Novels by AaaYaaTawan(อาญ่าตะวัน)

แม้ว่าในอดีตเรมี่จะเคยฝึกฝนวิชาป้องกันตัวมาจนเชี่ยวชาญ และสามารถหักข้อมือหรือสลัดหลุดจากพันธนาการของชายหนุ่มได้ไม่ยากหากเธอคิดจะทำ ทว่าในค่ำคืนนี้ ร่างกายของเธอกลับไม่ยอมฟังคำสั่งจากสมอง สองมือเรียวขัดขืนและทุบตีแผงอกแกร่งอยู่เพียงแค่เป็นพิธีตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัวในตอนแรกเท่านั้น ก่อนที่มันจะค่อย ๆ อ่อนแรงลงจนกลายเป็นการเกาะเกี่ยวลาดไหล่หนาไว้แน่นหัวใจที่ไม่รักดีมันทรยศเธออย่างราบคาบ ความเคลิบเคลิ้มในรสจูบและอ้อมกอดที่โหยหามานานแสนนานทำให้อาวุธร้ายในตัวถูกถอดสลักออกจนหมดสิ้น ความรักที่แอบซ่อนอยู่ลึกในก้นบึ้งของหัวใจผลักดันให้เธอโอนอ่อนผ่อนตามสัมผัสอันหนักหน่วงของเขาอย่างง่ายดายริมฝีปากบางยอมเผยออกเปิดทางให้ลิ้นร้อนของรังสิมันต์เข้ามาตักตวงความหวานอย่างดูดดื่ม เสียงครางแผ่วเครือในลำคอของเรมี่ทำให้นายหัวหนุ่มรับรู้ได้ถึงการยอมจำนนอันแสนหวาน จากแรงอารมณ์หึงหวงที่รุนแรง รังสิมันต์ค่อย ๆ ผ่อนจังหวะลงเป็นความอ่อนโยน ทว่าหนักแน่นและเต็มไปด้วยความเว้าวอน เรียวปากหนาบดจูบเน้นย้ำ ละเลียดชิมความนุ่มละมุนซ้ำ ๆ ราวกับจะปลอบประโลมความตื่นกลัวของคนในอ้อมกอด ฝ่ามือหนาที่เคยรัดตรึงเอวบางเปลี่

เสียงกลอนประตูห้องพักแกรนด์สวีทลั่นเป๊ะทันทีที่แผ่นหลังของอคินพ้นออกไป เรมี่รีบกดล็อกประตูทุกชั้นอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าชายหนุ่มจะเปลี่ยนใจหันหลังกลับมา หญิงสาวเอนแผ่นหลังบางพิงกับบานประตูไม้เนื้อหนา ปล่อยก้อนลมหายใจหนัก ๆ ออกจากปากอย่างโล่งอก ดวงตาคู่สวยหลับลงเพื่อปรับอัตราการเต้นของหัวใจที่ยังคงตื่นตระหนกจากเหตุการณ์หน้าห้องเมื่อครู่เกือบไปแล้ว..."เธอพึมพำเสียงแผ่ว สองมือยกขึ้นกุมอกอคินเกือบจะก้าวข้ามเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ และหากเสียงโทรศัพท์สายด่วนนั่นไม่ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะต้านทานเสน่ห์อันร้ายกาจของเขาได้นานแค่ไหนหญิงสาวสะบัดศีรษะไล่ความสับสน ก่อนจะก้าวข้ามนึกถึงความอึดอัดของชุดราตรียาวเกาะอกที่สวมใส่มาทั้งคืน มือเรียวเอื้อมไปรูดซิปด้านหลังลงอย่างยากลำบาก แล้วสะบัดชุดหรูหราให้หลุดร่วงลงไปกองกับพื้น เหลือเพียงชุดสลิปซับในผ้าซาตินสายเดี่ยวสีครีมตัวบางที่สั้นเลยเข่าขึ้นมา ร่างกายโปร่งเบาผ่อนคลายขึ้นทันตาเมื่อผิวเนื้อได้สัมผัสกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศ... หากแต่ความโล่งใจนั้นคงอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที"แหม... ดูท่าทางจะเสียดายแย่เลยนะ"เสียง

ค่ำคืนอันแสนยาวนานของงานเลี้ยงสโมสรกลางกรุงพนมเปญรูดม่านปิดฉากลงเมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด แสงไฟระยิบระยับเริ่มทยอยดับลง พร้อมกับการแยกย้ายของเหล่าผู้มีอิทธิพล ต่างคนต่างควงคู่เคียงข้างกลับไปยังรังนอนของตน ท่านนายพลอิทธิพลผู้ทรงอำนาจเดินประคองเลอาหญิงสาวผู้งดงามหายลับเข้าไปในรถลีมูซีนคันหรู เช่นเดียวกับบรรยากาศภายในห้องสวีทชั้นบนสุดของโรงแรมหรูที่อบอวลไปด้วยมวลความเงียบอันชวนพิศวงอคินเดินมาส่งเรมี่ถึงภายในห้องพักส่วนตัว ชายหนุ่มในชุดสูทที่คลายเนกไทออกเล็กน้อยยืนทอดสะพานสายตาคมกริบมองหญิงสาว ท่าทางของเขาอ้อยอิ่งและแสดงออกอย่างชัดเจนว่ายังไม่อยากกลับไปยังห้องพักของตัวเองในค่ำคืนนี้เรมี่ลอบยิ้มกริ่มในใจ เธอรู้ดีว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังติดกับดักเสน่หา หญิงสาวสะบัดเรือนผมลอนสลวยพลางเอี้ยวตัวไปถอดต่างหูเพชรราคาแพงออกอย่างเชื่องช้า แสร้งทำเป็นเปิดโอกาสและใช้นาทีทองนี้เริ่มหว่านเสน่ห์ใส่ชายหนุ่มทันที เธอค่อย ๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยฉายแววหวานหยาดเยิ้ม ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นอันเป็นอาวุธร้าย"อคินคะ..."เรมี่เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงกังวานใสทว่านุ่มนวลราวกับเสียง

เสียงเคาะประตูจากด้านนอกห้องทำให้หญิงสาวเดินไปส่องที่ตาแมวเมื่อมองเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูเป็นใครเธอรีบเปิดประตูห้องพักทันที ร่างสูงของคมเอกก็แทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วและระมัดระวัง เขาลงกลอนประตูอย่างแน่นหนา ก่อนจะตรงเข้ามากอดหมับเข้าที่เอวบางจากทางด้านหลังพลางซุกไซ้ใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนด้วยความโหยหา"คิดถึงใจจะขาดแล้วครับที่รัก" คมเอกกระซิบเสียงนุ่มทุ้ม แววตาของเขาฉายความหลงใหลในตัวจีจี้อย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มกดจูบลงบนแก้มเนียนซ้ำ ๆ ราวกับคนขาดน้ำที่เพิ่งได้เจอโอเอซิส“เราเพิ่งอยู่ด้วยกันเองนะเมื่อคืนก่อน”“ห่างแค่วันเดียวก็เหมือนเป็นชาติแล้วที่รัก”เขใช้มือลูบลงที่อกอวบเด้ง ๆ บนเสื้อนอนผ้าลื่น ๆ ไปมาอย่างถนอมมัน"จีจี้เพิ่งมาถึงพนมเปญเหนื่อย ๆ”“ผมกเป็นห่วงที่รักจะแย่ รู้ไหมผมแทบไม่มีสมาธิทำอะไรเลย”"ปล่อยก่อน คมเอก! จีจี้ไม่มีอารมณ์มาเล่นด้วยหรอกนะ!" จีจี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดระคนร้อนรน เธอดันแผงอกของชายหนุ่มออกห่าง แต่อีกฝ่ายกลับยังคงเกาะกุมมือเธอไว้พลางส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้ "ตอนนี้จีจี้เครียดจะตายอยู่แล้ว!""โถ... ที่รัก เครียดเรื่องอะไร”คมเอกประคองใบหน้าสวยใ

เสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักของโรงแรมหรูใจกลางกรุงพนมเปญดังหึ่งอย่างต่อเนื่อง ทว่ามันไม่ได้ช่วยให้จิตใจของจีจี้เย็นลงได้เลย หญิงสาวในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมเดินก้าวฉับ ๆ วนไปวนมาอยู่บนพรมผืนหนา สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมืออย่างบ้าคลั่ง เธอเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองหลวงแห่งนี้หลังจากนั่งเครื่องบินมาเหนื่อย ๆ ร่างกายควรจะได้พักผ่อน แต่ความเงียบและความระแวงในเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนยกลับยิ่งบีบให้เธอสติหลุด เล็บยาวที่เคลือบสีเจลหรูหรากรีดลงบนเคสโทรศัพท์ซ้ำ ๆ จนเกิดเสียงน่ารำคาญ ยิ่งคิดถึงมูลค่าของปะปนในรถขนส่งคันนั้น หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นรัวด้วยความกลัวผสมความโกรธทันทีที่สัญญาณการกดรับสายดังขึ้น จีจี้ก็ไม่รอช้าที่จะระเบิดอารมณ์ใส่ปลายสายทันที"คุณ! คุณหายหัวไปไหนมาฮะ! รู้ไหมว่าจีจี้จะบ้าตายอยู่แล้วในพนมเปญเนี่ย!" จีจี้กระซิบเสียงเข้มลอดไรฟัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือไปด้วยความความร้อนรนและหงุดหงิดเต็มประดา "งานวันพรุ่งนี้มันสำคัญขนาดไหนคุณก็รู้ แล้วทำไมป่านนี้จีจี้ยังสืบหาพิกัดรถขนส่งไม่ได้เลย ทำบ้าอะไรอยู่กันแน่!"ในเวลาเดียวกัน ท่ามกลางบรรยากาศหรูหราของงานเลี้ยงกลางกร

งานเลี้ยง Sit-down Gala Dinner ดำเนินไปอย่างราบรื่นและหรูหราสมเกียรติ เสียงดนตรีออร์เคสตราคลอเบาๆ ผสานไปกับเสียงแก้วคริสตัลกระทบกัน ท่ามกลางบรรยากาศการเจรจาธุรกิจและการแนะนำตัวของเหล่าแขกเหรื่อระดับวีไอพีที่ผลัดเปลี่ยนกันเดินเข้ามาทักทายที่โต๊ะหลักในที่สุดจังหวะที่เซลีนรอคอยก็มาถึง เมื่อท่านนายพลขยับตัวและผายมือเพื่อแนะนำหญิงสาวข้างกายให้แก่คู่รักที่โดดเด่นที่สุดในงานได้รู้จักอย่างเป็นทางการ"คุณอคิน คุณเรมี่... นี่คุณเซลีน"ท่านนายพลเอ่ยด้วยรอยยิ้มวินาทีที่สายตาของเรมี่และเซลีนประสานกัน บรรยากาศรอบโต๊ะคล้ายจะหยุดชะงักไปเสี้ยววินาที ทว่าด้วยสัญชาตญาณและการผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ทั้งสองสาวต่างทำหน้าที่ของตนเองได้อย่างแนบเนียนอย่างไร้ที่ติ ไม่มีแววตาตื่นตระหนก ไม่มีอาการพิรุธใด ๆ ที่จะทำให้คนรอบข้างระแคะระคายเลยแม้แต่น้อยว่า... แท้จริงแล้วพวกเธอรู้จักกันดี และอยู่คนละขั้วอำนาจเซลีนเป็นฝ่ายขยับรอยยิ้มหวานหยดขึ้นก่อน เธอรีบหันไปประจบประแจงท่านนายพลด้วยการเกาะแขนอย่างออดอ้อน ก่อนจะเบนสายตามาทางอคินและเรมี่พร้อมกับเอ่ยเยินยอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมระคนเทิดทูน"ตายจริง... คุณเรมี่

“เอ้า..คุณบอกผมมากาแฟอยู่ที่ไหน ถว้ยกาแฟน้ำร้อน..ผมชงเอง”ฟ้ารุ่งส่งสายตาค้อนวงใหญ่ก่อนจะเดินไปหยิบจับสิ่งของส่งให้เขาและผละออกไปยืนกอดอกดูชายหนุ่มชงกาแฟอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นของกาแฟหอมกรุ่นทำให้ฟ้ารุ่งเองก็ชักอยากชิมเพราะมาเหนื่อย ๆ ถ้าอยู่ต่อกาแฟสักถ้วยคงดี และเหมือนท่านรองหนุ่มจะอ่านใจออกเขารีบยืนถ้วยกาแฟร้อน ๆ มาข้างหน้าของฟ้ารุ่ง“อันนี้ของคุณ...เดี๋ยวของผมชงใหม่”หญิงสาวรับกาแฟมางง ๆ แต่ยังดูการเคลื่อนไหวของเขาที่คล่องไปหมดยังกับครั้วนี้เป็นของบ้านตัวเอง ไม่นานเรืองรบก็ชงกาแฟเสร็จเขาหันมายกถ้วยกาแฟสูงตรงหน้าเธอ“ดื่มได้... ไม่ต้องถือไว้นาน หรือรอชนถ้วยกับผมก่อน”ฟ้ารุ่งมองถ้วยกาแฟในมือสลับกับใบหน้ายิ้มกวนของรองผู้กำกับหนุ่ม ก่อนจะยกขึ้นจิบเล็กน้อยแล้วเลิกคิ้วขึ้น“กาแฟรสชาติดีค่ะ... ดีจนน่าแปลกใจว่าท่านรองที่มีคดีเยอะจะมีเวลามาฝึกสกิลบาริสต้า ในครัวของบ้านคนอื่นแล้วคล่องปรื๋ฮขนาดนี้”เรืองรบหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาประคองถ้วยกาแฟของตัวเองพลางสาวเท้าเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างถือวิสาสะ ท่าทางผ่อนคลายราวกับอยู่สถานีตำรวจของตัวเอง“คนฉลาดเขาไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานเพื่อเรียนรู้เรื่องพื้นฐานห

หลังจากจัดการมื้อค่ำเรียบร้อย ฟ้ารุ่งก็ก้าวขึ้นมาบนห้องนอนเพื่อเตรียมตัวพักผ่อน ทว่ายังไม่ทันจะได้เอนกาย เสียงโทรศัพท์บ้านที่ชั้นล่างก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นมาเสียก่อน ไม่นานนัก ยัยลอยก็วิ่งหน้าตื่นขึ้นมาเคาะประตูห้องแล้วยื่นหูโทรศัพท์ไร้สายให้ด้วยท่าทางระริกระรี้"คนเมื่อเย็นค่ะพี่ฟ้า... โทรมาตรงเวลาเป๊ะ!"ฟ้ารุ่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามบังคับมือไม่ให้สั่นขณะรับหูโทรศัพท์มาแนบหู รอจนกระทั่งสาวใช้ตัวดีเดินเลี่ยงลงไปแล้ว เธอจึงเอ่ยกรอกสายลงไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้"สวัสดีค่ะ ฟ้ารุ่งพูดสายค่ะ""วันนี้ผมโทรเข้ามือถือคุณหลายสาย เห็นเด็กที่บ้านบอกลืมโทรศัพท์เอาไว้”“ใช่ค่ะ...”“คราวนี้เลยลองเสี่ยงโทรเข้าสายบ้านดู...”เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังตอบกลับมาทันควัน น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลทว่ามีกระแสยั่วล้ออยู่ที จนคนฟังถึงกับใจสั่นวูบวาบไปทั้งตัว... 'เรืองรบ' จริง ๆ ด้วย!"คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะคุณเรืองรบ ถึงได้โทรมาเวลานี้" หญิงสาวแสร้งทำเสียงแข็งกลบเกลื่อนความประหม่า"มีสิครับ... ธุระสำคัญมากด้วย ตอนนี้ผมจอดรถอยู่แถวหน้าปากซอยบ้านคุณ กำลังจะเข้าไปรับคุณออกไปทานข้าวมื้อค่ำด้วยกัน"

วันทั้งวันของฟ้ารุ่งเต็มไปด้วยความขุกขลักลุ่ม ๆ ดอนๆ เพราะเธอดันลืมโทรศัพท์มือถือทิ้งไว้ที่บ้าน แถมรถยนต์คู่ใจก็ยังมาเข้าอู่อีก การไม่มีเครื่องมือสื่อสารติดตัวทำให้เธอรู้สึกเหมือนคนขาดแขนขาดขา ติดต่อประสานงานอะไรก็ติดขัดไปหมด แถมยังต้องทนสมบุกสมบันกับการเดินทางตลอดทั้งวันกว่าหญิงสาวจะจัดการหอบข้าวของและเคลียร์งานออกจากบ้านลูกค้าได้ เวลาก็ล่วงเลยจนเกือบหนึ่งทุ่ม เธอตัดสินใจโบกเรียกแท็กซี่กลับบ้านทันที แม้ระยะทางจะไกลและค่าโดยสารจะสูงเอาการ แต่ในสภาพที่ร่างพังยับเยินแบบนี้ เธอก็ยอมจ่ายเพื่อซื้อเวลาฟ้ารุ่งไม่อยากไปนั่งแกร่วหมดพลังอยู่ตรงป้ายรถเมล์ หรือไปยืนโหนรถเบียดเสียดกับผู้คนในชั่วโมงเร่งด่วนอีกแล้ว หลังจากตรวจหน้างานเสร็จ เธอจึงมุ่งหน้าตรงดิ่งกลับบ้านทันที โดยไม่คิดจะแวะเข้าไปที่ออฟฟิศให้เหนื่อยซ้ำสอง"ลอย... มารับของหน่อยเร็ว"ฟ้ารุ่งส่งเสียงเรียกสาวใช้คนสนิททันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้าน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสนิทสนมและเอ็นดู เพราะสำหรับเธอแล้ว ลอยเป็นทั้งเพื่อนและพี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา มากกว่าจะเป็นแค่คนรับใช้ในบ้าน"พี่ฟ้า... มีคนโทรศัพท์มาหาที่บ้านค่ะ"ลอยเอ่ยบอกเสียง

ภายในห้องพักหรูที่เจี๊ยบเคยใฝ่ฝันอยากครอบครอง ซึ่งมันอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ วัชระยืนพิงกรอบหน้าต่าง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามา เจี๊ยบพยายามสูดหายใจเข้าลึก ซ่อนความตื่นตระหนกทุกอย่างไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย มือเรียวกำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว"เหยื่อติดเบ็ดแล้ว... ทำไมไม่มาทำงานที่ร้าน"วัชระเปิดฉากถาม เสียงทุ้มต่ำแกมประชดประชัน สายตาจับจ้องราวกับจะจับผิดเจี๊ยบแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาว ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน "ช่วงนี้เสี่ยระแวงค่ะ เมียเสี่ยเริ่มสงสัย เสี่ยกลัวเรื่องจะแตกเลยสั่งให้เจี๊ยบออกจากร้าน”“หลงขนาดนั้นเชียว...แล้วไงต่อ”“แล้วพาไปเช่าบ้านอยู่อีกที่หนึ่ง... เจี๊ยบเลยต้องตามใจ ไม่งั้นแผนเราจะพังเอาได้นะคะ"เธอเลือกที่จะโกหกคำโต ปิดบังความจริงเรื่องเงินก้อนโตและบ้านหรูที่เสี่ยเปย์ให้สิ้นเชิงวัชระนิ่งไปอึดใจ ก่อนที่แววตาดุดันจะเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงอย่างรวดเร็ว เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเจี๊ยบ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเธอเอาไว้ลูบไล้เบา ๆ พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมที่เคยใช้ได้ผลเสมอมา"พี่ก็ห่วงเราแทบแย่ นึกว่าไปกับเสี่ยแล้วจะลืมพี่ซะแล้ว"วัชระกร

ภายในบ้านหลังใหญ่ของแม่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดดึงเครียด รัตนา เดินทางมาปรึกษาเรื่องร้อนใจที่บ้านของแม่ โดยมี รุ่งรัตนา ผู้เป็นน้องสาว และ ฟ้ารุ่ง นั่งล้อมวงอยู่เคียงข้างคอยรับฟังและช่วยคิดหาทางออก"ฉันมั่นใจ! เงินในบัญชีร้านมันรั่วไหลไปเป็นแสนเป็นล้านก็เพราะอีเด็กที่ชื่อเจี๊ยบนั่นแหละ!"รัตนาระเบิดอารมณ์ออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลนองหน้า ทุบโต๊ะกระจกตรงหน้าจนถ้วยชาไหวระริก"เด็กร้านฝั่งตรงข้ามแท้ ๆ เพิ่งมาทำงานได้ไม่เท่าไหร่ เสี่ยก็หลงมันจนโงหัวไม่ขึ้น”“พี่รัตมั่นใจใช่ไหม?”รุ่งรัตนาถามย้ำ“มั่นใจสิ เพียงแต่ยังไม่มีหลักฐานคาตา “"ใจเย็นๆ ก่อนค่ะพี่รัตน์ รุ่งเข้าใจว่าพี่โกรธ แต่เราจะวู่วามเดินไปตบมันถึงร้านไม่ได้นะ หน้าตาทางสังคมและการบริหารร้านของเราจะเสียหายหมด"“เมื่อก่อนเสี่ยตือไม่เคยเป็นคนมือเติบขี้เปย์ขนาดนี้มาก่อนเลยนะรุ่ง มันต้องเอาเงินไปปรนเปรอมันแน่ ๆ!"รุ่งรัตนาขยับเข้าไปใกล้พี่สาวพลางลูบหลังปลอบใจ"จริงค่ะพี่รัตน์"ฟ้ารุ่งเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ท่าทีสุขุมนุมลึก"ฟ้าว่าตอนนี้เราต้องนิ่งไว้ก่อน อย่าเพิ่งกระโตกกระตากให้เสี่ยตือรู้ตัวเด็ดขาด ถ้ารู้ว่าถูกจับตาจับตาดูอยู่ แ

เสียงสูดปากครางกระเส่าของเสี่ยตือดังสะท้อนก้องทั่วห้องแกรนด์สวีทที่ไร้สิ่งรบกวน เจี๊ยบยังคงโชว์ลีลาเหนือชั้นด้วยการก้มหน้าเล้าโลมใช้เรียวลิ้นร้อนปัดป่าย สลับดูดกลืนความแข็งขึงที่ชุ่มฉ่ำของเสี่ยเฒ่าอย่างถึงพริกถึงขิง หล่อนรู้ดีว่านี่คือวินาทีทองที่เสือเฒ่ากำลังไร้สิ้นสติสัมปชัญญะ ในระหว่างที่ตวัดลิ้นรัวขยี้จนร่างหนาบิดส่ายสะบัดเพราะความเสียวซ่านพุ่งทะลุเพดาน เจี๊ยบก็จงใจผละริมฝีปากออกชั่วครู่ ช้อนสายตาฉ่ำปรือระคนเจ้าเล่ห์เงยหน้าขึ้นมาบอกสิ่งที่ต้องการทันที"เสี่ยขา... เจี๊ยบอยากได้รถบีเอ็มสปอร์ตตัวใหม่ล่าสุดค๊า... ... ราคาหกล้านแปดแสนเองเสี่ย โอนมัดจำค่าตัวรถให้เจี๊ยบตอนนี้เลยนะค๊า"เจี๊ยบเค้นเสียงออดอ้อนหวานหยด ก่อนจะก้มลงตวัดลิ้นขยี้จุดตายต่อทันที"อูยยย... หนูเจี๊ยบ... เก่งเหลือเกินอีหนู... ได้ ๆ เสี่ยกดให้เดี๋ยวนี้แหละ"เสี่ยตือครางเสียงสั่นระรัว ตัวสั่นสะท้าน มือหนาอันสั่นเทารีบกดรหัสผ่านและตัวเลขจำนวนเงินบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเสียงดัง ติ๊ก ๆ ๆ ๆ ตามคำสั่งของนางบำเรอสาวรุ่นลูกอย่างไม่คิดชีวิตทันทีที่เห็นเสี่ยเฒ่าบ้าคลั่งยอมกดโอนเงินสดก้อนโตเข้าบัญชีเจี๊ยบก็ระเบิดความรัญจวนตอบแทนใ

"พูดสิครับคนดี... บอกว่าคุณตกลง""ข้อต่อไปล่ะคะ..... บอกข้อต่อไป... มาสิคะ"พรีตีทครางประท้วงเสียงสั่นพร่า ร่างกายเพรียวบางบิดเร่าอยู่ใต้ร่างแกร่งของเขา ขาเนียนก่ายพาดเอวสอบหนาอย่างลืมตัว สมองแสนกลพยายามเหนี่ยวรั้งสติอันน้อยนิดเพื่อไล่บี้ตรรกะเหตุผลของเขาท่ามกลางกระแสคลื่นพิศวาสที่โหมกระหน่ำลึกล้ำขึ้นทุกนาทีท่านชายไม่ตอบคำถามในทันที แแต่เลือกที่จะกดสะโพกเบียดเน้นย้ำความแข็งแกร่งร้อนรุ่มเข้าใส่ใจกลางความชุ่มฉ่ำหวานล้ำอย่างเนิบนาบ ก่อนจะเริ่มขยับกายพลิกแพลงบทรักด้วยทักษะอันช่ำชอง เขาจงใจถอยรั้งตัวตนออกมาจนเกือบสุดทางจนเธอใจหาย แล้วจึงค่อย ๆ สอดลึกฝังแน่นเข้าไปใหม่เชื่องช้า ละเลียดชิมความคับแน่นมหัศจรรย์สลับกับการบดคลึงปลายนิ้วลงบนจุดอ่อนไหวสะกิดเน้นรัวถี่"..! ท่านชาย... คะ... คุณ..."หญิงสาวตาปรือฉ่ำ อ้าปากค้างชิดเรียวปากหนา สัมผัสพิสดารเล้าโลมลึกล้ำนั้นกำลังสูบฉีดความสยิวซ่านจนสมองเธอเพริดเตลิดเปิดเปิงแทบไร้สติ แต่เธอก็ยังดื้อรั้นกุมผมเขาแน่น"อย่า... อย่าเพิ่งแกล้งฉัน... พูดข้อต่อไป... ซะทีสิคะ""ข้อต่อไป.... ข้อต่อไปคือเรื่องของคุณสมบัติทางการเมืองและสังคมยังไงล่ะพรี"ท่านชายคำรา

"ผมไม่เคยรู้สึกดีและเปี่ยมสุขขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต... พรีที่รักของผม"ท่านชายพลิกตัวนอนหงาย หนุนหมอนรองศีรษะก่อนจะดึงร่างบอบบางของพรีตีทขึ้นมานอนทาบทับอยู่บนอกกว้างอย่างแสนรัก "ผมบอกคุณแล้วไงครับ... ว่าผมเปิดล็อกแม่กุญแจนี้ได้แน่นอน"เธอใบหน้าแดงซ่านด้วยความขัดเขิน"แล้วคุณก็ทำมันสำเร็จจริง ๆ ค่ะ"ชายหนุ่มจุดยิ้มละมุนพลางใช้นิ้วชี้แตะปลายจมูกรั้นของเธอเบา ๆ "และมันจะดียิ่งขึ้นกว่านี้เรื่อย ๆ ครับ... ถ้าเราได้หมั่นฝึกฝนกันบ่อย ๆ""เรายังต้องฝึกฝนกันอีกมากเลยเหรอคะท่านชาย?" เธอถามเสียงซื่อ"ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วสิครับคนดี"ฝ่ามือหนาแทรกซึมเข้าไปในกลุ่มผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ ดึงรั้งให้ใบหน้าเนียนเลื่อนลงมาสบตาในระยะประชิด เขาประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากบางอย่างรวดเร็วและหนักแน่น"ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วสิครับคนดี"ฝ่ามือหนาแทรกซึมเข้าไปในกลุ่มผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ ดึงรั้งให้ใบหน้าเนียนเลื่อนลงมาสบตาในระยะประชิด เขาประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากบางอย่างรวดเร็วและหนักแน่นแม้ว่าร่างกายของท่านชายจะผ่านพ้นความสุขสมจนแทบหมดเรี่ยวแรงไปรอบหนึ่งแล้ว แต่ความปรารถนาที่จะปรนเปรอแม่กุญแจแสนสวยชิ้นนี

ความรู้สึกอัดแน่นชวนอึดอัดขัดเขินในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอุ่นซ่านที่แผ่ขยายไปทั่วท่อนล่างของหญิงสาว พรีตีทผู้ไร้เดียงสาเพิ่งตระหนักรู้ในวินาทีนี้เองว่า กลไกตามธรรมชาติของร่างกายมนุษย์นั้นช่างมหัศจรรย์และน่าสะท้อนสะท้านเพียงใดยามที่เนื้อตัวอันแข็งแกร่งของเขาแทรกซึมลึกซึ้งเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในกายเธอ"ท่านชาย....มันแปลกมาก..”มันทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าตนคือนกตัวน้อยที่ถูกโอบอุ้มด้วยปีกอันกว้างใหญ่และอบอุ่น ถึงแม้ส่วนลึกจะยังคงรู้สึกแปลกใหม่จนใจสั่น ทว่าความเจ็บปวดกลับเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความหวิวไหวระทึกขวัญที่กวนตะกอนอารมณ์ให้เตลิดเปิดเปิง"ใจเย็น ๆ นะครับพรีคนดี... ผ่อนคลายนะ"ท่านชายกระซิบปลอบด้วยสุ้มเสียงทุ้มนุ่มละมุนละไมชิดผิวแก้มเนียนที่ขึ้นริ้วแดงปลั่งชายหนุ่มเจนโลกคอยกำกับจังหวะจะโคนอย่างเชื่องช้าที่สุดและนุ่มนวลที่สุด“มันแปลกค่ะ ไม่เจ็บแล้ว”“แล้วมันดีไหม? พรี.....”เขาจงใจแช่ค้างกายหนุ่มนิ่งสนิทอยู่อย่างนั้นเพื่อให้กายสาวอันคับแน่นได้มีเวลาปรับตัวและซึมซับไออุ่นของกันและกัน“อืมดี..ไม่เคยเจอแบบนี้ค่ะ ดีมากค่ะ”ฝ่ามือหนาอันชุ่มเหงื่อเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยซับ

"คุณชอบอย่างนี้ ใช่ไหม?" ท่านชายกระซิบถามเสียงพร่า แววตาคมปลาบจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย"คุณก็รู้... ว่าฉันชอบค่ะ" พรีตีทเอ่ยสารภาพเสียงแผ่ว สองมือเรียวเลื่อนขึ้นไปสอดประสานขยุ้มกลุ่มผมหนานุ่มของเขา ก่อนจะออกแรงกดศีรษะของชายหนุ่มลงมาเพื่อให้ริมฝีปากของทั้งสองได้บดจูบกันอีกครั้งหญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะระเบิด ตัวเธอราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในกงล้อแห่งความรักและมรสุมอารมณ์เสน่หาที่โหมกระหน่ำเข้ามาไม่หยุดหย่อนราวกับพายุในฤดูร้อน และเธอก็รับรู้ได้ชัดเจนว่าท่านชายเองก็ต้องการเธออย่างหนักหน่วงและรุนแรงไม่แพ้กัน“ฉันดูคุณไม่ผิดเลยค่ะ...ท่านชาย”“หมายความว่าไงพรี....”ความมั่นใจบ่งอย่างแล่นพล่านเข้ามาในอก... เขาต้องรักเธอมากพอ ๆ กับที่เธอรักเขาแน่ ๆ“คุณไม่ใช่คนชาเย็นอย่างที่คนอื่นๆพูดว่าคุณเป็นน้ำแข็ง”“ที่จริงผมเป็นน้ำแข็งหรือไฟ...”เธอเชื่อว่าเขาคงไม่สามารถมอบบทรักที่ลึกซึ้งและทะนุถนอมขนาดนี้ให้แก่เธอได้เลย หากความรู้สึกในใจของเขาไม่ได้ใกล้เคียงกับสิ่งที่เธอรู้สึกชายหนุ่มตอบรับคำเชื้อเชิญจากเรียวปากบางอย่างกระตือรือร้น เรียวลิ้นร้อนชื้นแทรกซึมผ่านริมฝีปากนุ่มเข้าไปกวาดชิมความหวา

"ท่านชาย... คุณจะทำอะไรคะ?""ทำไมคุณไม่ใช้สติปัญญาอันเฉียบแหลมตอบปัญหานั้นดูล่ะครับ มิสเมอรี่เวทเธอร์ ผมแน่ใจว่าคุณจะได้คำตอบอย่างรวดเร็วเชียวล่ะ"พูดไม่ทันขาดคำ ท่านชายก็รวบตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ก่อนที่หญิงสาวจะทันตั้งตัว”"ท่านชาย..."เขาเอนร่างโยนเธอลงบนผืนเตียงหนานุ่มอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะขยับตามขึ้นมาทาบทับกักขังเธอไว้ภายใต้เรือนร่างอันแข็งแกร่ง พรีตีทสูดลมหายใจเข้าลึก น้ำหนักตัวของเขาที่กดทับลงมาสร้างความตื่นเต้นรัญจวนใจจนยากจะบรรยาย และเธอยังรับรู้ได้ถึงไอร้อนผ่าวจากกายหนุ่มที่เฝ้าถวิลหาชายหนุ่มก้มลงมองสบตาเธอด้วยแววตาที่เป็นประกายวิบวับราวกับมีเปลวไฟเต้นระยับอยู่ภายใน"ตอนนี้ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ต่อให้พวกผีจากนรกพร้อมใจกันมาปรากฏตัวรอบเตียงหลังนี้ก็ตาม”ท่านชายผละกายออกห่างจากร่างของเธอเพียงเล็กน้อยเพื่อจัดการถอดเสื้อเชิ้ต กางเกง และรองเท้าบูทของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง ร่างกายของเขาก็เปลือยเปล่าไร้ซึ่งอาภรณ์ใด ๆ ปิดบัง พรีตีทจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกแปลกใหม่และอัศจรรย์ใจอย่างที่สุด ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยเห็นผู้ชายในสภาพนี้มาก่อ

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มหันมามองเธออย่างนึกสนุก"คุณยังไม่รู้หรอกว่าความหมายของคำว่าแย่จริง ๆ น่ะเป็นยังไง"พรีตีทหมดความอดทน "เหลวไหลสิ้นดี! คุณไม่คิดให้รอบคอบเลย อารมณ์หุนหันพลันแล่นแบบผู้ชายกำลังทำให้คุณไร้สติ!"”"งั้นเหรอ?" มือหนาของเขาจับลูกบิดประตูแน่น "แล้วในสถานการณ์แบบนี้ คุณจะให้ผมจัดการยังไงครับ มิสเวทเธอร์?""ทางออกที่ฉลาดที่สุดคือคุณต้องเข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้ค่ะ! แล้วปล่อยให้ฉันเป็นคนจัดการเอง"ท่านชายมองเธอด้วยสายตาเหลือเชื่อก่อนจะกระชากประตูเปิดออกทันที ความดื้อรั้นเอาแต่ใจของเขาทำเอาหญิงสาวหัวหมุนจนก้าวขาไม่ออก วินาทีแรกเธอไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าแขกยามวิกาลคือใคร แต่แล้วพรีตีทก็ต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นชัดเต็มสองตาเอ็ดเวิร์ด ลอร์ดอันเดอร์บริงค์ ยืนลอยหน้าอยู่หน้าประตู!เขาอยู่ในชุดเสื้อคลุมนอนสีน้ำเงินเข้มปักตราประจำตระกูลพร้อมรองเท้าสวมในบ้าน ชายหนุ่มมัวแต่หันรีหันขวางลนลานมองโถงทางเดินเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครผ่านมา จึงไม่ทันเห็นท่านชายที่ยืนทะมึนอยู่ด้านหลังประตูในทีแรก"สวัสดี อันเดอร์บริงค์"ท่านชายทักขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเ

หลังอาหารมื้อนั้น นวลปรางค์ได้ก้าวเข้าสู่ห้องรับรองแขกอันโอ่อ่าของคุ้มวิจิตร แสงไฟระยับจากโคมระย้าสาดกระทบกรอบรูปทองเหลืองใบใหญ่ที่แขวนเด่นอยู่บนผนังไม้สัก หล่อนสะดุดตากับภาพใบหน้าอ่อนใสของหญิงสาวคนหนึ่งในนั้นจนอดใจไม่ไหวที่จะเอ่ยปากถามคำตอบจากเจ้าของคุ้มผู้ทรงอำนาจทำให้นวลปรางค์รู้ว่า เธอคือ ‘การเวก’ ลูกสาวคนเดียวของตระกูลกุลวงศ์ หญิงสาวผู้เพียบพร้อมที่กำลังศึกษาอยู่ต่างประเทศ และกำลังจะเดินทางกลับมาในไม่ช้า... หลังจากที่ ‘ยิ่งใหญ่’ ผู้เป็นหลานชายเดินทางนำร่องกลับมาก่อนแล้วนวลปรางค์ปลีกตัวออกจากห้องรับรอง มุ่งหน้ากลับห้องพักตามระเบียงทางเดินที่เริ่มทอดเงาสลัว หล่อนเพิ่งแจ้งความประสงค์กับคนเก่าแก่ของคุ้มว่าต้องการคนนำทางสำหรับวันพรุ่งนี้ และได้รับคำมั่นเป็นมั่นเหมาะว่าจะจัดการให้เรียบร้อย"อุ๊ย! คุณพระช่วย!"นวลปรางค์สะดุ้งสุดตัวจนแผ่นหลังเกือบชนผนัง เมื่อร่างสูงใหญ่ของยิ่งใหญ่โผล่พรวดออกมาจากประตูห้องหนึ่งที่เปิดผางออกสู่ทางเดิน เขายังคงอยู่ในชุดเดิมกับเมื่อหัวค่ำ นัยน์ตาคู่นั้นวาวระยับในความมืดสลัว"คุณทำให้ฉันตกใจนะคะ" นวลปรางค์ยกมือทาบอก หัวใจยังเต้นรัวด้วยความตระหนก หล่อนตวัดสา

ในค่ำคืนเดียวกันนั้น... ห่างไกลออกไปจากผืนป่ารกชัฏอันหนาวเหน็บ ที่คุ้ม “การเวก” ณ พิกัดใจกลางงาสวรรค์ ผืนดินทำเลทองที่ใหญ่โตและร่มรื่นที่สุดในแถบนี้ เป็นที่รู้กันดีในหมู่ผู้ทรงอิทธิพลว่าที่แห่งนี้มีสิ่งใดที่ชวนให้เกรงขามและลึกลับเกินกว่าที่คนนอกจะกล้าย่างกรายเข้ามาหากแต่สำหรับ ‘นวลปรางค์’ แล้ว หญิงสาวกลับไม่เคยมีความรู้สึกยำเกรงหรือหวาดกลัวเลยสักนิด แม้ว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกในการมาเยือนคุ้มการเวกก็ตามทีทำไมจะต้องกลัว! เธอบอกกับตัวเองพลางยกมือขึ้นจัดแต่งปอยผมสลวย เมืองนอกเมืองนาก็ไปมามากจนเจนโลกแล้ว เรื่องตื่นเต้นแค่นี้ไม่เห็นจะต้องแคร์อะไร สำหรับเธอแล้ว ความกลัวเป็นเรื่องของคนอ่อนแอ แต่คนอย่างนวลปรางค์รู้ดีว่าความสิเน่หาและรูปโฉมต่างหากคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุด มารยาหญิงที่เปี่ยมเสน่ห์และสามารถเป็นที่สมใจของบุรุษผู้กุมอำนาจได้... นั่นแหละคือสิ่งที่ผู้หญิงหลายคนปรารถนาอยากจะเป็นอยากเป็นที่หนึ่งเพียงคนเดียวของเขาทั้งโลกด้วยซ้ำ!เธอก้าวเดินอย่างมาดมั่นไปตามระเบียงไม้สักทองหลังใหญ่ แสงไฟจากโคมระย้าดวงโตสะท้อนผิวเนียนละเอียดของเธอให้ดูผุดผ่องเหนือใครในค่ำคืนนี้ จนกระทั่งเสียงทุ้มพร่าขอ

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงยามดึก เปลวไฟจากกองไฟเริ่มมอดลงเหลือเพียงถ่านแดงๆ อากาศรอบกายพลันลดฮวบลงจนความหนาวเหน็บยะเยือกคืบคลานเข้ามา อริยะที่นั่งเฝ้ายามอยู่ขยับตัวลุกขึ้น ขยับไปที่ถุงนอนหนาซึ่งเขาเปิดอ้ารอไว้ ชายหนุ่มหันไปมองร่างบางที่นอนขดตัวสั่นงันงกอยู่บนผืนผ้าใบห่างออกไป"มานอนที่ถุงนอนนี่มา" อริยะเอ่ยปากเรียก เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแฝงความจริงจัง"ไม่! ฉันนอนตรงนี้ได้!"สะวันนาปฏิเสธทันควันโดยไม่ลืมตา เสียงใสสั่นสะท้านด้วยความหนาว แต่ความดื้อรั้นและทิฐิในใจทำให้เธอไม่อยากยอมก้มหัวให้คนที่เพิ่งแกล้งเธอไปเมื่อหัวค่ำ"อย่าอวดเก่งน่ะสะวันนา ยามดึกในป่านี้มันหนาวมาก หนาวจนเธอทนไม่ไหวหรอก"อริยะเตือนเสียงเข้ม สายตาคมกริบมองร่างที่พยายามขดจนตัวกลมเพื่อสร้างความอบอุ่นให้ตัวเอง "ถ้าเธอไม่ลุกมาดีๆ คราวนี้ฉันจะเดินไปอุ้ม... แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน"เขาลุกขึ้นทำให้สะวันนาเบิกตากว้างกลัวที่เขาพูดว่าจะอุ้ม แต่ชายหนุ่มเดินไปที่กองไฟสุมฟืนเข้าไว้อีกเพื่อไล่ความเหน็บหนาวและสัตว์ป้ายามค่ำคืน“ฉันไม่นอนในถุงนอนนั่นเด็ดขาด...”“แต่เธอจำเป็นต้องง้อมันนะคนสวย”อริยะลากเสียงทุ้มต่ำพลางทรุดตัวลงนั่งข้างถุง

ความมืดมิดโรยตัวเข้าปกคลุมผืนป่าอย่างรวดเร็วราวกับมีใครนำม่านดำผืนใหญ่มาสวมทับ เสียงแมลงกลางคืนเริ่มส่งเสียงระงมขับเน้นความวังเวงรอบค่ายพักแรมชั่วคราว มีเพียงแสงสีส้มจากกองไฟที่อริยะก่อขึ้นเท่านั้นที่ช่วยให้ความอบอุ่นและขับไล่ความมืดออกไปได้บ้าง ชายหนุ่มเดินกลับมานั่งลงฝั่งตรงข้ามของสะวันนา ขยับตัวหยิบห่อเสบียงแห้งที่หยิบติดมือมาจากค่ายของมัดลัมซีเปิดออก กลิ่นเค็มปร่าและกลิ่นอับของเนื้อตากแห้งลอยโชยออกมาทันที อริยะแบ่งเนื้อชิ้นหนึ่งยื่นให้หญิงสาวที่นอนหน้างออยู่บนผืนผ้า"เอ้า... กินซะ จะได้มีแรง"สะวันนายื่นมือมอมแมมไปรับมาอย่างเสียไม่ได้ แต่พอหยิบชิ้นเนื้อแห้งกรังขึ้นมาดูใกล้ ๆ ใบหน้าหวานก็เหยเกลงทันที เธอพลิกเนื้อก้อนแข็งพังพาบชิ้นนั้นไปมาด้วยสายตาสะอิดสะเอียน ความเหนียวและเนื้อสัมผัสที่ดูหยาบกระด้างจนแทบไม่เหมือนอาหาร ทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบกลืนน้ำลายไม่ลง"จะให้ฉันกินไอ้ก้อนแข็ง ๆ เหมือนเศษไม้กลิ่นเน่า นี่จริง ๆ เหรอ..." สะวันนาพึมพำ เสียงแผ่วลงด้วยความขยาดอริยะที่กำลังเคี้ยวเนื้อแห้งในปากอย่างหน้าตาเฉยเหลือบสายตาขึ้นมอง ดวงตาคมกริบเป็นประกายวิบวับพราวระยับเมื่อเห็นท่าทางของ

สายลมแรงปะทะใบหน้าจนเส้นผมกระจุยกระจาย ทว่าสิ่งเดียวที่สะวันนาโฟกัสได้ในตอนนี้คือแผ่นหลังกว้างของอริยะที่ควบม้าอยู่เบื้องหน้า มือทั้งสองข้างของเธอถูกพันธนาการด้วยเชือกดิบอย่างหนา ปลายเชือกผูกรั้งโยงติดกับอานม้าอย่างแน่นหนา ทำเอาเธอต้องคอยเกร็งตัวทรงตัวบนหลังม้าขยับตามแรงดึงรั้งจูงนำไปตามเส้นทางรกชัฏหลังจากควบม้าตะลุยฝ่าความวิบากมาครึ่งค่อนวัน อริยะเริ่มชะลอความเร็วของม้าลงเมื่อเข้าสู่ดงไม้ทึบ ชายหนุ่มเอี้ยวตัวกลับมามองร่างบางที่กระเทือนอยู่บนหลังม้าตามหลังเขามาติดๆ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อเพราะแดดเผาและหยาดเหงื่อ"เก่งนี่... ไม่บ่นสักคำ"อริยะเอ่ยชม เสียงทุ้มต่ำลากยาวเนือยๆ ทว่าแฝงความรู้สึกทึ่งในความอึดของหญิงสาวอย่างปิดไม่มิดสะวันนาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตากลมโตคู่สวยมองค้อนเขาเขม็ง เธอเม้มปากอิ่มตึงแน่นพยายามฝืนอาการเจ็บแปลบที่ข้อมือเนื่องจากถูกเชือกเสียดสี"บ่นไปแล้วนายจะยอมแก้เชือกมัดมือให้ฉันไหมล่ะ"หญิงสาวสวนกลับ เสียงใสยังติดแววประชดประชันและดื้อดึง "ก็รู้ว่าบ่นไปก็เหนื่อยเปล่า ฉันเก็บแรงไว้คอยทรงตัวไม่ให้ตกม้าคอหักตายกลางป่าดีกว่า"อริยะหัว

แสงแดดยามเช้า ส่องผ่านกิ่งไม้หนาทึบลงมาเป็นเส้นตรง ผืนป่าลึกเริ่มตื่นจากการหลับใหลด้วยเสียงนกกาที่พากันบินออกจากรัง พวกมันส่งเสียงร้องก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ผสมกับเสียงแมลงตัวเล็กตัวน้อยและเสียงจักจั่นที่กรีดร้องรับอรุณ ลมหมาวจางหายไปแล้ว เหลือเพียงความเย็นสบายและความชื้นของน้ำค้างที่เกาะอยู่บนใบบอนใหญ่อริยะ ตื่นขึ้นมาก่อนเป็นคนแรก เขาขยับกายลุกขึ้นอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวว่าจะทำคนข้างกายตื่น ชายหนุ่มเดินไปดับถ่านไฟที่ยังเหลือควันกรุ่น จากนั้นก็เริ่มลงมือเก็บข้าวของอย่างคล่องแคล่ว เขาม้วนผ้าห่มผืนหนา ดับกองไฟจนสนิท และนำกระเป๋าเสบียงทุกลูกไปมัดรัดเข้ากับอานม้าจนแน่นหนาชายหนุ่มเดินวุ่นทำโน่นทำนี่อยู่รอบ ๆ บริเวณพักแรมด้วยความเงียบเชียบที่สุดเพราะยังอยากให้สะวันนาได้นอนต่ออย่างเต็มตา หากแต่ทางด้านสะวันนานั้นเธอยังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้นดิน ไม่ขยับนอจากขยับเปลือกตาเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ร่างกายของเธอปวดเมื่อยและเหนื่อยล้ามากเพราะไม่ได้นอนหลับเต็มอิ่มมานานหลายวันตั้งแต่มัดพาหนีมา สะวันนากระพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่ความมึนงงออกจาหัว เมื่อสติเริ่มกลับมาครบถ้วน หญิงส