Novel-novel oleh Mali_810

คิณลอบถอนหายใจ ก่อนจะตั้งสติ เพราะไม่อยากทะเลาะกับผู้เป็นแม่ในเรื่องเดิมซ้ำ ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงอ้อน“แม่ครับ อย่าโกรธไปเลยนะครับ”มือหนาหยิบกล่องสี่เหลี่ยมมาเปิดออก แล้วหยิบกำไลหยกเจไดต์เกรด A เนื้อไอซ์โปร่งใส สีเขียวจักรพรรดิ ประมูลมาได้ในราคาห้าล้านเก้าแสนบาท สวมกำไลเนื้อดีวงนี้เข้าไปในข้อมือข้างซ้ายของผู้เป็นแม่เกสราหันมองการกระทำของลูกชาย ก่อนจะช้อนดวงตามองใบหน้าของคิณ คราแรกเธอก็คิดว่าเครื่องประดับชิ้นนี้ก็ประมูลไปให้ผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นเสียอีก“กำไลหยกวงนี้ ผมตั้งใจประมูลให้แม่นะครับ”“ไม่ได้ให้เพราะต้องการเอาใจแม่ใช่ไหม”มาเฟียหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอียงศีรษะซบลงตรงไหล่ของผู้เป็นแม่“ยังไงแม่ก็สำคัญที่สุดสำหรับผม ผมจะเห็นคนอื่นดีกว่าแม่ได้ยังไงล่ะครับ”“อ้อนเป็นเด็กไปได้”และแล้วแม่อย่างเธอก็แพ้ลูกอ้อนของลูกชายเพียงคนเดียว เลื่อนมือขึ้นลูบศีรษะของคิณอย่างอ่อนโยน เพียงครู่หนึ่งลูกชายก็ผละตัวออกไปนั่งหลังตรง“หายโกรธผมแล้วใช่ไหมครับ”“แม่ไม่ได้โกรธ แม่แค่ไม่อยากให้คิณโดนผู้หญิงคนนั้นปอกลอกจนหมดตัว ยังไงอิงฟ้าก็ไม่ใช่ภรรยาตัวจริงของลูกนะ”“เราอย่ามาทะเลาะกันเรื่องนี้เลยนะครับ

ดวงตาของคิณมองเด็กน้อยในชุดเจ้าหญิงตรงหน้า ในหัวของเขาก็ฉายภาพเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่วิ่งมาชนตอนอยู่ในห้างสรรพสินค้า เขายังจำแววตาของเด็กคนนั้นตอนมองไอศกรีมละลายบนพื้นได้ดี และก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เอาแต่เห็นภาพเด็กน้อยใบหน้าจิ้มลิ้มคนนั้นอยู่เรื่อยมามาเฟียหนุ่มทำเป็นไม่สนใจ หรือเอ่ยถามว่าใช่คนเดียวกันหรือไม่ จากนั้นก็เดินเลี่ยงสองแม่ลูกเดินเข้าไปในห้องน้ำอิงดาวก็จูงมือพาหนูเอมกลับเข้าไปในงานประมูล ระหว่างก้าวเดินหัวใจของเธอก็เกิดความผิดปกติขึ้นมา เพราะเธอนึกออกแล้วว่าน้ำเสียงและแววตาที่คุ้นเคยของผู้ชายคนนั้นคือใคร จึงเปลี่ยนใจไม่กลับเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม“คูมแม่จะพาเอมิไปไหนหลอคะ”“เดี๋ยวเราลงไปนั่งข้างล่างกันนะคะ”เธอพาลูกสาวลงไปนั่งโซฟาตรงโถงทางเข้า ที่มีเคาน์เตอร์พนักงานต้อนรับอยู่ตรงนั้น แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความไปหาหนุ่มรุ่นพี่อิงดาว อัญชิสา: หนูเอมบ่นว่าง่วงแล้ว ดาวขอพาลูกกลับไปนอนก่อนนะคะจากนั้นเธอก็กดเรียกรถจากแอปพิเคชันให้มารับที่หน้าโรงแรม แล้วนั่งรอด้วยความรู้สึกกังวล จนอยากหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด“เดี๋ยวเรากลับบ้านกันก่อนนะคะ”“ไม่รอกับพ้อมกับคูมลุง

“พี่ยูตะเอาอะไรมาร่วมประมูลเหรอคะ” อิงดาวหันไปเอ่ยถามหนุ่มรุ่นพี่“ของชิ้นนั้นไงครับ”เธอมองตามสายตาของยูตะที่มองไปด้านบนเวที ซึ่งได้นำของดังกล่าวออกมาโชว์พอดี“ทุกท่านครับ สิ่งที่อยู่ในตู้กระจกนี้ไม่ใช่ภาพวาดธรรมดา แต่นี่คือภาพวาดแขวนผนังโบราณ ผลงานชิ้นเอกที่รังสรรค์ขึ้นโดยจิตรกรหลวงชื่อดัง ผู้เป็นตำนานแห่งแดนอาทิตย์อุทัย…”พิธีกรบนเวทีได้กล่าวถึงความเป็นมาของภาพวาด ส่งผลให้นักสะสมงานศิลปะต่างพากันสนใจยกมือขึ้นประมูล“แปดแสนบาทครั้งที่หนึ่ง แปดแสนบาทครั้งที่สอง แปดแสนบาทครั้งที่สาม”พิธีกรใช้ค้อนไม้เคาะลงบนบล็อกไม้ติดกันสามครั้ง แล้วเอ่ยต่อ“ภาพนี้ตกเป็นของผู้ประมูลหมายเลขสิบเอ็ด ขอเสียงปรบมือด้วยครับ”ของประมูลชิ้นต่อมา คือ สร้อยคอไข่มุกเซาส์ซีสีทอง ซึ่งเป็นไข่มุกล้ำค่า ต้องใช้เวลาสะสมหลายสิบปีถึงจะนำมาทำสร้อยคอได้เส้นหนึ่งขณะที่สายตาของยูตะกำลังจับจ้องสร้อยคอเส้นนี้ด้วยความสนใจ อิงดาวก็ได้เอ่ยขึ้น“ดาวขอพาลูกไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”“ครับ”พออิงดาวกับหนูเอมลุกออกจากโต๊ะไปแล้ว ยูตะก็ได้ยกป้ายขึ้นประมูล และไม่คิดว่าจะมีผู้คนสนใจมากขนาดนี้ ทำให้ราคาประมูลเริ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆทางด้านโต๊

ก๊อก! ก๊อก!สายตาของสองแม่ลูกพากันจับจ้องไปทางประตูห้องที่ถูกเคาะจากคนด้านนอก ก่อนจะที่อีกฝ่ายจะเปิดเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มละมุนประดับบนใบหน้าหล่อ“คูมลุง”เด็กน้อยเอ่ยเรียกยูตะเสียงหวาน ก่อนจะลุกออกจากเก้าอี้แล้ววิ่งเข้าไปหา ผู้เป็นลุงย่อตัวลงนั่งอัตโนมัติ อ้าแขนทั้งสองข้างออกกว้าง เพื่อรอรับหลานสาวที่โผเข้ามากอด“ทำการบ้านเสร็จแล้วเหรอคะ”“เสร็จแล้วค่ะ“นี่คุณลุงมาช้าไปใช่ไหมคะ ไม่ทันได้มาสอนการบ้านให้เอมิเลย”“คูมลุงไม่ต้องสอนค่ะ เอมิทำเองได้ทุกข้อเลย เมื่อกี้คูมแม่ยังชมว่าเอมิเก่งมากด้วยนะคะ”“จริงเหรอคะ”“จริงค่ะ”ยูตะหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะโน้มตัวอุ้มหลานสาวขึ้นมานั่งบนท่อนแขน หันใบหน้าหล่อไปโต๊ะทำงาน ซึ่งอิงดาวกำลังนั่งเตรียมการสอนสำหรับวันพรุ่งนี้“วันศุกร์นี้ดาวกับลูกไปงานการกุศลกับพี่นะครับ”“งานการกุศลเหรอคะ แล้วจัดขึ้นที่ไหนคะ”“เป็นงานประมูลขององค์กรการกุศลครับ จัดขึ้นที่โรงแรมบีเค รอยัล โรงพยาบาลของพี่ได้รับเกียรติให้ไปร่วมงาน พี่เลยอยากชวนดาวกับเอมิไปด้วยกัน”“แต่เอมิยังไม่เคยไปงานแบบนี้เลยนะคะ ดาวกลัวว่าลูกจะอยู่ได้ไม่นาน พี่หมอชวนคุณลุง หรือแม่ของดาวไปแทนดีไหม

อิงดาวและยูตะเดินตามกันเข้าไปในอาคารพาณิชย์สองคูหาติดกัน ชั้นล่างได้ทุบผนังตรงกลางออกเป็นพื้นที่โล่งกว้าง โดยมีเจ้าของตึกยืนอยู่ด้วย“ดาวว่าจะเช่าที่นี่ไว้เปิดโรงเรียนสอนภาษา พี่ยูตะคิดว่าดีไหมคะ”“ทำเลดีนะครับ เด็กเลิกเรียนก็ข้ามสะพานลอยมาเรียนพิเศษต่อได้เลย”ตั้งแต่ย้ายมาไทยอิงดาวก็ไม่ได้รับงานแปลเอกสารจากบริษัทของเพื่อนหนุ่มรุ่นพี่อีก จึงคิดว่าจะเช่าอาคารพาณิชย์ไว้ทำธุรกิจเล็ก ๆ ตามความสามารถที่เธอมี ซึ่งเธอถนัดภาษาต่างประเทศ และคิดว่าจะจ้างครูมาช่วยสอนอีกสักสามสี่คน“ถูกใจไหมคะ ถ้าตกลงจองไว้วันนี้ ป้าจะลดค่าเช่าให้จากสามหมื่นสอง เป็นสามหมื่นถ้วน”“ตกลงค่ะ”อิงดาวรีบตอบรับอย่างไม่ลังเล เพราะอาคารหลังนี้อยู่ใกล้กับโรงเรียนลูก เดินทางมาส่งหนูเอมในช่วงเช้า ก็เดินข้ามมานั่งทำงานต่อที่นี่ได้เลยตามที่เธอคิดเอาไว้ ช่วงกลางวันจะรับสอนภาษาแบบออนไลน์ให้กับผู้ที่สนใจภาษาอังกฤษ ซึ่งเธอจะรับหน้าที่เป็นผู้สอนด้วยตัวเอง ส่วนในช่วงสิบห้านาฬิกาเป็นต้นไป ก็จะให้ครูรับจ้างทำหน้าที่สอนเด็กนักเรียนเป็นหลัก เพราะเธอต้องแบ่งเวลาไปดูแลลูกอิงดาวทำสัญญาเช่าเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองก็พากันไปนั่งในรถหรู ยูตะก็

มาเฟียหนุ่มเป็นคนไม่ชอบเด็ก เพราะคิดว่าเด็กเอาใจยาก แถมยังพูดไม่รู้เรื่อง ทว่าเขากลับรู้สึกสงสารเด็กคนนี้อย่างบอกไม่ถูก แม้จะทำทรงไม่โวยวาย แต่ดูสายตาละห้อยที่เอาแต่มองไอศกรีมละลายก็รู้ว่าอยากกินมากแค่ไหน มือหนาล้วงกระเป๋าเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกงสีดำราคาแพง หยิบธนบัติสีเทาใบหนึ่งยื่นให้กับเด็กผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มคนนั้น พร้อมกับเอ่ยเป็นภาษาญี่ปุ่น“เอาไปซื้อไอศกรีม”“ไม่เป็นไรครับ”ไดจิเห็นท่าไม่ดีจึงรีบปฏิเสธ พร้อมกับโอบไหล่หลานสาวเข้ามายืนแนบชิด เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีจุดประสงค์ใดกันแน่ ส่วนหนูเอมก็เลื่อนแขนมากอดขาของคุณอาเอาไว้แน่น“เราไปกันเถอะค่ะ”อิงฟ้าเช็ดคราบที่เปรอะเปื้อนขากางเกงของคิณเสร็จ ก็จับมือของเขาแล้วรั้งให้เดินออกไปให้พ้นจากจุดนี้ไดจิก้มหน้าลง เอ่ยกับหลานสาว“เราไปหาคุณแม่กับคุณน้ากันนะครับ เดี๋ยวอาไดจิจะพาไปนั่งกินไอศกรีมที่ร้านแทน”“ค่ะ”หนุ่มชาวญี่ปุ่นจูงมือหลานสาวตรงไปยังห้องน้ำ เดินไปได้แค่ครึ่งทางก็เห็นอิงดาวกับยูกิเดินมาพอดี หนูเอมจึงรีบปล่อยมือของคุณอา แล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาผู้เป็นแม่“คูมแม่ขา เอมิอยากกินไอติมค่ะ”ไดจิเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้ฟัง