Novel-novel oleh จิ่วเยว่เฉินซา

นัยน์ตาคมจ้องลึกเข้าไปราวกับกำลังตักเตือนอะไรบางอย่าง“ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้ว... ว่าห้ามเสียมารยาทกับลู่เหวิน!” น้ำเสียงนั้นทั้งเย็นเยียบทั้งเชือดเฉือน ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกเสียวสันหลังไปวูบหนึ่ง นางสะบัดมือออกจากใบหน้าหล่อเหลานั่น แล้วยืนหันหลังให้เขาอย่างเฉยชาดังเดิมชายหนุ่มรีบคลานเข่าอย่างลุกลี้ลุกลนเข้ามากอดขานางไว้ราวกับกลัวว่านางจะจากเขาไปอีกครั้ง ใบหน้าคมสันเปอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา แววตาเหยี่ยวที่เคยแข็งกร้าว บัดนี้กลับไหวระริกไม่ต่างจากคนสิ้นหวัง“อาจารย์… ข้าผิดไปแล้ว... ท่านให้อภัยข้าสักครั้งได้หรือไม่” ริมฝีปากหยักเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นคลอ มือหนากอบกุมขานางไว้แน่นยิ่งกว่าเดิมรั่วซีอันยืนแข็งทื่อราวกับก้อนหิน ใจนางก็เช่นกัน “ปล่อยข้า!”“ข้าไม่ปล่อย หากข้าปล่อยท่านไป ข้าคงต้องเสียใจไปทั้งชีวิต” เขาซบหน้าลง “อาจารย์… ข้าขอโทษ” เสียงนั้นสั่นนักแต่ในสายตาของรั่วซีอันกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย “คนที่เจ้าควรขอโทษไม่ใช่ข้า แต่เป็นลู่เหวิน!”&ldquo

รั่วซีอันปรายตามองลู่เหวิน แววตานั้นราวกับซุกซ่อนบางอย่างไว้ “เจ้าจำตอนที่ข้ากลับเข้าเมืองหลวงครั้งแรกได้หรือไม่...” รั่วซีอันเอ่ยเป็นนัยสิบปีก่อนตอนที่รั่วซีอันอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ จักรพรรดินีฉู่ฉือหนิงทรงมีพระราชโองการให้องค์หญิงใหญ่ “ฉู่อันผิง” หวนคืนสู่วังหลวงแคว้นฉู่อีกครั้ง ทว่า... การกลับมาของนางนั้น ต้องแลกมาด้วยชีวิตของเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง ที่นำทัพอยู่ชายแดนแคว้นหนานในมุมลับบนเนินเขา เบื้องล่างคือสมรภูมิรบที่กำลังดุเดือด รั่วซีอันเลือกที่จะซ่อนตัวอยู่ตรงนั้น แม้จะอันตรายเพียงใดแต่นั่นคือจุดยุทธวิถีที่นางได้คำนวณมาเป็นอย่างดี อีกทั้งยังเป็นคืนเดือนดับ ย่อมไม่มีผู้ใดจับสังเกต“องค์หญิง! พระองค์ตัดสินใจดีแล้วใช่หรือไม่” ลู่เหวินที่คอยติดตามนางไปหยุดสงครามเอ่ยถามขึ้น เพื่อความแน่ใจรั่วซีอันทอดมองสนามรบที่กำลังลุกเป็นไฟ นางรู้ดีว่าแคว้นฉู่เสียเปรียบมากเพียงใด แต่ในเมื่อมีนางอยู่ ย่อมพลิกสถานการณ์ได้แน่ ก่อนจะเอ่ยตอบออกไปอย่างเยียบเย็นว่า “ใช่”ยามนั้นนางมีปณิธา

จวนองค์หญิงใหญ่ณ ตำหนักบุปผาวารี ตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งตะวันตกของเมือง ซึ่งติดกับตำหนักหลวงนอกพระราชวังแคว้นฉู่ ตัวเรือนสร้างขึ้นจากไม้ที่ถูกอาบย้อมด้วยน้ำยาสมุนไพรป้องกันไฟชั้นดี รอบตำหนักคือสวนหย่อมขนาดใหญ่ ประดับประดาไปด้วยบุปผานานาชนิด ส่งกลิ่นหอมอบอวลตลอดทั้งปีหากเดินเข้าไปเรื่อย ๆ จะพบหินจำลองแปลกตาอยู่หลายจุด ในสายตาผู้อื่นคือหินประดับที่มีราคาสูงลิ่ว แต่ในสายตาคนของจวนองค์หญิงใหญ่ สิ่งนี้คือกลไกชั้นยอดสำหรับสังหารศัตรูด้านหลังของจวนติดกับน้ำตกสายหนึ่งที่ไหลตัดผ่านพอดิบพอดีราวกับจับมาวางไว้ ส่งผลให้ผู้อยู่อาศัยในจวนแห่งนี้รู้สึกราวกับถูกธรรมชาติบำบัดรั่วซีอันกับลู่เหวินลอบเข้าจวนอย่างลับ ๆ นางย่างฝีเท้าเบาไปยังระเบียงด้านหลังที่ติดกับน้ำตก เสียงน้ำกระทบหินดังซ่า ๆ จนสตรีเบื้องหน้าไม่ทันระวังสตรีนางนั้นสวมอาภรณ์สีขาว ใบหน้าของนางสวมหน้ากากหางหงส์สีทองอร่ามกำลังนั่งบรรเลงพิณคลอเคลียไปกับสายน้ำ รั่วซีอันชะงักฝีเท้าลง ท่าทีเรียบเฉย“อืม!” ลู่เหวินเสียงส่งสัญญาณเตือนสตรีนางนั้นชายตาตอบกลับมา ดวงตาของ

เสียงล้อรถม้าดังครืดคราดไปตามถนน ภายในโคลงเคลงเล็กน้อย ในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงประตูเมืองแคว้นฉู่บริเวณประตูเมืองที่ควรคึกคักกลับเงียบสงบกว่าทุกวัน เหล่าทหารราชองครักษ์ยืนเรียงราย พร้อมด้วยขุนนางหญิงผู้หนึ่งเมื่อฝีล้อรถม้าหยุดลง ขุนนางหญิงผู้นั้นก็โค้งคำนับทันที“คารวะติ้งอ๋อง” นางเงยหน้าขึ้น “ข้าน้อย ‘เจียงสือ’ คือรองเสนาบดีกรมพิธีการ ได้รับพระราชโองการจากฝ่าบาทให้มาต้อนรับเสด็จท่านอ๋อง” น้ำเสียงนั้นเข้มแข็งสมกับเป็นขุนนางหญิงนักหนานกงซีเย่วไม่ได้ลุกออกไป เขาเพียงตอบกลับว่า “แค่ก ๆ ข้าร่างกายอ่อนแอ เกรงว่าจะออกไปต้องลมไม่ได้ ขอท่านรองเสนาบดีอภัยให้ข้าด้วย”เจียงสือมิได้แสดงท่าทีไม่พอใจอันใด “เช่นนั้นข้าน้อยจะนำทางท่านอ๋องไปที่เรือนรับรอง” นางเอ่ยอย่างนอบน้อม“ลำบากท่านรองเสนาบดีแล้ว... แค่ก ๆ” ชายหนุ่มกระแอมออกมาอีกครั้ง ก่อนขบวนรถม้าจะค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านประตูเมืองเข้าไปภาพราษฎรในเมืองหลวงแคว้นฉู่สะท้อนเข้าไปในดวงตาพยัคฆ์คู่นั้น สำหรับหนานกงซีเย่วแล้ว ผ

จวนจิ้งอ๋องแคว้นหนาน“สวะ!” หนานกงจื่อหานตวาดออกมา “พวกเจ้ามันมีแต่พวกสวะทั้งนั้น!”“ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ”เคร้ง!เสียงถ้วยกระเบื้องแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ น้ำชาร้อน ๆ สาดกระเซ็นไปทั่วพื้นห้อง หนานกงจื่อหานโมโหจนตัวสั่น หลังจากที่รับข่าวว่าหนานกงซีเย่วยังมีชีวิตอยู่“นางคือยอดมือสังหารที่แฝงตัวมาหลายปี เหตุใดเรื่องแค่นี้ยังทำพลาด!” หนานกงจื่อหานถามออกไปเสียงดังหลานฟางคำนับต่ำ เขารู้ดีว่าในยามที่จิ้งอ๋องบันดาลโทสะ คือช่วงเวลาความเป็นความตายของตน เขาจึงได้แต่เงียบและสำนึกผิดเท่านั้น“เดิมทีนางจะทำสำเร็จแล้ว เพียงแต่...” หลานฟางชะงักไป“เพียงแต่อะไร!” หนานกงจื่อหานตวาดออกมาอีกครั้ง และครั้งนี้เขาต้องได้ยินคำตอบ“เพียงแต่รั่วซีอันมาขวางไว้ขอรับ”“เจ้าจะบอกว่าประมุขหอยอมส่งยอดมือสังหารอันดับหนึ่งอย่างรั่วซีอันไปปกป้องเขางั้นเหรอ?”หลานฟางสูดลมหายใจลึก ก่อนจะตัดสินใจบอกความจริงผู้เป็นอ๋อ

สาวใช้นางนั้นเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ถ้าหากนางรอดไปได้ ย่อมดีกว่าการตายโดยไร้คนเซ่นไหว้ นางตัดสินใจเดินกระเสือกกระสนวิ่งไปตามทางเรื่อย ๆ ก้าวแล้วก้าวเล่า แต่นางหารู้ไม่ว่าตัวเองกำลังเดินทางไปยังขุมนรกเมื่อได้ระยะทางที่พอดีแล้ว... นัยน์ตาสีนิลของรั่วซีอันกลับฉายแววพิฆาตเนือง ๆ นางคว้าคันธนูที่หลิงหลันหยิบยื่นให้ เล็งเป้าหมาย... แล้วปล่อยลูกศรอย่างใจเย็นฉึก!เสียงคันศรวาดผ่านอากาศ ก่อนจะทะลุเข้ากลางลำคอของสาวใช้นางนั้นจนเสียชีวิต ร่างนั้นล้มไปนอนแน่นิ่งกับพื้นราวกับมดปลวกไร้ค่าตัวหนึ่งชิงอวี่กับซีเหอกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน พวกเขารู้สึกเสียวสันหลังวาบ ส่วนหนานกงซีเย่วกลับยิ้มอย่างชอบใจ พลางหันไปเอ่ยกับนางอย่างอารมณ์ดี“ข้านึกว่าเจ้าจะใจดีปล่อยนางไปเสียอีก”รั่วซีอันปรายตามองเขา “นางทำให้ทุกคนเกือบตาย ฆ่านางไปจะได้ไม่เป็นภัยต่อผู้อื่น” รั่วซีอันเอ่ยพลางยื่นคันธนูให้หลิงหลัน ส่วนมืออีกข้างรับผ้าขาวมาเช็ดคราบเลือดอย่างหยาบ ๆ ราวกับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด ก่อนจะใช้ผ้านั้นพันแผลที่ฝ่ามือ“พี่หลิงหลัน อาจารย์โหดเหี้ยมขนาดนี้เชียว