Novels by ลลินโรส

“คุณบ้าไปแล้ว ต้องการอะไรจากพวกเรากันแน่”เขาก้าวเข้ามาใกล้จนแทบชิด ลมหายใจร้อนกระทบแก้ม เขากระชับมือที่แตะแก้มเธอให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดำมืดจ้องลึก “มาอยู่กับฉัน แค่สามปี หลังจากนั้นเมย์จะไปไหนก็ได้ ฉันไม่ห้าม แต่ก่อนหน้านั้น เมย์ต้องเป็นของฉันคนเดียว”หญิงสาวเบิกตากว้าง“อะไรนะ”เธอยืนนิ่งงันไปเพียงเสี้ยววินาทีหลังได้ยินประโยคจากชายตรงหน้า ดวงตาเธอสั่นไหว เหมือนหัวใจถูกกรีดด้วยน้ำมือของเขา “คุณคิดว่าฉันจะยอมขายตัวเองเพื่ออิสรภาพที่คุณกำหนดให้อย่างนั้นเหรอ” เสียงของเธอสั่นด้วยความโกรธปนเจ็บปวด ริมฝีปากที่เม้มแน่นเกร็งจนเผยรอยสั่นเล็กน้อย “คุณคิดว่าฉันเป็นอะไร ของเล่นที่คุณจะหยิบมาแล้วโยนทิ้งเมื่อเบื่อได้งั้นเหรอ” ชายหนุ่มก้าวเข้าใกล้ สายตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “เมย์ รู้ดีว่าฉันไม่เคยอยากให้มันเป็นแบบนี้” เสียงของเขาต่ำลง แต่หนักแน่นราวกับพยายามกดอารมณ์บางอย่างไว้ “เมื่อสิบปีก่อน เมย์เลือกที่จะทิ้งฉันไป

ในแชทกลุ่มข้อความเด้งรัวขึ้นภานุวัฒน์: อีเซี้ย กูนึกว่าจะมีแขกต่อยกับเจ้าของงานซะแล้วธนาธร: ไหนๆๆ อาการมันเป็นยังไง มึงเล่ามาดิ๊ภานุวัฒน์: ตอนคิมหันต์ขึ้นไปบนเวทียืนข้างคุณเมย์นะ มันจ้องเขาไม่วางตาเลย เหมือนจะบอกว่าผู้หญิงคนนี้ของกูธนาธร: โห แล้วแขกคนอื่นไม่รู้สึกเหรอวะภานุวัฒน์: ไม่ ทุกคนมัวแต่จ้องเวทีอยู่ ไม่มีใครสนใจหรอกธนาธร: เสียดายฉิบ กูไม่น่าติดเคสด่วนเลย กูอยากเห็นหน้ามันตอนนั้น มึงน่าจะถ่ายรูปมาให้กูดูหน่อยภานุวัฒน์: ไม่ทันมันเร็วมาก แป๊บเดียวจริงๆธนาธร: แล้วไอ้ตัวต้นเรื่องล่ะ เราเม้าท์กันขนาดนี้ มันยังเงียบอยู่ได้ภานุวัฒน์: แต่ขึ้นผู้อ่านครบนะ แสดงว่ามันอ่านแล้วธนาธร: มันสุ่มเหรอวะ 555 เรียกมันเลยธนาธร: กันต์ภานุวัฒน์: กันต์หน้าจอสว่างวาบเมื่อชื่อของเขาถูกเรียกซ้ำไปมา ทำให้กันต์กวีจำเป็นจะต้องตอบคำถามเพื่อนสนิททั้งสองคนกันต์กวี: พวกมึงเรียกอะไรกันนักหนา กูแค่ขี้เกียจคุยธนาธร: แล้วมึงจะเอายังไงวะ ถ้ามึงไม่รีบกูว่าคนอื่นตัดหน้ามึงแน่

แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องทำงานของเมธาวีที่ตกแต่งอย่างมีรสนิยม ผสานความอบอุ่นแบบโฮมออฟฟิศและความทันสมัย เธอเงยหน้าขึ้นเมื่อเสียงประตูดังขึ้นเบาๆ เอกภพเดินเข้ามา ถือแท็บเล็ตและใบหน้าที่บ่งบอกว่ามีเรื่องสำคัญ “ข่าวดี มีคนอยากได้ตัวแกเป็นพรีเซนเตอร์รถยนต์นำเข้า” เขาทิ้งตัวลงบนโซฟา “บริษัทในเครือรุ่งเรืองไพศาลกรุ๊ปของคุณคิมหันต์นั่นแหละ” เมธาวีเลิกคิ้ว วางแท็บเล็ตลง แล้วเอนตัวพิงเก้าอี้ “รถยนต์ มีบรีฟมาแล้วหรือยัง” “พรุ่งนี้พี่จะเข้าไปคุยเรื่องสัญญา ผลตอบแทน ขอบเขตงาน” เอกภพยื่นแท็บเล็ตให้เธอ “ถ่ายโฆษณา แล้วก็ออกอีเวนต์เปิดตัวรถรุ่นใหม่ 3 งานใหญ่ในปีนี้” “เพิ่มเงื่อนไขเรื่องวันถ่ายงานและจำนวนอีเวนต์ในสัญญาด้วยนะพี่” เมธาวีพูดเสียงเรียบ “ไม่อยากให้ตารางงานรวน” เอกภพยิ้มมุมปาก “ถามจริงๆ นะ แกไม่คิดอะไรกับคุณคิมหันต์จริงๆ เหรอ เขาส่งดอกไม้มาให้วันเปิดตัวซีรีส์ แฟนคลับยังจิ้นกันกระจาย”“ไม่แน่นะ ถ้าคิดดีๆ แกอาจจะตกถังข้าวสารเป็นคุณผู้หญิงของบ้านนั้น สบายไปทั้งชาติ”เมธาวีหันไปมองพี่ชายด้วยสีหน้าที่บ่งบอกชัดว่

ในขณะที่หญิงสาว ซึ่งนั่งนิ่งกำลังคิดอะไรเพลินๆ เอกภพที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังจิบเครื่องดื่มอยู่ สังเกตท่าทางนั้นได้ทันที เขาวางแก้วน้ำลงอย่างเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เมย์ คิดอะไรอยู่ นั่งนิ่งเซียวเลย” เสียงเรียกทำให้หญิงสาวหลุดจากห้วงความคิด เธอหันไปสบตาพี่ชาย ก่อนจะมองไปยังจิรายุที่นั่งอยู่ข้างกัน หญิงสาวสูดลมหายใจ “พวกพี่คิดว่ามีคนจงใจเล่นข่าวเมย์หรือเปล่า” ทั้งเอกภพและจิรายุหันไปสบตากันในทันที สีหน้าของทั้งคู่บ่งบอกว่าคำถามนี้ไม่ใช่เรื่องไร้สาระ “เมย์รู้สึกแปลกๆ มาสักพักแล้ว เหมือนข่าวลือพวกนี้มันไม่ได้เกิดขึ้นเอง แต่มีคนอยู่เบื้องหลัง” เมธาวีพูดน้ำเสียงหนักแน่นจิรายุขมวดคิ้ว “ถ้ามีคนกล้าทำแบบนี้จริง คงมีแค่กลุ่มเดียวที่ทำได้”“พวกเหี้ยนั่นแหละ” เอกภพแทรกทันทีสายตาแข็งกร้าว “คิดว่าแม่เป็นเจ้าของสื่อ จะเห่าใส่ใครก็ได้” &

ณ สตูดิโอใจกลางเมือง กองถ่ายคึกคักด้วยทีมงาน ช่างภาพ สไตลิสต์ และนักข่าวที่มาร่วมงานโปรโมตซีรีส์ พันธะรักของมาเฟีย การถ่ายภาพดำเนินไปอย่างราบรื่น จนถึงเซตสุดท้ายของคู่พระเอก “ภูบดินทร์ อัครโชติ” และนายเอก “วินภัทร ธีระการ” ทีมงานที่อยู่รอบเซตถ่ายภาพเริ่มรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มตึงเครียดเมื่อช่างภาพหยุดการถ่ายภาพชั่วคราว ช่างภาพขมวดคิ้วมองภาพในกล้อง “ภู วิน ขยับเข้าใกล้กันอีกนิดสิ สายตายังไม่ถึง”วินภัทรยิ้มเกร็ง มือกำขอบเสื้อแน่น “ขอโทษครับ ผมตื่นเต้น กล้องเยอะจนลืมตัว” “มิว” สไตลิสต์หนุ่มก้าวเข้ามาแทรกความเงียบ เขาถือผ้าคลุมไหล่ในมือพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้วินภัทร ก่อนจะกระซิบเบาๆ ข้างหูด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า “วิน ผ่อนคลายหน่อยสิ นายดูเหมือนหุ่นในร้านเสื้อผ้าแล้ว หรือเขินพี่ภูจนตัวแข็ง”วินภัทรหัวเราะเขินๆ “พี่มิว อย่าแซวสิครับ ผมพยายามอยู

รุ่งเช้าหลังเหตุการณ์บนรันเวย์ที่กลายเป็นไวรัลเพียงข้ามคืน วงการบันเทิงทั้งในจอและออนไลน์ พากันเปิดหัวด้วยเรื่องเดียวกัน นักธุรกิจหนุ่มหล่อเจ้าของอาณาจักรหมื่นล้าน มอบช่อดอกไม้ให้เมธาวี ศุภเวศ นางเอกสาวชื่อดัง ท่ามกลางสายตาของผู้ไปร่วมงานรายการสดโทรทัศน์โทรมาเพื่อจองคิวนัดสัมภาษณ์แทบไม่ขาดสาย โทรศัพท์ของเอกภพ ผู้เป็นพี่ชายและผู้จัดการส่วนตัวของเมธาวี ก็ไม่เคยเงียบลงเลย เสียงเรียกเข้าแทบจะประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงลมหายใจ“ขอสัมภาษณ์ครับ ขอคิวด่วน น้องเมย์จะมาเล่าไหมว่าความสัมพันธ์เป็นยังไง”“อยากให้เธอขึ้นรายการเช้าเลยค่ะ คนดูรออยู่”หลายสำนักข่าวพาดหัวแรง “นางเอกดังตกถังข้าวสาร” ขณะที่ภาพรอยยิ้มทั้งหน้าของเมธาวีในวินาทีนั้น ก็ถูกแชร์กันว่อนอินเทอร์เน็ตดวงตาเธอเปล่งประกายจนแทบกลายเป็นไวรัล บางกระแสว่าเป็นแค่โปรโมตงาน บางคนกลับเชื่อว่านี่อาจเป็นการเปิดตัวกลายๆ ของคู่รักหมื่นล้าน ทางด้านแฟนคลับเธอฮือฮากันทั้งโซเชียล และประกาศจะสนับสนุนเธอเหมือนเดิมในห้องนั่งเล่นของคอนโด เมธาวีนั่งนิ่ง ไถหน้าจอโทรศัพท์ เอกภพนั่งเอนตัวพิงเก้าอี้ ถอนหายใจยาวจนจิรายุที่นั่งข้างๆ หันมามอง“เมย์ นี่มึ