Novels by bluepigletpreaw7

“คนเราพูดด้วยอารมณ์ชั่ววูบก็มีนะครับ โดยเฉพาะคนที่พูดไม่ค่อยคิดแบบพี่ภัค แต่ลึก ๆ คนแบบนี้น่ะปากร้ายแต่ใจดี...ยิ่งรักมาก บางทีก็ยิ่งแสดงออกผิดวิธีมาก” แทนคุณเว้นช่วงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้งพลาง เหลือบตามองหญิงสาวข้างกายที่ยังคงกอดกระเป๋าแนบอกไว้แน่น “พี่ว่าลองให้เวลาเธอ กับให้เวลาใจตัวเองอีกนิดดีไหมครับ”ชนากานต์ไม่ตอบ แค่พยักหน้าเบา ๆ พลางเบือนหน้ากลับไปมองข้างทางอีกครั้ง ทิวทัศน์ข้างนอกยังคงเคลื่อนผ่านไปอย่างช้า ๆ เช่นเดียวกับบางอย่างในใจเธอที่ค่อย ๆ คลายตัวลง ความอึดอัดที่เกาะแน่นในอกราวกับถูกปลดเปลื้องไปพร้อมกับคำพูดของแทนคุณเมื่อครู่นี้จนหมด“เดี๋ยวพี่ขอแวะเติมน้ำมันแป๊บนึงนะ”แทนคุณเอ่ยขึ้น ขณะมือขวาตบไฟเลี้ยวพลางชะลอรถ เปลี่ยนเลนแล้วเลี้ยวเข้าไปในปั๊มอย่างนุ่มนวล ท่ามกลางแสงแดดอุ่นของสายวัน รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวไปช้า ๆ ก่อนจะจอดสนิทตรงหน้าตู้จ่ายเชื้อเพลิงชายหนุ่มลดกระจกลง พูดคุยกับพนักงานปั๊มอย่างสุภาพ ขณะเดียวกันร่างบางที่นั่งอยู่เบาะข้างก็มองออกไปนอกรถเรื่อยเปื่อย สายตาเลื่อนผ่านภาพผู้คนที่เดินเข้าออกจากร้านสะดวกซื้อและร้านอาหารแต่แล้วเธอก็ชะงักเมื่อสายตาไปสะดุดเข้า

สามวันต่อมาครบกำหนดที่ชนากานต์จะได้ออกจากโรงพยาบาล หลังจากเข้ารับการรักษาตัวนานกว่าห้าวัน ภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษในช่วงสายของวัน ร่างบางกำลังนั่งอยู่บนเตียงด้วยท่าทางเรียบร้อย กระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กถูกจัดวางไว้ข้างตัวอย่างดี จะเหลือก็แค่เพียงรอใครบางคนรับกลับบ้านตามที่ได้สัญญาเอาไว้ตากลมก้มมองนาฬิกาข้อมือครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ยังไร้ซึ่งเงาของเขาคนนั้น ตอนนี้เธอก็ทำได้เพียงแค่รอ รอ แล้วก็รอ แต่จนแล้วจนเล่าเขาก็ยังไม่มาสักทีก่อนจะคิดอะไรไปไกล เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้ง และไม่กี่วินาทีถัดมาบานประตูก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงในชุดกราวด์สีขาวที่คุ้นตาก้าวเข้ามารอยยิ้มอบอุ่นของชายหนุ่มเรียกให้เธอยิ้มตอบอย่างอัตโนมัติ“สวัสดีค่ะพี่แทน”“สวัสดีครับ น้องพรีนรอพี่ภัคอยู่ใช่ไหมครับ”ชนากานต์พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจ“ใช่ค่ะ พี่แทนรู้ได้ยังไงคะ?”“พี่ภัคโทรมาบอกพี่น่ะ ว่าติดประชุมด่วนอาจมารับช้า เลยขอให้พี่ช่วยไปส่งน้องพรีนที่บ้านก่อน”“...ติดประชุมเหรอคะ?”ชนากานต์เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ เธอยังจำได้เป็นอย่างดีว่าเมื่อวานเขาพูดเองว่าเคลียร์งานที่บริษัทเสร็จหมดแล้ว แล

19:15 น.ณ โรงพยาบาลหลังจากขับรถออกมาจากร้านอาหารด้วยอารมณ์ที่ยังคุกรุ่น ปภาวีใช้เวลาพักใหญ่รวบรวมสติขับรถมุ่งหน้ามายังจุดหมายปลายทางซึ่งก็คือโรงพยาบาลที่มีใครบางคนนอนพักรักษาตัวอยู่แต่กว่าจะมาถึง ท้องฟ้า ณ ตอนนี้ก็ได้ถูกม่านรัตติกาลสีเทาเข้มกลืนกินไปเกือบหมด เหลือเพียงไฟถนนที่ทยอยสว่างขึ้นทีละดวงสะท้อนผิวถนนเป็นเงาวาว เธอดับเครื่องยนต์แล้วนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยครู่หนึ่งอย่างชั่งใจว่าควรขึ้นไปดีหรือไม่สุดท้ายการกระทำก็ทำงานไวกว่าความคิด มือเรียวเอื่อมหยิบช่อดอกทิวลิปสีชมพูอ่อนบนเบาะข้างคนขับขึ้นมาถือไว้แนบอกแล้วจึงเปิดประตูลงจากรถเข้าไปภายในอาคาร แสงไฟสีอุ่นจากโคมระย้าตามทางเดินได้สาดสะท้อนลงบนพื้นกระเบื้องขัดเงาเงาร่างของเธอเคลื่อนไปพร้อมจังหวะก้าวที่เงียบงัน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ ทำให้ความว่างเปล่าของโรงพยาบาลยามค่ำยิ่งเด่นชัดเมื่อมาถึงหน้าห้องผู้ป่วย เธอหยุดยืนอยู่ตรงนั้นชั่วครู่หนึ่งเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะยกมือแตะลูกบิดแล้วค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไปอย่างเบามือภายในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอและแสงจากโคมข้างเตียงที่ส่องลงมาบ

ภาสกรถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบลุกตามออกไปแทบจะทันที ใจเต้นโครมครามอย่างไม่รู้ว่าเหตุการณ์ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้างปภาวีเดินฉับ ๆ เข้าไปโดยไม่สนใจสายตาของใครในร้าน เสียงส้นสูงกระทบพื้นไม้ดังกังวานตัดกับบรรยากาศเงียบสงบของร้านอาหารแค่ไม่กี่ก้าว เธอก็ไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของโต๊ะที่มีชายหนุ่มและหญิงสาวอีกคนกำลังนั่งอยู่ ดวงตาคมเฉียบของเธอจ้องไปที่ณัฐนนท์ราวกับพร้อมจะเฉือนคำถามออกจากใจตรงนั้น“บังเอิญจังเลยนะ ไม่คิดว่าจะได้เจอนายที่นี่อีก”เสียงเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยแรงกดดันทำให้ชายหนุ่มชะงัก เงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียง พร้อมรอยยิ้มฝืด ๆ ที่แวบขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนหายวับไปหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขาก็ชะงักไปเช่นกัน ดวงตากวาดมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจ ก่อนจะขยับตัวนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อยและยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไรออกมา ภาสกรก็โผล่พรวดเข้ามาทันที ก่อนจะยกมือแตะหลังเพื่อนสาวเบา ๆ พลางกระซิบเสียงเบา“ใจเย็นก่อนไอ้ภัค มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกันดิวะ”“เช้าไปเยี่ยมผู้หญิงอีกคน กลางวันอยู่กับผู้หญิงอีกคน นายทำแบบนี้กับพรีนได้ยังไงห๊ะ!”คำพูดที่เปล่งออกมาชัดถ้อยชัดคำของปภาวีดัง

ห้องประชุมใหญ่บนชั้นสิบหาของบริษัท แอคซิส ไพรม์ สว่างด้วยแสงธรรมชาติที่ลอดผ่านกระจกบานสูงรอบด้าน บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและเปี่ยมด้วยพลังของการตัดสินใจครั้งสำคัญภาพสไลด์สุดท้ายของพรีเซนเทชันจบลงพร้อมเสียงคลิกเบา ๆ จากแท็บเล็ตในมือหญิงสาวเจ้าของบริษัทปภาวี เอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสงบ แววตายังนิ่งและเฉียบขาดตามแบบฉบับของผู้บริหารหญิงที่หลายคนยกให้เป็น ‘นักเจรจาหัวเหล็ก’ แห่งวงการอสังหาฯ“...และนั่นคือโครงสร้างต้นทุนทั้งหมด รวมถึงประมาณการผลตอบแทนในไตรมาสแรกหลังเปิดโครงการค่ะ”เธอกล่าวสรุปด้วยน้ำเสียงมั่นคงชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ“ผมเข้าใจแล้วว่าทำไม ‘แอคซิส ไพรม์’ ถึงเติบโตเร็วขนาดนี้ในเวลาไม่กี่ปี”ธนัช CEO จากบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์อันดับต้น ๆ อีกแห่งกล่าวพลางมองเธออย่างพินิจปภาวีเพียงยิ้มนิด ๆ ไม่อธิบายใดให้เกินความจำเป็น“ข้อเสนอของคุณน่าสนใจครับ โดยเฉพาะการดึงระบบ Eco Smart Living เข้ามาเป็นจุดขายในโครงการใหม่ ผมจะนำกลับไปเสนอบอร์ดของเราอีกครั้ง”“ตามที่แจ้งในตอนแรกค่ะ หากคุณตกลงร่วมลงทุน ฉันต้องได้สิทธิ์ในการควบคุมฝ่ายปฏิบัติการแล

ราวสองชั่วโมงนับจากที่ปภาวีออกไป เสียงเคาะประตูสีขาวดังขึ้นสองสามครั้งก่อนจะถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงของใครบางคนสนทนากับพยาบาล ทำให้เปลือกตาของคนป่วยที่ปิดอยู่ค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ“ห้องนี้ค่ะ”“ขอบคุณครับ” เสียงตอบรับอย่างสุภาพดังขึ้นจากชายหนุ่มที่เดินตามเข้ามา เสียงนั้นคุ้นหูจนชนากานต์ขยับตัวเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองไปยังต้นเสียง“ณัฐ”ณัฐ หรือ ณัฐนนท์ หนุ่มเหนือวัยยี่สิบปี รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวอมชมพูแบบคนที่เติบโตบนพื้นที่สูง ใบหน้าคมแต่ดูสุภาพ ดวงตาเรียบนิ่งแฝงความใจดี เส้นผมดำขลับตัดสั้นสะอาดสะอ้าน รอยยิ้มอ่อนโยนทำให้เขาดูน่าไว้ใจตั้งแต่แรกเห็นชายหนุ่มในชุดนักศึกษาหันมาทางเตียงทันที รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าทันใดเมื่อเห็นว่าเธอรู้สึกตัวแล้ว“ณัฐเอง พรีนเป็นยังไงบ้าง” เขากล่าวเบา ๆ ขณะเดินเข้ามาใกล้พยาบาลสาวที่พาเขาเข้ามายิ้มให้เล็กน้อย ก่อนจะขอตัวออกไปอย่างเงียบ ๆ ทิ้งให้ทั้งสองอยู่ในห้องกันตามลำพัง“เป็นไง ดีขึ้นบ้างหรือยัง” ลูกนัทเอ่ยถาม พลางหย่อนตัวนั่งลงข้างเตียง“อืม ดีขึ้นบ้างแล้ว แล้วนััทรู้ได้ไงว่าเราอยู่ที่นี่”“ป้าน้อยบอก”“ป้าน้อย?”เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย“ใช่ พอดีนัทเห็นพรีนไม