Novels by ไรท์ฟิน

บทที่ 7 พายุในห้องแคบสิ้นสุดประโยคนั้น ริมฝีปากร้อนจัดของปัณณ์ก็บดเบียดลงมาบนริมฝีปากของรตาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่การจูบเพื่อขออนุญาต แต่เป็นการจูบเพื่อตอกย้ำอำนาจและปล้นชิงลมหายใจของเธอไปในคราวเดียวรตาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อ สองมือบางยกขึ้นผลักแผงอกกว้างของเขาตามสัญชาตญาณป้องกันตัว"อื้อ... ปัณณ์... ปล่อยพี่..."เสียงประท้วงของเธอถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อชายหนุ่มออกแรงรวบเอวคอด รั้งร่างของเธอให้แนบชิดกับความแข็งแกร่งของเขามากยิ่งขึ้น ฝ่ามือหนาสอดเข้าใต้ท้ายทอย บังคับให้เธอแหงนหน้ารับสัมผัสที่เขามอบให้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปาก กวาดต้อนและเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของน้ำชาคาโมมายล์ที่เขาเพิ่งดื่มผสมผสานกับกลิ่นมิ้นต์จางๆ สร้างความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทำให้สมองของรตาขาวโพลนกำแพงความหยิ่งทะนงที่เธอเพียรสร้างมาตลอดหลายปีพังทลายลงเพียงแค่สัมผัสแรก ร่างกายของเธอตอบสนองต่อการรุกรานของเขาอย่างซื่อตรง สองมือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำคอ

บทที่ 6 ก่อนพายุจะเข้าความเงียบครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของห้องทำงาน มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ดังประสานกัน รตายืนนิ่งงัน ข้อมือของเธอยังคงถูกกอบกุมไว้ด้วยฝ่ามืออุ่นจัดของนายแพทย์ปัณณ์ คำขอร้องที่แฝงความเว้าวอนของเขาทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงรตาใช้ความพยายามอย่างหนักในการดึงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้ารูปเข้ารอย เธอสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับสายตาไม่ให้หลบเลี่ยงความคมกริบที่ทอดมองมา"ถ้าเหนื่อยขนาดนี้ คุณหมอควรกลับไปพักผ่อนที่เตียงนุ่มๆ ที่บ้านนะคะ ไม่ใช่มานั่งชาร์จแบตบนโซฟาแข็งๆ ในห้องทำงานคนอื่น"รตาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ราบเรียบที่สุด เธอค่อยๆ บิดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขา คราวนี้ปัณณ์ยอมปล่อยมืออย่างว่าง่าย แต่สายตาของเขายังคงตรึงอยู่ที่ใบหน้าของเธอไม่ยอมละไปไหน"เอกสารที่คุณต้องการ อยู่ในห้องเก็บแฟ้มด้านหลังคลินิกค่ะ" รตาหมุนตัวหันหลังให้เขาเพื่อซ่อนแววตาที่หวั่นไหว "รตาจะไปหยิบให้ คุณหมอนั่งรอตรงนี้แหละค่ะ""ผมไปช่วยหาดีกว่าครับ" ปัณณ์ลุกขึ

บทที่ 5 กลิ่นแอลกอฮอล์กับความเหนื่อยล้าความเงียบสงัดยามค่ำคืนโรยตัวปกคลุมทั่วทั้งชั้นของคลินิกสุขภาพและความงาม เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานส่วนตัวของผู้บริหารชี้บอกเวลาสี่ทุ่มตรง พนักงานทุกคนเดินทางกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงรตาที่ยังคงนั่งจมอยู่กับกองเอกสารและรายงานผลประกอบการบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่แสงสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบใบหน้าสวยเฉี่ยวที่บัดนี้ฉายแววเหนื่อยล้า รตายกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ พยายามขับไล่ความตึงเครียดสะสมตลอดทั้งสัปดาห์ ภาพเหตุการณ์ที่ระเบียงทางเดินในงานเลี้ยงการกุศลเมื่อหลายวันก่อนยังคงวนเวียนรบกวนสมาธิของเธอ สัมผัสร้อนผ่าวจากปลายนิ้วสากที่ไล้ผ่านต้นคอ และสายตาดุดันที่เต็มไปด้วยความหวงแหนของศัลยแพทย์หนุ่มคนนั้น ทำให้เธอยังคงรู้สึกชาวาบไปทั้งแผ่นหลังทุกครั้งที่นึกถึงตั้งแต่วันนั้น รตาพยายามรักษาระยะห่าง เธอใช้ข้ออ้างเรื่องความวุ่นวายของการบริหารงานมาเป็นเกราะกำบัง หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขาสองต่อสองเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันทำลายความเงียบ รตาสะดุ้งเล็กน้อย เธอละมือจากขมับและขมว

บทที่ 4 เปลือกที่ห่อหุ้มแสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายระยิบระยับตกกระทบลงบนแก้วแชมเปญในมือของรตา เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ สร้างบรรยากาศหรูหราให้กับงานเลี้ยงการกุศลประจำปีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังคืนนี้รตาปรากฏตัวในชุดราตรียาวเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างพอดีตัว ช่วงไหล่เปิดเปลือยเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและลาดไหล่ระหง เธอรวบผมขึ้นเป็นมวยต่ำเรียบหรู เครื่องประดับเพชรชิ้นเล็กบนติ่งหูช่วยเสริมให้ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตดูโดดเด่นยิ่งขึ้นในฐานะพันธมิตรทางธุรกิจรายใหม่ รตาใช้เวลาช่วงสองชั่วโมงแรกไปกับการพูดคุยทักทายผู้บริหารและแพทย์ชั้นผู้ใหญ่ รอยยิ้มการค้าและบทสนทนาที่ชาญฉลาดทำให้เธอเป็นที่จับตามองของคนในงานได้อย่างไม่ยากเย็น"คุณรตายังเก่งและสวยไม่เปลี่ยนเลยนะครับ"เสียงทุ้มเจือความกรุ้มกริ่มดังขึ้นจากด้านข้าง รตาหันไปมองก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมในชุดสูทสั่งตัดเดินเข้ามาใกล้ เขาคือนักธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์ที่มีอำนาจเงินหนา

บทที่ 3 พื้นที่ทับซ้อนรตาเดินตรวจความเรียบร้อยบริเวณโถงต้อนรับของคลินิกเป็นรอบที่สามของวัน ชุดสูทกระโปรงเข้ารูปสีขาวสะอาดตาเสริมให้บุคลิกของผู้บริหารสาวยิ่งดูโดดเด่นและน่าเกรงขาม วันนี้เป็นวันที่ตัวแทนจากทีมแพทย์ศัลยกรรมจะเข้ามาดูสถานที่และประเมินมาตรฐานเครื่องมือตามข้อตกลงเบื้องต้นและตัวแทนที่ว่า ก็คือผู้ชายที่ทิ้งประโยคกวนประสาทไว้ให้เธอที่หน้าร้านกาแฟเมื่อหลายวันก่อนเสียงประตูบานเลื่อนอัตโนมัติด้านหน้าเปิดออก รตาละสายตาจากแท็บเล็ตในมือพนักงานต้อนรับ หันไปมองผู้มาใหม่นายแพทย์ปัณณ์ก้าวเข้ามาด้านใน เขาไม่ได้สวมเสื้อกาวน์สีขาวเหมือนตอนอยู่โรงพยาบาล วันนี้ชายหนุ่มเลือกสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มปลดกระดุมบนหนึ่งเม็ด พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ รับกับกางเกงสแลคเนื้อดีสีดำ โครงหน้าคมคายและส่วนสูงที่โดดเด่นสะกดสายตาของพนักงานสาวๆ หน้าเคาน์เตอร์ให้หันไปมองเป็นตาเดียวรตาลอบถอนหายใจบางๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มขัดเขินและสายตาชื่นชมของลูกน้องตัวเอง ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในอกโดยไม่มีสาเหตุที่แน่ชัด เธอเก็บความรู้สึกนั้นไว้ภา

บทที่ 2 กาแฟแก้วนั้นขมเกินไปกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณโถงรับรองชั้นล่างของโรงพยาบาล รตายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรู เข็มสั้นชี้บอกเวลาบ่ายสามโมงครึ่ง อาการปวดหนึบขมับเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ จากความตึงเครียดในห้องประชุมเมื่อชั่วโมงก่อนเธอเดินตรงไปยังร้านกาแฟที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของโถง ร่างบางในชุดสูทสีเบจยังคงดูสง่างามและไร้ที่ติ แม้ว่าภายในใจจะเต็มไปด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ภาพสายตาและสัมผัสสากจากปลายนิ้วของนายแพทย์ปัณณ์ยังคงวนเวียนรบกวนสมาธิ รตาเกลียดตัวเองที่เผลอไผลไปกับปฏิกิริยาทางร่างกายเพียงชั่ววูบ เธอคือผู้บริหารวัยสามสิบสองปีที่ควบคุมทุกอย่างในชีวิตได้เสมอ การมาหวั่นไหวกับความใกล้ชิดเล็กๆ น้อยๆ จากผู้ชายที่เด็กกว่าถึงสี่ปี เป็นเรื่องที่เธอไม่อนุญาตให้เกิดขึ้นเด็ดขาด"กาแฟดำเย็นไม่ใส่น้ำตาลหนึ่งแก้วค่ะ" รตาสั่งออเดอร์กับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ พลางล้วงมือลงไปในกระเป๋าเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือเตรียมสแกนจ่ายเงิน"ผมจ่ายเองครับ"เสียงทุ้มต่ำที่เพิ่งได้ยินในห้องประชุมดัง