เลคเชอร์の小説

​"ถึงยอดหนี้มันจะลดลงไปเยอะ... แต่มันก็ยังสูงอยู่ดีใช่ไหมล่ะครับคุณธาม" วริศเอ่ยเสียงสั่นเครือแต่แฝงความเด็ดเดี่ยว "ผมรู้ดีว่าต่อให้ผมขายบ้านหลังเดิมที่ผมรักนักหนาทิ้งไป เงินจากการขายบ้านก็ยังไม่พอที่จะโปะหนี้ที่เหลือนี้ให้หมดเกลี้ยงได้อยู่ดี..." ​ธามหรี่ตามองอย่างสนใจ ชายหนุ่มประสานมือไว้บนโต๊ะแล้วเอ่ยถาม "แล้วคุณจะทำยังไงล่ะ ในเมื่อขายบ้านก็ไม่พอใช้หนี้ แล้วคุณเอาปัญญาที่ไหนมาพูดว่าจะมาเคลียร์ให้มันจบๆ ไป" ​"ผมขอเวลาคุณอีกสามวัน..." วริศสบตาธามนิ่งอย่างไร้ความเกรงกลัว "ขอเวลาให้ผมแค่สามวันเท่านั้นครับคุณธาม! ผมจะหาเงินส่วนที่เหลือทั้งหมดมาจ่ายให้คุณครบทุกบาททุกสตางค์ เพื่อปิดบัญชีหนี้เวรนี่ให้ขาด และหลังจากนั้น... ห้ามคุณมายุ่งเกี่ยวกับลูกสาวของผมหรือครอบครัวของผมอีกเป็นอันขาด!" ​ธามนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบฉายแววแปลกใจอย่างปิดไม่มิด ​แปลก ปกติแล้ววริศเป็นคนหาเช้ากินค่ำและจนมุมเรื่องเงินมาโดยตลอด จนต้องยอมจำนนให้ลูกสาวเอาตัวเข้าแลก แต่จู่ๆ วันนี้กลับกล้าบุกมาประกาศกร้าวขอเวลาแค่สามวันเพื่อหาเงินก้อนโตมาปิดหนี้ทั้งหมด ทั้งที่รู้ว่าการขายบ้านก็ช่วยไม่ได้เต็มจำนวน แถม

​"พอที... พ่อจะไม่ยอมให้ลูกต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อใช้หนี้บ้าๆ นี่อีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด" วริศส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาลูกผู้ชายร่วงหล่นลงมาอีกระลอก แต่แววตากลับแข็งกร้าวขึ้น "เราจะไม่ยอมตกเป็นทาสทางร่างกายให้ผู้ชายคนนั้นเหยียดย่ำศักดิ์ศรีอีกต่อไปแล้วฟาร์ ต่อให้เราต้องหมดตัว ต่อให้เราไม่เหลืออะไรเลยก็ตาม!" ​"พ่อหมายความว่ายังไงคะ..." ฟาร์ถามเสียงสั่นระริกด้วยความตกใจ ​"พ่อจะขายบ้านหลังนี้... ขายทุกอย่างที่เรามี ทรัพย์สินทุกชิ้นที่มีค่า พ่อจะเอาไปเคลียร์หนี้ก้อนนี้ให้หมดสิ้นซาก!" วริศประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้หัวใจจะปวดร้าวที่ต้องสูญเสียบ้านหลังเดียวที่สร้างมาหยาดเหงื่อแรงกาย "เราจะไปเริ่มต้นใหม่ที่อื่น ไปอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีผู้ชายใจร้ายคนนั้นตามมารังควาน พ่อจะยอมทำงานหนักจนตัวตายเพื่อหาเงินมาคืนมันให้ครบทุกบาททุกสตางค์ แต่พ่อจะไม่ยอมเอาความสุขและอนาคตของลูกสาวคนเดียวคนนี้มาแลกกับการขัดดอกเด็ดขาด!" ​"แต่ว่า... บ้านหลังนี้แม่ทิ้งไว้ให้เรานะคะพ่อ... แล้วที่นี่ก็เป็นความทรงจำดีๆ ของคุณแม่ด้วยค่ะ" ฟาร์โฮออกมาเสียงดังหนักกว่าเดิม เมื่อได้ยินว่าผู้เป็นพ่อตัดสินใจจะขายบ้าน

​"ฮือ... ฮือ... พ่อคะ... ฟาร์ขอโทษ..." ฟาร์ปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น ปิดหน้าสะอื้นจนตัวโยนก่อนจะตัดสินใจพูดความจริงทั้งหมดออกมาด้วยความจำนน "ใช่ค่ะ... เรื่องหนี้สินที่เรามีอยู่ มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินธรรมดา... คุณธาม... เขาเป็นเจ้าหนี้ที่เข้ามาขู่จะยึดบ้านและทำลายทุกอย่างของเราค่ะ... แล้ว... ฮึก... แล้วฟาร์ก็พยายามที่จะช่วยพ่อ ฟาร์ก็เลยยอมนอนกับเขาค่ะพ่อ... ฮื้อออ ฟาร์ขอโทษค่ะพ่อ... "ฟาร์... ลูก..." ​วริศเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีเมื่อได้ยินคำนั้น ​ "พ่อคะฟาร์ขอโทษค่ะ อื้ออๆๆ" "แล้ว... แล้วทำไมเขาถึง..." วริศเสียงสั่นพร่าพูดต่อไม่เป็นคำ จิตของเขาเหมือนหลุดไปชั่วขณะ เพราะนี่คือสิ่งที่เขากลัวมาโดยตลอด แล้วตอนนี้มันก็เกิดขึ้นแล้วจริงๆ ​"เพราะเขาบอกว่าถ้าไม่อยากให้ครอบครัวเราพังพินาศ... ให้ฟาร์เอาตัวเข้าแลกเพื่อขัดดอกค่ะ!" ฟาร์ปล่อยโฮออกมาอย่างน่าเวทนา หัวใจดวงน้อยแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เมื่อต้องเอ่ยคำพูดที่อัปยศที่สุดในชีวิตออกมา "ฮือ... ฟาร์ไม่อยากเห็นพ่อต้องลำบาก ไม่อยากให้บ้านที่เราอยู่ถูกยึดไป... ฟาร์ก็เลย... ยอมเขาค่ะ ยอมให้เขาทำตามอำเภอใจ ยอมเอาตัวเข้า

"ฟาร์... แน่ใจหรอลูก" "นะ... แน่ใจค่ะ" ฟาร์ยืนนิ่งค้าง เผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความยากลำบาก เมื่อสบเข้ากับสายตาคมกริบและเต็มไปด้วยความสงสัยของผู้เป็นพ่อ ความร้อนรนพุ่งพล่านขึ้นมาตีรวนในอกจนสมองที่เคยตื้อตันพาลขาวโพลนไปหมด เธอพยายามจะปั้นหน้าให้เป็นปกติและหาคำแก้ตัวอื่นมากลบเกลื่อน แต่ความรุกลี้รุกลนและอาการเหงื่อกาฬแตกซ่านทั่วแผ่นหลังกลับฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังตื่นกลัวจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ ​"ฟาร์... ลูกกำลังโกหกพ่อใช่ไหม" วริศเอ่ยถามย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจังและกดดัน นัยน์ตาคมกวาดมองใบหน้าซีดเผือดของลูกสาวอย่างคาดคั้น "พ่อ..." "พ่อถามจริง ๆ เถอะนะ... ทำไมลูกถึงบอกว่าเพิ่งเจอเขาพร้อมกับที่พ่อเดินเข้ามา ทั้ง ๆ ที่ตอนพ่อเดินเข้าประตูบ้านมา... พ่อเห็นคุณธามเดินออกมาจากโถงทางเดินด้านในตัวบ้านต่างหากล่ะ ไม่ใช่เดินมาจากนอกบ้าน!" ​หัวใจของฟาร์กระตุกวูบหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ขาเรียวเล็กแทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเพราะความจริงที่ถูกจับโป๊ะได้เต็ม ๆ ริมฝีปากบางสั่นระริกจนเปล่งเสียงออกมาแทบไม่เป็นภาษา ​"พะ... พ่อคะ... คือว่า... มัน..." ฟาร์ละล่ำละลักเสียงสั่

ทว่าวริศกลับขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันด้วยความแคลงใจ สายตาคมกวาดมองสลับระหว่างลูกสาวกับเจ้าหนี้หนุ่มด้วยความไม่ไว้วางใจในคำตอบนั้น ​แต่มันจะใช่เหรอ... วริศคิดทวนซ้ำไปซ้ำมาในใจอย่างสงสัยปนเคลือบแคลง เพราะเขาเพิ่งจะเดินออกไปทิ้งขยะที่หน้าบ้านเมื่อครู่นี้เอง และใช้เวลาไปแค่ไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำ แล้วถ้าธามเพิ่งเข้ามาจริง ทำไมเขาถึงไม่เห็นแม้แต่เงาตอนที่เดินออกไป หรือว่า... ชายหนุ่มคนนี้เข้ามาอยู่ในบ้านนานก่อนหน้านั้นแล้วกันแน่ แล้วถ้าเขาเข้ามานานแล้ว ลูกสาวของเขากับเจ้าหนี้คนนี้อยู่ในบ้านกันตามลำพังสองต่อสอง... งั้นหรอ "อืม... ใช่ สรุปว่าคุณจะหาเงินมาใช้หนี้ผมได้เมื่อไรกัน" ​ธามเอ่ยกดดันด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นทันที พร้อมกับแกล้งตีสีหน้าจริงจังและเคร่งเครียดเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธทุกอย่าง ​วริศที่จู่ๆ ก็โดนเจ้าหนี้รายใหญ่บุกมาทวงหนี้ถึงหน้าบ้านแบบกะทันหัน ก็พลอยตกใจและตั้งตัวไม่ทันจนสมองปั่นป่วน ความหวาดกลัวเรื่องเงินทองตีรวนขึ้นมาจนทำให้เขาเผลอลืมคิดเรื่องที่ธามแอบเข้ามาในบ้านอย่างไร้ร่องรอยไปเสียสนิท ​"เอ่อ... ครับ ผมกำลังพยายามเร่งหาเงินมาคืนอยู่นะครับ" วริศละล่ำละลักตอบด้วยความเครียด

"คุณธาม หยุดก่อนค่ะ! อย่าเพิ่งเดินออกไปนะ!" ​ฟาร์พุ่งพรวดเข้าไปคว้าชายเสื้อเชิ้ตของธามไว้สุดแรงเกิด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกจนหัวใจแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เมื่อเธอมองเห็นร่างคุ้นตาของพ่อกำลังเดินถือถังขยะว่างเปล่าเปิดประตูรั้วหน้าบ้านเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แล้ว ​ธามชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ชายหนุ่มหันกลับมามองใบหน้าซีดเผือดที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาของเธอด้วยแววตาพราวระยับ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานตรงหน้าเป็นเพียงแค่เรื่องสนุกสำราญใจสำหรับเขา ​"อะไรอีก เมื่อกี้บอกให้ฉันรีบไปไม่ใช่เหรอ พอตอนนี้เปิดทางให้เดินออกไปทำเป็นรั้งไว้ซะงั้น ตกลงเธออยากให้ฉันอยู่หรืออยากให้ฉันไปกันแน่หืม" ธามกระซิบถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน ​"ไม่ใช่เวลามาพูดเล่นนะคะคุณธาม! นั่นไง! พ่อของหนูเดินเข้ามาถึงหน้าประตูแล้ว ถ้าพ่อเห็นคุณสภาพนี้ในบ้านมีหวังได้เกิดเรื่องใหญ่แน่ๆ ค่ะ!" ฟาร์ละล่ำละลักเสียงสั่นเครือ มือเรียวออกแรงดึงยื้อแขนแกร่งของเขาให้ถอยกลับเข้าไปด้านในบ้านอย่างลนลาน "หลบเร็วค่ะ! ไปหลบในห้อ