Novel-novel oleh บ.ก.ปลาทู

“อืม... สวย” สิบทิศตอบรับ แต่สายตาของเขากลับไม่ได้มองวิวนอกระเบียงเลย นัยน์ตาสีนิลจดจ้องอยู่เพียงแค่เสี้ยวหน้าของหญิงสาวในอ้อมกอด “แต่ก่อน... เวลาที่ผมออกมายืนตรงนี้ ผมมักจะรู้สึกเกลียดแสงไฟพวกนั้นเสมอเลยนะ”มัทนาชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอียงหน้าไปมองเขา “ทำไมล่ะ”สิบทิศถอนหายใจยาว แววตาของเขาหม่นแสงลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงอดีตที่ฝังใจ “ตอนที่ผมตัดสินใจสละสิทธิ์โควต้านักบิน แล้วย้ายมาเรียนสาย ATC ใหม่ๆ ... มัดรู้ไหมว่าผมโคตรเคว้งคว้าง โคตรโดดเดี่ยวเลย”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจเวลาสั่งการนักบิน บัดนี้เต็มไปด้วยความเปราะบางอย่างที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น “ผมต้องนั่งอยู่ในห้องมืดๆ มองดูจุดสีเขียวเล็กๆ ขยับไปมาบนหน้าจอเรดาร์ ฟังเสียงเครื่องบินทะยานขึ้นฟ้า... ในขณะที่เพื่อนรุ่นเดียวกัน รวมถึงคุณ กำลังได้ติดปีกและโบยบินไปในที่ที่อยากไป... บางคืนผมออกมายืนตรงนี้ มองไปที่รันเวย์ แล้วก็ถามตัวเองว่า... ผมทิ้งความฝันของตัวเองมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้วะ”คำสารภาพที่ซื่อตรงและเต็มไปด้วยบาดแผล ทำเอาหัวใจของมัทนากระตุกวูบ ความรู้สึกผิดที่เคยด่าทอเขาว่า 'ไอ้ขี้แพ้' ในอดีตตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ค

สิบทิศไม่สนใจจอทีวีอีกต่อไป ชายหนุ่มเอื้อมมือไปดึงแก้วไวน์ออกจากมือเล็ก วางมันทิ้งไว้บนโต๊ะกระจกอย่างไม่ไยดี ก่อนจะจัดการรวบร่างบางให้พลิกกลับมานั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งของเขาอย่างรวดเร็ว!“เท็น! ทำอะไรเนี่ย เดี๋ยวก็ตกโซฟาหรอก!” มัทนาร้องเสียงหลง รีบตวัดแขนคล้องรอบลำคอหนาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว สะโพกมนบดเบียดทับลงบนหน้าขาแกร่งอย่างไม่ได้ตั้งใจ ปลุกเร้าความแข็งขืนที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงผ้าซาตินของเขาให้ตื่นตัวขึ้นมาทักทายอย่างรวดเร็ว“ก็จ้องแต่ทีวี... ทั้งที่ ‘พระเอก’ ในชีวิตจริงของคุณนั่งกอดคุณอยู่ตรงนี้แท้ๆ”สิ้นคำหยอกเย้าที่โคตรจะเอาแต่ใจ ริมฝีปากร้อนระอุก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกคำพูดของกัปตันสาวทันที! จูบของสิบทิศในค่ำคืนนี้ไม่ได้ดุดันดิบเถื่อนเหมือนอารมณ์โหยหาครั้งแรก แต่มันเต็มไปด้วยความลุ่มหลง เรียกร้อง และตะกรุมตะกราม เขาละเลียดชิมความหวานจากริมฝีปากนุ่มราวกับกำลังลิ้มรสขนมหวานชั้นเลิศ เรียวลิ้นตวัดเกี่ยวพันกันจนเกิดเสียงเปียกชื้นดังก้องแข่งกับเสียงไดอะล็อกของตัวละครในทีวี“อื้อ...” มัทนาครางประท้วงในลำคอเมื่อเริ่มขาดอากาศหายใจ แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการแอ่นอกเบียดเข้าหาแผงอกกว้างอย่างล

[Mattana_Capt] : เวลาเราทำงานด้วยกัน… เหมือนเราหายใจจังหวะเดียวกันเลยนะ พี่เท็นข้อความในแอปพลิเคชันสีเขียวที่ถูกส่งไปเมื่อช่วงบ่ายหลังจากการลงจอดอันสมบูรณ์แบบ ยังคงทำปฏิกิริยากับก้อนเนื้อในอกซ้ายของกัปตันสาว (ป้ายแดง) ให้เต้นผิดจังหวะอยู่จนถึงวินาทีนี้มัทนาละสายตาจากหน้าจอสมาร์ตโฟนที่ตัวเองเพิ่งจะกดรีรันอ่านแชท (ที่เต็มไปด้วยความคลั่งรัก) เป็นรอบที่ร้อย หญิงสาวสะบัดหัวไล่ความร้อนฉ่าที่เห่อลามขึ้นมาบนพวงแก้ม ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวกว้างกลางเพนต์เฮาส์สุดหรูของซุปเปอร์ไวเซอร์หนุ่มค่ำคืนนี้คือการ ‘ฉลองสอบผ่านกัปตัน’ แบบไพรเวตสุดๆ ที่สิบทิศรวบรัดจัดแจงให้เสร็จสรรพ ไม่มีดินเนอร์หรูหราบนรูฟท็อปตึกระฟ้า ไม่มีชุดเดรสรัดรูปอึดอัด มีเพียงแสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์ หนังโรแมนติกคอมเมดี้ที่เปิดทิ้งไว้บนสมาร์ตทีวีจอยักษ์ ไวน์แดงชั้นดีหนึ่งขวด... และชุดนอนผ้าซาตินลื่นปรื๊ดสีเนวีบลู ‘แบบคู่กัน’ ที่หมาป่าจอมเผด็จการบังคับให้เธอใส่!“ใครใช้ให้ซื้อชุดนอนคู่สีนี้มาฮะ! นึกว่าใส่ยูนิฟอร์มมาเดินอยู่บ้าน” มัทนาบ่นอุบอิบ ก้มลงมองเสื้อเชิ้ตผ้าซาตินแขนยาวที่เนื้อผ้าบางเบาจนแทบจะแนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้า

น้ำเสียงของเขาในครั้งนี้อ่อนโยนลงเล็กน้อย แฝงไปด้วยความโล่งใจที่ส่งผ่านคลื่นวิทยุมาถึงขั้วหัวใจของหญิงสาว“Cleared to land, ThaiSky 714.” (รับทราบ อนุญาตให้ลงจอด ไทยสกาย 714)ล้อของโบอิ้ง 777 แตะพื้นรันเวย์อย่างนุ่มนวล (Kiss Landing) เครื่องบินลดความเร็วและแท็กซี่เข้าสู่หลุมจอดได้อย่างสมบูรณ์แบบ ลบปมเครื่องตกกระแทกในใจของเธอได้อย่างหมดจด!มัทนาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ปล่อยมือจากแผงควบคุม หันไปมองกัปตันอัคคีที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนบางอย่างลงในไอแพดประเมินผล ครูฝึกจอมโหดเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ ก่อนจะยื่นไอแพดให้ดูพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง“การตัดสินใจเฉียบขาด กู้สถานการณ์ความกดดันได้ดีมาก... และการประสานงานกับ ATC ของคุณ... ยอดเยี่ยมมากมัทนา เป็นทีมเวิร์กที่หาตัวจับยากจริงๆ” กัปตันอัคคีพยักหน้ายอมรับอย่างหมดข้อกังขา “ยินดีด้วย... คุณผ่านการประเมินไฟลต์นี้ฉลุย เตรียมตัวติดบั้งสี่ขีดได้เลย ‘กัปตันมัทนา’ ”“ขอบคุณมากค่ะกัปตัน!” มัทนายิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ ความกดดันตลอดหลายเดือนที่ผ่านมามลายหายไปจนสิ้นหญิงสาวเดินลากกระเป๋าไฟลต์ลงจากเครื่องด้วยหัวใจที่พองโต ความรู้สึกของเธอในตอนน

“เขาเป็นระดับ Supervisor น่ะค่ะกัปตัน ประสบการณ์สูง” มัทนาตอบเสียงเรียบ แต่ในใจฟูฟ่องไปด้วยความภาคภูมิใจในตัว ‘แฟนหนุ่ม’ ของเธออย่างที่สุดทุกอย่างดูเหมือนจะผ่านไปได้ด้วยดี เครื่องบินทะลุเมฆฝนออกมาได้และกำลังตั้งลำเข้าสู่รันเวย์ ทัศนวิสัยด้านนอกมืดมัว ฝนตกกระหน่ำใส่กระจกหน้าต่างอย่างบ้าคลั่ง มัทนาจับโยกแน่น สายตาจดจ้องอยู่ที่รันเวย์ที่เปิดไฟนำร่องสว่างไสว เธอกำลังจะทำลายปมในใจเรื่องการลงจอดกระแทกพื้นได้สำเร็จ!ทว่าในระยะความสูงเพียง 500 ฟุตก่อนแตะพื้น... สัญญาณเตือนภัยขั้นวิกฤตก็แผดเสียงลั่นห้องนักบิน!“WINDSHEAR! WINDSHEAR! WINDSHEAR!” (คำเตือนลมกระโชกแรงเปลี่ยนทิศทาง!)ลมมหาโหด (Microburst) กระแทกเข้าที่ปีกเครื่องบินอย่างจังจนเครื่องเอียงวูบ! ระดับความสูงร่วงหล่นอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย กัปตันอัคคีผวาเฮือก เตรียมจะเอื้อมมือมาแย่งการควบคุมเพราะสถานการณ์อันตรายเกินกว่าจะลงจอดได้ ภาพการกระแทกรันเวย์ในซิมูเลเตอร์แวบเข้ามาในหัวของมัทนาจนเธอชะงักไปเสี้ยววินาที!แต่ก่อนที่ความกลัวจะเข้าครอบงำ เสียงของสิบทิศก็ดังก้องผ่านหูฟัง มันไม่ใช่เสียงสั่นรวนของคนที่กำลังตื่นตระหนก แต่มันคือน้ำเสียงที่หน

เพียงแค่ได้ยินเสียงของ ‘Supervisor สิบทิศ’ ในโหมดทำงานแบบเต็มสตรีม ร่างกายของมัทนาก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติ! ขนอ่อนบริเวณต้นคอลุกซู่ อาการ Voice Kink (ความรู้สึกวาบหวามจากน้ำเสียง) ทำงานอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำบนเตียงคิงไซส์เมื่อคืน ตอนที่เขาใช้น้ำเสียงแบบเดียวกันนี้กระซิบสั่งให้เธอ ‘ปรับระดับความสูงขึ้นมาหาผมหน่อยครับกัปตัน’ แฟลชแบ็กกลับมาชนโครมเข้ากลางสมอง!มัทนากัดริมฝีปากล่างแน่นจนห้อเลือด สองมือที่จับโยก (Yoke) บังคับเครื่องบินเกร็งสั่นเล็กน้อย ต้นขาเรียวภายใต้กางเกงสแล็กสีเข้มเผลอหนีบเข้าหากันด้วยความรู้สึกวูบวาบที่ช่องท้องน้อย หญิงสาวต้องใช้พลังใจอย่างมหาศาลในการกดข่มความปรารถนาที่ถูกปลุกปั่นเพียงแค่ได้ยินเสียงของเขา“Cleared for takeoff runway 21 Right, ThaiSky 714.” (รับทราบ อนุญาตให้นำเครื่องขึ้นรันเวย์ 21 ขวา ไทยสกาย 714)มัทนากดไมค์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่น ก่อนจะดันคันเร่ง (Throttle) จนสุด เครื่องยนต์คำรามลั่น โบอิ้ง 777 ทะยานทะลุเมฆขึ้นสู่น่านฟ้าอย่างงดงามและนุ่มนวลจนกัปตันอัคคีต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจกับความนิ่งของเธอ...การเดินทางดำเน

กรุ๊งกริ๊ง...ทันทีที่ผลักประตูกระจกบานใสเข้ามาในร้าน SAY I DO และพบว่าภายในร้านว่างเปล่าไร้เงาลูกค้า (แถมพุดตานก็น่าจะหลบไปกินข้าวหลังร้านพอดี) ความอดทนที่ตึงเปรี๊ยะของเวดดิ้งแพลนเนอร์สาวก็ขาดผึงลงทันที!"ไอ้พี่ไทม์! ไอ้คนหน้าด้าน!"ป๊าบ! ป๊าบ! ป๊าบ!ฝ่ามือเล็กระดมฟาดลงบนลาดไหล่และแผงอกกว้างของคุณเชฟจอมขิงแบบไม่ยั้งมือ เสียงตีเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นร้านตามแรงอารมณ์ของคนที่อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี!"โอ๊ยๆๆ ปลาทู พี่เจ็บนะครับ!"วันนับร้อยร้องโอดโอย (ที่ฟังดูปลอมสุดๆ) ชายหนุ่มไม่ได้ปัดป้องหรือถอยหนี แถมยังยืนหัวเราะร่วนรับฝ่ามือพิฆาตของภรรยาอย่างอารมณ์ดี"ไม่ต้องมาร้องเลยนะ! เจ็บสิดี จะได้จำ! ใครใช้ให้พี่ไปสั่งซื้อ... ซื้อไอ้กล่องพวกนั้น! แถมยังไปป่าวประกาศเรื่อง... เรื่องเมื่อคืนต่อหน้าหมอแทนแบบนั้นฮะ! ปลาทูอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้วเนี่ย!"มนต์วธูแหวใส่ หน้าแดงแปร๊ดไปถึงใบหู หญิงสาวเงื้อฝ่ามือฟาดลงไปที่ต้นแขนเขาอีกป๊าบใหญ่จนเหนื่อยหอบไปเอง"อายทำไมล่ะครับ พี่พูดความจริงทั้งนั้น..."วันนับร้อยรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะใช้ท่อนแขนแกร่งอีกข้างรั้งเอวบางที่สวมเ

หลังจากจ่ายเงินค่าก๋วยเตี๋ยวและทิ้งบอมบ์ลูกใหญ่ให้วงพนันเจ้โยแตกกระเจิง วันนับร้อยก็ประคองเอวภรรยาป้ายแดงเดินออกมาทว่า... แทนที่ชายหนุ่มจะพาเธอเดินกลับเข้าร้าน TIME TO BAKE เขากลับดันแผ่นหลังบางให้ก้าวข้ามถนน พุ่งตรงไปยัง ‘ร้านขายยา’ ที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามแทน!"อ๊ะ! พี่ไทม์ ข้ามมาทำไมคะ ปลาทูไม่ได้เป็น..."มนต์วธูร้องถามเสียงหลง แต่พอเงยหน้าขึ้นไปเห็นว่าเภสัชกรที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์กระจกใสคือ ‘หมอแทน’ หญิงสาวก็แทบอยากจะม้วนตัวมุดดินหนี!หมอแทนที่กำลังยืนจัดเรียงยาอยู่ ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นลูกค้าทั้งสองคนผลักประตูร้านเข้ามา รอยยิ้มสุภาพถูกจุดขึ้นบนใบหน้า แม้แววตาของเขาจะวูบไหวเมื่อเห็นท่อนแขนแกร่งของวันนับร้อยที่โอบเอวมนต์วธูเอาไว้แน่นหนา"อ้าว คุณปลาทู คุณเชฟ... สวัสดีครับ วันนี้มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ" หมอแทนทักทายเสียงนุ่ม พยายามรักษามาดเภสัชกรผู้แสนดีเอาไว้มนต์วธูอ้าปากเตรียมจะปฏิเสธและลากสามีจอมขิงออกจากร้าน แต่ทว่าหมาป่าหน้านิ่งกลับชิงก้าวเข้าไปประชิดเคาน์เตอร์เสียก่อน"พอดีผมมาซื้อของใช้ ‘จำเป็น’ นิดหน่อยครับหมอ"วันนับร้อยเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาสีนิลสบประสานกับดวงตาของเภสัช

"ก็ปลาทูเขาน่ารักนี่ครับ... ผมก็เลยหยุดไม่ได้" เขากระตุกยิ้ม ตอบหน้าตายแต่ดาเมจทำลายล้างสูงมาก"เชี่ยยยย! ไอ้ไทม์แม่ง! โคตรขิง! โคตรอวดเมีย!" คีย์ที่ยืนอยู่หลังบาร์ถึงกับกระทืบเท้าด้วยความหมั่นไส้"พอเลย! เลิกแซวได้แล้ว!"มนต์วธูทุบแผงอกคนขิงเก่งไปหนึ่งทีแรงๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่พุ่งทะลุปรอท "พี่ไทม์พาปลาทูไปกินข้าวเลย หิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย! อยากกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำแห้งเจ้โย!""ครับๆ ไปกินข้าวกันนะ..." ไทม์หัวเราะร่วน ชายหนุ่มประคองเอวภรรยาป้ายแดงที่สวมเสื้อเชิ้ตของเขา พาเดินออกจากร้านอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้แก๊งเพื่อนสาวและลูกน้องยืนกรี๊ดกร๊าดกับวีรกรรม 'สิบชิ้น' อยู่เบื้องหลัง...หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้โยสถานการณ์วันนี้คึกคักเป็นพิเศษ เจ้โยยืนเท้าเอว มองสมุดจดเล่มเหลืองในมือสลับกับมองถนนหน้าซอยอย่างใช้ความคิด"มาแล้วๆ! เป้าหมายเคลื่อนไหวแล้วจ้า!"พนักงานบริษัทแถวนั้นที่แอบลงมารวมวงพนันตะโกนบอกหน้าตื่น เจ้โยรีบตวัดสายตามองตามทันทีร่างของวันนับร้อยในชุดเชิ้ตขาวสะอาดตา ที่กำลังเดินโอบเอวมนต์วธูข้ามถนนมาด้วยจังหวะเนิบนาบ (เพราะคนตัวเล็กยังเดินกะเผลกนิดๆ) คือคำเฉลยของทุกปริศนา!"ว้ายย

วันนับร้อยที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จ เดินเช็ดผมออกมาเห็นเงาสะท้อนในกระจกพอดี ชายหนุ่มถึงกับชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีนิลวาววับขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นแฟนสาวในเสื้อเชิ้ตของเขาความไม่ได้ตั้งใจของเธอนี่แหละ... ที่มันกระตุกต่อมความหวงแหนและความภูมิใจของหมาป่าหนุ่มให้พุ่งปรี๊ด!เขาโยนผ้าเช็ดผมทิ้ง เดินซ้อนเข้ามายืนซ้อนด้านหลังร่างบาง โอบวงแขนกอดรัดเอวเล็กเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงบนรอยแดงที่ซอกคอเพื่อย้ำสิทธิ์อีกครั้ง"อ๊ะ... พี่ไทม์ ตกใจหมดเลย" เธอสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองค้อนคนในกระจก "ปลาทูยืมเสื้อหน่อยนะคะ ชุดปลาทูสภาพดูไม่ได้แล้ว... เนี่ย หลวมโครกเลย""หลวมๆ แบบนี้แหละครับ... น่ารักดี" เขากระซิบเสียงพร่า ซุกหน้าลงกับไหล่เนียน "ใส่เสื้อพี่... กลิ่นเหมือนพี่... หวงจนไม่อยากให้ออกไปนอกห้องแล้วเนี่ย""ไม่ต้องมาปากหวานเลยค่ะ สายมากแล้ว ป่านนี้ยัยพิงค์กับยัยโรสตั้งศาลเตี้ยรอซักฟอกกันแล้วมั้ง" เธอถอนหายใจยาว แต่ก็ยอมจับมือหนาของเขาที่กุมอยู่ที่เอว"งั้นก็ไปกันครับ... ไปรับโทษทัณฑ์ด้วยกัน"เขาหัวเราะร่วน ดันตัวเธอให้เดินออกจากห้องพักส่วนตัวไปเผชิญหน้ากับความเป็นจริง...ทันทีที่ก้าวพ้นประตูบา

"พี่ไทม์! คนบ้า! มาแกล้งปลาทูจนหลุดทำเสียงแบบนั้นตอนคุยโทรศัพท์ได้ไงเล่า! แล้วทีนี้จะทำยังไง พุดตานรออยู่นู่น ปลาทูออกไปสภาพนี้ไม่ได้แน่ๆ!"วันนับร้อยหัวเราะเบาๆ ดึงร่างบางเข้ามากอดฟอดใหญ่ ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนของตัวเองขึ้นมาต่อสายหาลูกน้องที่น่าจะมาถึงร้านแล้วเหมือนกัน"ม่อน... กุญแจสำรองร้าน SAY I DO อยู่ในลิ้นชักเคาน์เตอร์แคชเชียร์นะ มึงหยิบไปเปิดประตูให้พุดตานหน่อย... บอกเขาว่าปลาทูช่วยพี่เช็กสต็อกวัตถุดิบอยู่หลังร้าน ยังยุ่งอยู่"(ครับบอส... สต็อกวัตถุดิบเนี่ย... ต้องเช็กกันยันเช้าเลยเหรอครับ?)เสียงนิ่งๆ ไร้ความรู้สึกของอัลมอนต์ที่ลอดออกมา ทำเอาปลาทูอยากจะมุดลงไปใต้เตียงให้รู้แล้วรู้รอด!"ไอ้ม่อน... มึงไปเปิดประตูไป๊! สาระแนจริงๆ"ไทม์ดุลูกน้องกลั้วหัวเราะ ก่อนจะวางสายแล้วหันมามองภรรยาป้ายแดงที่นอนเอาผ้าห่มคลุมโปงหนีอายไปแล้ว"เรียบร้อยครับ... เดี๋ยวสายๆ ค่อยออกไปสู้หน้าเด็กมันนะ" เขาดึงผ้าห่มออก เผยให้เห็นใบหน้าหวานที่แดงก่ำ"ทีนี้... เรามาต่อเรื่องของเรา...""ไม่ต้องมาต่อเลยค่ะ! ไปอาบน้ำเลย! ปลาทูจะลุกแล้ว!"เธอประกาศกร้าว พยายามจะรวบรวมกำลังฮึดสู้ ยันตัวลุกขึ้นนั่งและก้าวขาลงจา

แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลอดผ้าม่านสีทึบเข้ามาภายในห้องนอนสีเทาเข้ม ไม่ได้ทำให้มนต์วธูรู้สึกสดชื่นรับวันใหม่เลยแม้แต่น้อยหญิงสาวขยับตัวช้าๆ ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ก่อนจะพบว่าร่างกายส่วนล่างตั้งแต่ช่วงเอวลงไปมันประท้วงด้วยความปวดร้าวรุนแรง ประหนึ่งเมื่อคืนเธอเพิ่งไปวิ่งมาราธอนขึ้นดอยอินทนนท์มาสามรอบติด!"อื้อ... โอ๊ย"เสียงหวานครางแผ่ว พยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่กลับรู้สึกเหมือนกระดูกสันหลังถูกถอดออกไปชั่วคราว ภาพ 'มาราธอน' สุดเร่าร้อนเมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ โดยเฉพาะภาพกล่องกระดาษสี่เหลี่ยมบนโต๊ะข้างเตียงที่ตอนนี้... มันนอนอ้าปากกว้างและว่างเปล่าจนน่าตกใจ!"ตื่นแล้วเหรอคะ... ที่รัก"เสียงทุ้มที่ฟังดูสดชื่นเกินเหตุดังขึ้น พร้อมกับท่อนแขนแกร่งที่สอดเข้ามากอดรัดจากทางด้านหลัง วันนับร้อยในสภาพเปลือยท่อนบน อวดแผงอกล่ำที่ดูจะเปล่งปลั่งและมีน้ำมีนวลขึ้นผิดหูผิดตา ชายหนุ่มฝังปลายจมูกโด่งลงบนลาดไหล่เนียนที่เต็มไปด้วยรอยสีกุหลาบ ก่อนจะสูดดมความหอมเข้าปอดฟอดใหญ่"พี่ไทม์... ปล่อยเลยนะ ปลาทูปวดหลังจะตายอยู่แล้วเนี่ย"เธอแหวใส่เสียงสั่น พยายามจะพลิกตัวหนีแต่ก็ทำได้แค่ขยับยุกยิกอยู่ในอ้อ