Novels by เนโกะเหมียว

บทส่งท้ายสี่เดือนต่อมาการจัดงานที่เล่นใหญ่มาก ๆ คุณหญิงอัมพิกาจัดการเองเกือบทั้งหมดเพื่อลูกสะใภ้และลูกชายแล้วเธอทุ่มงบไม่อั้น ร่างสูงที่อยู่ในชุดทักซิโด้สีขาวสะอาดตากำลังยืนต้อนรับแขกอยู่กับผู้เป็นพ่อและแม่จวนจะได้เวลาแล้ว เขาอยากเห็นหน้าเจ้าสาวจะแย่เดินวนไปเวียนมาก็แม่เขาน่ะสิบอกว่าก่อนแต่งานห้ามเจอเธอสองวันเลยทำให้เขาต้องแยกจากอกน้อยของว่าที่ภรรยา" มึงจะเดินอีกนานไหม " วาโยถาม" ก็กูตื่นเต้น " " จะตื่นเต้นทำไมเดี๋ยวน้องก็มา " " กูจะรอวันแต่งมึงล่ะกัน " " กุไม่มีทางทำแบบมึงแน่ " วาโยพูดพร้อมไหวไหล่กวน ๆทางด้านไฟฉายที่ขึ้นไปรับน้องสาวลงมา เขาเคาะประตูห้องพักที่ทางโรงแรมจัดให้เบา ๆ ก่อนประตูจะเปิดออกก็อก ก็อก ก็อก " สงสัยพี่ไฟฉายน่าจะมาแล้ว เดี๋ยวกูไปเปิดประตูก่อน " คะน้าที่ได้ยินเสียงเคาะประตูก็รีบเปิดออกมา" เสร็จกันรึยัง " " เสร็จแล้วค่ะ " ว่าจบก็หลีกทางให้ร่างสูงของไฟฉายเดินเข้ามาในห้องเขามองน้องสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของบ้านอยู่นานก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครื่อง" นะ น้องสาวพี่สวยจัง " " ไฟฉายอย่าร้องนะ " ไฟเลี้ยวทำท่าจะร้องตามพี่ชายจนเขาต้องเอ่ยห้าม" อย่าร้องนะเดี๋ยว

ส่งท้าย4ปีต่อมาหลังจากที่แบดซ์เรียนจบเขาก็เข้ามาทำงานก้บผู้เป็นพ่อเขาเริ่มไต่เต้าตั้งแต่พนักงานต้องรับผู้เป็นพ่อห้ามก็ไม่ฟังเขาบอกกับผู้เป็นพ่อว่าอยากให้ทุกคนยอมรับในตัวของเขาไม่ใช่เพราะเขาเป็นลูกชายของเจ้าสัวกฤษดิ์ จนเขาเป็นที่ยอมรับของพนักงานทุกคน ตอนนี้เขาขึ้นแท่นเป็นรองประทานบริษัทแล้ว และวันนี้เขาเคลียร์ทุกอย่างเพื่อที่จะไปถ่ายรูปรับปริญญาของคนตัวเล็กเขาเอ่ยบอกกับเดย์คนสนิทที่เป็นทั้งมือขวาและเลขาของเขา" วันนี้กูไม่เข้าบริษัทนะ แล้วของที่กูให้มึงเตรียม "" เรียบร้อยแล้วครับ " เขายื่นช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่มาให้ร่างสูงรับไว้แล้วเดินออกจากห้องไป เขารีบมาขับรถมาหาคนตัวเล็กที่หอประชุมของมหาลัย’เขาลงจากรถเดินมาที่สนามหญ้าที่เขาจัดโซนให้บรรดานักศึกษาและญาติ ๆ ร่วมถ่ายรูป เขาใช้สายตากวาดหาคนตัวเล็กไม่นานก็เจอเธอกำลังถ่ายรูปอยู่กับเพื่อน ๆ ในคณะเขาจึงเดินเข้าไปหา บรรดานิสิตนักศึกษาที่เห็นเขาต่างยกมือไหว้ แน่ละไม่มีใครไม่รู้จักเขา เขาเป็นถึงคิงส์บริหารตัวตึงของคณะเชียวนะ เขาเดินไปก็เห็นพวกเพื่อนเขายืนรออยู่แล้วอยู่กันเป็นคู่ ๆ เลยเขาเลิกยักคิ้วให้เพื่อนแล้วเดินไปหาคนตัวเล็ก" ตัวเ

ตลอดไป เท่านั้นแหละไฟเลี้ยวรีบจับผ้าขนหนูวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างไว ต้องให้ขู่อี่นี่แปลกคน เมญ่าส่ายหัวเอือย ๆ แล้วหันมามองกน้าคะน้าและสายน้ำจากนั้นก็นำชุดเดรสแบรนด์หรูไปวางตรงที่นอน หลังจากอาบน้ำเสร็จร่างเล็กที่ยังไม่หายง่วงดีก็เดินหลับตามมานั่งที่หน้าตู้กระจก เหตุผลที่เธอนอนดึกก็เพราะหลังจากคุยกับแฟนหนุ่มเสร็จเธอก็อ่านนิยายต่อจนดึกพระนางกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย มันฟินจนวางโทรศัพท์ไม่ลงเลยทำให้เธอนั่งสัพงกอยู่เนี่ยแหละ" อีเลี้ยวมึงนั่งดี ๆ หน่อยได้ไหมเนี่ย "" ก็กูง่วง ขอนอนอีกห้านาทีได้ป่ะ " ว่าแล้วก็จะหยัดตัวลุกแต่ทำได้แค่เพราะคะน้ากดตัวเธอเอาไว" ไม่ได้ อีคะน้าจับหัวมันไว้ สัพงกแบบนี้กูแต่งหน้าไม่ถนัด " ไฟเลี้ยวหลับไปทั้งอย่างงั้นปล่อยให้เพื่อนระเล็งหน้าเธอไป" มันก็หลับของมันได้เนอะกุละเชื่อ " คะน้าเอ่ยพูดพลางถอนหายใจยาวเหยียด" มันคงนอนดึก จับไว้ก่อนใกล้เสร็จล่ะ " ใช้เวลาแต่หน้าสองชั่วโมงกว่าจะเสร็จพอมองดูเวลาก็เห็นว่ายังพอมีเวลาเหลืออยู่มากเลยปล่อยให้เพื่อนนอนอีกสักพักเพราะเหลือแค่ทำผมกับเปลี่ยนชุดก็เสร็จแล้ว" เลี้ยว อีเลี้ยว ตื่นได้แล้ว ฟ้าสว่างแล้ว "" อื้ออ " เธอลืมตาตื่นข

ทำใจดีดีเธออยู่ใกล้เขาตลอดแต่เขาไม่เคยรู้เลยห่างกันแค่อยู่คนละตึกเองเธออยู่ตึกเอแต่เขาอยู่ตึกบี" มันน่าน้อยใจจัง "" ไม่น้อยใจนะคะ " เธอเอาหน้าไปถูตรงไหล่แกร่งอย่างออดอ้อน" จุ๊บ~ หายงอนนะคะ " เธอจูบไปตรงบริเวณริมฝีปากหนา เขามองหน้าเธอนิ่ง ๆ " แบบนี้เขาเรียกจูบที่ไหนกันเขาเรียกสะกิดเฉย ๆ ถ้าจูบต้องแบบนี้ " เขาดึงรั้งร่างบางเข้ามาใกล้แล้วประคองท้ายทอยเล็กเอาไว้ จากนั้นก็ค่อย ๆ บรรจงจูบอันแสนหวานล้ำให้กับเธอก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเร้าร้อน" อื้ออออ ~ " เธอหลับตามพริ้มพร้อมเปิดปากต้อนรับลิ้นร้อน เธอคิดถึงรสจูบของเขา เขาละเมียดละไมกับการจูบเธออยู่แบบนั้นสักพักใหญ่ก่อนจะผละริมฝีปากออกแล้วเอ่ยแนบชิดริมฝีปากบางว่า" ไปดูหมาที่ห้องพี่ไหมครับ~ "" แต่ว่าหน้าพี่ก็หมานะคะ ไม่ต้องไปดูถึงห้องหรอก คริคริ "" o.o "" ฮ่า ฮ่า ฮ่า หนูหยอกค่าาา " หมาที่ไหนจะหล่อขนาดนี้กัน" หึ แล้วอยากโดนโคยหมาไหมครับ " ว่าจบก็ถลกเสื้อนักศึกษาเธอขึ้นแล้วเอื้อมมือไปบีบนมเธอแรง ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ว่าแต่เหมือนนมเธอจะใหญ่ขึ้นเลยนะหรือว่าเขาไม่ได้สัมผัสนานกันนะ" อื้ออ หนูเจ็บนะ " คนใจร้ายนี่บีบมาได้" ก็มันน่าหมั่นเข

ไปดูหมาที่ห้องพี่ไหมครับ > " เฮียมีธุระด่วน ต้องรีบกลับบ้านก่อนนะ "> " ไม่นานหรอก เฮียสัญญา...เฮียจะรีบกลับไปหานะครับคนดี "" … "เขามองโทรศัพท์ที่ซึ่งไร้การตอบรับจากนั้นก็วางโทรศัทพ์ลงแล้วรีบเหยียบคันเร่งรีบกลับบ้านจนไม่ทันได้สังเกตุข้อความที่ส่งไปมันขึ้นว่าส่งไม่สำเร็จ!!!!เพราะสัญญาณตามทางสองข้างทางที่มีป่ารกจึงทำให้สัญญาณไม่เสถียร แบดซ์มองถนนสีหน้าเศร้าหมอง เพียงหวังในใจว่า…คนที่เขารักสุดหัวใจจะรอเขากลับมาง้อเพียงหวังว่าเธอยังจะไม่เลิกรักเขา… แบดซ์ที่หลังจากกลับมาจากไร่เพราะต้องรีบกลับมาเคลียร์งานค้างที่มีปัญหาแถมยังต้องเข้าประชุมโครงการใหญ่ไม่เว้นวันกับผู้เป็นพ่อ ที่จะมีโปรเจคต์ใหญ่เร็ว ๆ นี้ที่ผู้เป็นพ่อมอบหมายให้เขาทำเลยทำให้ไม่มีเวลาที่จะได้ติดต่อกลับหาคนรักดังนั้นเขาจึงคิดว่าต้องรีบเคลียร์งานให้เสร็จแล้วรีบกลับไปหาเธอ แต่ทว่ากว่าจะเคลียร์เสร็จก็กินเวลาไปหลายอาทิตย์ประจบเหมาะกับใกล้ที่จะเปิดภาคเรียนพอดีสองอาทิตย์ต่อมา ภายในรั้วมหาลัยบริเวณสวนหย่อมไฟเลี้ยวที่กำลังนั่งเหม่อลอยคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยไม่ทันได้สังเกตุสิ่งรอบข้างและพึ่งจะรู้ตัวว่ามีคนมาก็ตอนที่มีคนมานั่งอยู่

ส่งไม่สำเร็จ" พี่ฉาย!? " " หูยยยย ซีนรักกลางฝนเชียวนะเธอ!! " พี่ชายลากเสียงยาวพร้อมเปิดไฟฉายมือถือส่อง" ไม่ได้ทำอะไรนะครับ! " แบดซ์รีบลุก " ไม่ได้ทำเลยเหรอ? " " ทำใจครับ ใจเต้นไม่หยุดเลย… " ไฟเลี้ยวเอามือปิดหน้า " หยุดพูดเลยนะเฮีย!! " ไฟฉายยังไม่ยอมลดไฟฉายมือถือลง ซ้ำยังส่องแบบตั้งใจมาก เหมือนจะจับผิดให้ได้ " ไฟเลี้ยว ทำไมหนูหน้าแดงขนาดนั้นล่ะ~ หรือเพราะอุณหภูมิร่างกายของคนข้างๆ มันสูง? "" พี่ฉาย หยุดเลยนะ! " ไฟเลี้ยวตวาดเสียง แต่อีกฝ่ายยิ่งได้ใจ แบดซ์ที่นั่งอยู่บนฟางยกมือขึ้นป้องไฟฉาย " พี่ฉายครับ แสบตาครับ "ไฟมาได้แสบตาจะแย่แถมไม่ลดไฟลงด้วยนะ" กลัวโดนจับได้ไง! " พี่ชายหัวเราะหึ ๆ แบบไม่ไว้หน้าใคร" คือว่า…ฝนตกแรง แล้วโรงนาไม่มีไฟ เลยแบบ… "" เลยแบบไหนต่อ? " พี่ฉายขมวดคิ้ว ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ" เลยแบบ…ต้องนั่งใกล้กัน เพื่อไม่ให้น้องหนาว " แบดซ์ตอบหน้าตายสุด ๆ เขาว่ากันว่าอุณหภูมิในร่างกายจะช่วยให้อุ่นขึ้น" อู้ววว "" พี่ฉาย พอได้แล้วค่ะ! " ไฟเลี้ยวรีบปัดมือพี่ชายที่ยังถือไฟฉายส่องกราดไปรอบโรงนา " โอ้โห~ ไม่พอไม่ได้แล้วมั้ง นี่มันซีนพีคของละครเย็นชัด ๆ! " พี่ชายย