Chapter: Chapter 98 – Unfinished BusinessLeo’s POV Akala ko tapos na ang lahat—na nang makulong sina Don Emilio at Sophia, ‘yun na ang huling pahina. Pero ilang araw matapos ‘yung pagharap sa presinto, habang inaayos namin ang mga nakumpiskang file sa opisina, may nakita akong folder sa pinakailalim ng cabinet. Walang pangalan, pero sa gilid may nakasulat: PROJECT LAZARUS. Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan ‘to. Walang petsa, walang pirma—puro codes, medical terms, at mga lugar na hindi ko kilala. Pero isang pangalan ang paulit‑ulit lumalabas: Leonel Gabriel Villafuerte. Ang anak ko. “Leo? Ano ‘yan?” Lumingon ako—si Chloe sa pintuan, may dalang kape, pero napahinto agad nang makita ang mukha ko. Dahan‑dahan siyang lumapit at sumilip sa mga papel. “Project Lazarus…?” bulong niya, kunot ang noo. “Hindi ba ‘yan ‘yung nabanggit ni Sophia bago mahuli? Sabi niya, ‘may mga plano pa akong hindi niyo mapipigilan’… ‘di ba?” Tumango ako nang mariin. “Akala ko pananakot lang o guni‑guni. Pero eto… nakasulat mismo. At nasa
Huling Na-update: 2026-06-29
Chapter: Chapter 97 – Face to FaceLeo’s POV Amoy semento, lumang bakal, at gamot ang hangin sa loob ng interrogation room—malamig, walang buhay, pero dito ko muling kahaharapin ang taong humubog at sumira sa bahagi ng buhay ko. Mahigit isang linggo na mula nang mahuli sila, pero ngayon lang ako nagkaroon ng lakas at pagkakataong humarap nang personal kay Don Emilio. Nasa likod ng one‑way mirror si Marco, nakabantay, pero alam kong mag‑isa lang akong haharap sa anino ng nakaraan. Bago ako umalis ng bahay, hinawakan ako ni Chloe sa pintuan. Kita ko sa mata niya ang pag‑aalala, pero hindi niya ako pinigilan. Sa halip, hinila niya ako palapit at niyakap nang mahigpit—‘yung yakap na nagsasabing babalik ka, at may naghihintay sa’yo. “Kahit gaano pa kabigat ang sasabihin niya… huwag mong hayaang baguhin ka niyan,” bulong niya, idinikit ang pisngi sa dibdib ko. “You know who you are. And so do I.” Hinalikan ko siya nang dahan‑dahan—maikli lang pero puno ng katatagan. “Babalik ako agad. Just stay close, okay?” Ngayon, nak
Huling Na-update: 2026-06-29
Chapter: Chapter 95 – Fallen MasksLeo’s POV Amoy alikabok at lumang kahoy ang hangin sa loob ng bodega—kasabay ‘yung pamilyar na amoy ng pulbura at panganib. Nakatayo kami sa tapat ng malaking pinto, Marco sa kanan ko, at ang iba pang tauhan ay nakapalibot sa bawat sulok. Pero kahit ganun, nasa isip ko pa rin si Chloe sa bahay—ligtas man doon, parang nakatali pa rin ang bawat tibok ng puso ko sa kanya. Dito na magsisimula ang katapusan, at dito rin mahuhulog ang lahat ng nagtatago sa likod ng maskara. “Handa na ba?” bulong ni Marco habang hinahawakan nang mahigpit ang hawakan ng baril. Tumango ako. “Buksan mo.” Sa malakas na lagutok, bumukas ang pinto. Sa loob, hindi lang si Don Emilio ang naghihintay. Nakatayo siya sa gitna, nakasandal sa lumang mesa—pero sa paligid niya ay mga mukhang akala ko kakampi, kaibigan, o pamilya. Nanlaki ang mata ko nang makita ko si Tito Rodolfo, ang matagal naming tagapayo, at kasunod pa niya si Ate Liza—pinsan ko na akala ko’y wala sa bayan. “Nagulat ka ba, hijo?” tawa ni Don Emili
Huling Na-update: 2026-06-28
Chapter: Chapter 96 – The Final TrapLeo’s POV Kahit nakasiklo na si Don Emilio at kumpleto na ang mga nakumpiskang dokumento, alam kong hindi pa ito ang dulo. May isang pangalang paulit‑ulit na lumilitaw sa bawat talaan—ang “Silent Partner” na nasa likod ng lahat ng utos, nagpopondo at nagtatakip sa kanila mula pa sa simula. Buong gabi kaming naglatag ni Marco ng mga detalye sa mesa, parang puzzle na matagal nang kulang ang huling piraso. “Kung hindi siya magpapakita para iligtas si Emilio… pupunta siya para bawiin ang ebidensya,” sabi ni Marco habang tinuturo ang isang marka sa mapa—ang lumang daungan, malayo sa sentro pero madaling daanan ng tubig. “Ito lang ang pasok at labas na hindi madaling mapansin.” Tumango ako, pero naputol ang iniisip ko nang maramdaman ang kamay sa braso ko. Paglingon ko… si Chloe, nakatayo sa pintuan, naka‑pambahay pa rin pero matalas ang tingin. Kanina pa pala siya nakikinig. “Gagawin niyo siyang pain, ‘di ba?” tanong niya nang diretsahan. Kahit walang paligoy‑ligoy, ramdam ko ang bi
Huling Na-update: 2026-06-28
Chapter: Chapter 94 – Endgame Begins Leo’s POVMatapos ang pangyayaring muntik nang dumurog sa akin—ang tangkang pagdukot kay Leonel at ang pagligtas ni Chloe para sa aming anak—wala nang oras para mag-alangan pa.Habang mahimbing silang natutulog, nakaupo ako sa sulok ng kwarto, nakatitig sa mga mapa at listahang nakakalat sa mesa. Ang huling laban na ito ay hindi lang tungkol sa negosyo o kapangyarihan. Ito’y laban para sa pamilya, para sa katotohanan, at para wakasan ang siklo ng karahasan na mismong kadugo ko ang nagsimula.Dahan-dahang gumalaw si Chloe sa kama at iminulat ang mga mata. Kahit halatang pagod pa rin, tuwing tumitingin siya sa akin, parang may bumabalik na liwanag sa mukha niya. Tumabi siya at marahang hinaplos ang likod ko—parang nababasa niya kung gaano kabigat ang dinadala ko.“Gising ka pa rin?” bulong niya, nakasandal ang pisngi sa balikat ko. “Halos hindi ka kumurap simula nang makauwi tayo.”Humarap ako sa kanya at hinawakan ang kamay niya, dinala iyon sa labi ko.“Paano ako makakapagpahinga, ha
Huling Na-update: 2026-06-27
Chapter: Chapter 93 – A Mother’s CourageChloe’s POVPag‑uwi namin mula sa lumang bahay, parang may bigat na hindi maalis sa dibdib ko. Kahit pinag‑uusapan namin ni Leo ang tungkol kay Tiya Carmel at sa nawawalang ebidensya, may kakaibang pakiramdam—parang may nakatingin, parang bawat anino ay nagtatago ng banta. Gabing iyon, habang mahimbing na natutulog si Leonel, naramdaman ko ang pagyakap ni Leo mula sa likuran habang nakatayo kami sa balkonahe, malayo sa ingay.“Nag‑aalala ka pa rin,” sabi niya—hindi tanong, kundi parang nababasa lang niya ako. Idinikit niya ang pisngi sa buhok ko, mainit ang hininga sa leeg ko. “Kitang‑kita sa bawat galaw mo, Chloe. You’re carrying something heavy.”Humarap ako sa kanya at hinawakan nang mahigpit ang mga kamay niya. “Paano ba naman hindi, Leo? Bawat hakbang natin, parang may sumusunod. Bawat lihim na binubuksan natin, lalong lumalalim ang panganib. Pero higit sa lahat… natatakot ako para kay Leonel. He’s too small to be caught in this war.”Hinila niya ako palapit hanggang dumikit ang
Huling Na-update: 2026-06-26
Chapter: Chapter 42Giovanni’s POV Nang makasiguro kaming ligtas si Mikayla sa loob ng bahay at nakabantay si Luca sa labas, hinila ko si Marielle papunta sa pinakadulong bahagi ng balkonahe — kung saan tanging alon at hangin lang ang makakarinig sa amin. Madilim ang paligid, pero sapat ang liwanag ng buwan para makita ko ang bawat pagbabago sa mukha niya — halo ng pag‑aalinlangan, takot, at ‘yung pamilyar na init na laging nagpapaikot ng mundo ko. Humarap ako sa kanya, ipinatong ang parehong kamay sa balikat niya, dahan‑dahang dumulas pababa sa braso. “Matagal ko na ‘tong gustong sabihin… pero hindi ko alam kung paano,” panimula ko, mababa at seryoso ang boses. “Kasi kapag sinabi ko na ‘to… wala nang atrasan. At baka… hindi mo na ako tignan nang parehong paraan.” Nanatili siyang nakatingin sa akin — matigas ang tindig, pero nanginginig ang gilid ng labi. “Sabi ni Miranda alam mo raw ang lahat mula pa sa simula. Kung totoo ‘yan… magsalita ka na, Giovanni. Huwag mo na akong pag‑isipin pa.” Huminga ak
Huling Na-update: 2026-06-29
Chapter: Chapter 41Giovanni’s POV Nakadikit ang likod ko sa matibay na poste ng bakod, pero ang buong atensyon ko ay nasa dalawang babae: si Marielle sa likuran ko, at si Miranda sa kabilang panig ng gate. Ramdam ko ang bawat paghinga ni Marielle — mabilis, nanginginig, pero hindi umatras. Kahit nasa gitna kami ng banta, ang init ng katawan niya ay dumadaloy sa akin, parang tahimik na paalala kung ano talaga ang ipinaglalaban ko. Nakataas ang kamay ko kay Luca — senyales na huwag munang magpaputok. Gusto ko munang marinig kung anong kalokohan ang ilalabas ni Miranda ngayon. “Bakit ba ang higpit niyo? Dati, nakakapasok naman ako dito kahit kailan,” panimula ni Miranda habang nakasandal sa kotseng itim, nakangisi nang mapanghamon. Suot niya ang pulang bestida — ganyan‑ganyan pa rin ang ugali niya, akala niya siguro ay laging umiikot ang mundo sa kanya. “Dati pa ‘yun,” sagot ko nang malamig. “Ngayon, bawal ka na rito. State your business and leave.” Napatawa siya nang mahina, tapos matalas na dumapo a
Huling Na-update: 2026-06-28
Chapter: Chapter 40Marielle’s POV Nanginginig pa ang mga balikat ko sa kakatawa habang pinupunasan ang tubig sa mukha. Hinahabol ko ang hininga, nakatayo sa mababaw na bahagi ng dagat, habang si Giovanni ay buhat‑buhat pa rin si Mikayla na parang walang bigat. Basa rin ang buhok niya, dumidikit sa noo, at mas lalong lumitaw ang matitigas na linya ng mukha—nakakaakit, matapang, at sa sandaling ito, tila ganap na akin. Nang humakbang siya palapit, saglit akong napahinto sa paghinga. Kahit nasa harap pa namin ang anak namin, hindi nawawala ang kuryenteng dumadaloy sa bawat tingin niya sa akin. Hinawakan niya ang pulso ko nang dahan‑dahan, hinila nang kaunti palapit hanggang magkadikit ang aming mga braso. Humahampas ang alon sa ating mga binti—malamig ang tubig, pero mainit ang bawat dampi ng balat niya. “Talo ka na ba?” bulong niya, sadyang ibinaba ang boses para hindi marinig ni Mikayla na nakasandal sa balikat niya. “O gusto mo pa ba ng round two?” Napalunok ako, hindi makaiwas sa tingin niya. “Baka
Huling Na-update: 2026-06-28
Chapter: Chapter 39Marielle’s POVPagmulat ko ng mata, wala na ang bigat ng kahapon. Sa halip, naamoy ko ang bango ng sinangag at matamis‑maalat na amoy mula sa labas. Bumangon ako nang dahan‑dahan, suot lang ang malaking puting polo ni Giovanni na halos umabot na sa tuhod ko. Tahimik ang bahay; sa kwarto naman ni Mikayla, mahimbing pa rin siyang natutulog.Paglabas ko papunta sa kusina, doon ko siya nakita — si Giovanni, nakatalikod habang naghahalo sa kawali. Nakasuot lang siya ng itim na pantalon, hubad ang itaas, at sa bawat galaw ng braso ay gumagalaw nang hayagan ang matitigas niyang kalamnan. Hindi ko akalain na isang billionaire tulad niya ay marunong ding mag‑timpla ng kape at mag‑prito ng tinapay. He looks so hot… buti na lang at hindi niya nahuli ang matagal kong pagtitig sa kanya.“Gising ka na pala,” bati niya nang hindi man lang lilingon, pero alam kong ramdam niya ang bawat hakbang ko. “Mabuti naman. Breakfast is ready.”Lumapit ako, nakatayo sa pintuan habang patuloy siyang pinagmamasdan
Huling Na-update: 2026-06-27
Chapter: Chapter 38Marielle’s POVTuloy‑tuloy ang takbo ng sasakyan, halos wala nang pakialam si Giovanni sa mga kurba at lubak. Sa likuran, rinig pa rin namin ang mga putok ng baril, pero habang lumalayo kami, unti‑unting humina ang ingay. Mahigpit ang yakap ko kay Mikayla — mahimbing pa rin siyang natutulog sa kandungan ko, parang walang kaalam‑alam na nasa gitna kami ng panganib.Makalipas ang halos isang oras, huminto kami sa tapat ng isang bahay na gawa sa bato at kahoy — nakatago sa likod ng matatayog na puno, nakaharap mismo sa dagat. Napakatahimik dito; tanging ang hampas lang ng alon ang naririnig.“Beach house ‘to,” sabi ni Giovanni habang binubuksan niya ang pinto para sa amin. “Pag‑aari ito ng pamilya, ligtas at halos walang nakakaalam. We’ll stay here until it’s safe to move again.”Bumaba ako, medyo nanginginig pa ang mga tuhod. Tinulungan niya akong pumasok, at dahan‑dahan naming inihiga si Mikayla sa kwartong nasa dulo — maluwag, presko, at amoy‑amoy dagat. Nang maisara ko nang dahan‑dah
Huling Na-update: 2026-06-26
Chapter: Chapter 37Giovanni’s POVBumaba ako ng hagdan nang mabilis, mahigpit ang hawak sa telepono — ang balitang kakarating lang ay parang naglagablab ng apoy sa bawat ugat ko. Ryan. Ang pangalang ayaw ko nang marinig, pero ngayon ay naging banta na mismo sa tahanan namin. Kilalang‑kilala ko ang klase ng lalaking ‘yon — mahina, sakim, at handang gamitin kahit sariling dugo, basta makuha lang ang gusto niya.“Nasa labas na sila, Boss. Dalawang sasakyan, nakapwesto sa likod ng bakod,” ulat ni Luca mula sa radyo. “At may kasama silang babae — sigurado kami, kasabwat ni Miranda.”Napakuyom ang kamao ko. Hindi nila ako mapipigilan.Pumasok ako sa kwarto ni Mikayla at doon ko nakita si Marielle, nakaupo sa gilid ng higaan habang inaayos ang kumot sa anak. Napakaganda niya kahit sa simpleng suot lang — mahaba ang buhok, malambot ang mukha, pero halatang may dinadalang pang‑amba sa bawat galaw. Sa tuwing nakikita ko silang dalawa, mas lalong nararamdaman ko kung gaano kalaki ang mawawala sa akin kapag nabigo
Huling Na-update: 2026-06-25
Mag-log in
