Novels by Jhodelyn De manuel

Pagkababa ni *Doña Victoria* sa kotse, parang nagyelo buong sala. Naka-designer terno. Naka-diamante. Pero yung titig niya sakin... parang gusto ko ibaon sa lupa."Ikaw si Ella?" Tanong niya. Walang "po". Walang ngiti.Tumayo ako. Nanginginig tuhod ko. "Opo, Ma'am.""Ma'am?" Sarkastiko siyang tumawa. "Hindi ako ma'am sayo, iha. Magsasama pa ba tayo?"Umupo siya sa sofa. Crossed arms. "Diretsahan na tayo. Alam ko kontrata lang kayo ni Xander."Napalunok ako. "Paano niyo po nalaman?""Anak ko siya." Binagsak niya bag niya sa lamesa. "At alam ko din na nag-leak yang kontrata niyo. Sino may gawa? Hindi ko alam. Pero ang alam ko, ikaw yung nasasaktan ngayon."Tumahimik ako. Tama siya. "Lumapit ka sakin." Utos niya.Dahan-dahan akong lumapit. Bigla niyang hinawakan kamay ko. Mahigpit. "Naiintindihan kita. Bata ka pa. Kailangan mo ng pera. Pero hindi ganito, Ella.""Ma'am, hindi ko po ginusto—""Itigil mo." Putol niya. "Ang tanong ko lang: Mahal mo ba anak ko?"Nanigas ako. Mahal? Kontra

Kinabukasan, maaga akong nagising. Pero hindi dahil sa alarm. Dahil sa kanya.Nasa kusina si *Xander*. Naka-white polo lang. Walang coat. Walang bodyguard. Nagkakape. Tahimik. Parang... normal na tao."Good morning," sabi ko. Mahina. Lumingon siya. Tatlong segundo lang kaming nagtitinginan. Tapos ngumiti siya. Maliit lang. Pero yun yung unang ngiti niyang hindi peke."Good morning, *Mrs. De Leon*." Kinilig ako. Tapos kinainis ko sarili ko. _Kontrata lang to Ella. Tandaan mo._"May lakad ka ngayon?" tanong niya. Inabot niya sakin yung kape. Black. Walang asukal. Tulad ng gusto ko."Nagulat ka?" dagdag niya. "Pinanood kita nung isang gabi. Ininom mo ng black."Nanlaki mata ko. "Ini-espiya mo ko?""Hindi. Nag-aalala lang." Tumahimik kami. Yung tipong ang ingay ng katahimikan.Hanggang sa bigla siyang nagsalita. "*Ella*... tungkol kagabi. Sa hospital." Lumunok siya. "Salamat. Sa pag-aalala."Doon ako naiyak. Hindi sa sinabi niya. Kundi sa tono. Pagod. Totoo. Walang CEO m

Hindi ko alam kung alin yung mas masakit. Yung nalaman ko sa Chapter 9, o yung pag-ulan ngayon na parang sinasabay sa pag-iyak ko.*"ANG KATOTOHAN."* Contract lang pala kami ni Xander. Wala siyang nararamdaman sakin. Utos lang ng lolo niya. Tatlong buwan. Tapos hiwalay na kami. Lumabas ako ng office na walang dalang payong. Hindi ko rin namalayan na umuulan na pala. Malakas. "Miss, sakay na!" sigaw ng mga jeepney driver. Umiling ako. Gusto kong mabasa. Gusto kong maramdaman yung sakit. Pero hindi umubra. Bumaha. Sa loob ng isang oras, lubog na yung kalsada. Walang masakyan. Walang signal. 3% na lang battery ko. Nasa terminal ako, nakaupo sa gilid. Basang-basa. Nanginginig. Hindi sa lamig. Sa galit. Sa sakit. Kinuha ko phone ko. Number ni Xander. Daliri ko nanginginig habang dini-dial. Ring. Ring. Ring. Binaba ko bago pa niya sagutin. "Ano bang karapatan ko para tawagan siya?" bulong ko sa sarili. "Contract lang naman kami." At dun ako tuluyang umiyak. Sa gitna ng b

Isang buwan na lang bago matapos kontrata."Lasing ka?" tanong ko kay Xander. "Totoo na ba to?" sabi ko. "O kontrata lang?"Tumingin siya sakin. "Hindi na kontrata, Ella. Totoo na. Gusto kita."Napaluha ako. "Paano kung iwan mo ko?""Hindi." niyakap niya ko. "Pipiliin kita araw-araw."Wala ng perma. Wala ng kontrata. Ang meron na lang kami. Totoo na.Isang buwan na lang bago matapos kontrata namin.Gabi yun. Nakita ko si Xander sa sala. Lasing. "Bakit ka umiiyak?" tanong niya nung nakita ako."Hindi po." pinunasan ko agad. "Sinungaling." lumapit siya. "Sabihin mo na."Hindi ko na napigilan. "Pagod na ko magpanggap! Pagod na ko mahulog sa taong hindi naman sakin!"Tumahimik siya. "Parte lang ba ng kontrata lahat? Yung pag-alaga? Yung halik?"Umiling siya. "Hindi na, Ella.""Lapit ka." hinila niya ko paupo sa tabi niya."Alam mo... nung una kontrata lang talaga. Pero nung inalagaan kita... nung ngumiti ka sakin kahit pagod ka... nahulog ako."Napaluha ako. "Paano kung iwan mo ko pag

Isang linggo matapos ko magkasakit. Friday night. May party sa mansion ng mga Dela Vega. "Samahan mo ko." utos ni Xander. "Para totoo tingin nila."Naka-gown ako. Simple lang. Pink. Siya naka-black suit. Ang gwapo. Nakakasakal.Lahat ng tao nakatingin samin. "Ang swerte ni Mrs. Dela Vega."Ngumiti lang ako. Kunwari masaya.Pero nung may lumapit na babae at humawak sa braso ni Xander..."Nagkita na tayo." sabi nung babae. "Ako si Diana."Kinabahan ako. Yung babae sa office."Asawa ko to." sabi ulit ni Xander. Hinila ako palapit sa kanya. Yakap niya ko sa bewang. Mahigpit.Umalis yung babae. Naiwan kaming dalawa."Bakit mo ko hinila?" tanong ko."Para hindi ka na masaktan." sagot niya. Tiningnan ako. Tahimik. Tapos biglang... hinalikan niya ko.Hindi sa labi. Sa noo lang. Pero ang tagal. Naramdaman ko hininga niya. Naramdaman ko tibok ng puso niya."Para maniwala sila." bulong niya. Pero bakit nanginginig boses niya?Umalis kami agad. Tahimik sa kotse.Pagdating sa bahay, tumakbo

Kinabukasan, pagising ko ang sakit ng ulo ko. Nilalagnat ako. 90% dahil sa kaba. 10% dahil sa ulan kagabi. Nag-message ako kay Xander. "Sir, hindi po ako makakapasok. May lagnat po ako."5 minutes. Seen lang. Walang reply.Tumayo ako para kumuha ng gamot. Nahilo ako. Bumagsak yung baso. Basag.Tumunog phone ko. Si Xander."Nasa bahay ka?" seryoso boses."Opo." mahina kong sagot."Hintayin mo ko." binaba niya.30 minutes lang, nandyan na siya. May dalang gamot at lugaw."Bakit hindi mo sinabi agad?" galit siya. Pero nag-aalala yung mata."Kontrata lang naman po tayo." mahina kong sagot. "Hindi niyo ko responsibilidad."Tumingin siya sakin. "Nasa kontrata na alagaan kita. Para maniwala mga tao."Pinainom niya ko ng gamot. Pinakain ng lugaw. Parang asawa talaga. Parang totoo."Matulog ka." sabi niya. Inayos pa kumot ko. "Hindi niyo na kailangan gawin to." bulong ko."Gusto ko." sagot niya. Tapos lumabas na.Maghapon siya dun. Nag wowork sa laptop habang binabantayan ako.Pag gising k