนึ่งก้าวเสมอหากครั้งนี้ ฮองเฮาทรงเลือกคนของฝ่ายนั้นเข้ามาเป็นพระชายาอีก…กระดานหมากทั้งกระดานคงใกล้ถึงคราวล่มสลายสายพระเนตรทอดออกไปยังผิวน้ำเบื้องหน้า แววตาคมปลาบเย็นเยียบดุจคมดาบ‘ดูท่า…คงต้องพึ่งแม่ทัพเซี่ยกับหลินหลัวเยี่ยนแล้ว’บรรยากาศเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงฝีเท้าจะดังแผ่วเข้ามาหลิวจิ้งเหยียนก้าวขึ้นศาลา ก่อนถวายคำนับอย่างนอบน้อม สีหน้าเคร่งขรึมผิดจากท

เรือนฮูหยินใหญ่เงียบงันราวสุสาน บรรยากาศอึมครึมหนักอึ้งจนผู้คนมิกล้าหายใจแรง บ่าวไพร่ทั้งเรือนต่างก้มหน้าเดินผ่านกันไป ไม่มีผู้ใดเอื้อนเอ่ยแม้เพียงครึ่งคำ ราวหวาดกลัวว่าหากส่งเสียงขึ้นมา จะปลุกภูตผีแห่งความแค้นในเรือนนี้ให้ตื่นขึ้นสาวใช้คนสนิทยกหม้อยาต้ม เดินเร่งฝีเท้าหมายจะนำเข้าไปให้ฮูหยินใหญ่ ทว่ายังไม่ทันถึงประตู ร่างหนึ่งกลับก้าวเข้ามาขวางไว้เสียก่อนหลินหลัวเยี่ยนยืนอยู่ใต้ชายคาอันมืดสลัว ดวงตาคู่งามเยียบเย็นดุจคมมีด“ส่งยามาให้ข้า”น้ำเสียงต่ำเรียบ หากแฝงอำนาจ สาวใช้หน้าซีด รีบกอดหม้อยาไว้แน่น “บ่าวจะนำไปให้ฮูหยินใหญ่เองเจ้าค่ะ คุณหนูมิต้องลำบาก...”นางกล่าวพลางถอยหลังหนึ่งก้าว หลัวเยี่ยนหัวเราะในลำคอเบาๆ“หึ... ภักดีต่อนายดีนัก”สิ้นเสียง นางหันไปปรายตามองสาวใช้ติดตามด้านหลัง“จับมันไว้” สาวใช้สองคนก็กรูเข้าคล้องแขนอีกฝ่ายแน่น แม้หญิงผู้นั้นดิ้นรนสุดกำลังกลับไม่อาจหลุดพ้น หลัวเยี่ยนจึงแย่งหม้อยามาจากนาง ก่อนหมุนกายก้าวผ่านประตูเข้าไปภายในเรือน ห้องนอนที่ปิดทึบแทบไร้อากาศ กลิ่นสมุนไพรขมฝาดและกลิ่นธูปเข้มข้นคลุ้งตลบจนชวนอึดอัด บนเตียงไม้แกะสลัก ร่างของกู้ซู่อิ๋งนอนซูบซีดอยู่ใต้ผ้าห

เซี่ยหลัวเยี่ยนก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม รูปร่างสูงระหงส์ ในชุดงดงามสีอ่อนปักลวดลายละเอียดงดงามยามต้องแสง นางก้าวเดินอย่างมั่นคง ด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น หากแต่ภายในใจกลับตื่นเต้น ‘ตั้งสติไว้…เพราะนี่คือก้าวสำคัญของข้า’นางมองตรงไปยังผู้เฒ่าหลินและหลินจื่อเยว่ ทว่ากลับสะดุดกับสายตาคมคู่หนึ่งที่ตรึงนางไว้กลางทาง ‘โม่จิ่งเหิงเขามาได้อย่างไร?’ นางอุตส่าห์ไม่ได้บอกกับเขาว่าจะจัดงานในวันนี้ รัชทายาทส่งแววเนตรกรุ้มกริ่ม มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางนั้นคล้ายเย้าแหย่…ท้าทายมองมาที่นาง หัวใจของหญิงสาวพลันกระตุกวูบขึ้นโดยไม่รู้ตัว ‘เขา…คิดจะทำสิ่งใดกันแน่’นางคิดคำนึง ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านขึ้นถึงปลายหู นางจึงปิดบังความประหม่าด้วยการเชิดคางขึ้นเล็กน้อย รวบรวมสติ ก้าวต่อไปโดยไม่มองเขาผู้ดำเนินพิธีการกล่าวคำประกาศ “เมื่อทุกท่านพร้อมหน้า ขอเชิญทำพิธีเคารพศาลบรรพชนเพื่อรับบุตรเข้าตระกูล” สิ้นคำทุกคนต่างพากันลุกขึ้น โดยมีรัชทายาทเดินเคียงข้างไปกับผู้เฒ่าหลินจิ่งเซวียน หลัวเยี่ยนเดินตามหลัง หลินจื่อเยว่กับฮูหยินใหญ่กู้ซู่อิ๋ง และฮูหยินรอง ศาลถูกเปิดไว้รออยู่แล้ว ด้านในคือป้ายวิญญาณที่เรียงรายเป็นระเบีย