Novels by meisha

Tahimik ang buong archive.Tanging tunog lamang ng emergency lights ang maririnig habang unti-unti itong kumikislap sa madilim na silid.Sa dulo ng pasilyo, nakatayo ang isang lalaki.Hindi siya gumagalaw.Hindi siya nagsasalita.Pero sapat ang presensya niya para manlamig ang lahat."Darius..." bulong ni Victor.Ngayon lang nakita ni Isabella na mawalan ng kulay ang mukha nito.Parang ang lalaking kanina ay kontrolado ang lahat ay biglang naging tao rin.Isang taong natatakot.Dahan-dahang humakbang ang lalaki palabas ng anino.Matangkad.Naka-itim na suit.May bahagyang uban sa buhok.At may mga matang walang emosyon."Hindi maaari..." bulong ni Caleb.Ngumiti ang lalaki."Masyado ba kayong nabigla?"Nanlaki ang mata ni Isabella.Hindi niya alam kung bakit.Pero may bahagi ng isip niya na agad itong nakilala.Hindi dahil nakita na niya ito.Kundi dahil matagal na itong nakatira sa mga bangungot niya.Mga sirang alaala.Mga sigaw.Mga eksperimento.Mga doktor.At sa likod ng lahat ng

Parang huminto ang oras.Ang malamig na hangin sa loob ng archive ay tila biglang bumigat.Hindi makagalaw si Isabella.Hindi makapagsalita.Hindi makahinga."...malalaman niya kung sino talaga ang pumatay sa kanyang ina."Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip niya ang sinabi ni Victor."Ano'ng ibig mong sabihin?" nanginginig niyang tanong.Ngumiti si Victor.Hindi masaya.Hindi mabait.Kundi parang isang taong matagal nang naghihintay para sa eksaktong sandaling ito."Tanungin mo si Caleb."Agad napalingon si Isabella kay Caleb.Nanigas ito.Tahimik.Masyadong tahimik.At iyon ang lalong nagpabilis ng tibok ng puso niya."Caleb..."Mahina ang boses niya."Sabihin mo."Hindi agad sumagot ang lalaki.At sa bawat segundong lumilipas...parang unti-unting nadudurog ang natitira niyang katahimikan."Please."Napapikit si Caleb.At doon niya unang nakita—sakit.Hindi galit.Hindi takot.Kundi sakit."Isabella..."Huminga ito nang mabigat."Hindi ko pinatay ang mama mo."Parang bahagyang g

Malamig ang hangin sa loob ng abandonadong facility.Bawat hakbang nina Isabella at Caleb ay nag-iiwan ng alikabok sa lumang sahig.Tahimik.Nakakabinging tahimik.Parang patay na ang lugar.Pero para kay Isabella, buhay na buhay ito.Dahil habang mas lumalalim sila sa gusali, mas maraming alaala ang bumabalik.Dito.Nakapunta na siya rito noon.Hindi bilang babae.Kundi bilang isang batang takot na takot."Okay ka lang?" tanong ni Caleb.Napalingon siya rito.Tumango siya.Pero alam nilang pareho na nagsisinungaling siya.Masakit na naman ang ulo niya.Mas malinaw na naman ang mga alaala.At mas nakakatakot na rin."Sa kanan."Bigla siyang huminto.Napakunot-noo si Caleb."Ano?""Doon tayo."Tinuro niya ang madilim na hallway.Tahimik na sinundan siya ni Caleb.Habang naglalakad sila, pakiramdam ni Isabella ay may kung anong humihila sa kanya.Parang may bahagi ng isip niya na alam na alam ang daan.Pagdating nila sa dulo ng corridor, natagpuan nila ang isang malaking bakal na pinto.

"Dad..."Nanginginig ang boses ni Isabella habang hawak ang balikat ng ama niya.Pero walang sagot.Wala nang paggalaw.Wala nang ngiti.Wala na.Parang nawalan ng tunog ang buong mundo.Hindi niya marinig ang putukan sa malayo.Hindi niya marinig ang yabag ng mga taong humahanap sa kanila.Ang naririnig lang niya ay ang sariling tibok ng puso niya.At ang mabigat na katotohanang muli na naman siyang nawalan.Dahan-dahang isinara ni Caleb ang mga mata ng ama niya.Tahimik.May respeto.Kahit marami silang hindi pinagkasunduan."Caleb..." mahina niyang tawag.Hindi siya agad sinagot nito."Kailangan na nating umalis."Napatawa siya nang mapait."Palagi na lang tayong umaalis."Tumahimik si Caleb.Dahil alam nitong tama siya.Mula nang magkita silang muli, wala silang ginawa kundi tumakbo.Tumakbo sa mga taong humahabol sa kanila.Tumakbo sa nakaraan.Tumakbo sa katotohanan.Pero ngayon...pagod na siya."Hindi ko na kayang tumakbo."Lumuhod si Caleb sa harap niya.At sa unang pagkakata

Papunta sa kanila ang convoy.Sampung sasakyan.Marahil higit pa.Ang mga headlight nito ay tila mga matang nakatitig sa kanilang grupo mula sa dilim.Walang nagsasalita.Walang gumagalaw.Lahat naghihintay.Humigpit ang hawak ni Caleb sa kamay ni Isabella."Nasa likod ko ka lang."Napatingin siya rito."Caleb..."Hindi niya alam kung ano ang sasabihin.Masyadong maraming nangyari sa loob ng isang gabi.Masyadong maraming katotohanan.Masyadong maraming kasinungalingan.Pero bago pa siya makapagsalita—bumukas ang pinto ng unang sasakyan.At bumaba ang isang lalaki.Matangkad.Naka-itim na suit.Puti ang buhok sa gilid ng ulo.At may malamig na ngiting parang matagal nang naghihintay sa sandaling ito.Nanlamig si Isabella.Hindi niya alam kung bakit.Pero may kung anong pamilyar dito."Victor..." mahinang bulong ng ama niya.Ngumiti ang lalaki."Matagal-tagal din."Tahimik ang paligid.Parang kahit hangin ay natakot gumalaw."Akala ko patay ka na," sabi ni Caleb."Tama."Tumawa si Vic

“At paano kung sabihin kong hindi ikaw ang dahilan kung bakit siya nabuhay noon?”Parang huminto ang oras.Nakatayo ang ama ni Isabella sa gitna ng parking bay, hawak ang detonator habang nakatitig nang diretso kay Caleb.At sa unang pagkakataon—nakita ni Isabella ang isang bagay na hindi niya inakalang makikita kailanman.Takot.Sa mukha ni Caleb.“Ano’ng ibig mong sabihin?” malamig na tanong ni Caleb.Ngumiti ang lalaki.“Alam mo na ang ibig kong sabihin.”Tahimik ang paligid.Pati ang mga tauhan ni Caleb ay tila naghihintay sa susunod na mangyayari.“Dad,” nanginginig na sabi ni Isabella. “Tama na ang mga palaisipan. Sabihin mo na ang totoo.”Napatingin ang lalaki sa kanya.At sa unang pagkakataon, lumambot nang bahagya ang ekspresyon nito.“Anak.”Masakit pa ring marinig iyon.Dahil hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa o magalit.“May mga bagay na hindi sinabi sa’yo si Caleb.”“At may mga bagay na hindi mo rin sinabi,” putol ni Caleb.“Difference is, I was trying to save h