Novels by ซีเรีย เร็นเทียร์

เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงยามเย็น ตะวันจวนจะลับฟ้าเต็มที ยาสมุนไพรที่เสี่ยวไป่นำมาให้ก็หมดลง หลิงหลงจึงต้องขอให้คนไข้กลับไปอีกครั้ง โชคดีที่ครั้งนี้ไม่ได้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นอีกเมื่อจัดการเก็บกวาดโรงหมอเรียบร้อยแล้ว หลิงหลงจึงให้รถม้าขับไปที่คฤหาสน์ตระกูลจาง ซึ่งเป็นบ้านเดิมของบิดาหลิงหลงไม่ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรก แต่จะมาทุกวันเทศกาลสำคัญ เนื่องจากปู่ย่าของนางยังแข็งแรงและเอ็นดูนางอยู่ไม่น้อย นางจึงมักจะแวะเวียนมาเยียนสองผู้เฒ่าอยู่บ่อยครั้ง ท่านป้าของนาง...เจ้าบ้านตระกูลจางในปัจจุบันก็ชื่นชอบนางมากเช่นกันทันทีที่มาถึง นางก็สามารถเข้าไปได้ในทันที คนใช้ที่หูตาไวรีบไปเรียนท่านป้าของนางอย่างรวดเร็วคราแรกหลิงหลงนึกว่าจะมีสาวใช้ออกมารับนางเช่นเดียวกับทุกครั้งที่นางมาเยือน ทว่าผู้ที่วิ่งออกมาต้อนรับกลับเป็นดรุณีน้อยวัย 8 ปีที่นางไม่คิดว่าจะได้พบที่นี่ เด็กน้อยวิ่งเข้ามากอดนางอย่างดีอกดีใจ“พี่หญิงสี่ จินจินคิดถึงท่านยิ่งนัก” นางว่าพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นแล้วเอ่ยอย่างตัดพ้อ “พี่หญิงสี่ไม่ไปเล่นกับข้าบ้างเลย”“ขอโทษเจ้า ช่วงนี้...พี่ไม่ค่อยว่าง”

"แค่ตรวจชีพจรเท่านั้น น่าแปลก เจ้าเจ็บป่วยที่ใดหรือ เหตุใดชีพจรเจ้าจึงไม่มีอาการผิดปกติอันใด"ชายผู้นั้นตกตะลึง เหงื่อเย็นผุดออกมาเมื่อครู่นางแสร้งบอกอาการคนป่วย คล้ายการโอ้อวดความรู้ แต่แท้จริงนางหลอกล่อเบี่ยงเบนใจและจับชีพจรตรวจสอบเขายามเผลอ"ขะ...ข้า เอ่อ...อ้อ ข้าปวดที่..." ขณะที่เขากำลังจะแก้ตัว หลิงหลงได้ยกขาขึ้นเตะเขา ทำให้เขาตอบโต้กลับไปตามสัญชาตญาณ"ขออภัย ข้าเห็นแมลงวันเกาะที่ปากเจ้าจึงจะไล่ให้ ไม่นึกว่าเจ้าจะเป็นวรยุทธ์" หลิงหลงพูดเสียงเรียบพลางปัดฝุ่นบนชุด "เจ้าแข็งแรงถึงเพียงนี้ กลับรั้งรอในโรงหมอของข้าและประกาศว่าตนเป็นคนป่วยไร้ทางสู้ หรือเจ้าคิดจะแย่งชิงยากับชาวบ้านยากไร้เหล่านี้ไปขายโก่งราคา"ชายผู้นั้นถึงกับหน้าเปลี่ยนสี ชาวบ้านที่เข้ามามุงดูเริ่มส่งเสียงวิจารณ์ บางคนเชื่อในคำพูดของหลิงหลงเพราะเป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อย ยิ่งในโรงหมอสลัมที่มีหมอมาฝึกฝนฝีมือหรือหมอไร้ฝีมือมาประจำการ ทำให้คำพูดของหลิงหลงจึงยิ่งน่าเชื่อถืออยู่ ๆ เข่อชิงที่ดูเหตุการณ์อยู่ด้านข้างก็พูดขึ้น "คุณหนูเจ้าคะ ท่านอย่าออกแรงกับคนเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ ท่านม

หลังจากที่สถานการณ์กลับสู่ความสงบ หลิงหลงยังคงทำการรักษาคนไข้ของนางต่อไป ทุกคนไม่กล้าปริปากเอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่หรือเรื่องของข่าวลืออีกเมื่อเข่อชิงไปตรวจดูยาก็พบว่ายาบางตัวที่ได้รับบริจาคมาหมดแล้ว นางจึงไปรายงานหลิงหลง"ข้ารู้แล้ว เช่นนั้น คงต้องให้คนไข้กลับไปก่อน" หลิงหลงถอนใจออกมาเบา ๆแม้ว่าจะเป็นโรงหมอของตระกูลสี่ แต่โรงหมอในสลัมแห่งนี้กลับถูกละเลยและค่อนข้างขาดทรัพย์ในการดำเนินกิจการ ตัวยาหลายอย่างก็ด้อยคุณภาพต่างจากโรงหมอแห่งอื่นในตัวเมือง ด้วยปัจจัยหลายอย่างทำให้ลูกหลานสายตรงและสายรองมักไม่สนใจโรงหมอแห่งนี้ หมอที่มาประจำการจึงมักจะเป็นผู้ด้อยวิชาที่ต้องการฝึกฝนหรือลูกหลานที่ถูกลงทัณฑ์เสียมากกว่าหลิงหลงหรี่ตาลง เห็นทีนางคงจะต้องออกหน้าไปเจรจาเสียแล้วกระมัง อย่างน้อยตระกูลจางก็เป็นตระกูลฝ่ายบิดา คงจะไม่ปฏิเสธหากนางต้องการใช้เงินลงทุนเพิ่ม ส่วนตระกูลหลี่ที่ค้ายาสมุนไพรนั้น...หากหลี่มู่เฟิงอยู่ก็คงดีไม่น้อย ขอเพียงแค่นางเอ่ยปาก เขาย่อมจัดการให้นางทันทีโดยไม่ถามให้มากความน่าเสียดาย เขาไปค้าขายที่อาณาจักรอื่นเกือบ 3 เดือนแล้ว ทว่าก็ควรลองพูดคุยดู มารดาของหลี่มู่เฟิงเอ็

เมื่อไม่ต้องไปตรอกเริงรมย์ทุกวันแล้ว วันเวลาอันน่าเบื่อหน่ายของหลิงหลงจึงกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง นางยังคงปฏิบัติตัวเช่นเดิม คัดตำรา อ่านหนังสือ เข้าวังและรักษาผู้คนทั้งที่มันเป็นเรื่อง 'ปกติ' แท้ ๆ แต่ตัวนางกลับรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน หลายครั้งที่นางเผลอนึกไปถึงเสี่ยวไป่ขึ้นมา หากอีกฝ่ายอยู่ด้วยคงชวนนางไปเดินในตลาดหรือย่านการค้าที่ไหนสักแห่งเป็นแน่อา นางฟุ้งซ่านอีกแล้วความรู้สึกเบื่อหน่ายที่ผุดขึ้นมานี้ทำให้นางคุยเล่นกับมี่ถังมากขึ้นกว่าแต่ก่อนนอกเหนือจากความเบื่อหน่ายแล้ว สิ่งที่เห็นได้ชัดคือผลของข่าวลือที่มีนางเป็นตัวเอกเนื่องจากนางไม่ได้ออกมาอธิบายหรือปฏิเสธอะไร ทำให้ชนชั้นสูงหันไปรักษากับสี่ลี่หมิงมากขึ้น ยังมีคำกระแนะกระแหนที่จงใจว่ากระทบนางอีกเมื่อต้องออกงานหรือเข้าร่วมงานเลี้ยง แต่เมื่อถูกนางปรายตามองอย่างเย็นชา คำพูดเหล่านั้นจึงลดเสียงลงเป็นเพียงคำกระซิบกระซาบเบา ๆ เท่านั้นท้ายที่สุดนางจึงไปประจำการอยู่ที่โรงหมอในสลัมแทน อย่างน้อยที่แห่งนี้ก็ไม่ได้น่ารำคาญมากเท่ากับโรงหมอตระกูลสี่ซึ่งเป็นโรงหมอที่ใหญ่

ขณะเดียวกันหลิงหลงก็เดินตามเสี่ยวฟานไป ในใจยังคงนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่“บางทีข้าอาจจะลองชกเขาสักหมัด เผื่อจะสามารถเรียกสติของเขาคืนมาได้” นางพึมพำ เสี่ยวฟานที่ได้ยินก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“ท่านหมอ ท่านคงไม่คิดที่จะรักษาด้วยกำลังจริง ๆ หรอกนะขอรับ”หลิงหลงไม่ตอบ นางถอนใจออกมาแน่นอนว่านางไม่ทำหรอก เมื่อครู่นางพูดไร้สาระไปเรื่อยเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายและความรู้สึกว้าวุ่นในใจเสี่ยวฟานมองหลิงหลงคล้ายล่วงรู้ความคิดของนาง พลันนึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง สีหน้าสงบนิ่งของเขาจึงปรากฏความหนักใจ“ท่านหมอ…ท่านรู้เรื่องข่าวลือที่แพร่หลายอยู่ในตอนนี้หรือไม่” เขาเอ่ยขึ้นหลิงหลงจับความรู้สึกไม่สบายใจในน้ำเสียงของคู่สนทนาได้ การที่เขาเอ่ยปากถามนางเช่นนี้ มีความหมายว่านางคือตัวละครหลักในข่าวลือนางส่ายหน้าเบา ๆ “ข้าไม่รู้”เนื้อความของข่าวลือนางไม่รู้ แต่หากเป็นต้นเหตุของข่าวลือ นางย่อมชี้ไม่ผิดตัวแน่เสี่ยวฟานมองใบหน้าเรียบนิ่งของหลิงหลงอย่างลังเล เมื่อวานเขาบังเอิ

“ทะ…ไถ่โทษหัวเจ้าสิ!”นางต่อว่าออกมาอย่างลืมตัวก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากเสี่ยวไป่ถึงกับนิ่งอึ้งไป…เมื่อครู่นางสบถออกมาใช่หรือไม่เขาไม่ได้หูฝาดใช่ไหม!หลิงหลงเห็นเสี่ยวไป่อึ้งไปก็นึกเสียใจที่คุมคำพูดตัวเองไม่ได้ “ข้าขอ…”“ท่านหมอ! เมื่อครู่ท่านด่าข้าหรือ” เสี่ยวไป่ตัดบทแล้วพุ่งตัวเข้ามาหานางด้วยดวงตาเป็นประกาย...ในความหมายที่นางไม่เข้าใจเสี่ยวไป่แอบติดตามนางมานานทั้งแบบที่เจอหน้าพูดคุยและยามที่เขาเชื่อมจิตกับมี่ถัง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินหลิงหลงเอ่ยคำด่าออกมาและผู้ที่นางเอ่ยด่าคือเขา!ถูกนางด่าครั้งแรก ช่างเป็นความรู้สึกที่พิเศษ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าหมอเทวดาที่มีบุคลิกเฉื่อยชาและเย็นชาต่อสิ่งรอบข้าง ยามเอ่ยสบถจะดูน่ารักน่าเอ็นดูปานนี้ใจของเขาเต้นระรัว เอ่ยออกไปด้วยความตื่นเต้น “ท่านหมอ ท่านสบถด่าข้าอีกสักคำได้หรือไม่”ความรู้สึกพลุ่งพล่านแบบนี้ เขาจะสะกดมันเอาไว้ได้อย่างไร!!!หมอเทวดารู้สึกว่าตนน่าจะทำงานหนักเกินไป ถึงได้หูฝาดเช่นนี้ จ