Novels by Alshin07

Masalimuot ang nararamdaman ko para sa pamilya Aurelio. Sa isang banda, pakiramdam ko'y napakalupit nila. Sa kabilang banda, umaasa pa rin akong ligtas silang lahat.Ganito na ang sinapit ng pamilya De Leon. Walang maidudulot na mabuti sa akin kung mamatay rin sila. Ang tanging matutuwa lamang ay ang mag-asawang Gobernador.Agad kong sinabi kay Vicento, "Vicento, ipaalam natin kay Tita Vivian."Sumimangot si Vicento. "Hindi ko siya makontak.""May nangyari ba?""Hindi ko rin alam. Mula nang magkahiwa-hiwalay tayo sa isla, wala na kaming komunikasyon. Noong inaayos ko ang mga natuklasan namin kasama si Papa, hindi pa namin alam ang tungkol sa mag-asawang Gobernador. Nang malaman ko ang katotohanan, agad kong sinubukang kontakin si Tita Vivian. Hindi ko lang alam kung nasa isla pa rin sila o bumalik na sa organisasyon."Naalala ko ang sinabi noon ni Jander. Sinabi niyang ipapadala ng kuya niya siya sa ligtas na lugar.Pero saan?Binuksan ko ang Chatters niya at sunud-sunod akong nagpada

Nang marinig ko ang putok ng baril, biglang lumundag ang puso ko at nanlambot ang mga tuhod ko.Tumama ang bala sa kanang braso ng lalaking may hawak ng baril. Dahil napakalapit ko sa kanya, hindi ko naiwasang matalsikan ng dugo ang mukha ko.Mukhang hindi niya inaasahang mahusay pa ring bumaril ang matanda. Nawalan ng lakas ang kamay niyang may hawak ng baril kaya nalaglag ito sa sahig. Ang target niya ay si Papa Arnulfo, kaya wala na siyang pakialam sa akin.Sa malapitan, hindi ko talaga siya kayang labanan.Nang makita kong halos kasinlaki ng mukha ko ang kamao niyang papalapit, alam kong kapag tumama iyon, magiging mukha na akong Garfield.Kapag ganitong klaseng tao na dumaan na sa bundok ng bangkay at dagat ng dugo ang umatake sa iyo, malinaw mong mararamdaman na ang ilang araw mong self-defense training ay parang manipis na papel lamang—walang silbi.Ngunit sa mismong sandaling iyon, isang matangkad na pigura ang dumating na parang unos. Hinablot niya ang braso ng lalaki, saka n

Habang papunta ako sa bahay ng pamilya Victorillo kanina, marami akong pinag-isipan matapos kong makasama ang apat na miyembro ng pamilya ni Tito Armando.Napagtanto ko na ang isa niyang anak ay inosente at mabait, samantalang ang isa naman ay ginagawa ang lahat upang maprotektahan ang kanyang pamilya.Ang nasa isip ni Tita Vivian ay si Vicento lamang. Si Tito Armando naman ay iisa lang ang hangarin—ang makapaghiganti sa pamilya De Leon—kaya wala siyang panahon para pakialaman ang pamilya Victorillo.Ibig sabihin, ang tunay na target ng organisasyon ay ang pamilya Victorillo. Ginamit lamang nila ang pamilya Aurelio.Ngayong pinag-iisipan ko ito, malamang na napakataas pa rin ng katayuan ng mag-asawang iyon sa organisasyon.Hiniling ng asawa ng gobernador kay Lola na lipulin ang pamilya Aurelio.Inaya rin niya si Lola na sumama sa kanya upang kumita ng malaking pera. Ngunit matagal nang hindi umaalis ng Santa Catalina ang pamilya De Leon. Pinaghihinalaan kong ang tinutukoy niyang "nego

Kumunot ang noo ko at tumingin kay papa."Batay sa nilalaman ng liham, mukhang maganda ang relasyon ni Lola sa asawa ng gobernador, o kahit paano ay hindi sila magkaaway. Pero kung ganoon, bakit niya ipinadala ang babaeng iyon sa gobernador?"Mapaklang ngumiti si papa."Ganoon ba kasimple ang mga bagay sa mundo ng kapangyarihan at interes? Nahirapan si Alissa, ang matandang Aurelio sa panganganak. Pagkatapos niyang manganak, pauwi na siya mula sa ospital nang maaksidente. Nang iangat niya ang kurtina ng karwahe para tingnan ang nangyayari sa labas, nakita siya ng gobernador sa isang sulyap.""Nang malaman ng gobernador kung sino siya, ipinahiwatig niya sa kanyang ina na gusto niya ang manugang ng mga Aurelio. Noon, umaasa pa ang pamilya De Leon sa gobernador, kaya alang-alang sa pamilya, hindi nangahas ang nanay ko na tumanggi. Naipit siya sa pagitan ng gobernador at ng asawa nito. Totoong nagkamali ang pamilya De Leon, pero ang tunay na pinakamalalaking kontrabida ay ang gobernador a

Pagbalik ko sa munting tahanan namin, tumaba ang kuting sa buong taglamig. Para itong isang munting mascot—malambot, mabalahibo, at napakakyut.Wala nang ibang nanggulo sa akin. Pagkatapos kong maligo, humiga ako sa sofa at nagsimulang mag-scroll sa tablet.“Vicento, bakit ang daming disenyo ng wedding gown? Mas maganda pa ang isa kaysa sa isa.”Habang maingat na pinuputulan ni Vicento ang mga kuko ko sa paa, sumagot siya nang hindi man lang itinataas ang ulo. “Binili ko lahat. Ang kailangan mo lang isipin ay kung alin ang gusto mo. Huwag kang mag-alala sa pera.”Hindi siya nagmamalabis. Bukod sa napakarami na niyang pera, si Edmund—ang matandang iyon—ay naging napakabukas-palad at paulit-ulit akong binibiggyan ng malaking halaga. Dagdag pa roon, napakaraming gintong bar ang nakatago sa ilalim ng kama ko. Kahit wala kaming gawin ni Vicento, kaya naming mamuhay nang marangya sa loob ng habang-buhay.“Isa lang naman ako. Wala akong tatlong ulo at anim na kamay. Paano ko maisusuot lahat

Sa wakas, nakabalik din ako sa sariling bayan.Sa totoo lang, hindi naman gaanong matagal ang pagpunta namin sa El Hermosa City. Wala pang isang buwan ang lumipas.Pero sa loob ng panahong iyon, napakaraming nangyari kaya pakiramdam ko, para akong nabuhay sa ibang mundo nang makabalik ako sa Santa Catalina.Sa wakas ay nagpaalam na ang mahabang taglamig ng Santa Catalina at sinalubong ang mainit na simoy ng tag-init.Namumulaklak nang napakaganda ang mga bulaklak na nakatanim sa gilid ng mga kalsada.Humihip ang banayad na hangin, at tila umuulan ng mga talulot ng dahon, na nagbigay ng kakaibang lambing at romansa sa buong lungsod.Si Vicento mismo ang nagmamaneho. Mabagal niyang pinaandar ang sasakyan. Binuksan ko ang bintana at hinayaang yakapin ako ng banayad na simoy ng tag-init.Parang kasabay ring tinangay ng ulan ng mga bulaklak ang madugong alaala ng nakaraan.Sinamahan ako ni Vicento pabalik sa bahay ng pamilya De Leon. Pagdating namin, nakita kong nakatulala si Melissa sa sw

Nataranta si Raphael. “Hindi—” “Hayaan mo muna akong magsalita.” Mahinahon at marahang sabi ni Aleisha, “Naiintindihan ko kung bakit hindi mo ako pinagkakatiwalaan, dahil sa mga personal kong dahilan.” “Kung gano’n, huwag ka nang magalit, hindi ko na—” Talagang nataranta na si Raphael. “Naiintind

“Mas mabuti ngang tuparin mo ang sinabi mo!” Ngumisi si Michelle nang may pang-aasar. “Sabihin mo kay Daniel na abala si Aleisha sa paghahanda para sa exam. Kung talagang mahal niya si Aleisha, huwag na niyang istorbohin pa sa mga walang kwentang problema ng pamilya nila!” “Oo na,” sagot ni Pia na

Hindi maintindihan ni Aleisha. "May hindi pa ba tayong napag-uusapan?" "Meron," maingat at seryosong tumango si Daniel. "Tatlong taon na ang nakalipas mula nang nagkasala ako sa’yo. Pero ngayon, iba na ang lahat." "Ano’ng iba?" "Alam ko," may halong pagkakasala sa boses ni Daniel, "no’ng huli, m

"Sige." "Deal yan, ha? Nasa dorm ka, ‘di ba? Pupuntahan kita mamaya. Sabay na tayong umalis." "Okay." Pagkatapos makipag-usap kay Michelle, kaswal na tinawagan ni Aleisha si Raphael. Abala si Raphael nang tumunog ang kanyang telepono. Nang makita kung sino ang tumatawag, agad niya itong sinagot,

“Walang anuman,” sagot ng doktor. Bumukas ang pinto, at lumabas ang isang nars kasama si Aleisha. “Aleisha,” agad na lumapit si Raphael at iniabot ang kamay para hawakan siya. Pero umiwas si Aleisha at bahagyang lumihis. Nabigla si Raphael. “Bakit?” Nawalan na ng pasensya si Raphael. Hinawakan

Hindi pa ba sila nagkakilala noon at magkakilala na rin naman? Bahagyang ngumiti si Raphael, ngunit ang mga mata niya ay nakatuon lamang kay Aleisha. Kailangan pa rin ng pormal na pagpapakilala— pagkatapos ng lahat, iba na ang katayuan nila ngayon. “Ano, kasi...” pilit na tumawa si Aleisha. “Ito s

Akala ko malamig lang ang Moscow. Hindi pala. Dahil kasing lupit ito ng buhay ko. Ang lamig niya ay parang nanunuksong pumasok sa buto ko. Parang binubura pati ang mga alaala mong gusto mong itago.Ang sabi ni Ego, ito raw ang second stop ng honeymoon— planado lahat ni Roxy Rios bago siya nawala. Pero habang tinitingnan ko ang itinerary na hawak ni Abigaile, parang hindi honeymoon ang pupuntahan ko.Parang hunting ground.“Welcome to Moscow,” sabi ni Marcus habang binubuksan ang pinto ng black Benz.Humugot ako ng malalim na hinga. Puting usok ang lumabas sa bibig ko. Kung nasa ibang pagkakataon lang ay matutuwa ako nito. Pero parang bawal na rin yata akong ngumiti.“Hindi ko akalaing makikita ko ito sa personal,” sabi ko na parang mismo sa sarili ko sinasabi. “The Red Square, parang painting lang.”Tumingin si Ego sa akin. Suot ang itim niyang coat, scarf na nakapalibot sa leeg niya, at ang karaniwang expression niyang parang ayaw niyang umamin na tao siya. “It’s not a painting,” sab

Hindi na naalis sa isip ko ang ngiting iyon. Ang ngiti ng babaeng nakasuot ng belo. Iyong ngiti na para bang akin.Bakit ganoon?Bakit sa dinami-rami ng tao sa Taj Mahal kanina ay may babaeng mag-aaksaya ng oras para titigan ako at sabay ngumiti ng ganoon? Na parang kilala niya kung sino talaga ako?Pagbalik namin sa sasakyan ay tahimik lang si Ego.Pero ang kamay niya, halos puputok na ang ugat sa higpit ng kapit niya sa manibela.Walang nagsasalita.Walang tinginan.Walang paliwanag.Ni hindi siya lumingon sa akin kahit isang beses.“Ego...”Wala siyang sagot.“Ego, sino ang mga iyon? Sila ba talaga ang mga Skeleton?”“Hindi mo na kailangang malaman.” Diretso pa rin ang tingin niya sa kalsada. Parang baka kapag nagsalita pa siya ay sasabog ang buong mundo.“Hindi mo na kailangang malaman,” ginaya ko siya sa tonong nang-aasar. “Puro na lang iyan ang sinasabi mo. Kailan mo ba ako kakausapin nang matino?”Bigla siyang tumingin. Ang mga mata niya ay matalim na parang kutsilyong tumama s

Pangalawang beses ko na iyong muntik mamatay.Una ay sa kasal namin. Ngayon ay dito naman sa India.Sa loob lang ng ilang araw nakilala ko si Diego Buencarlos, nasanay na akong tumakbo, magtago, at magpanggap na kalmado kahit gusto ko nang sumigaw.Pero ngayong nakaligtas kami sa pagsabog sa Buencarlos Grand Hotel, ramdam ko pa rin ang lagkit ng usok sa balat ko.Ramdam ko pa rin iyong amoy ng gunpowder at iyong boses niya sa tenga ko, 'Behind me, Roxy.'Ilang oras kaming nagbyahe palabas ng Agra gamit ang black SUV na minamaneho ni Marcus.Tahimik si Ego sa buong biyahe. Habang ako naman ay nakasandal sa bintana at nakatingin sa dilim ng kalsada.“Walang makakaalam ng nangyari,” sabi niya sa wakas. “I ordered Jander to clean everything up. No press, no witnesses, no trace.”“Ganoon lang?” tanong ko. “Walang magtatanong kung bakit may sumabog sa hotel?”Tumitig siya sa akin, malamig pero matatag. “Hindi pwede magkaroon ng ingay. The Skeletons feed on attention.”“Paano kung bumalik si

Mainit ang gabi sa India. Mabango ang hangin, puno ng insenso at mga bulaklak galing sa mga altar sa labas. Pero sa loob ng Buencarlos Grand Hotel suite— puro lamig at katahimikan.Tahimik siya.Tahimik rin ako.At sa pagitan naming dalawa ay may mga salitang hindi pwedeng sabihin, dahil baka mas masakit pa kaysa sa bala.Napakakumplikado rin niyang tao. Bukod sa ang hirap niyang basahin ay para bang may nakapalibot sa kanyang itim na awra. Nakakatakot pala talaga ang mga mafia.At ako?Ako si Roxy Bustamante. Ang kapalit. Ang anino.Ang babaeng tinuruan ng buhay kung paano magbenta ng katawan para lang mabuhay.“Tumigil ka sa kakatingin,” malamig niyang sabi habang iniinom ang alak sa hawak niyang wine glass sa balcony.“Tinitingnan mo ako para magbasa ng reaksyon? Hindi mo ‘yan makukuha, Bustamante.”Napataas ang kilay ko. Bustamante talaga?Ahh, hindi niya ako matawag-tawag na Roxy na dahil pangalan din pala iyon ng kambal ko. Tsk.Napayuko ako. “Hindi ko naman sinusubukang magbasa

Isang mahinang tapik ang gumising sa akin. Nakanganga pa ako at pakiramdam ko ay natuyuan ako ng laway kaya kaagad kong pinunasan ang gilid ng aking labi."Hindi ganyan ang kilos ng isang Roxanne Rios," walang kabuhay-buhay na saad ni Ego saka tumayo.Napaayos tuloy ako ng upo at kunwari ay nakatingin sa labas ng bintana. Bigla tuloy ako nahiya at lihim na namura ang sarili. Ilang oras ba akong nakatulog tapos nakanganga pa talaga.Saka ko lang napansin na naka-landing na pala ang eroplano. Ganoon na siguro ako katagal nakatulog. Pero sa pagkakaalam ko ay mahigit isang oras lang naman ang papuntang India. Lalo pa at naka-private airplane naman kami at wala ng lay over sa kung saang bansa."She's a woman of modesty," dagdag pa ni Ego.Ano raw? Modesty? Baka modes? Iyong with wings?Nauna na siyang bumaba ng eroplano habang bitbit ang isang maliit na bag— iyong bang nasa game show na Deal or No Deal. Ano ngang tawag doon?"Kami na po ang magdadala ng gamit ninyo, Miss Roxanne," sabi pa

Hawak ko na ang bagong kontrata na ginawa ni Jander habang kanina pa ako nakatingin nang masama sa kanya. "Bakit ganyan ka makatingin?" taas-kilay na tanong niya. "Pirmahan mo na kung wala ka ng tanong. Malapit na kayong umalis." Nandito kami sa isang private property ng pamilya Buencarlos. Nagkalat ang mga helicopter at ilang mga private airplane sa paligid. Prente akong nakaupo sa loob ng isang eroplano. Papunta kami ngayon sa India. Oo. Sa India. Para mag-mekus-mekus. Ang ibig kong sabihin ay para sa honeymoon namin. Ayon sa gusto ni Roxanne Rios ay may walong lugar siyang gustong puntahan. Iyon ang honeymoon na gusto niya— ang mag-travel sa iba't ibang lugar. At bilang parte ng pagpapanggap ay kailangan naming sundin ang honeymoon na gusto ni Roxanne Rios. Paanong hindi? Bago pa man siya nawala ay pinanglandakan niya na kung ano-anong lugar ang pupuntahan nila ni Ego sa honeymoon nila. Pinost niya pa iyon sa kanyang social media accounts. Dahil parehas sila ni Ego na mga p