Novels by Siratha

ปิ้ง!Bella: ออกมาหาเบลหน่อยได้ไหม?วีว่าละความสนใจจากวิปครีมในแก้วนมสดปีโป้ปั่นมองโทรศัพท์ของโรมที่วางอยู่บนโต๊ะ แม้โรมจะรีบหยิบมันขึ้นมา แต่วีว่าก็ไวพอที่จะอ่านข้อความนั้น“ใครหรอคะ?” วีว่าเอ่ยถามก่อนจะตักวิปครีมเข้าปาก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นข้อความแบบนี้“เพื่อนน่ะ เรื่อง... ติวหนังสือ” และทุกครั้งคำตอบของเขามักจะทำให้เธอสบายใจเสมอ“อ๋อค่ะ”เป็นคำตอบที่ดีเนาะ ...ว่าไหม? ยิ่งช่วงนี้เขากำลังจะเตรียมสอบเข้าเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยด้วยแล้ว คำตอบนี้ก็ดีที่สุดอยู่แล้ว“จะกลับเลยไหม? หรืออยากเที่ยวต่อ” เขาถามอย่างเอาใจเมื่อเห็นว่าขนม และเครื่องดื่มหมดแล้ว“กลับเลยก็ได้ค่ะ” เธอตอบอย่างหงอย ๆ“ขอโทษที่ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาให้เลย”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ วีเข้าใจ” เด็กสาวบอกยิ้ม ๆ“แฟนโรมน่ารักที่สุด”มือหนาเอื้อมมาหยิกแก้มนุ่มอย่างเอ็นดู วีว่าจึงยิ้มออกมา ทำให้โรมสบายใจ ...เพราะวีว่าไม่อยากทำตัวมีปัญหา เธอเลยเลือกที่จะไม่โวยวาย หรืองี่เง่าใส่เขา ...จนเธอเป็นเหมือนของตาย“ทำไมไม่รับโทรศัพท์น้า...?”วีว่าขมวดคิ้วยุ่งก่อนจะกดตัดสายเมื่อเธอโทรเบอร์เดิมซ้ำกว่าสามรอบ เจ้าของเบอร์ก็ยังไม่รับสาย วีว่

โรมยอมปล่อยคนตัวเล็กขึ้นแท็กซี่กลับบ้าน แต่พอวีว่าหันกลับไปมองด้านหลังก็เห็นว่าโรมกำลังขับรถจักรยานยนต์คันใหญ่ตามมา นั่นมันยิ่งย้ำความรู้สึกของเธอให้ชัดขึ้นไปอีกหลายเท่า จากที่ชอบก็กำลังจะกลายเป็นรักผู้ชายคนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ‘ไอ้พี่โรมของเธอมันไม่ได้ดีอย่างที่เธอคิดหรอกนะวี ...สักวันเธอจะเห็นความชั่วของมัน ฉันไม่อยากให้เธอรักมันจนหมดใจ เผื่อใจไว้บ้าง ...อะไรหลาย ๆ อย่างมันไม่ได้เป็นแบบที่เราต้องการเสมอไปหรอก’นั่นเป็นคำพูดของกาฬที่วีว่าจำได้ขึ้นใจ แต่เธอก็เลือกที่จะเชื่อตัวเอง และปัดความหวังดีของเพื่อนร่วมชั้นเรียนทิ้งไป เพราะเวลาที่ผันผ่านแม้จะเป็นช่วงเวลาเพียงแค่สองเดือนหลังจากวันที่ทั้งสองตกลงใช้สถานะแฟนก็ตาม ใช่ว่าเธอจะไม่เห็นข้อเสียในตัวของโรม แต่เธอก็บอกตัวเองเสมอว่า ทุกคนย่อมมีข้อเสียในตัวของตนเอง สำหรับโรมแล้ว... วีว่าเลือกที่จะมองข้าม เธอไม่อยากงี่เง่า และทำให้เขารำคาญฟอด!จมูกโด่งสูดดมความหอมของแป้งเด็กจากแก้มนุ่มหลังจากที่เขาหย่อนก้นลงบนโซฟาข้าง ๆ เธอ หากอยู่ด้วยกันสองคนเขามักจะหอมแก้มเธอแบบนี้เสมอ แม้จะเขินทุกครั้งแต่วีว่าก็ชินเสียแล้ว และชอบให้เขาแสดงออกแบบนี้กับเธอเอาม

หลังเลิกแถวของวันหนึ่งเป็นเวลาที่กำลังจะขึ้นเรียนในคาบแรก แต่ก็ยังพอมีเวลาให้หนุ่มสาวยืนคุยกัน“ไปกินข้าวด้วยกันไหม? เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”วีว่ามองผู้ชายตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม สองแก้มของเธอแดงปลั่งน่ามอง เธอหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์“วีว่ามีเพื่อนเยอะนะคะ”เพื่อนในกลุ่มของเธอหลุดขำกับประโยคเมื่อครู่ แต่ก็ทำเป็นชมนกชมไม้ไปเรื่อยเมื่อเธอค้อนใส่“หึ พูดแบบนี้ดูถูกกันหรอ?” เขาอยากเอื้อมมือไปหยิกแก้มเธอเสียจริง“เปล่าค่ะ” วีว่าทำหน้าตาใสซื่อ“พี่เลี้ยงได้ แต่สำหรับวีว่า... พี่เลี้ยงตลอดชีวิตยังได้เลย”“ปากหวานแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่าคะ?” มือเล็กกำกระเป๋านักเรียนแน่น อยากกรีดร้องออกมาดัง ๆ แต่ก็ทำไม่ได้ ซึ่งเหมือนเพื่อนเธอจะรู้จึงกรี๊ดในลำคอแทนเธอไปแล้ว“ไปเรียนได้แล้วโว้ย”“ไอ้เชี่ยไอซ์ มารจริง ๆ เลยมึง”โรมชักสีหน้าใส่เพื่อนสนิทก่อนจะบอกลาคนตัวเล็กและเพื่อน ๆ ของเธอ ไม่ลืมย้ำสิ่งที่เขาต้องการในตอนแรกสนทนา ...ความรู้สึกได้รับความสนใจตอบกลับจากคนที่เราชอบมันวิเศษมากสำหรับวีว่าคนอย่างโรมเข้าถึงได้ไม่ยาก แต่น้อยคนนักที่จะได้สัมผัสเขา และน้อยคนนักที่เขาจะเข้าหาหากไม่ใช่ตัวท็อป

“รอแค่พวกนายสองคนย่ะ ด่วนเลย” เบลล่าชักสีหน้าใส่วีว่าอย่างไม่พอใจราวกับว่าจะโทษเธอที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ทีมไม่ครบ ส่วนวีว่าเพียงแค่มองหญิงสาวรุ่นพี่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย“พี่ไปก่อนนะ ว่าง ๆ ก็ไปเชียร์พี่ด้วย” โรมบอกกับคนที่เขาตั้งใจมาหา“พี่โรมคงมีคนเชียร์เยอะแล้ว ทำไมวีต้องไปเชียร์พี่โรมด้วยคะ”น้ำเสียง และท่าทางน้อยใจเสียเต็มประดาทำให้โรมระบายยิ้มออกมา เธอบังคับให้เขาพูดทางอ้อมสินะ และเขาก็ยินดีที่จะพูด“ก็...พี่อยากได้กำลังใจจากเราไง”“เดี๋ยววีว่าขอคิดดูก่อนนะคะ” หัวใจดวงน้อยเต้นแรงกว่าเดิม แค่นี้หัวใจก็กรีดร้องอย่างบ้าครั่งแล้ว“โรม! ไปได้แล้ว” เบลล่าเร่งเร้า“มาเชียร์พี่ด้วยนะ” เขาย้ำอีกครั้งวีว่าไม่ตอบอะไรเพียงแค่พยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มหวาน ๆ และประโยคถัดมามันก็ทำให้วีว่าแทบล้มพับ“ตอนเย็นรอกลับพร้อมพี่นะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”“ไปได้แล้วค่ะ”น้ำเสียอู้อี้ในลำคอกับใบหน้าแดงระเรื่อทำให้โรมพอใจอย่างมาก วีว่าดันหลังของชายหนุ่มให้เดินไปข้างหน้า โรมหันมายิ้มให้เธอก่อนจะโบกมือให้เธอแล้วเดินจากไป“ก็แค่ของเล่นเท่านั้นแหล่ะ ไม่นานเขาก็จะเขี่ยเธอทิ้ง”วีว่าหุบยิ้มลงก่อนจะหันมาสนใจสายตาแข็งกร้าวที

Chapter 2อดีตที่ฝังรากลึกเสียงวงโยธวาทิตในงานกีฬาสีภายในของโรงเรียนใหญ่ประจำจังหวัดดังต่อเนื่องตลอดแนวถนนที่ขบวนนักเรียน นักกีฬาเดินผ่านมีผู้คนให้ความสนใจในการชมอย่างคับคั่ง เพราะเงินสนับสนุนจากโรงเรียน และผู้ปกครองนั้นมากมายจึงสามารถเนรมิตขบวนพาเหรดสุดอลังการจนหลายคนคิดว่ามันออกจะสิ้นเปลืองไปหน่อยสำหรับกีฬานักเรียน และที่ผู้คนให้ความสนใจมากที่สุดคือ โชว์ควงคฑาจากดรัมเมเยอร์ของโรงเรียน ซึ่งมีทั้งหมดสิบคนพวกเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ สง่างาม และสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา และความสามารถ ที่ผ่านมามีนักเรียนหญิงมากมายอยากเข้ามาทำหน้าที่นำขบวน แต่ใช่ว่าทุกคนที่สวยจะเข้ามาทำหน้าที่นี้ได้ เพราะจะไม่มีคำว่า พลาด ในระหว่างเดินขบวนเด็ดขาดดังนั้น คนที่จะเป็นดรัมเมเยอร์ของโรงเรียนได้ต้องทุ่มเทฝึกซ้อมทุกวันหลังเลิกเรียน ต้องวิ่งรอบสนามฟุตบอลวันละห้ารอบ และออกกำลังกายอย่างหนัก หากอดทนได้ถึงสองเดือนพวกเธอถึงจะได้จับไม้คฑา และที่ยากไปกว่านั้นคือ ทำอย่างไรให้มันออกมาเพอร์เฟค“เฮ้อ... โคตรเหนื่อย แขนฉันจะหลุดอยู่แล้วอ่ะ”สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มแต่แอบซ่อนความเซ็กซี่เอาไว้นวดที่หัวไหล่ของตนพร้อมก

“ทุกสิ่งที่พี่ทำกับฉัน ฉันอโหสิกรรมให้”เขาเองก็ไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวดแบบนี้ แต่เขาขี้ขลาดเกินไปที่จะทำในสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง... วันนั้นเขาปล่อยให้เธอเดินออกมาจากชีวิตเขา มันเป็นสิ่งที่พลาดที่สุดในชีวิต“โรมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้”“พี่ไม่ได้ตั้งใจจะให้ฉันเห็นมากกว่า ถ้าพี่ระวังตัวมากกว่านี้ พี่ก็จะยังหลอกผู้หญิงหน้าโง่คนนี้ได้ พี่ก็จะยังมีวีว่าอยู่...และมีผู้หญิงคนนั้นอยู่ด้วย ...ใช่ไหมคะ?”ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าโรมแอบคุยกับใครบ้าง เขาแอบมีคนอื่นตลอดเวลาที่คบกับเธอ โทรศัพท์มือถือ...เป็นสิ่งที่เขาห้ามเธอแตะต้องเด็ดขาด...ทั้งที่รู้อยู่แล้ว แต่จะทำไงได้ ก็...มันโง่รักผู้ชายคนนี้จนหมดหัวใจแล้วนี่“...”“หึ เถียงไม่ออกล่ะสิ ความคิดของพี่ ฉันอ่านออกทั้งหมด ความคิดของผู้ชายเห็นแก่ตัวไงล่ะ”คนตัวเล็กสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมแล้วรีบเดินไปที่รถของตัวเอง ก่อนจะรีบบึ่งออกไปทันที“...”ใช่... เขามันเห็นแก่ตัว แต่ตอนนั้นเขายังเด็กมาก ความคิดแบบเด็ก ๆ มันอาจจะทำให้เขาเผลอไผลไปบ้าง ไม่เผลอไผลหรอก เรียกว่าสนุกกับการคบซ้อน สนุกกับการสับรางมากกว่าแต่จะโทษวีว่าก็ไม่ได้ที่เลือกจะไ

“หึ จะไล่ฉันเลยหรอ?” คิ้วหนาเลิกสูงขึ้น คิดว่าเขาจะกลับไปง่ายๆ งั้นหรือ อุตส่าห์พามาส่งถึงที่พอใช้ประโยชน์เสร็จก็จะทิ้งเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง ..ไม่มีทาง“เปล่าค่ะ แค่คิดว่าพี่ยักษ์อาจจะมีธุระต่อ เอ่อ..”“พรุ่งนี้ขาเธอจะปวดมาก เพราะฉะนั้นฉันจะเป็นขาให้เธอเอง”“ห้ะ! เอ่อ..ไม่ต้องก็ได้ค่ะ พรุ่งนี้ฝันไม่ได้ไปไหนอยู่แล้ว”ถ้าเกิดว่ามันปวดจริงๆ เธอก็คงนอนอยู่บนเตียงเฉยๆ ส่วนข้าวก็คงสั่งขึ้นมาทานบนห้อง“หึ เธอคิดว่าเพื่อนฉันจะยอมหรอ? โดยเฉพาะยัยฟ้าใส ถ้าพวกนั้นรู้ว่าฉันทิ้งเธอไว้คนเดียวได้หักคอฉันตายแน่” ยักษ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด..คนอย่างยักษ์นี่หรือจะให้คนอื่นหักคอ เขาจะไปหักคอคนอื่นล่ะสิไม่ว่า“แต่..”“ฉันเป็นคนลงโทษเธอ ฉันรับผิดชอบมันก็ถูกแล้วนี่”เขายักไหล่เป็นเชิงบอกว่าเขาไม่ได้เครียดกับการที่จะต้องมาดูแลเธอในระหว่างนี้อันที่จริงถ้าหากเขาไม่อยากทำใครจะบังคับเขาได้ คนอย่างยักษ์ดื้อจะตาย แถมไม่ฟังใครอีกต่างหาก อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ค่อยสนโลกสักเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นเรื่องที่สำคัญเขาจะทุ่มเทให้มันเสมอ“ไม่เป็นไรค่ะ ฝันไม่เป็นไร”“ฉันจะคอยดู พรุ่งนี้เธอจะปากเก่งแบบนี้ไหม?”“พี่ยักษ์”..อะไรของเข

EP 6 : ยักษ์น้อยร่างเล็กถูกวางลงบนเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา ก่อนที่มือหาจะเอื้อมมาเกลี่ยผมที่ปรกใบหน้าหวานออก ชายหนุ่มทรุดนั่งข้างเตียงจับจ้องไปที่ใบหน้าหวานซึ่งตอนนี้กำลังหลับตาพริ้ม ริมฝีปากยกยิ้มอย่างพอใจแล้วใช้ปลายนิ้วชี้สะกิดปลายจมูกโด่งเชิด“อืม..”คนที่กำลังหลับใหลอย่างสบายร้องท้วงแล้วพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้เขา เธอคงรำคาญที่มีคนมากวนเวลานอนแบบนี้“หึๆ”ร่างสูงใหญ่หยัดขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเดินสำรวจไปทั่วห้องนอนที่อยู่ภายในคอนโดสุดหรูมีห้องนอนเพียงห้องเดียวส่วนด้านนอกก็เป็นอีกโซนหนึ่งที่จัดสรรได้อย่างลงตัวภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีครีมและน้ำตาลอ่อนเป็นหลัก คล้ายกับห้องนอนสไตล์ญี่ปุ่น มีโซนสำหรับแต่งตัว และห้องน้ำแยกต่างหาก และมีประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อไปยังระเบียง คาดว่าเธอจะแบ่งโซนใช้สอยอย่างชัดเจน ห้องนอนก็คงมีไว้สำหรับพักผ่อนอย่างเดียว แต่ที่น่าสนใจคือโต๊ะลิ้นชักข้างหัวเตียง ในลิ้นชักแต่ละชั้นก็มีของจุกจิกสำหรับผู้หญิง แต่มีกล่องของขวัญกล่องเล็กๆ ที่ห่อด้วยกระดาษสีฟ้าอ่อนผูกโบว์สีน้ำเงินกล่องหนึ่งรวมอยู่ในนั้นด้วย‘ให้พี่สายรหัส 11 ผู้ลึกลับ’เมื่อพลิกดูการ์ดใบเล็กก็พบข้อคว

“พี่รู้ แต่เขาบอกว่าเธอไปไม่ทันเดทไลน์”ฝันหวานเลยจำต้องเดินไปหายักษ์อย่างเลี่ยงไม่ได้..เธอหาเขาเจอ ..เธอไปพบเขาแล้ว รู้ว่ายักษ์เป็นพี่สายรหัส แต่ยักษ์เองต่างหากที่ไม่ยอมรับเธอ แล้วบอกว่า.. เวลาหมดแล้ว“พี่ยักษ์”ฝันหวานก้มหน้าให้กับผู้ทรงอำนาจที่ยืนเท้าเอวอยู่ตรงหน้า ยิ่งเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ และใบหน้าบูดบึ้งของเขายิ่งเป็นเครื่องยืนยันว่าเขาเหมาะกับชื่อนี้ที่สุด“หึ”“เฮ้ย.. กูว่ามึงใจเย็นๆ ก่อนนะไอ้ยักษ์ น้องเขาก็หามึงเจอแล้วไง”คาวินเดินเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย สีหน้าของฝันหวานตอนนี้มันไม่เหมาะกับใบหน้าหวานของเธอเลย มันเหมาะที่จะมีรอยยิ้มมากกว่าน้ำตาที่กำลังปริ่มจะไหลอยู่ตอนนี้“ลุกนั่ง 100 ที..”“ไอ้ยักษ์!” เพื่อนหลายคนเอ่ยชื่อเขาเพื่อปราม“ยักษ์ ฉันว่า..” ฟ้าใสเข้ามาช่วยพูด หวังว่าเขาจะเห็นใจฝันหวานบ้าง แต่ยังไม่ทันพูดเสียงเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้น“ปฏิบัติ!!”“ค่ะ.. 1.. 2.. 3.. 4.. 5.. 6….” มือบางลวบกระโพรงพลีทเอาไว้ก่อนจะทำตามคำสั่งของผู้เป็นรุ่นพี่ เสียงหวานยังคงนับไปเรื่อยๆ พร้อมกับร่างเล็กที่ผุดลุกผุดนั่ง “...25.. 26..”“ยักษ์ พอเถอะ น้องจะไม่ไหวแล้วนะ” รุ่นพี่คนหนึ่งสังเกต

EP 5 : พี่ยักษ์ใจร้าย@ มหาวิทยาลัย Uเนื้อหาวิชาการเกี่ยวกับรายวิชาเคมีสำหรับนิสิตแพทย์จบลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจของนักศึกษาทั้งห้อง รายวิชานี้กินเวลาสามชั่วโมงซึ่งมันคือรายวิชาพื้นฐานที่นักศึกษาปีหนึ่งต้องเรียนทุกคน เมื่ออาจารย์อนุญาตให้กลับได้ทุกคนก็เร่งมือเก็บอุปกรณ์เครื่องเขียนใส่กระเป๋าอย่างเร่งรีบ ก่อนที่หัวหน้าห้องจะเอ่ยขึ้น“นักศึกษา เคารพ..”“ขอบคุณค่ะ/ขอบคุณครับ”“อย่าลืมส่งงานอาจารย์ด้วยนะคะ”เมื่ออาจารย์ประจำรายวิชาเดินออกจากห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้วหัวหน้าห้องก็ลุกขึ้นแจ้งเพื่อนๆ ในห้องถึงเรื่องด่วนที่พึ่งได้รับแจ้งทางแอพพริเคชั่นไลน์“เพื่อนๆ วันนี้อย่าพึ่งกลับนะ รวมตัวกันที่หลังคณะก่อน พี่ปี 2 เรียกรวมอ่ะ”“เรื่องอะไรอ่ะ”สมาชิกคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างสงสัย เหมือนเขาถามแทนเพื่อนทั้งห้อง ช่วงนี้หมดกิจกรรมรับน้องไปแล้ว ถ้าหากไม่มีเรื่องสำคัญจริงๆ รุ่นพี่ก็คงไม่เรียกรวม“พี่เขาไม่ได้บอก แต่ย้ำว่าห้ามใครหนี ไม่งั้นจะถูก ลง โทษ ขึ้น เด็ด ขาด” หัวหน้าห้องทำท่าเหมือนโดนเชือดคอทำให้ทุกคนไม่ถามต่อ แต่ต้องรีบไปยังสถานที่นัดโดยด่วน“งั้นรีบไปกันเถอะ ไปช้าโดนว้ากอีก”“เออจริง”เหล่านักศึ

“ฝัน ฝันน้อย! ตื่น พี่เขาลงมาแล้ว”“หืม..? ห้ะ!”มือบางยกเช็ดน้ำลายที่มุมปากก่อนจะตกใจเมื่อเห็นร่างหนาที่เธารอมานานกำลังเดินลงจากเวที“พี่ยักษ์ พี่ยักษ์คะ หยุดก่อนค่ะ” เท้าเล็กรีบพาร่างบางวิ่งไปทันทีห้าหนุ่มหันมามองสาวน้อยที่วิ่งเข้ามาเป็นตาเดียว บางคนก็ยิ้มมุมปาก บางคนก็ตบไหล่เพื่อนรักเป็นเชิงแซว แต่เจ้าตัวกลับทำหน้านิ่ง“มีอะไร?”“หนูชื่อฝันหวานค่ะ เป็นน้องสายรหัสพี่”รอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้าชวนให้หนุ่มๆ เคลิ้มตาม มีเพียงยักษ์เท่านั้นที่เก็บอาการเอาไว้ ยักษ์ตวัดสายตามมองเพื่อนทั้งสี่คนก่อนที่ทั้งหมดจะรีบสลายตัวทันทีถึงเธอไม่แนะนำตัวยักษ์ก็จำเธอได้ ก็เมื่อคืนนี้เขายัง.. เอ่อ..ช่างมันเถอะ นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ“มาที่นี่ทำไม แล้วเข้ามาได้ยังไง”ยักษ์ไล่สายตามองคนตัวเล็กที่อยู่สวมเสื้อแขนกุดสีเทาเอวลอยนิดๆ และกางเกงเองสูงดวยสายตาหงุดหงิด“เรื่องนั้นช่างมันเถอะค่ะ สรุป พี่คือพี่สายรหัสของหนู หนูตามหาพี่เจอแล้ว รับหนูเป็นน้องรหัสเถอะนะคะ”“นี่มันกี่โมงแล้ว”“เที่ยงคืนสิบแปดนาทีค่ะ” คนตัวเล็กยกนาฬิกาขึ้นมาดูก่อนจะเอ่ยบอกเขา“งั้นก็หมายความว่ามันเลยวันที่ 7 มาแล้ว เธอไม่ใช่น้องฉัน”

EP 4 : พี่สายรหัสของหนู@ PUB Xเสียงบีชดนตรีหนักๆ ดังกระหึ่มทั่วบริเวณ พร้อมกับไฟแสงสีที่สาดส่ายเชิญชวนให้เหล่าผีเสื้อราตรีสยายปีกอย่างเมามัน ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อเหลาของสมาชิกวง Poison ที่กำลังบรรเลงเพลงอยู่นั้นก็ยิ่งทำให้พวกเขาคล้อยตามหรือถ้าจะพูดให้เข้าใจง่ายคือหลงมัวเมา..ไปกับยาพิษฝันหวานกวาดสายตาไปรอบๆ สำรวจสถานที่ซึ่งเธอไม่เคยย่างกรายเข้ามาในที่แบบนี้มาก่อน เพราะอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ แต่ด้วยความที่เมเปิลเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของเธอรู้จักคนมากมายพวกหล่อนจึงผ่านประตูเข้ามาได้โดยง่าย“อุ๊ย ขอโทษค่ะ”ร่างเล็กถูกแขนแกร่งคว้าเอวเอาไว้ก่อนที่เธอจะรีบผละออกทันที ชายหนุ่มมองฝันหวานด้วยสายตาถูกใจ“ไม่เป็นไรครับ น้องเจ็บตรงไหนรึเปล่า พี่ชื่อนาย แล้วน้อง..”“ขอโทษนะพี่ผัวมันให้มาตาม ขอตัวก่อนนะคะ”“ห้ะ”เมเปิลรีบดึงแขนเพื่อนรักออกมาพร้อมกับก้าวยาวหนีชายคนนั้นทันที คนตัวเล็กที่อึ้งกับข้ออ้างของเมเปิลก็สาวเท้าตาม“เดินเร็วๆ สิฝันน้อย เดี๋ยวก็โดนขี้เมาลากขึ้นรถหรอก”“โอ้ย.. เมเปิลพาฝันกลับได้ไหม?” ฝันหวานโอดครวญทั้งที่เท้ายังก้าวเดิน“ไม่ได้เรามาถึงที่นี่แล้วยังไงวันนี้ฝันก็ต้องได้เจอพี่ยักษ์”

“แต่ผู้หญิงคนนี้เป็นเมียกู!”..คร้านที่จะช่วงชิง สู้ไปหาผู้หญิงคนอื่นดีกว่า เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาจึงยอมล่าถอยแต่โดยดี เมื่อปลอดภัยแล้วปิ่นจึงขยับตัวผละออกจากอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น“ขอบคุณที่ช่วย ปล่อยได้แล้ว”“กอดธีไว้ เดี๋ยวก็ล้มหัวแตกหรอก”น้ำเสียงอ่อนโยนรินรดข้างหูบวกกับความมึนเมาของแอลกอฮอล์ในเส้นเลือดทำให้ปิ่นทำตามคำสั่งของธีอย่างง่ายดาย“ว๊าย! ชะนี ไหงมากับผัวแกได้เนี่ย”แม็กม่าเพื่อนสาวกายเป็นชายของปิ่นร้องเสียงดังทำให้เธออยากขยับห่างจากเด็กหนุ่ม แต่ก็ทำไม่ได้เนื่องจากแขนแกร่งโอบรอบเอวคอดเอาไว้ ได้แต่ส่งเสียงประท้วงแทน“ผัวบ้าอะไรเล่า”“คนนี้หรอ?” โบว์ เพื่อนสาวสุดเซ็กซี่ของเธอมองเด็กหนุ่มตรงหน้าตาเป็นประกายราวกับเสือสาวเห็นเนื้อตรงหน้า“อืม แซบมะ”“ผัวแกงานดีเวอร์ ไม่เอาฉันขอนะ”ไม่พูดเปล่าเธอกระโจนเข้ามาเกาะแขนของธีราวกับกลัวเนื้ออันโอชะจะหนีไป ถ้าไม่ติดที่เธอเป็นเพื่อนกับปิ่นธีคงผลักเธอล้มไปแล้ว“เหอะ เอาไปเถอะ”“น้องธี ถ้าอีปิ่นมันไม่สนพี่โบว์ยินดีพลีกายถวายตัวให้นะจ๊ะ”รอยยิ้มหวานๆสายตาเย้ายวนของโบว์ทำให้ปิ่นอดเบ้ปากไม่ได้ อยากจะตะโกนออกไป ..ผัวฉันค่ะเพื่อน“ไม่ดีกว่าครับ ผม

“อย่างน้อยก็ไม่ได้เป็นชู้กับชาวบ้านแหล่ะน่า”หมัดนี้ทำเอาฟีฟ่าถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะก่อนจะแก้ต่างหน้าบึ้ง“เมียต่างหากโว้ย”แต่อย่างไรเพื่อนๆก็ย่อมรู้ดีว่าระหว่างฟีฟ่ากับผู้หญิงคนนั้นมันมีอะไรที่ซับซ้อนกว่าที่ตาเห็น“มึงเป็นอะไรวะไอ้ธี กูเห็นมึงจ้องสาวคนนั้นอยู่นานแล้วนะ”ดินมองตามสายตาของธีระที่นั่งจ้องสาวสวยคนหนึ่ง สายตาของเขาแน่วแน่และไม่วอกแวกจนดินอดสงสัยไม่ได้“หึ นั่นน่ะ เมียมัน” คาวินตอบคำถามนั้นแทน“ห๊ะ”ทุกคนในวงสนทนาล้วนแต่ตกใจ ทุกคนต่างรู้ดีว่าธีระไม่สนใจผู้หญิงคนไหน แม้แต่สาวสวยระดับดาวมหาวิทยาลัยสนใจในตัวเขาชายหนุ่มคนนี้ก็เลือกที่จะตัดความสัมพันธ์อย่างง่ายดาย อาจจะเป็นเพราะหญิงสาวคนนี้ก็เป็นได้พวกเขาเองก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดสักเท่าไหร่ รู้แค่ว่าธีระเคยคบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขารักมาก แต่มีเหตุเข้าใจผิดทำให้ต้องเลิกรากันไป วันนี้พวกเขามีโอกาสได้เจอเธอถึงแม้แสงไฟในผับจะสลัวไปสักหน่อย แต่ก็ยังเห็นได้ชัดว่าความสวยของเธอคนนี้ไม่เป็นรองใครหญิงสาวคนนี้เหมือนจะอายุมากกว่าพวกเขาด้วย เธอสวมเสื้อกล้ามสีฟ้า และสกินนี่สีดำ ผมยาวสีน้ำตาลเข้มดัดลอนคลาย ถึงไม่ได้แต่งตัวเปิดหน้าเว้าหลั

EP 5 : ถ้าดื้อจะไม่ใช่แค่จูบ@ คอนโด ห้องจัสมินจัสมินเดินทอดน่องอย่างเชื่องช้าพร้อมกับใช้ผ้าขนหนูที่ซับน้ำจากผมเปียก หย่อนก้นลงบนเก้าอี้นุ่มหน้าโต๊ะอ่านหนังสือ หลังจากนั้นหญิงสาวก็เริ่มเลื่อนเมาส์คลิ๊กเข้าไปในเพจที่ตนเองเป็นแอดมินอยู่เพื่อเข้าไปดูผลตอบรับของอัลบั้มที่ตนเองอัพโหลดไปเมื่อตอนเย็น ยอดผู้เข้าชมภายในไม่กี่ชั่วโมงนี้มากถึงสามหมื่นกว่าคนถือว่าไม่เลว อีกทั้งยังมีความคิดเห็นที่ลูกเพจต่างแสดงเข้ามาอย่างหลากหลายNumNim ว้าว วันนี้มีผู้ไปเที่ยวด้วยหรอคะ?หทัยชนก น่าอร่อย ต้องไปตามแล้วPimjai วันนี้เราก็ไปตลาดท่าน้ำนะ ขนมครกอร่อยจริงๆเสียดายที่ไม่ได้เจอแอดนัฐพล น่ากินทุกอย่างเลยครับ มีโอกาสไปเที่ยวแถวนั้นแล้วจะตามไปกินRungfha ขอบคุณที่แชร์ของอร่อย ไว้จะตามไปทานค่ะแววนภา ว่าจะลดน้ำหนัก แต่เข้าเพจนี้ทีไรก็ล้มเลิกทุกที ต้องตามไปกินอีกแล้วPoppy เอ๊ะ นั่นมือใคร?จัสมินนั่งชมผลตอบรับด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข แต่ก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้..สายตาหวานทอดมองออกไปตรงหน้าผ่านกระจกใส ทิวทัศน์เมืองในยามค่ำคืนที่มีไฟดวงเล็กนับหมื่นดวงให้ความสว่างไสวกลบแสงดาวบนท้องฟ้ามันมีบางอย่างที่บอก

..ใจเย็นไว้เมฆเอ๋ยแชะ!“งื้อ.. สวยอ่ะ”จัสมินมองภาพในกล้องอย่างพอใจ รอยยิ้มชวนมองนั้นทำให้ชายหนุ่มไม่อาจละสายตา เมื่อพอใจแล้วก็ยัดโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเมฆเหมือนเดิม“ไปนั่งตรงนู้นดีกว่า”“ขอซื้อขนมเบื้องก่อนได้ไหมคะ?”เมฆไม่พูดอะไรเพียงแต่เดินไปสั่งขนมเบื้อง หลังจากได้ของที่ต้องการแล้วทั้งสองก็เดินมานั่งโต๊ะที่ทางตลาดจัดไว้ให้ จัสมินเลือกนั่งบริเวณใต้ต้นจามจุรี ซึ่งเห็นทิวทัศน์ของอีกฝั่งอย่างชัดเจน“กินแต่ของหวานไม่กลัวอ้วนหรือไง?”ชายหนุ่มถามขึ้นหลังจากที่คนตัวเล็กกวาดขนมที่อยู่บนโต๊ะลงท้องพร้อมกับใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข“ไม่ค่ะ เพราะหนูกินยังไงก็ไม่อ้วนหรอก”จัสมินตอบเสียงใส อีกอย่างเธอก็รู้สึกว่าของหวานมันทำให้คนอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ตอนอ่านหนังสือสอบจัสมินก็มักจะมีขนมหวานจำพวกช็อกโกแล็ตเอาไว้ข้างๆ“หึ ระวังจะอ้วนเหมือนหมู”“ไม่มีทางหรอกค่ะ” จัสมินยิ้มอย่างมั่นใจก่อนจะส่งขนมเบื้องเข้าปาก และยื่นมาจ่อปากหยักของเมฆอีกชิ้น“กินคนเดียวมันเขินนะ พี่เมฆกินเป็นเพื่อนจัสมินหน่อยสิ”จะไม่ให้เขินได้อย่างไรก็ในเมื่อชายหนุ่มจ้องเธอทุกการกระทำแบบนี้ เมฆอ้าปากรับขนมเบื้อง

ของที่ขายในตลาดเป็นสินค้าพื้นเมือง สินค้าทำมือ รวมไปถึงของฝากของที่ระลึก แต่ที่เด็ดสุดเห็นจะเป็นอาหาร บางชนิดเป็นสูตรที่สืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น บางอย่างหากินได้ยาก นับว่าเป็นสวรรค์ของจัสมินโดยแท้เมฆหยุดยืนรอคนตัวเล็กที่มองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นเต้น“จะกินอะไรก่อน”“คะ?”“เธอมาหาของกินไม่ใช่หรอ?” เมฆกระตุกยิ้มอยากยื่นมือขึ้นไปบีบจมูกคนตัวเล็กเสียจริง“ไม่ใช่สักหน่อย”เธอมาตามหาของอร่อยที่จะเอาไปลงในเพจต่างหากเล่าขนมโป๊งเหน่งถูกยื่นมาตรงหน้าหญิงสาวทำให้เธอตาลุกวาวก่อนใบหน้าหวานจะผุดยิ้มน่ารักออกมา ขนมชนิดนี้เป็นขนมไทยโบราณที่หายทานยาก ลักษณะของขนมเป็นลูกกลมๆที่มีไม้เสียบไส้กรอกตรงกลางอยู่ด้านในแล้วนำไปชุบแป้งทอดหลายชั้น“ขอบคุณค่ะ”จัสมินรับมันมาก่อนจะกัดคำใหญ่ เนื้อขนมนุ่มๆกับกลิ่นวนิลาหอมอบอวนในโพรงปาก จัสมินละเลียดรสชาติอย่างช้าๆ“เป็นไง?”“อร่อย! หวานกำลังดี”และจัสมินก็ไม่ลืมที่จะเก็บภาพขนมที่โดนกัดไปแล้วคำหนึ่งเอาไว้รีวิวให้ลูกเพจของอร่อยมีไว้พุ่งชนได้ตามมาลิ้มชิมรสของมัน“เอาน้ำไหม?”“ชาเย็น!” เสียงใสเปร่งออกมาอย่างร่าเริง“หึ”ไม่นานน้ำสีส้มผสมนมก็ยื่นมาตรงหน้าตามคำบัญชาของคนตั

ทันทีที่ได้ข้อมูลจากรษาเมฆก็รีบออกจากหอสมุดเพื่อขับรถตามหาคนตัวเล็กจนมาพบเธอยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ เมฆจอดรถเทียบฟุตบาทก่อนจะเรียกสาวน้อยที่ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ไม่ไกล“จัสมิน”แต่ดูเหมือนเธอจะสิงเข้าไปในโทรศัพท์มือถือแล้วจึงไม่ได้ยิน“จัสมิน!”คราวนี้เมฆเรียกดังจนคนตัวเล็กตกใจ คนรอบข้างหันมามองเขาเป็นตาเดียว“สวัสดีค่ะ พี่เมฆ” จัสมินเข้ามาหาคนที่กรุ่นกลิ่นหงุดหงิดนิดๆ“จะไปไหน?”“ไปตลาดท่าน้ำค่ะ” เธอตอบตามความจริง“ขึ้นมา”“ห๊ะ!”อยู่ๆก็สั่งออกมาแบบนั้นจะไม่ให้เธอตกใจได้อย่างไร เมฆจึงขยายความ“เดี๋ยวฉันไปส่ง”“อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ” จัสมินโบกมือปฏิเสธอย่างเกรงใจวันนั้นเธอยังจำไม่รู้ลืม เบาะนั่งอันแสนน้อยนิดของเขาทำเธอต้องเกาะเขาแจเนื่องจากกลัวว่าจะตกลงไปโดนรถสิบล้อทับเหมือนที่เขาพูดเอาไว้ มีหรือเธอจะกล้านั่งเป็นครั้งที่สองชายหนุ่มมองจัสมินที่มีสีหน้ากระอักกระอ่วงอย่างเป็นได้ชัดจึงต้องดีหน้าดุทำเสียงดังขึ้น“บอกให้ขึ้นมาไง”จัสมินกระโดดขึ้นรถแบบงงๆยอมรับว่าแอบตกใจที่อยู่ๆน้ำเสียงของเมฆก็เข้มขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง แขนเรียวเล็กโอบเอวสอบเอาไว้โดยอัตโนมัติ..ทำไมต้องดุด้วยเล่า“กอดแน่

“สวัสดีครับ”“อ่าวสุดหล่อมาได้ไง”ชีต้าร์ตาลุกวาวเมื่อเห็นซุปตาร์สุดหล่อยืนอยู่ตรงหน้า ยิ่งเขาใส่สูทแบรนด์ครามด้วยมันยิ่งส่งเสริมให้ดินดูทรงเสน่ห์มากขึ้นเป็นเท่าตัว นี่คือหนึ่งในความภูมิใจของชีต้าร์ เพราะดินทำหน้าที่แบรนด์แอมบัสเดอร์ของครามได้ดีมาก ๆ“พอดีผมมีอีเว้นแถวนี้ครับ”“ทานข้าวด้วยกันมั้ย?”“เขามาทำงานจะมานั่งทานข้าวกับเราได้ไง” ณชารีบเอ่ยขัด สองสามวันที่ไม่ได้เจอกันชีวิตเธอสงบสุขมาก แต่ก็นั่นแหล่ะเข็มนาฬิกามันก็ต้องเดินวนกลับมาที่เดิม“ผมทำงานเสร็จแล้ว อีกอย่างตอนนี้ก็หิวมากด้วย”“งั้นมานั่งตรงนี้”ณชาทำได้แค่กรอกตาไปมาเมื่อชีต้าร์ขยับเข้ามานั่งเก้าอี้ตัวในสุดเพื่อให้ดินได้นั่งแทน กลายเป็นว่าตอนนี้ณชากับดินนั่งตรงข้ามกัน“พี่สั่งกันยังครับ มีอะไรแนะนำมั้ย” ดินมองเมนูพร้อมกับคุยกับชีต้าร์ แต่สายตากลับจ้องที่ณชาอย่างกวน ๆ“สั่งแล้วค่ะ พี่ว่าพาสต้าที่นี่ก็อร่อยนะ สเต็กเนื้อโกเบก็ดี”“อืม... งั้นผมเอาเป็นสเต็กเนื้อโกเบกับซีซ่าสลัดแล้วกันครับ”เมื่อเลือกเมนูได้แล้วชีต้าร์จึงโบกมือเรียกพนักงานมารับออเดอร์ และคนที่พึ่งเดินหน้าตึงเข้ามาก็วางสัมภาระบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด“อยู่นี่เอง ฉันต

@ Kramที่นี่เป็นสาขาหลังของแบรนด์เสื้อผ้าลักชูรี่อย่างคราม แบรนด์ที่นำผ้าไทยมาออกแบบและผสมผสานกับความทันสมัย แต่ถ้าคุณกำลังนึกถึงภาพผ้าไทยที่ใส่ตามงานประจำจังหวัดนั้นคุณอาจจะกำลังหลงทาง ครามใช้วัสดุที่มีคุณภาพอย่างผ้าไทยโดยดีไซน์เนอร์ที่ออกแบบอย่างชีต้าร์ได้ออกแบบลายผ้าให้มีความทันสมัยมากขึ้น แต่ยังคงวิธีการถักทอที่เป็นเอกลักษณ์ สามารถนำมาสวมใส่ในชีวิตประจำวันได้จึงทำให้ครามเข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้ง่ายขึ้น“กินข้าวยังจ๊ะ คนสวย”“ยังเลย รอคนพาไปกินนี่แหละ”ชีต้าร์เงยหน้าขึ้นจากการปักดีเทลชุดเดรสก็พบว่าเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันหลายวันมาหา มือบางยังคงทำงานต่อโดยการร้อยคริสตัลเม็ดเล็กผ่านเข็มก่อนจะเย็บลงบนผ้าทอเนื้อดีอย่างเชี่ยวชาญ“งั้นไปกินข้าวกัน”“เอาร้านใกล้ ๆ นะ”“งานเร่งเหรอ?”ณชามองคนตั้งใจทำงานเทคนิคที่เธอใช้ปักเป็นเทคนิคขั้นสูงของงานปักเทียบเท่าการปักแบบกูตูที่ได้รับการยอมรับในฝรั่งเศส ช่างของแบรนด์ทุกคนก็ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี แต่ตอนนี้ในห้องมีเพียงชีต้าร์ที่ทำงานอยู่ เดาว่าเด็ก ๆ ในร้านคงไปทานข้าวกัน“ก็ต้องเตรียมงานไปมิลานไง”“จริงเหรอ? ผ่านแล้วเหรอ?” รอยยิ้มของชีต้าร์ทำให้อดณชาตื่

“เธอกับดินนี่ยังไงกันเหรอ?”“ก็ไม่ยังไง”ยังไงกันในความหมายของมิลเล่คือ พวกเขามีโอกาสพัฒนาความสัมพันธ์ไปถึงขั้นต่อไปได้มั้ย เพราะจากการกระทำของดินก็ดูให้ความสนใจณชามาก ๆ ถึงจะทะเลาะกันบ้างก็ตาม“ฉันเห็นดินเขา...”“นิสัยคนเจ้าชู้ก็อย่างงี้ ฉันมีภูมิต้านทานไม่ต้องห่วง ไม่หลงกลเขาง่าย ๆ หรอก” ณชากระตุกยิ้มอย่างมั่นใจ ยอมรับว่าชายหนุ่มมีเสน่ห์และบริหารเสน่ห์เก่งมาก ๆ บางทีเธอก็แทบตั้งสติไม่ทัน“แล้วถ้าเกิดว่า... แม่เธอให้แต่งขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไง?”“หนีสิ อยู่ทำไม” แต่แม่เธอคงไม่ใจร้ายขนาดจับเธอแต่งงานทั้งที่ดินกับณชายังไม่ได้รักกันหรอก“ฮ่า ๆ จะหนีพ้นเหรอ?”“ไม่รู้อ่ะ แต่ที่แน่ ๆ ฉันไม่ได้รักเขา แค่ชอบยังไม่มีความรู้สึกนั้นเลยอย่าคิดถึงขั้นแต่งงานอยู่กินกันเลย”“ไม่เคยได้ยินคำนี้เหรอ อยู่ ๆ กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง”“โอ้ย... อยู่ ๆ กันไปฉันได้เส้นเลือดในสมองแตกตายน่ะสิ” ดูแต่ละอย่างที่เขาทำ กวนประสาทก็อีกเรื่อง“ฮ่า ๆ ถ้าตัดเรื่องเจ้าชู้ออกไปดินก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่งเลยนะ”“เจ้าชู้นั้นแหล่ะสำคัญสุด คนอย่างเขาเลิกเจ้าชู้ไม่ได้หรอก”“ไม่แน่หรอก ถ้าดินเจอคนเขาที่รักจริง ๆ ฉันเชื่อว่า

สองร่างดำดิ่งลงสู่ใต้ท้องทะเลอันสวยงามยากที่คนทั่วไปจะมองเห็น ทว่าความสวยงามของมันก็ยังแฝงอันตรายที่เราไม่อาจรู้ได้ ช่วงเวลาสายของวันเป็นเวลาที่เหมาะสมแก่การถ่ายภาพและวีดิโอใต้น้ำ ณชาบังคับ Housing กวาดสำรวจภาพมุมกว้างอย่างชำนาญ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอลงมาถ่ายภาพใต้ท้องทะเลประสบการณ์สอนให้เธอรู้ว่าควรจะทำอย่างไรถึงจะได้ภาพที่ออกมาดีที่สุดภายในเวลาและข้อจำกัดหลาย ๆ อย่างแสงสะท้องของดวงอาทิตย์ส่องลงมากระทบปะการังสีสันสดสวย ฝูงปลาน้อยใหญ่หลายชนิดที่แหวกไหว้ไปมาอย่างร่าเริงราวกับกำลังต้อนรับผู้มาเยือนทำให้ภาพที่อยู่ตรงหน้าเหมือนเป็นดินแดนลึกลับณชาพยายามเก็บภาพให้ได้มากที่สุด เธอว่ายลงไปใกล้แนวปะการังสีน้ำเงินอมม่วงในนั้นมีปลาตัวเล็กสีเหลืองสดกำลังโผล่หน้าออกมาก่อนจะค่อย ๆ ว่ายออกมาให้ณชายลโฉม มันเป็นภาพที่สวยมาก ๆ ในระหว่างที่ณชากำลังไล่ถ่ายเจ้าปลาตัวน้อยกับหมู่ปะการังอยู่นั้นคนที่ณชาลืมไปแล้วก็สะกิดเธอหลายทีจึงต้องหันกลับไปมองมือหนากวักเรียกเธอส่งสัญญาณให้ตั้งกล้องไว้ณชาจึงทำตามร่างสูงใหญ่ว่ายออกไปไกลหน่อย เขายกมือขึ้นมาในระดับสายตากวาดมือวนหลายรอบก่อนที่ในเวลาต่อมาฝูงปลาตัวเล็กจะว่าย

“มาแล้วค่ะลุงชิด”“ขึ้นมาเลยครับ”ลุงชิดบอกด้วยรอยยิ้มณชาจึงไม่รีรอที่จะก้าวขึ้นเรือลำใหญ่ และคนตัวโตก็ติดตามขึ้นมาด้วยเช่นกัน ลุงชิดก็ติดเครื่องเรือแล้วเรือลำใหญ่ก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากท่า ตอนแรกดินคิดว่าหญิงสาวจะมาซื้อปลาเสียอีกแต่เขาคงคิดผิด“ขอกระเป๋าฉันหน่อย”ดินส่งกระเป๋าให้คนตัวเล็กแล้วณชาวางมันลงบนพื้นไม้ก่อนจะเปิดกระเป๋าออกมาเพื่อประกอบอุปกรณ์ที่จำเป็นต้องใช้เข้าด้วยกันดินพยักหน้าเมื่อเห็นกล้องในมือเล็กแต่อุปกรณ์บางชิ้นดูแปลกตา ณชาก็คงไปถ่ายรูปนั่นแหล่ะ เพราะมันเป็นอีกอาชีพหนึ่งของเธอ และรูปที่ถ่ายออกมาก็สวยมาก เธอชอบเดินทางไปถ่ายรูปยังที่ต่าง ๆ บางภาพต้องบุกป่าฝ่าดงไปยังสถานที่ที่คนอื่นไม่เคยไปจึงได้ภาพที่สวยและแตกต่าง“นี่ชุดครับ”“ขอบคุณค่ะ”ร่างบางหยิบชุดดำน้ำเดินเข้าไปด้านหลังเรือ สายตาคมมองอุปกรณ์สำหรับลงทะเลน้ำลึกด้วยความสงสัย“เอ่อ... ลุงครับ เราจะไปไหนกันเหรอ?”“อ๋อ ไปเกาะไม้ท่อนครับ”“แล้วทำไมณชาต้องเปลี่ยนชุดเหรอครับ”“อ๋อ คุณณชาจะไปถ่ายรูปใต้ทะเลเลยต้องเปลี่ยนเป็นชุดดำน้ำครับ” ลุงตอบคำถามด้วยรอยยิ้ม“พอมีอีกชุดมั้ยให้ผมยืมครับ”“มีครับ ๆ เดี๋ยวผมเอามาให้”กิจกร

ณชามองร่างสูงที่กำลังคุยกับใครบางคน เธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นดาราแต่ไม่ใช่คนที่เจอที่คอนโดของดินวันนั้น ดูจากท่าทางสนิทสนมและมือบางที่วางบนท่อนแขนแกร่งนั้นแล้วคงเดาได้ไม่ยากว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันยังไง“เสน่ห์แรงจริง ๆ เลย”“จริง จริง”“ฟาโรห์เห็นด้วยเหรอ? หืม?”ณชาชอบใจที่หลานรักสนับสนุนความคิดของตัวเองจึงให้รางวัลด้วยการกดจมูกลงบนแก้มซาลาเปานั้นอย่างมันเขี้ยว“มาแล้ว”“ฉันล่ะอยากให้แม่ฉันมาเห็นฉากเมื่อกี้จังเผื่อท่านจะเลิกอยากได้นายมาเป็นลูกเขยสักที” ณชายิ้มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า“ฮ่า ๆ หึงเหรอครับ นานะแค่เดินมาทักผมเฉย ๆ เธอมาถ่ายละคร ผมไม่เคยคิดอะไรกับนานะเลยนะ เราเป็นแค่คนที่เคยร่วมงานกันเฉย ๆ” เอ่ยอย่างไม่เกรงกลัวความผิดพร้อมกับเปิดขวดน้ำไปด้วย จากนั้นก็ปักหลอดลงไปเพื่อให้หญิงสาวดื่มได้สะดวก“เรื่องของนายเถอะ อ้อ อีกอย่างฉันไม่ได้หึง อย่าสำคัญตัว”“ดื่มน้ำก่อนจะได้ใจเย็น ๆ”ณชาเอื้อมมือจะหยิบขวดน้ำจากมือหนา ทว่ากลับโดนชักกลับหญิงสาวจึงมองเจ้าของหล่อเหลานั้นอย่างไม่พอใจที่เขาเล่นแบบนี้ ณชาคอแห้งกระหายน้ำจะตายอยู่แล้ว“ผมถือให้”“ฉันดื่มเองได้”“อุ้มลูกอยู่จะดื่มเองได้ยังไง แ