Novels by มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน

ช่วงปีใหม่ผ่านพ้นไปแล้ว ซิ่วจื่อหลิงเองก็กลับมาที่แคว้นหนานเฉินได้หลายเดือนแล้วคงถึงแก่เวลาที่จะต้องกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง หญิงสาวทำหน้าเศร้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบิดามารดาด้วยแววตาอ้อนวอน แม้ว่าทั้งคู่จะอยากกอดบุตรสาวของตนเอาไว้แนบอกเพียงใด หากแต่ว่าพวกเขาไม่อาจอยู่กับนางไปได้ตลอดชีวิต ซิ่วจื่อหลิงจำเป็นต้องมีคนข้างกายที่อยู่กับนางและดูแลนางได้ดีไม่ต่างจากผู้เป็นบิดามารดา"เด็กโง่ จากกันแล้วมิใช่ว่าจะมิได้พบกันอีก หากพ่อกับแม่ว่างเมื่อใดต้องไปหาเจ้าแน่""จริงนะเพคะ เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ห้ามหลอกให้ลูกดีใจเล่น""ฮ่า ๆ เจ้าเด็กแสบนี่ ช่างไม่รู้จักโตเสียจริง" หรงเซ่อฮ่องเต้เอ่ยหยอกเย้าบุตรสาว"เสด็จพ่อ... ""เอาละ เวลาไม่เช้าแล้วเจ้ารีบออกเดินทางเถิดประเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน""เจ้าค่ะ ลูกทูลลาเพคะ"ซิ่วจื่อหลิงถูกประคองขึ้นรถม้า ในขณะที่สามีของนางขึ้นควบบนหลังม้าอย่างองอาจ หญิงสาวเปิดม่านขึ้นก่อนส่งสายตาเศร้าสร้อยมายังบิดามารดาอีกครั้งพร้อมกับโบกมือลาอย่างไม่เต็มใจนัก เมิ่งจิ่วซือทำได้เ

ข่าวคราวที่องค์หญิงใหญ่กลับบ้านเดิมหลังจากงานแต่งงานได้เพียงสามวันดูเหมือนจะเป็นที่โจษจันกันไปทั่วทั้งเมืองหลวง เหตุที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะบุรุษที่นางแต่งด้วยเป็นถึงองค์รัชทายาทแคว้นหนานเฉินที่อยู่ห่างไกลนับพันลี้ หากแต่หลังวันแต่งงานสามีกลับพานางกลับบ้านเดิมทันทีไม่บอกก็พอรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นมีใจรักใคร่ในตัวนางมากเพียงใดจึงมิได้สนใจในกฎระเบียบรีบพาภรรยากลับมาบ้านเดิมทั้งยังอยู่รอฉลองวันปีใหม่ที่นี่อีกด้วย ใครๆ ต่างก็กล่าวว่าองค์หญิงใหญ่นั้นช่างโชคดียิ่งนัก"นางกลับมาแล้วงั้นหรือ? " หลิวอวี้หลันเอ่ยกับสาวใช้"เจ้าค่ะ เห็นว่ากลับมาพร้อมกับองค์รัชทายาทแคว้นหนานเฉินเจ้าค่ะ และที่น่าตกใจเป็นอย่างยิ่งก็คือ...""อันใดงั้นหรือ? " หลิวอวี้หลันที่กำลังส่องใบหน้าที่งดงามของนางผ่านกระจกทองเหลืองหันมาถามสาวใช้ด้วยความสนใจ สาวใช้ผู้นั้นทำทีเป็นหันซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีผู้ใดได้ยินที่นางกำลังจะกล่าวเรื่องต่อไปนี้"บ่าวได้ยินมาว่าองค์รัชทายาทแคว้นหนานเฉินนั้นเดิมทีเคยเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่สำนักศึกษาหลวงชั้นสูงเ

ครั้งแรกที่หรูเจิ้งหยวนลืมตาขึ้นเขากลับพบว่าตนเองได้ย้อนกลับมาในอดีตอีกครั้งในตอนอายุสิบสาม มือทั้งสองข้างนับว่ายังเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ยังไม่เติบโตเต็มวัยผู้หนึ่งเท่านั้นย้อนกลับไปในตอนที่เขาสามารถบุกยึดแคว้นหนานเฉินได้สำเร็จ หรูเจิ้งหยวนเดินเข้าไปยังห้อง ๆ หนึ่งที่เป็นสถานที่เก็บบรรจุโลงศพของตู๋กูรั่วหวาความเย็นแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง ชายหนุ่มค่อย ๆ ก้าวเข้าไปก่อนจะหยุดอยู่ข้าง ๆโลงศพของนางอย่างใจเย็น มือหนาเลื่อนเปิดฝาโลงก่อนจะมองเห็นใบหน้าที่เป็นสีขาวซีดเซียวไร้สีเลือดแม้จะกลายเป็นเพียงร่างที่ไร้วิญญาณหากแต่สำหรับเขาแล้ว นางงดงามที่สุดเสมอมือหนายื่นออกไปแล้วค่อยๆ กุมข้างแก้มที่เย็นจัดของนางด้วยความอ่อนโยนราวกับกลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บหากว่าเขาแตะต้องหญิงสาวแรงเกินไปก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างของเขาจะแดงก่ำ"เหตุใดเจ้าจึงได้ใจร้ายนัก ทิ้งกันได้ลงคอ" ชายหนุ่มกล่าวตัดพ้อก่อนที่จะค่อย ๆ กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมามือหนาถูกยื่นออกไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งก่อนที่บนฝ่ามือของเขาจะปรากฏร่างของจิ้งจอกสีเงินตัวน้อยที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นอย่างช้า ๆ เจ้าจิ้งจอกน้อยราวกั

"ข้าไม่เคยรักเจ้า มันเป็นเพียงแผนการที่ข้าต้องการครอบครองแผ่นดินของเจ้าเท่านั้น" หรูจางเหว่ยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเย็นชาโดยไม่ยอมหันกลับมามองใบหน้าของนางเลยแม้แต่หางตาสตรีที่คิดว่าตนเองนั้นอยู่เหนือผู้ใดบนแผ่นดินเช่นนาง สุดท้ายกลับพ่ายแพ้หัวใจให้กับบุรุษใจร้ายตรงหน้า เขาเข้ามาทำให้นางที่เดิมไม่เคยไว้ใจผู้ใด ความอ่อนโยนของเขาทำให้นางใจอ่อนก่อนจะคิดว่าทั้งชีวิตนี้นางจะขออยู่เคียงข้างบุรุษผู้นี้ไปจนกว่าจะสิ้นลมหายใจแต่แล้ว... นางกลับได้รับรู้ความจริงว่าสิ่งที่เขาทำไปทุกอย่างนั้นเป็นเพียงการหลอกลวง ตู๋กูรั่วหวาไม่คิดว่าที่ผ่านมามันจะเป็นเพียงเรื่องโกหกหลอกลวง หัวใจของนางแตกสลายไม่มีชิ้นดี ชีวิตที่ไม่หลงเหลือผู้ใดในยามที่มีเขาเข้ามากลั

ต่อมาในงานเลี้ยงในวังองค์ชายสิบสามซึ่งเป็นองค์ชายพระองค์เดียวที่หลงเหลืออยู่ของแคว้นหนานเฉินก็ได้ขึ้นรับตำแหน่งองค์รัชทายาทอย่างสมบูรณ์ท่ามกลางความยินดีของขุนนางทั้งหลาย ชายหนุ่มเรียนรู้จากหรงเซ่อฮ่องเต้ที่มีการเปิดให้เหล่าบัณฑิตได้มีโอกาสสอบคัดเลือกเพื่อรับตำแหน่งขุนนางและรับใช้ฝ่าบาทด้วยความสามารถที่มีอยู่ของตนแม้ว่าการสอบจะเป็นไปด้วยความทุลักทุเลมีทั้งการโกงข้อสอบหากแต่สุดท้ายหรูเจิ้งหยวนก็จัดการกับคนเหล่านั้นได้ก่อนที่พวกเขาจะถูกปลดและเนรเทศออกไปนับพันลี้ท่ามกลางความยินดีครั้งใหญ่เมื่อองค์รัชทายาทได้มีพิธีสมรสกับองค์หญิงใหญ่ซิ่วจื่อหลิงแห่งแคว้นต้าซ่ง สองแคว้นผูกสัมพันธ์เป็นดั่งพี่น้องกันนับแต่นี้

เช้าวันรุ่งขึ้นหญิงสาวถูกปลุกให้ตื่นตั้งแต่เช้าก่อนจะถูกสาวใช้จวนตระกูลเจียวจับอาบน้ำชำระร่างกายแล้วสวมชุดแต่งงานสีแดงที่เตรียมเอาไว้ สาวใช้ทั้งสองแม้จะแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่เจ้าสาวนั้นไม่ยิ้มแย้มทั้งยังมีอาการเหม่อลอยแปลก ๆ เพียงแต่เพราะพวกนางได้ยินว่าเจ้าสาวเองก็ถูกบังคับให้มาแต่งงานกับคุณชายของพวกนาง สาวใช้ทั้งสองก็พอที่จะเข้าใจได้เจียวหมัวมัวเดินเข้ามาดูความเรียบร้อยในห้องของเจ้าสาวในขณะที่สาวใช้ทั้งสองกำลังแต่งหน้าแต่งตัวจนกระทั่งใกล้เสร็จแล้ว นางมองเห็นใบหน้าที่ไม่ยินดียินร้ายของสาวใช้รั่วหวาก็ให้นึกรังเกียจ หากไม่เป็นเพราะบุตรชายนั้นรักใคร่ในตัวนางเป็นอย่างมากมีหรือที่นางจะรับสตรีที่มีชาติกำเนิดต่ำต้อยเป็นเพียงแค่สาวใช้มาเป็นภรรยาของบุตรชายเช่นนี้ หึ แต่ก็นับว่าสาวใช้รั่วหวาผู้นี้ยังรู้ความอยู่บ้างที่ไม่เอะอะโวยวายให้เสียการ

หลังจากที่ฟางลี่อินตั้งครรภ์ได้ราวสี่เดือน หญิงสาวก็คิดว่าตนเองควรตอบรับเทียบเชิญสักใบจึงได้ให้ต้วนกงกงส่งตอบรับเทียบเชิญหนึ่ง ซึ่งเป็นงานเลี้ยงของฮูหยินผู้เฒ่าเจียงผู้เป็นมารดาของแม่ทัพเจียงซุนอย่างไรก็ตามงานนี้ผู้เป็นสามีที่มีตำแหน่งเป็นถึงเว่ยอ๋องก็จำเป็นที่จะต้องไว้หน้าและให้เกียรติไปร่วมงานในวันงานฟางลี่อินยังคงถูกสามีประคบประหงมราวกับไข่มุกในมือ เกรงว่าหากทำนางตกลงพื้นหญิงสาวจะแตกร้าวในทันที ฟางลี่อินเห็นท่าทางกังวลในใจทุกย่างก้าวของเขาก็อดที่จะส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจมิได้ พร้อมกับคิดว่าสามีของนางนั้นกังวลมากเกินไปแล้วจริงๆ

ฟางลี่อินได้รับรายงานจากองครักษ์ของนางว่าเฟยซินนั้นเดินทางกลับเมืองหลวงไปแล้วทั้งที่บ้านของนางก็ยังต้องการให้นางแต่งงานออกเรือนไปโดยเร็ว ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะมีสามีของนางคอยบงการอยู่เบื้องหลังเป็นแน่!แต่ในเวลาถัดจากนั้นมาไม่นาน นางก็ได้ยินข่าวว่าอีกฝ่ายนั้นแสร้งทำร้ายตนเองจนกระทั่งฝ่ายชายยอมถอนหมั้นไปเองซึ่งในครานี้คงหาบุรุษที่ดีแต่งออกเรือนยากเสียแล้ว เพราะนางดันเกิดสร้างชื่อเสียงไม่ดีให้กับตนเองมิรู้ว่าตัวนางนั้นเจตนาหรือไม่"ช่วงนี้ข้ามีเทียบเชิญที่ใดหรือไม่? " ตั้งแต่มีหลันซีเพิ่มเข้ามาฟางลี่อินก็ให้นางจัดการเรื่องแผนงานในแต่ละวันและเทียบเชิญ ส่วนผูเถาก็ดูแลนางเช่นเดิมหากแต่ก็ไม่เหนื่อยเท่าเมื่อก่อน

ภายหลังจากวันที่นางและสามีล่องเรือชมดอกไม้ไฟในวันนั้น ชายหนุ่มก็ไม่ห่างกายจากนางเลยสักวัน จะมีแค่เพียงช่วงเวลาที่ต้องจัดการงานบางอย่างเท่านั้นซึ่งก็ใช้เวลาไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น!ส่วนวันนี้ชายหนุ่มพึ่งออกไปจัดการธุระบางอย่างที่ค่าย อาจจะใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามประเดี๋ยวก็คงกลับมา ในระหว่างนั้นสาวใช้ก็เข้ามารายงานว่าเฟยซินต้องการพบนาง แม้ว่าฟางลี่อินจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดอยู่ ๆ อีกฝ่ายจึงได้ต้องการพบนางก็ตาม แต่หากจะปฏิเสธก็อาจจะทำให้ดูไม่ดีจึงได้เอ่ยปากอนุญาตออกไป"ให้นางเข้ามาเถิด" ฟางลี่อินเอ่ยกับสาวใช้โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง นางกำลังตั้งใจในการจัดแจกันดอกไม้อยู่ ช่วงนี้หญิงสาวเริ่มมีงานอดิเรกใหม่เป็นการจัดแจกันดอกไม้ อาจเพราะอากาศหนาวดอกไม้ที่มีมากมายย่อมเป็นดอกเหมย โชคดีที่ในจวนมีต้นเหมยอยู่หลายต้นทั้งยังมีหลากสี ทั้งแจกันก็มีอยู่หลายใบค่อยๆ จัด ค่อยๆ หาที่วาง เป็นกิจกรรมขั้นเวลาในยามที่สามีไม่อยู่ได้เป็นอย่างดี"พระชายา แม่นางเฟยซินมาแล้วเจ้าค่ะ" หลันซีเอ่ยรายงานแก่หญิงสาวก่อนที่นางจะถอยออกไปยืนด้านข้าง

เรียวแขนสองข้างเหยียดตรงลำตัวบิดไปมาอย่างเกียจคร้าน ก่อนที่หน้าห้องจะมีเสียงเคลื่อนไหวบางอย่าง ทำให้หญิงสาวลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมกับเอียงศีรษะมองอย่างแปลกใจเมื่อเห็นสามี หากแต่เขามิได้เขามาเพียงลำพัง เบื้องหลังยังมีบรรดาสาวใช้ทั้งยังมีต้วนกงกง ที่หอบข้าวของเข้ามาก่อนที่มันจะถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบภายในห้องนี้ ท่ามกลางสีหน้าที่ยังงุนงงสงสัยของฟางลี่อิน เพียงครึ่งเค่อภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเว่ยอ๋องสาวเท้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียงพร้อมกับนั่งลงอย่างช้าๆ ยามที่มองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของภรรยาก็นึกขบขันจึงได้หัวเราะออกมาเบาๆ"เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือเจ้าคะ! เหตุใดท่านจึงได้ขนข้าวของมามากมาย คงมิใช่ว่าจะย้ายมาอยู่เรือนนี้หรอกนะเจ้าคะ

ดวงตาทั้งสองข้างของฟางลี่อินกะพริบถี่ ราวกับสิ่งที่นางได้ยินเมื่อครู่นี้เป็นเพียงแค่ความฝัน หญิงสาวรู้สึกว่าตนเองกำลังหูแว่วไปมิใช่ว่าเมื่อครู่นี้นางได้ยินว่าเขากำลังบอกรักนางอยู่ใช่หรือไม่?"ทะ ท่าน ท่านกล่าวว่าอันใดนะเจ้าคะ? " ฟางลี่อินทำสีหน้าโง่งม เมื่อครู่นี้นางได้ยินไม่ชัดเลยสักนิด เพราะมัวแต่จมอยู่กับความอ่อนโยนของเขาที่กำลังมอบให้จนเผลอทำใจลอยไปไกล ในยามที่เขากำลังเอ่ยถ้อยคำนางก็ดูเหมือนว่าจะจับใจความสำคัญได้ไม่ชัดเจนนักเว่ยอ๋องยกยิ้มอย่างอ่อนโยน มือหนาของเขาปัดปอยผมที่หลุดร่วงลงมาของหญิงสาวก่อนจะเหน็บมันไว้ที่หลังใบหูของนาง ก่อนจะ

ดวงตาของนางทอดมองไปยังร่างของคนทั้งสองที่อยู่ห่างออกไป สตรีผู้นั้นทำทีเป็นสะดุดก่อนจะเกาะที่ท่อนแขนของสามีนาง ฟางลี่อินได้แต่กำมือแน่นหญิงสาวเม้มริมฝีปากไม่เอ่ยสิ่งใดอีก นางเดินเข้ามานั่งภายในเรือพร้อมกับยกจอกสุราขึ้นดื่มติดต่อกันหลายจอก ก่อนจะนึกในใจ(ที่แท้! ที่เขาไม่มาตามนัดของนางก็เพราะมีนัดกับผู้อื่นอยู่ก่อนแล้วนี่เอง!)ฟางลี่อินรู้สึกว่าความหวังของนางช่างริบหรี่เหลือเกิน ดูท่าแล้วครั้งนี้นางคงต้องพ่ายแพ้ยับเยิน"ท่าน! ดื่มมากเกินไปแล้ว" หลี่เซียงพยายามห้ามปรามไม่ให้หญิงสาวดื่มมากจนเกินไป หากแต่ยามที่เห็นสายต

หลังจากคืนนั้น เยว่เล่อรู้สึกว่าซ่งเทียนเหิงพยายามหลบหน้านาง ในยามดึกก็มักจะรั้งรอให้หญิงสาวนอนหลับไปเสียก่อนแล้วเป็นเขาที่ค่อยกลับเข้าห้องมาหญิงสาวไม่รู้ว่าด้วยเพราะเหตุใด ทั้ง ๆ ที่วันนั้นทุกอย่างก็เหมือนจะดีขึ้นไม่น้อย แต่พอวันต่อมาก็กลายเป็นเช่นนี้ ในขณะที่นางกำลังนั่งเหม่อลอย นางกำนัลคนสนิทก็ได้เข้ามา ทั้งคู่เอ่ยเรียกหญิงสาวอยู่นานก่อนจะเดินเข้าไปแตะที่หลังมือของหญิงสาวเบาๆ"อ๊ะ พวกเจ้าเองหรือ""เพคะ องค์หญิงท่านทรงไม่สบายหรือเพคะ""เปล่าข้าเปล่า มิได้เป็นอันใด""บ่าวเห็นท่านนั่งเหม่อลอยเช่นนี้มาหลายวันแล้ว" ลี่หยางเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วงนายสาว"ช่างเถอะ ข้าก็คิดอันใดไปเรื่อย พวกเจ้ามีอันใดงั้นหรือ""ทูลองค์หญิง นายท่านให้มาแจ้งแก่ท่านว่าพรุ่งนี้จะเดินทางไปเยือนแคว้นซีฉินเพคะ""แคว้นซีฉิน!" เยว่เล่อพึ่งนึกขึ้นได้ มารดาของชายหนุ่มอยู่ที่นั่นและนางเองก็คงต้องไปยกน้ำชาแก่แม่สามีด้วยเช่นกัน ก่อนจะรีบเอ่ยกับนางกำนัลของตน"เช่นนั้นลี่อิน ลี่หยาง เจ้าไปกับข้า คงต้องหาของขวัญที่เหมาะสมในคลังสมบัติ""เพคะ"ตลอดทั้งวั

ซินเยว่เล่อเปลี่ยนจากการนอนตะแคงมาเป็นลุกขึ้นนั่งบนเตียง ในขณะที่หญิงสาวยังคงจับจ้องที่สามี ซ่งเทียนเหิงในตอนนี้ใบหน้าของชายหนุ่มเคร่งขรึมเต็มไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ ใบหน้าบึ้งตึง ก่อนจะเอ่ยตอบซินเยว่เล่อ"ข้ามิได้รักนาง!""เช่นนั้น... อื้มม" หญิงสาวยังกล่าวไม่ทันจบความก็ถูกมือหนารั้งท้ายทอยเข้าหาร่างสูง ก่อนจะบดจุมพิตที่ริมฝีปากนางอย่างหื่นกระหาย ริมฝีปากเล็กถูกขบเม้มครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับกำลังถูกสูบพลังชีวิตที่มีอยู่ไปจนหมดสิ้น หญิงสาวหอบหายใจรุนแรงมือเล็กทุบตีที่หน้าอกของสามีอยู่หลายครั้งก่อนมือทั้งสองจะถูกรวบไว้ทั้งสองข้างซ่งเทียนเหิงเองก็ราวกับรู้ว่าหญิงสาวกำลังจะขาดใจตายเพราะจุมพิตของเขา ริมฝีปากหนาจึงค่อยๆ ถอนออกอย่างเชื่องช้าดวงตาคมเข้มจ้องมองไปที่ใบหน้างามของซินเยว่เล่อ ก่อนจะบดจุมพิตลงไปที่ริมฝีปากเล็กของหญิงสาวอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้ทั้งอ่อนโยนและวาบหวามจนหญิงสาวรู้สึกหนาวสะท้านอย่างบอกไม่ถูก มืออีกข้างที่รวบรัดข้อมือของนางถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนมันจะกลับไปทำหน้าที่อื่นแทน มือหนาทั้งสองข้างลูบไล้แผ่นหลังของหญิงสาวผ่านชุดนอนที่เรียบลื่นแ

ทั้งสองคนยังอยู่ร่วมห้องกันอย่างปกติ ซินเยว่เล่อมิได้เอ่ยเรื่องที่อู๋ย่าลี่มาหาเขาในวันนี้ และมิได้เอ่ยถึงเรื่องที่นางได้ยินด้วยเช่นกัน แม้ว่าภายในใจจะอยากรู้มากเพียงใดก็ตามแต่ใครเล่าจะล่วงรู้ถึงความในใจของอีกฝ่าย หลังจากวันนั้นชายหนุ่มกลับอ้างว่าตนต้องทำงานหนักจึงต้องการนอนพักในห้องตำราเสียเลยจะสะดวกกว่า ทำให้ซินเยว่เล่อต้องนอนโดดเดี่ยวเพียงผู้เดียวบนเตียงนอนอันกว้างใหญ่ที่ข้างกายเคยอบอุ่นแต่ตอนนี้กลับว่างเปล่า หญิงสาวคิดว่าความสัมพันธ์ของเขาและนางแม้จะเริ่มต้นไม่ดีนักแต่ตลอดระยะเวลาที่แต่งงานกันมา ทุกอย่างดูเหมือนจะดีขึ้นไม่น้อย เพียงแต่เมื่ออู๋ย่าลี่ปรากฏตัวทุกอย่างที่มันเคยดีกลับกลายเป็นสูญเปล่า แท้จริงแล้วชายหนุ่มรู้สึกเช่นไร นางเองก็สุดที่จะรู้ ก่อนจะนึกถึงคำพูดของจางเหลียงทั้งคู่เคยเป็นคู่หมั้นกันมาก่อน ย่อมต้องมีความรู้สึกต่อกัน หรือว่าซ่งเทียนเหิงนั้นยังรักนางอยู่... แต่จำเป็นต้องปฏิเสธสตรีผู้นั้นเพราะนางใช่หรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นนางจะเป็นคนหลีกทางให้คนทั้งคู่เอง และจะกลับไปอยู่ที่ตำหนักแสงจันทร์ไม่กลับมาที่นี่อีกเลย ในเมื่อทุกอย่างเดินทางมาถึงขนาดนี้แล้ว นา

ซินเยว่เล่อและสามีมาถึงหนานจิงได้ราวเจ็ดวัน จึงได้เปิดจวนให้ขุนนางและคหบดีในเมืองหนานจิงเข้าพบได้ ด้วยเพราะเมืองหนานจิงอยู่ห่างจากอำเภอจี๋หนานเพียงสิบลี้ หญิงสาวจึงได้สั่งการให้องครักษ์เดินทางไปรับจางกงกงเพื่อมาอยู่ด้วยกันเสียที่นี่จางกงกงหรือว่าจางซีนั้นเติบโตมาพร้อมๆ กับซินเยว่เล่อ ทั้งสองจึงคล้ายกับเป็นสหายผู้รู้ใจ ก่อนที่จะเดินทางมาที่จวนในเมืองหนานจิง ซินเยว่เล่อก็ได้สั่งความให้จางกงกงแต่งตั้งข้าหลวงในตำหนักคนที่ไว้ใจได้สักคนขึ้นเพื่อทำงานในตำแหน่งพ่อบ้านใหญ่แทนเขาเสีย หลังจากที่ทำตามคำสั่งองค์หญิงเรียบร้อยแล้ว จางซีจึงได้รีบเดินทางมุ่งตรงมายังจวนผู้ตรวจการในเมืองหนานจิงเพื่อพบกับองค์หญิงในทันที เมื่อมาถึงเขาเองก็ยอมรับว่ารู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยที่การกลับมาครั้งนี้ องค์หญิงกลับมาพร้อมกับสามี แม้ว่าซ่งกั๋วกงเองจะมีใบหน้าที่หล่อเหลา แต่จางซีหาได้ไว้ใจเขาไม่และเกรงว่าที่เขาต้องการเข้าหาองค์หญิงเช่นนี้จะมีจุดประสงค์ที่ไม่ดี"ถวายพระพรองค์หญิง""จางซีเจ้ามาแล้วหรือ""พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงทรงเป็นเช่นไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ""ข้าสบายดี จางซีเจ้าพูดกับข้ามิ

หลังจากที่เดินทางรอนแรมมาจนถึงเมืองหนานจิง ก่อนที่ขบวนรถม้าจะจอดเทียบยังบริเวณหน้าจวนแห่งหนึ่ง ซินเยว่เล่อถูกนางกำนัลคนสนิทประคองเพื่อลงจากรถม้า เมื่อหญิงสาวลงจากรถม้าแล้วจึงได้เงยหน้าขึ้นมองป้ายจวน ก่อนจะพบว่ามันถูกเขียนด้วยลายมือที่สละสลวยด้วยคำว่า"จวนผู้ตรวจการแห่งจัตุรัสเซียงซี" ตำแหน่งนี้คือตำแหน่งพิเศษที่ถูกแต่งตั้งขึ้น เห็นได้ชัดว่ามันราวกับถูกตระเตรียมไว้เป็นอย่างดี และเมื่อก้าวเข้าไปภายในเรือนหญิงสาวก็ต้องแปลกใจ เมื่อภายในเรือนนั้นมีการทำความสะอาดไว้แล้วอย่างเป็นระเบียบพร้อมทั้งยังมีเหล่าบรรดาสาวใช้และบ่าวรับใช้ที่ดูเหมือนจะมิใช่คนที่พึ่งถูกซื้อมาไม่นาน แต่ทุกคนล้วนรู้ความราวกับเป็นคนของใครสักคนมาก่อน คิ้วงามขมวดแน่นก่อนจะหันไปทางชายหนุ่มที่เดินตามหลังมาไม่ไกล และเมื่อซ่งเทียนเหิงเดินเข้ามาใกล้ร่างบาง นางกำนัลทั้งสองจึงได้ถอยห่างออกไป "พวกเจ้าจงฟังให้ดี ต่อแต่นี้ไป องค์หญิงซินเยว่เล่อจะมาเป็นฮูหยินของข้า และเป็นนายหญิงของพวกเจ้าทุกคน ขอให้ทุกคนจงเคารพนางเช่นเดียวกับที่เคารพข้า""คารวะฮูหยินเจ้าค่ะ""คารวะฮูหยินขอรับ""พวกเจ้า

เจ้าบ่าวเจ้าสาวใช้ชีวิตภายใต้หลังคาเรือนเดียวกันเพียงสามวัน ก็ถึงเวลาที่ทั้งคู่จะต้องบอกลาเมืองหลวงเสียแล้ว คนในครอบครัวของซินเยว่เล่อ ไม่ว่าจะเป็นฝ่าบาท เสด็จแม่มู่หรงหวงกุ้ยเฟย เสด็จพี่และอาเหมย ในวันนี้พวกเขาต่างพร้อมใจกันแต่งกายในชุดธรรมดาเพื่อออกจากวังมาส่งซินเยว่เล่อออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่เป็นมู่หรงอันหลิวที่เดินเข้าไปโอบกอดหญิงสาวที่นางรักไม่ต่างจากบุตรสาวแท้ๆ ของนางด้วยความรักเต็มหัวใจ"อาเล่อ เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี แม่ให้พ่อครัวหลวงเตรียมอาหารให้เจ้าหลายอย่าง เอาไว้ให้เจ้าทานระหว่างที่ต้องเดินทาง ลูกแม่... แม่""ขอบพระทัยเสด็จแม่มากเพคะ ถึงลูกจะไม่อยู่แล้ว แต่เสด็จแม่ยังมีอาเหมย ลูกขอฝากน้องด้วยเพคะ""ไม่ต้องห่วง เจ้าไม่ต้องห่วง แม่จะดูแลอาเหมยเป็นอย่างดี" มู่หรงอันหลิวหลั่งน้ำตาไม่หยุด นางได้ใช้เวลาร่วมกับบุตรสาวน้อยเหลือเกิน จากเด็กน้อยทารกเติบโตเป็นสาวสะพรั่งและออกเรือน ความรู้สึกนางเองไม่เคยเปลี่ยน ในสายตาของนางหญิงสาวยังคงเป็นพระธิดาตัวน้อยๆ ของนางอยู่เสมอ มือเรียวเอื้อมไปลูบใบหน้าขาวนวลของบุตรสาว แล้วลูบเบาๆ อย่างรักใคร่&nbs