Romans de Tendy

“ทุกคน คืนนี้เราจะปิดร้านเร็วกันก่อนสองชั่วโมงนะ”โรสเอ่ยออกมาทำให้พนักงานทุกคนหันมามองกันด้วยความสงสัย“เราจะเลี้ยงต้อนรับมะลิกัน มะลิมาทำงานได้หนึ่งอาทิตย์แล้วยังไม่ได้ต้อนรับเลย”ทันทีที่ประโยคบอกเล่าเอ่ยจบ พีเจก็ร้องโห่ออกมาอย่างดีใจ ทำให้พีพีที่กำลังง่วนกับการเช็ดแก้วหน้าเคาน์เตอร์หันไปมองน้องสาวตัวเองอย่างเอือมระอา“ให้กอล์ฟทำอะไรดีคะ”“หม้อไฟ เจ้กอล์ฟ!!”ไม่ต้องถามเลยว่าเสียงที่เอ่ยออกมาคือใคร เพราะนั่นคือเสียงของตัวแสบประจำร้านอย่างพีเจ“มะลิอยากกินอะไร”โรสหันไปถามมะลิ เพราะอยากให้เจ้าของงานแสดงความคิดเห็นบ้าง ส่วนคนที่ถูกถามก็ทำเพียงแค่ยิ้ม ก่อนจะตอบออกมา“ตามที่พีเจบอกก็ได้ค่ะ”หลังจากปิดร้าน ทุกคนก็มานั่งกันอยู่ที่โต๊ะกลางร้าน โดยที่เจ้กอล์ฟ หญิงสาววัยสามสิบที่ทุกคนต่างเรียกกันว่าเจ้กอล์ฟ เป็นคนลงมือทำหม้อไฟอย่างที่พีเจนำเสนอ“อะไรนะ คือเดินขึ้นดอยไปเก็บผักวันละหลายกิโล”พีเจตกใจกับเรื่องที่มะลิเล่าให้ฟัง จนเอ่ยคำถามออกมาอีกครั้งเมื่อมะลิพูดจบ“มันแปลกตรงไหน ฉันยังทำงานส่งแกเรียนจนจบ”พีพีพูดออกมาบ้าง เพราะเธอเป็นพี่สาวของพีเจ และเพราะพ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เด็ก จึงทำให้สอง

วันนี้เป็นวันที่สองของการทำงานที่ Sky Bar มะลิมาถึงร้านเป็นคนแรกในเวลาหกโมงนิดๆ เธอเปิดประตูเข้ามาเพราะโรสได้บอกที่ซ่อนกุญแจให้เธอเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน เมื่อเข้ามาภายในร้านมะลิก็สะดุ้งเมื่อเห็นเจ้าของร้านอย่างปริมกำลังนั่งดื่มอยู่ในร้าน“ขอโทษค่ะ ฉันนึกว่าไม่มีคนอยู่”เธอบอกกับเจ้าของร้านที่แหงนหน้าขึ้นมามองเธอ คุณเขาไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่พยักหน้าตอบรับ มะลิจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อทำหน้าที่ของตัวเอง เธอใช้เวลาทำโน่นนี่นั่นอยู่ในครัวนานพอสมควรก่อนจะเดินไปยังห้องเก็บของเพื่อเช็กวัตถุดิบ“อ๊ะ!!”มะลิตกใจเมื่อเธอหันมาก็พบว่าบอสเจ้าของร้านที่ไม่รู้ว่าเข้ามาในห้องเก็บของตั้งแต่เมื่อไหร่กำลังยืนอยู่ด้านหลังเธอ“เอ่อ…คุณปริม เอ่อ…บอส มีอะไรหรือเปล่าคะ”ผู้เป็นเจ้านายมองหน้าเธอนิ่งๆ ไม่ยอมพูดยอมจา ก่อนจะยื่นมือของตัวเองขึ้นมาจับปลายคางเธอแล้วประกบปากเธอทันที“อ๊ะ!!”“อื้ม…”เป็นอีกครั้งแล้วที่เขาทำแบบนี้กับเธอ ริมฝีปากของบอสสาวบดเบียดริมฝีปากเธออย่างเอาแต่ใจ เขาดูรีบร้อนและไม่อ่อนโยนเอาเสียเลย หัวใจของเด็กสาววัยยี่สิบสองเต้นรัวอีกครั้ง ก่อนที่มะลิจะเป็นฝ่ายดันบอสสาวให้แผ่นหลังแนบชิดกับผนังห้

“เมื่อไหร่แกจะเลิกใช้ชีวิตแย่ๆ แบบนี้สักที”หนังสือในมือของคุณผู้หญิงของบ้านเทพวรสุวรรณถูกขว้างออกมาเข้าหาลูกสาวคนเดียวที่เดินลงมาจากชั้นสองของบ้านทันที“ฉันจะใช้ชีวิตแบบไหนมันก็เรื่องของฉัน คุณจะมาใส่ใจทำไม”ปพิชญาพูดออกมาอย่างไม่ได้ใส่ใจ เธอก้มลงหยิบหนังสือที่ผู้เป็นแม่ขว้างใส่เธอก่อนจะโยนมันทิ้งถังขยะอย่างไม่ไยดี“ฉันจะไม่สนใจถ้าแกไม่ได้ใช้ เทพวรสุวรรณ”“ฉันไปเปลี่ยนเลยก็ได้ ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น”หญิงสาวยังคงพูดออกมาด้วยใบหน้านิ่งเรียบอย่างไม่สนใจ ผู้เป็นแม่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ก่อนจะวางของใช้ทุกอย่างของปพิชญาลงบนโต๊ะ มันมีทั้งกระเป๋าสตางค์ที่เต็มไปด้วยบัตรเครดิต กุญแจรถ“งั้นถ้าไม่อยากใช้เทพวรสุวรรณขนาดนี้ แกก็ไม่ต้องใช้อะไรก็ตามที่เทพวรสุวรรณเป็นคนหามา”“คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้”“ทำไมฉันจะทำไม่ได้ นี่ฉันยึดคืนมาแค่นี้ถือว่าฉันเห็นใจแล้ว ส่วนจากนี้แกจะใช้ชีวิตแบบไหนก็เรื่องของแก ถ้ามีสติเมื่อไหร่ฉันจะคืนให้”ผู้เป็นแม่พูดจบก็รวบทุกอย่างทำท่าจะเดินออกไป แต่ความหงุดหงิดและความอยากเอาชนะของปพิชญาก็ทำให้เธออยากเอาชนะ“มาคิดดูดีๆ แล้วฉันไม่รีบไปเปลี่ยนดีกว่า เพราะถ้าเปลี่ยนง่ายๆ คนอ

“ว่าไงคะ ยาย”หญิงสาวกรอกเสียงไปตามสายทันทีที่กดรับสาย ในระหว่างที่เธอกำลังเดินไปตามซอยที่รุ่นพี่คนหนึ่งแนะนำที่พักราคาถูกให้กับเธอ หลังจากเธอตัดสินใจเดินทางจากบ้านเพื่อมาหางานทำ“ไม่ต้องห่วงนะคะ มะลิจะดูแลตัวเองดี ๆ”เธอยังคงพูดด้วยน้ำเสียงสดใสในฉบับของตัวเอง เพราะรู้ดีว่าคุณยายของเธอคงจะเป็นห่วงกับการที่เธอตัดสินใจเดินทางเข้ามายังเมืองหลวงด้วยตัวคนเดียวแบบนี้“งั้นไว้ถึงที่พักมะลิจะโทรหานะคะ ยาย อย่าลืมกินข้าวกินยาด้วย รักยายนะคะ”เธอวางสายยายด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะกดมือถือดูที่อยู่ที่รุ่นพี่ของเธอแนะนำและส่งมาให้ พร้อมกับขาที่รีบก้าวไปตามทางด้วยความรวดเร็ว เพราะเริ่มรู้สึกว่าอากาศมันกำลังร้อนขึ้นเรื่อย ๆมะลิ พิรัญญา เมธาวรรณรักษ์ เด็กสาวที่อายุเพียง 22 ปี เธอเป็นเด็กกำพร้าที่มีคุณยายใจดีคนหนึ่งเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก เธอเรียนจบเพียงแค่ระดับชั้นมัธยม เพราะไม่อยากให้คุณยายลำบาก พอเรียนจบเธอก็ออกมาช่วยงานคุณยาย เธอรับจ้างทำสวนทำไร่ จนเมื่อเดือนก่อนคุณยายของเธอเกิดล้มป่วยเพราะอายุที่มากและสุขภาพที่แย่ ผู้ใหญ่บ้านจึงแนะนำให้เธอออกมาหางานทำที่เมืองหลวง โดยได้รับความช่วยเหลือจากลูกสาวของผู้ให