Novels by H. O. Darkness

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 01 ต่อ...“นายหญิงเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” ลูกน้องที่เฝ้าหน้าประตูรีบก้าวเข้ามาเมื่อเห็นเธอถลาออกมาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดราวกับคนไร้วิญญาณ“ออกไป! อย่าเข้ามาใกล้!” ชิงหลีแหวลั่น ร่างกายถอยกรูดด้วยความระแวงสุดขีด ในสายตาเธอตอนนี้ ลูกน้องทุกคนคือปีศาจที่พร้อมจะรุมขย้ำเธอตามคำสั่งของหยางเป่ย“ครับ...” ลูกน้องชะงักไปอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดชิงหลีที่เคยเรียบง่ายถึงได้ดูเสียสติเพียงนี้“ฮะ... เฮียอยู่ไหน!” เธอถามเสียงสั่น พยายามพยุงร่างกายที่สั่นเทาไม่ให้ล้มพับลงบนพื้นหินซึ่งเปียกโชกด้วยหยาดน้ำค้าง“เฮียประชุมอยู่ครับ” เขาตอบเสียงเรียบ“ปานันล่ะ?” เธอถามซ้ำเพื่อความมั่นใจว่าเธอไม่ได้ถูกทิ้งไว้เพื่อเป็นของเล่นให้ชายฉกรรจ์นับร้อยที่นี่“ประชุมเหมือนกันครับนายหญิง”“แค่ประชุม... ไม่ได้ออกไปไหนใช่ไหม!” ชิงหลีตะคอกถามซ้ำๆ ความสับสนทำลายสติสัมปชัญญะของเธอจนกระเจิดกระเจิงลูกน้องทำได้เพียงเกาหัวอย่างไม่เข้าใจในท่าทีตื่นตูมนั้น แต่ก่อนจะได้อธิบายอะไรต่อ ร่างบางก็สะบัดตัวหนีไปเสียก่อนชิงหลีที่หัวใจเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกอกวิ่งพรวดออกไปอย่างไร้ทิศทาง ก้าวลงบนพื้

เมือง XXX | บริเวณกองไฟด้านนอกเหมืองร้าง | เวลา 00:30 น.หยางหนานยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองพลางถอนหายใจยาว “คืนนี้คงมีแค่พวกเราสามคนนี่แหละ... ที่ยังตั้งสติอยู่กับเนื้อกับตัว... แม้แต่คนสนิทของกูกับไอ้ชานซียังลงไปแดกยัยอิงอิงที่ใต้ดินเลย”ปานันหันขวับไปมองหยางหนานด้วยความตกใจ “เฮียพูดจริง? ลูกน้องเฮียก็ลงไปกินด้วยรึครับ?” เขาไล่สายตามองเฮียสองกับเฮียสามอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ก็ใช่น่ะสิวะ พวกกูสองคนเลยคิดว่าไอ้ตัวข้างในมันจะหงุดหงิดไม่มีที่ระบาย เพราะเมียมันเจ็บตีนอยู่ กลัวมันเป็นบ้าแล้วลุกมาอาละวาดใส่พวกกู เลยกะจะมาชวนมันไปแดกเหล้า ที่ไหนได้... แม่งเอ๊ย... บทจะคลั่งขึ้นมา ใครก็หยุดมันไม่อยู่จริงๆ...” หยางซีทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ เมื่อนึกถึงเสียงที่รอดออกมาจากห้องพักปานันยกมือลูบหน้าแรงๆ พยายามสลัดภาพในหัวทิ้ง ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “มึงไปเอาเหล้ากับเก้าอี้มา! เอาไปที่กองไฟกองนั่น... แล้วเอาไอ้ที่แรงที่สุดมา! กูอยากเมาจนหูดับ!”ทั้งสามคนก้าวเดินฝ่าความมืดตรงไปยังกองไฟที่กำลังปะทุส่งแสงวูบวาบ พวกเขาทรุดตัวลงนั่งล้อมวงดื่มด่ำกับน้ำเมาที่แสบร้อนหวังจะให

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 01ต่อ...ชิงหลีแอ่นสะโพกมนเข้าหานิ้วร้ายที่บดขยี้ปุ่มกระสันจนร่างกายบิดเร่า อ้าปากหอบหายใจแรง “อ้าส์...อื้อส์...” เธอปล่อยเสียงร้องครางออกมาอย่างแรง เมื่อไฟสวาทในช่องท้องแผดเผาลามเลียไปทั่วร่างกายจนสุขไปก่อนร่างหนาหยางเป่ยผละจากอกนุ่มขึ้นไปกระซิบชิดริมฝีปาก “มึงนี่มันตื่นเต้นกับการให้กูจับกระแทกนอกสถานที่จริงๆ สินะ” เขาชูปลายนิ้วที่เปียกโชกด้วยหยาดน้ำหวานแห่งความพ่ายแพ้ให้เธอจ้องมอง พลางกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจชายหนุ่มชันกายลุกขึ้นมา สลัดเสื้อผ้าออกมา เมื่อปราการชิ้นสุดท้ายหลุดออก ตัวตนอันเขื่องขำที่ตื่นตัวเต็มพิกัดก็ดีดผึงออกมาอวดสายตา เขากลับไปทาบทับร่างบางบนโซฟาตัวกว้าง ก่อนจะจ่อแท่งเนื้อที่ร้อนลวกไปยังประตูรัก มือหนาบีบเค้นอกนุ่ม ริมฝีปากหนาปิดริมฝีปากบางไว้แน่น ส่งมอบตัวตนอันแกร่งกร้าวเข้าสู่ร่องรอยคับแน่นอย่างอุกอาจจนมิดลำเนื้อปึก!!! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนฝ่าความเงียบงันออกไปด้านนอก“อื้อ...อื้อ...” ร่างบางครางลั่นในลำคอ เมื่อปากบางยังคงถูกปิดไว้อย่างแน่นจากลิ้นหนา ความใหญ่โตที่เข้ามากระแทกจุดที่ลึกที่สุดจนจุกเสียด จนใบหน้าง

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 01 | เวลา 22:30 น.ความมืดมิดเยือกเย็นภายนอกโรยตัวปกคลุมไปทั่วเหมืองร้าง มีเพียงแสงไฟสลัวจากตะเกียงในห้องที่ยังคงส่องสว่างให้เห็นร่างบางของชิงหลีที่ขดตัวแน่นอยู่บนโซฟามาตลอดทั้งวัน ภาพการรุมทึ้งโสโครกในหลุมดินยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัวเหมือนความทรงจำโสโครกที่ตามหลอกหลอนไม่จบสิ้น เธอตระหนักแล้วว่าฐานะนายหญิงของหยางเป่ยไม่ใช่บัลลังก์ทองที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่มันคือการแบกรับเป้านิ่งขนาดใหญ่ไว้บนหลัง ในคฤหาสน์เธออาจเป็นราชินี แต่เพียงก้าวพ้นเขตคุ้มครองของเขาเมื่อไหร่ เธอคือเนื้อนุ่มที่รอการรุมสกรัมที่กระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าของศัตรูให้มารุมขย้ำทันทีสายตาที่พร่าเบลอด้วยน้ำตามองไปยังโต๊ะทำงานของเขา บนนั้นมีรายชื่อของ เจิ้งยวน พ่อแท้ๆ ของเธอถูกวงกลมสีแดงไว้ด้วยลายเส้นดุดัน... แผนการที่พร้อมจะบี้ตระกูลเจิ้งให้จมธรณี“มึงมองกูทำไม” หยางเป่ยเอ่ยเสียงต่ำโดยไม่เงยหน้าจากกองเอกสาร แสงจากแท็บเล็ตอาบไล้ใบหน้าคมเข้มให้ดูเคร่งขรึม สัญชาตญาณนักล่าของเขาเฉียบคมพอจะรู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา“ฉะ... ฉันกลัว” ในที่สุดกำแพงแห่งความเข้มแข็งอันน้อยนิดที่เธอเพียรพ

หลุมใต้ดินกึ่งเหมืองร้าง ต่อ...ชิงหลีเบิกตากว้างจนแทบหลุดล่วง ร่างที่กำลังนอนจมกองความอัปยศบนผ้าห่มผืนบางคือ เจิ้งอิงอิงคุณหนูผู้โอหังไม่เหลือแม้เศษเสี้ยวเค้าลางเดิมของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ร่างกายเต็มไปด้วยรอยช้ำสีม่วงแดงและคราบเหนียวหนืด ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ว่างเปล่า ดวงตาเลื่อนลอยเหมือนคนที่วิญญาณถูกฉีกทิ้งไว้เบื้องหลัง สัญชาตญาณสั่งให้เธอถอยหนี แต่หลังกลับแนบสนิทกับอกกว้างของหยางเป่ย“นะ… นี่มัน… อิงอิง…” เสียงของชิงหลีขาดห้วง ร่างทั้งร่างสั่นระริกอย่างหนัก“มึงเห็นหรือยัง ชิงหลี” หยางเป่ยบีบไหล่เธอแรงขึ้นจนเจ็บ “นี่คือสิ่งที่น้องสาวมึงเตรียมไว้ให้มึง ถ้ากูไม่ลากมึงออกมาเมื่อคืน… มึงคิดว่าสภาพมึงจะต่างจากมันตรงไหน!” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธออีกครั้ง เสียงเย็นยะเยือก “มาดูให้ชัด ๆ ว่าคนที่กล้าลองแตะของของกู… มันต้องเจออะไรบ้าง”หยางเป่ยผลักเธอเข้าไปใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย “มึงรู้ไหม… ถ้ามึงหลุดข้ามเขตไปเมื่อคืน สภาพของนรกที่มึงเห็นอยู่นี้... ยังนับว่ามันโชคดีกว่าที่มึงควรจะเจอหลายเท่า!”ชิงหลีสะอื้นจนตัวโยน ความจริงที่โหดร้ายบดขยี้หัวใจเธอจนแทบแตกสลาย เธอรู้ดีว่าคำพูดของเขาไม่ได้ขู

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 01 | เวลา 08:30 น.ต่อ....บรรยากาศที่คับแคบยิ่งอึดอัดขึ้นเมื่อหยางหนานและหยางซีเดินเข้ามาภายในห้อง ความกดดันจากสามพยัคฆ์ตระกูลหยางที่แผ่ออกมาทำให้ลมหายใจของชิงหลีติดขัด ความรู้สึกผิดจากเมื่อวานยิ่งทำให้ก้อนความจุกตีบตันอยู่ที่ลำคอ“ทนกินข้าวต้มเนื้อตากแห้งไปก่อนนะอีหนู... พ่อของเอ็งน่ะ ขายผัวเอ็งให้ทางการไปแล้ว งานที่เตรียมไว้ก็ต้องโละทิ้งแล้วเริ่มใหม่หมด” หยางหนานพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง แต่เนื้อความกลับโหดร้ายจนเกินรับไหวเคร้ง!ช้อนในมือสั่นเทาร่วงหล่น กระทบขอบชามเสียงดังบาดหู เธอเบิกตากว้างจนแทบหลุดจากเบ้า หันไปมองหยางเป่ยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดหวั่น ร่างกายสั่นเทาราวกับใบไม้ต้องลม... ในวันที่พ่อส่งเธอมาเป็นของบรรณาการ เธอยังพอมีค่าในฐานะตัวประกันหรือสะพานเชื่อมสัมพันธ์ แต่ในวันที่พ่อทรยศขายเขาให้ทางการ... เธอจะเหลือค่าอะไรในสายตาพยัคฆ์ร้ายคนนี้ นอกจากเป็นที่ระบายแค้น “ฉะ...ฉัน...” เสียงของเธอสั่นเครือจนพูดไม่เป็นคำ“โธ่... พี่รอง ทำอย่างกับเป่ยตี้มันไม่เตรียมตัวรับสถานการณ์นี้ไว้ยังงั้นแหละ” หยางซีหัวเราะในลำคอพลางผงกหัวอย่างมีอารมณ