Novels by sunflower

@หลายวันผ่านไป"เอยยังไม่เลิกงานเลยนะคะ"เจ้าเอยเอ่ยถามพร้อมมุ่นคิ้วสงสัย เมื่อเห็นร่างสูงของทายาทอัครวรกุลมาเยี่ยมชาร์เตอร์ดีไซน์กรุ๊ปโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าทำให้ทุกคนแปลกใจเสียงอื้ออึงด้วยความอยากรู้อยากเห็นเมื่อเขาเดินเข้ามาหาผู้จัดการคนสวยเจ้าเอยยังคงทำงานกับบริษัทของชาร์ค เธอไม่ยอมลาออกจากงานทั้งที่สามีบอกว่าไม่ต้องทำงานให้เหนื่อย แต่เธออ้างเหตุผลว่า เธออยากให้คุณค่ากับตัวเองบ้าง อีกทั้งไม่อยากทิ้งเพื่อนร่วมงานไปตอนนี้ชาร์เตอร์ดีไซน์กรุ๊ปกำลังไปได้สวย"พอดีแวะมาคุยงานกับไอ้ชาร์ค ก็เลยมารับเอยเลยดีกว่า""อ๋อ เลยกะจะมาหลอกลวงลูกน้องเขาไปว่างั้น"เจ้าเอยเหล่ตามองเขาอย่างจับผิดลูกน้องของเธอเลี่ยงออกไปตั้งแต่ที่เมืองรามส่งสายตาดุเป็นคำสั่งทางสายตาว่าให้ออกไปแล้ว ท

"แหม่... แซวเล่นเฉยๆ มา ๆ รีบกิน คืนนี้เฮียไม่ต้องนอนนะครับ ผมเอาใจช่วย""มึงหรือกูที่จะไม่ได้นอน"เมืองรามเบรคน้องชายเพราะแอบรู้มาว่าเจ้าตัวแสบมาที่นี่อยู่บ่อยๆ คงมีอะไรดีที่นี่แน่ ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ขอเทียวไปกลับพัทยาเป็นว่าเล่น ตั้งแต่คืนนั้นที่จัดงานเลี้ยง เมืองเหนือก็ดูแปลกไปคนเป็นน้องนั่งลงตรงข้ามพี่ชายแล้วตักหอยนางรมสดตัวใหญ่ตักน้ำจิ้มราดแล้วเอาเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย บอกทุกคนรีบลงมือเพราะไม่อย่างนั้นเขาคงจัดเรียบ คืนนีมีศึกหนักรออยู่บนเตียงแล้ว... ช้าเดี๋ยวอดแดก...อาหารบนจานหรูที่ทยอยลงมาวางตรงหน้ามีแต่เมนูทำจากหอยนางรมทั้งหมด ทั้งหอยทอดผัดไทย หอยนางรมอบชีส และยำหอยนางรมจานโต พร้อมเครื่องเคียงที่เป็นกระเทียมอีกถ้วยใหญ่"ยังไงผมก็ไม่ทำให้คุณพ่อผิดหวังแน่นอนครับ"เมืองรามกระซิบเบาๆ ตาก็สบประสานกับเมียอย่างมีเลศนัย คนที่ยินดีพลีร่างและน้ำอสุจิทุกหยาดหยดเพื่อผลิตลูกชายรีบปากอย่างแข็งขัน พร้อมกับตักหอยตัวโตให้เมียกับตัวเอง ส่วนเจ้าสัวไม่ทานได้แต่มองลูกชายยิ้ม ๆ"เอยไม่ได้คุม อีกอย่างร่างกายก็แข็งแรงดีด้วย เพราะงั้น...อยู่ที่

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ร่างบางของเจ้าเอยที่ยังไร้เรี่ยวแรงเพราะถูกใช้งานอย่างหนักถูกสามีกักไว้ในอ้อมกอดอยู่บนเตียงนอนนุ่มไม่ยอมให้เธอลงมาพบผู้ใหญ่ด้านล่าง เขาแค่กอดเธอเอาไว้เฉย ๆ ไม่ได้ใช้งานเธออย่างหนักเหมือนคืนก่อน ๆ จนเธอผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของเขาส่วนสามีที่ใช้งานภรรยา รู้สึกว่าตัวเองทำถูกต้องแล้วที่อดกลั้นไม่ได้ปลดปล่อยความต้องการออกมาทั้งหมด เพราะเมียตัวเล็กผอมบางเช่นนี้เธอคงไม่มีทางรับเขาไหว แม้จะระมัดระวังแต่ร่างกายภรรยาก็ยังอ่อนล้าอยู่ดี เมื่อตื่นขึ้นมาเธอเห็นสายตาสามีที่จับจ้องอยู่ไม่รู้เขามองเธอมานานแค่ไหน หญิงสาวส่งยิ้มอ่อนหวาน ลูบไล้แผงอกกำยำแสดงความรักผ่านสัมผัส แต่เธอไม่รู้เลยว่ากลับกระตุ้นความต้องการของเขาราวกับเชื้อไฟพิศวาสเชื้อดี นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มข้นรุนแรงขึ้นมาอย่างยากที่จะหักห้ามใจไหวเมื่ออยู่ใกล้คนตัวนุ่มนิ่ม"ตื่นแล้วก็อาบน้ำกันเถอะ"น้ำเสียงเขาแหบพร่าลุกไปเตรียมน้ำอุ่นให้ภรรยา...เต็มใจปรนนิบัติเธออย่างไม่มีอิดออดอาบน้ำกันเถอะ? เมืองรามคงไม่ได้หมายถึงอาบน้ำด้วยกันจริง ๆ ใช่ไหมอยู่ด้วยกันมาสามวันสามคืน ร่างเปลือยทั้งสองอิงแอบแ

คำพูดน่าอายหลุดออกมาอีกรอบ เมืองรามโคตรชอบเวลาผัวเมียอยู่บนเตียงไม่จำเป็นต้องฟอร์มจัดในเรื่องอย่างว่า คำพูดหยาบโลนสิบแปดบวก ผัวเมียควรยกขึ้นมาพูดคุยเพื่อกระตุ้นสร้างความสัมพันธ์บ้างก็ไม่ผิดอะไร..."จะกินทั้งตัวเลยครับทูนหัว ผัวคนนี้จะเอาทั้งวันทั้งคืนให้มีเจ้าตัวน้อย ๆ ไปให้ปู่ครามได้อุ้มหลานสมใจ"เพียงแค่เสียงเขากระเส่ายังทำน้องสาวเธอเปียกแฉะมากขนาดนี้ มันปวดหนึบเต้นตุบ ๆ อย่างน่าอาย ยิ่งยามซุกไช้ซอกคอเธออย่างหิวกระหายเธอก็ยิ่งร้อนรุ่มไปหมดทั้งตัว"พี่รามขี้เอา อย่าหื่นมากได้ไหม"“หรือเอยไม่ชอบ""เอยจะเดินไม่ได้แล้วนะคะ โดนพี่รามจัดหนักทั้งวันทั้งคืน" ไม่รู้ว่าจะมีแรงเดินไหมเพราะเมื่อคืนเขาก็กินเธอไม่พักลากยาวจนสลบไสลกันไปเลยทีเดียว"เดี๋ยวหมอตรวจให้ไหม ว่าจะเดินไหวหรือเปล่า" เมืองรามทำหน้าตากรุ้มกริ่ม"จะตรวจขาเอย" ใบหน้าสวยเลิกคิ้วถาม แต่เมืองรามกับกัดกรามแน่นมองเมียแทบจะกลืนกินทั้งตัว ส่วนนั้นของเขาแข็งขืนอย่างเต็มสูบ"ขาหมอคงไม่ตรวจ แต่ตรงกลางหว่างขาหมออาจจะต้องตรวจอย่างละเอียดถี่ถ้วนว่ามันได้รับความเสียหายบุบส

แสงแรกแห่งวันได้สาดส่องมายังคู่รักที่นอนก่ายกอดกันตั้งแต่เมื่อคืนยันรุ่งเช้า ทั้งสองหลับไหลด้วยบทรักที่ร้อนแรงทั้งคืนสมกับความโหยหาที่คิดถึงกันและกัน เจ้าเอยตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายร้าวระบม เธอยังจำความรู้สึกครั้งแรกระหว่างเธอกับเขาเมืองรามได้ดี เขารังเกียจไม่อยากแตะต้องเธอด้วยซ้ำแต่..เมื่อเขาได้ล่วงล้ำเข้ามาแล้ว เขาก็เข้ามาไม่ยอมหยุดเลยและครั้งนี้เธอคงไม่ได้ออกจากห้องตลอดสามวันสามคืนอย่างแน่นอน เธอเงยมองคนที่นอนก่ายกอดเธอทั้งคืนเหมือนกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีก"ตื่นนานแล้วเหรอ หือ"เมืองรามงัวเงียตื่นเพราะรู้สึกว่ามีสายตาของใครบางคนจับจ้องอยู่ เจ้าเอยไม่กล้าขยับตัวกลัวว่าทำให้คนตัวโตตื่น เธอรู้ว่าเมื่อคืนเมืองรามกินเธอจนหมดเรี่ยวแรงกันเลยทีเดียว จึงได้แต่เงยมองเสี้ยวหน้าคมและเผลอลูบไล้สันกรามเล่นไปพลาง ๆ ระหว่างรอเขาตื่น"อืม...""ทำไมไม่ปลุกพี่ละคะ แบบนี้พี่เสียเปรียบเอยแย่เลย ระวังคิดค่ามองนะ""ขี้งก"หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปกัดคางอีกฝ่ายเบา ๆ เมืองรามจึงโน้มริมฝีปากกดจูบปากเล็กไว้ สายตาคู่สวยเริ่มมีเวลาสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง แล้วก็ไปสะดุด

เมืองรามรีบประกบปาก ดูดกลืนหยอกล้อกับลิ้นเล็กของเธอ ลิ้นทั้งสองกอดเกี่ยวปัดป่ายกันไปมาไม่ต่างจากร่างกายที่ทั้งสองกำลังโอบกอดรัดรึงกันและกันอย่างแนบแน่น นิ้วมือของเขายังเข้า ๆ ออก ๆ ไม่หยุด เธอเองก็ยกสะโพกรับทุกสัมผัสจากเขาอย่างเต็มใจ"อ่าา..." เจ้าเอยสูดอากาศเข้าปอด เมื่อเขาปล่อยปากเธอเป็นอิสระเมืองรามรู้ทุกตำแหน่งบนร่างเมียสาวว่าตรงไหนที่เธอชอบให้เขาใช้ลิ้นสัมผัส ลิ้นสากไล้เลียจากลำคอขาว สาบานได้ว่าวันนี้เธอจะเปียกชื้นไปด้วยน้ำลายของเขาไปทั้งตัว...เมืองรามแวะดูดดึงหยอกล้อกับสองเต้างามขบเม้มปลายถันสีแดงช้ำทั้งสองอย่างเมามัน ปลายยอดแข็งเป็นไตบ่งบอกว่าความต้องการของเธอที่มีมากแค่ไหน ผิวกายขาวผ่องสะท้อนแสงจันทร์ยิ่งทำให้เขาอยากกลืนกินเธอไปทั้งตัว“อ่า...พี่ราม.."เสียงครางเรียกชื่อเขาตลอดเวลาของเธอทำให้เขาแทบบ้า ริมฝีปากหนาลากไล้จากปลายยอดถันสู่หน้าท้องแบนราบของเธอ แอ่งสะดือที่เขาหลงใหลเรียวลิ้นวิ่งวนอยู่ในนั้นยิ่งสร้างความเลียวซ่านให้เจ้าเอยหนักกว่าเดิม เสียงร้องครางของเจ้าเอยดังขึ้นกว่าเดิมเธอหายใจหอบเหนื่อยด้วยความตื่นเต้นและความสุขที่เขามอ

จนมีเด็กผู้หญิงย้ายมาชื่อผักหวาน เป็นเด็กหน้าตาดีเรียนเก่ง ฮอทในหมู่ผู้ชายเช่นกัน ผมก็เลยปล่อยผ่านไปไม่ได้ต้องเข้าไปขายขนมจีบ ไม่นานผมก็จีบเจ้าหล่อนติด มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งผู้หญิงทุกคนก็ต้องเลือกผมอยู่แล้ว แต่ผมสังเกตเห็นบ่อยครั้งที่ผักหวานเองก็ชอบชำเลืองไปทางพีทบ่อยๆ ทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยชอบใจ ที่ไ

ไม่เอาผมกลัว" พีทกลัวน้ำ หลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิตชายหนุ่มก็ไม่กล้าลงน้ำอีกเลย"ฉันไม่ได้ให้นายลงไปซะหน่อย ฉันจะเอาลูกบอลแต่มันไม่ถึง นายช่วยดึงฉันไว้ด้วยนะ" ผมเห็นมองหน้ามัน พีทคงคิดว่าผมจะให้มันลงน้ำไปเก็บลูกฟุตบอลให้ ผมเห็นว่าทำท่าโล่งใจถอนหายใจเสียงดังทีเดียว พอพูดเสร็จผมก็เดินหาไม้ยาวๆที่อยู่

@Akin ความจริงที่ไม่มีใครรู้ แม้กระทั่งตัวของผมเอง จนมาวันที่ผมเกือบจะทำให้คนๆหนึ่งเกือบจมน้ำตายเพราะความเป็นเด็กเอาแต่ใจของผมเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ผมเด็กชายอคิณ วนารมย์ อายุ 9 ขวบ ผมเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลวนารมย์อยู่กับบิดาเพราะมารดาเสียชีวิตตั้งแต่ผมยังเล็ก มีเพียงป้านิ่มแม่บ้านผู้ใจดีที่

ระหว่างวันพีทแทบไม่มีสมาธิ เขาพยายามโฟกัสให้ความสนใจไปที่ลูกและงานเท่านั้น แต่สุดท้ายไม่วายคิดถึงข่าวที่เกิดขึ้น ข้อความจากผักหวานส่งเข้ามาหาเขารัวๆ ทั้งขอร้อง และให้เขาช่วยพูดกับอคิณให้มารับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะหญิงสาวเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปเหมือนกัน ถึงแม้ว่าจะห่างกันไปนานถึงสามปีแต่เพ

"ไอ้สัสกายเอาให้ชัด ก่อนที่มึงจะซวยไม่ใช่กู"ผมกรอกเสียงดุลงไป มันพูดอะไรไม่รู้เรื่อง ใครจะซวยถ้าไม่ใช่มัน ผมเพิ่งจะได้รับข่าวดี แถมอารมณ์ดีทั้งวัน แต่จะหงุดหงิดก็เพราะมันพูดจาไม่เข้าหูนี่แหละ.."งั้นมึงแหกตาดูข่าวที่กูส่งให้ แล้วจะรู้ว่ามึงหรือกูกันแน่ที่ซวย"“ไอ้เชี้ยคิณ มึงไม่ได้ทำจริงๆใช่ไหม”เส

@Akinห้องประชุมวันนี้ผมเข้าบริษัทตั้งแต่เช้าเพราะมีประชุมผู้ถือหุ้นและกรรมการผู้บริหาร ระหว่างที่นั่งรอให้ครบองค์ประชุมเสียงข้อความก็ดังเข้ามา ผมรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพราะว่าวันนี้จะมีการอัลตราซาวด์ดูพัฒนาการของลูก เมื่อคืนนอนไม่หลับจนต้องโทรบอกอาหมอให้บินไปภูเก็ตไฟท์แรก ผมคิดถึงมันกับลูกมากอัน