Novel-novel oleh ธีอินตา

สนามหญ้าของตระกูลลูอิซถูกตัดแต่งอย่างสวยงามเพื่อให้บรรดานายท่านตัวน้อยได้มาวิ่งเล่นบรรดาพี่เลี้ยง สาวใช้ และบอดี้การ์ด ต่างรับหน้าที่เป็นทั้งเพื่อน พี่ ผู้ดูแล และผู้รับใช้ในคราวเดียวกัน" โอ้ยยย คุณๆหยุดวิ่งเถอะค่ะ นมเวียนหัวจะแย่แล้ว " แม่นมอาวุโสที่มีอายุยืนยาวจนได้เลี้ยงลูกชายของมาคอสนั่งดมยาดมอยู่บนเก้าอี้หลังจากเล่นกับเด็กๆมาเป็นเวลานาน คาร์ล ลูอิซ ลูกชายคนโตในวัย 5 ขวบ วิ่งเข้ามาหานมพร้อมกับยื่นพัดลมให้ เด็กชายเป็นเด็กที่ฉลาด รู้จักเอาใจคนรอบข้าง จนทุกคนพากันหลงรัก" ตายแล้ววว เป็นเด็กดีจริงๆเลยนายท่านคาร์ล " หญิงอาวุโสลูบหัวเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน" แด๊ดดี้กับมัมมี่ไปไหน " ลูกชายคนรองของมาคอส คาเลน ลูอิซ ถามขึ้น เมื่อไม่เห็นแม่ลงมาเล่นด้วย" เอ่ออ " สาวใช้ทุกคนต่างทำท่าอ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบยังไงดี" เฮอะ..แด๊ดดี้ก็คงขโมยตัวมัมมี่ไปอีกนั่นแหละ " คาร์ลพูดเสียงขึ้นจมูกอย่างอารมณ์เสีย ตั้งแต่ที่เขาจำความได้ เขากับพ่อก็แข่งกันแย่งความโปรดปรานจากแม่มาโดยตลอด จนมีน้องๆคลานตามออกมาอีก 4 คน ถึงได้เพิ่งเข้าใจว่าพ่อไม่มีทางปล่อยแม่มาให้พวกเขาหรอก " มัมมี่ๆๆ " คาเลนที่ยังไม่รู้สถานการณ์โบกมื

อุแว้~เสียงเด็กร้องไห้ดังขึ้นระงม เหล่าพี่เลี้ยงและสาวใช้ต่างรีบวิ่งซอยเท้าเข้าไปที่ห้องนอนเด็ก พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเด็กทารกกำลังนอนแผดเสียงร้องไห้อยู่ในเปล " ตายแล้ว นายน้อยร้องไห้ใหญ่เลย "" รีบๆปลอบเร็วเข้า ก่อนที่นายท่านจะกลับมา " " สงสัยนายน้อยจะหิวนม " พี่เลี้ยงพากันมองหน้าเด็กน้อยที่แผดเสียงร้องระงมจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด" เกิดอะไรขึ้น " ร่างเพรียวระหงเปิดประตูเข้ามาพอดี แม้เคทจะเป็นคุณแม่ที่เพิ่งคลอดลูกได้ไม่นานแต่ไม่น่าเชื่อที่เธอยังคงมีรูปร่างที่สวยงามและเย้ายวนอยู่เหมือนเดิม มิน่า..นายท่านตระกูลลูอิซถึงได้รักได้หลงขนาดนี้" นายน้อยน่าจะหิวนมค่ะ " พี่เลี้ยงอุ้มเด็กทารกส่งให้เคท เธอมองหน้าลูกชายที่อยู่ในอ้อมอก เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาแต่เด็ก สงสัยคราวนี้เชื้อพ่อจะแรงล่ะมั้ง" ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจัดการเอง ไปพักผ่อนกันเถอะ " เด็กน้อยเมื่อได้รับความอบอุ่นจากผู้เป็นแม่ก็หยุดร้องไห้โวยวายทันทีเคทอุ้มลูกชายของเธอเข้าเต้าเพื่อให้เขาได้ดูดนมจากอกอิ่มจ๊วบบ จ๊วบบ จ๊วบบเด็กน้อยดูดนมเสียงดัง อย่างหิวกระหาย สักพักพอเริ่มอิ่มหนังตาก็เริ่มหนัก นอนหลับคาอกของแม่ทันทีผลัวะ!" ยังไม่อิ่

บอดี้การ์ดมาคอสพาทั้งสองคนมาจนถึงสะพานสูงกลางแม่น้ำ เคนจัดการมัดมือมัดเท้ามาร์ชอย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้เขาหลุดไปไหนได้ พร้อมทั้งใช้หินก้อนใหญ่ถ่วงขาไว้" มึงปล่อยกู! " มาร์ชดิ้นรนขัดขืนเพื่อเอาตัวรอด" มึงอยู่เฉยๆดีกว่า ยังไงวันนี้มึงก็ต้องตายแทนกู "" ไอ้เคน! ถ้ากูตายกูมึงคิดว่ามึงจะรอดหรอ ไอ้มาคอสไม่เก็บมึงไว้แน่! " มาร์ชดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความแค้น" ถ้ามึงตายกูถึงจะมีโอกาสรอด " " อโหสิได้กูนะมาร์ช กูไม่ได้อยากจะฆ่ามึง แต่ก็ต้องทำจริงๆ " พูดจบเคนก็ใช้เท้าถีบร่างของมาร์ชลงไปในน้ำ" ไอ้เคนนนน! "ตู้ม!เสียงน้ำแตกกระจายเป็นวงกว้างเนื่องจากมีของหนักตกลงไปมาคอสมองร่างที่จมดิ่งลงไปในน้ำอย่างเลือดเย็น นี่คือโทษที่แกควรจะได้รับ มาร์ช ออสซิสทีนี้ก็เหลืออีก 1 คน เขาคิดไว้แล้วว่าจะจัดการกับแกยังไงดี รอไม่นานหรอกเคน แกจะได้มีจุดจบที่ไม่ต่างกันแน่นอนก๊อกๆๆ" กูจัดการตามที่มึงบอกแล้วมาคอส ทีนี้มึงจะปล่อยกูไปแล้วใช่ไหม " เคนเดินมาเคาะกระจกที่รถตู้คันหรู มาคอสเปิดประตูรถออกทำให้เคนเจอเข้ากับสายตาดุดันของคนที่นั่งอยู่ในรถ" ใช่ กูจะปล่อยมึงไป ถ้ามึงวิ่งหนีออกไปได้ทัน " ชายหนุ่มเหยียดยิ้มที่มุมป

" กูผิดไปแล้ว กูผิดไปแล้ว ยกโทษให้กูด้วย " เคนยกมือกราบกรานมาคอสอีกครั้ง" กูถูกมาร์ชบังคับ กูไม่ได้ตั้งใจที่จะจับเคทมาจริงๆนะ เคท..เธอให้อภัยฉันเถอะ " เมื่อขอร้องมาคอสไม่ได้ผล เคนก็หันมาขอร้องพี่สาวของตัวเองแทน" ไอ้ชั่วเคน! มึงคิดจะโยนความผิดให้กู แล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียวหรอ " มาร์ชตะโกนแย้งขึ้นมาทันทีที่เคนพูดจบ" ก็กูพูดเรื่องจริง มึงบังคับให้กูไปจับเคทมาเองนี่ "" แต่ที่มึงทำก็เพราะต้องการยาจากกูไง มึงมันทั้งโลภ ทั้งติดยา ต่อให้กูไม่บอกมึงก็คงเต็มใจประเคนเมียไอ้มาคอสให้กูอยู่ดีนั่นแหละ " สองสามีภรรยานั่งมองเคนกับมาร์ชเถียงกันเอง พอเสียประโยชน์เข้าหน่อยแต่ละคนก็แว้งกัดกันเหมือนหมาทันที" ไม่จริง! ฉันไม่คิดจะทำแบบนั้น จริงๆนะเคท " " ฉันไม่ใช่คนที่จะตัดสินใจได้ ถ้าอยากรอดนายก็ขอร้องมาคอสแล้วกัน " เคทโยนเรื่องวุ่นวายทั้งหมดให้สามีจัดการ ตอนนี้เธอปวดระบบไปทั้งตัวไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรทั้งนั้น" กลับบ้านไปพักก่อนดีไหม เหนื่อยมาทั้งวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนิ " ชายหนุ่มสงสารภรรยาที่ต้องอุ้มท้องมาตกระกำลำบากด้วย" ก็ดีค่ะ ถ้างั้นคุณรีบกลับบ้านนะคะ " เคทกล่าวลาสามีแล้วขอตัวกลับก่อน

ผลัวะ! ผลัวะ! ผลัก!ร่างของมาคอสกระเด็นไปตามแรงกระแทก ชายหนุ่มลุกขึ้นมาด้วยสภาพสะบักสะบอมและมีบาดแผลเต็มตัว เขาใช้หลังมือปาดเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปาก เลือดสีแดงฉานเปื้อนติดมือออกมาจนดูน่ากลัว ชายหนุ่มจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้เนื่องจากเคทยังอยู่ในมือพวกมันอยู่" มาคอส... " เคทยืนมองสามีด้วยน้ำตาคลอเบ้า เพราะเธอคนเดียวที่ทำให้มาคอสตกอยู่ในสภาพแบบนี้ เธอไม่น่าพลาดถูกจับมาเป็นตัวประกันได้เลย" ซ้อมมันสิว่ะ ซ้อมมันอีก ฮ่าฮ่าฮ่า " มาร์ชหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เหมือนเค้าจะยังไม่พอใจเท่าไหร่นัก เขาต้องการให้มาคอสล้มลงตรงหน้าแทบเท้าเขา อยากได้ยินเสียงอ้อนวอนร้องขอชีวิตจากมัน ถึงจะสาสมกับความแค้นที่โดนมาตลอดทั้งชีวิตตุบ! ร่างสูงโดนเตะเข้าที่หลังข้อพับ ทำให้เข่าข้างหนึ่งทรุดตัวลงกับพื้น ต่อด้วยการเตะเข้าที่กลางหน้าท้อง จนมาคอสงอตัวลงกับพื้นด้วยความจุก " หยุดๆๆ พอแล้วๆ " เคทกำลังจะถลาเข้าไปหาร่างสูงแต่กลับถูกมาร์ชรวบตัวเอาไว้ก่อน มาคอสเงยหน้าขึ้นมองภรรยาสาว แก้มและจมูกเธอแดงก่ำจากการร้องไห้ น้ำตาที่ไหลรินออกจากดวงตาคู่งามยังไม่เหือดแห้งไปจากแก้มทั้งสองข้าง" ปล่อยฉัน! ปล่อย

ร่างสูงเข้าไปตะลุมบอนกับลูกน้องคนสนิทมาร์ช มือหนากำหมัดแน่นก่อนจะเหวี่ยงไปกระแทกใบหน้าคู่ต่อสู้จนถลาล้มลงกับพื้น" ไอ้มาคอส มึง! " ผู้ชายคนนั้นหันมาเหวี่ยงหมัดใส่ร่างสูงบ้าง มาคอสหลบหมัดลุนๆได้อย่างหวุดหวิดก่อนจะสวนกลับอย่างรวดเร็ว กำปั้นหนักกระแทกโดนใบหน้าอย่างจังจนล้มลงไปนอนกับพื้น " มึงงง!! " พอเห็นเพื่อนล้มลงไป ลูกน้องคนสนิทอีกคนของมาร์ชก็ใช้กระบองที่ถือมาด้วย ฟาดไปที่ร่างของชายหนุ่ม แต่ความเร็วนั้นก็ยังน้อยกว่ามาคอสที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี เขาก้าวถอยหลังเพื่อหลบความยาวของกระบอง ก่อนจะใช้เท้าเตะกระบองออกให้หลุดออกจากมืออีกฝ่าย ตามด้วยการใช้วิชาต่อสู้ที่เรียนมาแต่เด็กถีบเข้าที่กลางลำตัวคู่ต่อสู้ ถึงแม้จะไม่มีปืน แต่ถ้าหากสู้ในระยะประชั้นชิดนับว่ามาคอสได้เปรียบอยู่มากทีเดียวปัง!เสียงปืนที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำเอาแต่ละคนรีบหลบเพื่อเอาตัวรอด มาคอสเหลือบไปเห็นบรูซโดนยิงนอนจมกองเลือดอยู่ทางด้านหลัง คาดว่ากระสุนนัดเมื่อกี้คงจะตั้งใจยิงเพื่อเอาชีวิตมาคอส แต่โชคดีที่บรูซเอาตัวเองเข้ามาขวางไว้เขาถึงไม่เป็นอะไร" ไอ้บรูซ! " เจ้านายหนุ่มลากบอดี้การ์ดคนสนิทเข้ามา บรูซลืมตาขึ้น แม้จะเสียเลือดแต

กว่าฟ้าครามและจันทร์เจ้าเอยจะจัดงานแต่งงานได้ก็ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปปีกว่าๆ เพราะตอนท้องเจ้าสาวไม่ยอมแต่งงานท่าเดียว เอาแต่วิ่งหนีสามีตัวเองทุกวัน พอคลอดหลานสาวตัวน้อยๆออกมาให้ตระกูลอัศวาวิชัยได้ไม่กี่เดือนพ่อเด็กก็รีบจับเมียแต่งงานทันทีเพราะกลัวท้องลูกคนที่ 2 แล้วเมียจะไม่ให้เข้าใกล้อีกเลยกลายเป็นภาระของออแกไนซ์ที่ต้องวิ่งวุ่นจัดงานให้ทันกับที่เจ้าบ่าวต้องการ จนเวลาล่วงเลยเข้ามาถึงวันแต่งงานจริงๆเจ้าบ่าวก็ดูจะตื่นเต้นมากกว่าคนอื่นเขาเดินกระวนกระวายอยู่ตลอดเวลา ส่วนเจ้าสาวคนสวยก็ต้องคอยดูแลลูกน้อยที่อายุเพิ่งได้ไม่กี่เดือน ถึงแม้ฟ้าครามจะจ้างพี่เลี้ยงมาคอยช่วยดูแล แต่เธอก็ยังอยากจะดูแลลูกด้วยตัวเองอยู่ดีอุแว้ๆๆ" พี่คราม หยุดเดินก่อนแล้วหยิบแพมเพิสมาให้เอยหน่อยสิคะ " จันทร์เจ้าเอยเรียกสามีให้มาช่วยเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูกสาวตัวเล็กที่นอนแผดเสียงร้องจ้าอยู่" ได้จ๊ะๆๆ " เจ้าบ่าวรีบกุลีกุจอเข้าไปช่วยภรรยาสาว พอเธอเปลี่ยนผ้าอ้อมเสร็จเด็กน้อยก็หยุดร้องไห้แล้วนอนหลับปุ๋ยต่อไป" ดูซิ ตื่นขึ้นมาเป็นภาระให้พ่อแม่เปลี่ยนผ้าอ้อมให้ พอเปลี่ยนเสร็จก็หลับไปเฉย ไม่ทักทายพ่อแม่สักคำ "เพี๊ยะ!มือบางต

" บ้านพี่เกลถูกฟ้องล้มละลายค่ะ ข่าวพึ่งออกเมื่อเช้านี้ คุณพ่อคุณแม่พี่เกลใช้เงินก้อนสุดท้ายหนีไปต่างประเทศกันหมด ส่วนพี่เกลก็ไม่รู้ว่าหายไปไหนค่ะ " " อืม พี่รู้แล้วล่ะ " ฟ้าครามพยักหน้ารับ จริงๆเขาก็เริ่มสงสัยตั้งแต่ที่เกลอยากแต่งงานกับเขาแล้วก็เลยให้เพื่อนสนิทช่วยสืบให้ ถึงได้รู้ว่าบริษัทคุณพ่อของเกลขาดสภาพคล่องมาได้สักพักแล้ว ธุรกิจที่ลงทุนไปขาดทุนย่อยยับ ช่วงก่อนหน้านี้ที่ยังไม่มีข่าวหลุดออกมาก็เพราะใช้เงินในคลังมาพยุงบริษัท จนเงินหมดถึงได้ถูกฟ้องล้มละลายอย่างที่เห็น" แล้วพี่ครามติดต่อพี่เกลได้บ้างไหมคะ " " ไม่เลย ตั้งแต่ที่เอยจมน้ำพี่ก็ยังติดต่อเกลไม่ได้เลย จนถึงวันนี้พี่ยังไม่รู้เลยว่าเกลตั้งใจทำให้เอยจมน้ำจริงรึเปล่า " ฟ้าครามถอนหายใจออกมา" จริงค่ะ " ฟ้าพราวยืนยันในความคิดของชายหนุ่ม" น้องรู้ได้ยังไง " " คุณเฟิร์สบอกน้องค่ะ " " นี่น้องยังติดต่อมันอีกรึไง " ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์" พี่ครามก็...มีคุยกันบ้างคะ นานๆที " น้องสาวของเขายืนบิดตัวด้วยความเขินอายพร้อมกับใบหน้าที่แดงระเรื่อ" มันจีบน้องรึไง " ปฏิกิริยาแบบนี้มีแค่เหตุผลนี้เท่านั้นแหละที่เขานึกออก" พะ พี่

" คุณแกล้งทำให้คุณเอยจมน้ำหรอ " เฟิร์สที่ว่ายน้ำตามมาช่วย เมื่อเห็นว่าร่างบางไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่คิดไว้ เขาก็เข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดทันที" ใช่! ฉันอยากให้มันตาย ครามจะได้มาแต่งงานกับฉัน "" ผมก็ชอบคุณเอยอยากได้เธอมาครองเหมือนกัน แต่ผมไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่คุณทำ " " แล้วยังไง! ฉันทำก็จริงแต่มันก็ไม่ได้ตายสักหน่อย " " ผมแนะนำคุณนะ ให้รีบหนีไปดีกว่า ถ้าคุณฟ้าครามรู้ว่าคุณคิดจะฆ่าภรรยาเขาจริงๆ คงไม่ปล่อยคุณไว้แน่ ถึงจะเป็นเพื่อนเก่าก็เถอะ " " ไม่ต้องมาทำเป็นรู้ดี! ครามรักฉัน ไม่ทำแบบนั้นกับฉันแน่นอน " เกลตะคอกชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ แม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่ในใจเธอกลับไม่รู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ ฟ้าครามรักจันทร์เจ้าเอยไปแล้ว ระหว่างเธอกับเขาก็คงจะเหลือแค่ความเป็นเพื่อนให้กันเท่านั้น โอกาสที่เขาจะเลือกเธอแทนจันทร์เจ้าเอยนั้นแทบเป็นไปไม่ได้" แล้วแต่คุณแล้วกันนะ ถือว่าผมเตือนคุณแล้ว " เฟิร์สส่ายหน้าอย่างเอือมระอา " ฉันก็แค่พยายามทำให้ครามกลับมารักฉัน ฉันผิดตรงไหน คุณเองก็ชอบนังเจ้าเอยไม่คิดจะแย่งมันไปจากครามบ้างรึไง " เกลน้ำตาไหลเป็นทางยาว เจ็บช้ำที่สุดท้ายก็แพ้ให้กับเด็กที่ฟ้าครามเคยบอกว่าเกลี

ถ้านังจันทร์เจ้าเอยมันตายไปครามก็อาจจะกลับมาหาฉันก็ได้คำพูดนี้วนเวียนอยู่ในหัวเธอหลายครั้ง หญิงสาวหยุดเดินพลางทบทวนความคิดที่อยู่ในหัว แล้วสติที่เคยมีก็ถูกความเห็นแก่ตัวของเธอเข้าครอบงำ หญิงสาวเปลี่ยนทิศทางการเดินทันทีเธอหันหลังกลับไปทางเก่า ตามรอยที่จันทร์เจ้าเอยเคยเดินไปถ้ามีอุบัติเหตุคนจมน้ำตายในทะเลจะเป็นยังไงนะร่างบางเดินมาจนเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินอยู่ริมหาด เธอใส่เดรสแขนกุดสีขาวสอาด เรือนผมสีน้ำตาลดัดลอนอ่อนๆถูกคาดทับด้วยผ้าคาดผมพลิ้วไหวไปตามสายลม หญิงสาวหันหน้าไปมองทะเลพลางยกมือขึ้นสูดอากาศให้เต็มปอด" ดูมีความสุขจังเลยนะ " เกลเดินเข้าไปหาเธอด้วยใบหน้าไม่สู้ดีนัก จันทร์เจ้าเอยหันกลับมามองผู้หญิงที่เคยได้ชื่อว่าเป็นคนรักเก่าของว่าที่สามี" เอยมีความสุขทุกวันอยู่แล้วค่ะ ไม่ใช่เเค่วันนี้หรอกนะคะ " " แย่งแฟนคนอื่นไปเนี้ยมันคงทำให้เธอมีความสุขดีสินะ " สายตาของเกลที่มองจันทร์เจ้าเอยเต็มไปด้วยไฟแค้น ถ้าไม่มีจันทร์เจ้าเอยโผล่มาฟ้าครามคงจะตกลงแต่งงานกับเธอไปแล้ว ไม่ต้องให้เธอมานั่งกลุ้มเรื่องตระกูลจะล้มละลายแบบนี้หรอก" พี่เกลพูดดีๆนะคะ เอยไม่เคยแย่งพี่ครามมาจากใคร เพราะพี่ครามไม่

ทริปเที่ยวทะเลของตระกูลอัศวาวิชัยรอบนี้ดูครึกครื้นเป็นพิเศษ เพราะมีแขกไม่ได้รับเชิญโผล่มาด้วยอีก 2 คนฟ้าครามกับจันทร์เจ้าเอยนั่งกอดอกมองหน้าคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างไม่พอใจเท่าไหร่นัก คนที่นั่งด้านหน้าฟ้าครามก็คือเฟิร์ส ศัตรูหัวใจที่ประกาศกร้าวว่าจะมาแย่งดูแลเมียของคนอื่น ส่วนด้านหน้าจันทร์เจ้าเอยก็คงหนีไม่พ้นเกล คนรักเก่าของฟ้าครามบรรยากาศดีในตอนเช้าถูกเปลี่ยนเป็นบรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แม่บ้านทั้งหลายค่อยๆย่องออกไปทางด้านหลังเพื่อเตรียมตัวเก็บของเดินทางกลับกรุงเทพในตอนเย็น ทิ้งให้เจ้านายที่เหลือแก้ปัญหากันเอาเองต่อไป" ผมจำได้ว่าไม่ได้เชิญคุณมาด้วยนะคุณเฟิร์ส " ฟ้าครามเปิดฉากขึ้นก่อน" เพิ่งรู้นะครับว่าหาดนี้เป็นของคุณ ผมถึงต้องขออนุญาตก่อนที่จะมาที่นี่ " " คุณไม่ต้องขออนุญาตผมก่อนมาที่นี่หรอกครับ แต่คุณต้องขออนุญาตผมก่อนคุณจะเข้าใกล้เมียผม เพราะผมไม่ต้องการให้คุณเข้าใกล้เอย " " ทำไมครับ กลัวคุณเอยจะเปลี่ยนใจเพราะคุณเคยทำแต่เรื่องแย่ๆใส่คุณเอยน่ะหรอ " เฟิร์สตีได้ตรงจุดจนฟ้าครามพูดไม่ออก เพราะเรื่องที่เขาพูดมันดันเป็นเรื่องจริง" ... "" ผมพูดถูกสินะ ถ้าไม่ได้ผมช

มือหนาแปะป่ายไปทั่วเตียงเพื่อหาร่างนุ่มนิ่มที่เขานอนกอดอยู่เมื่อคืน คิ้วชายหนุ่มเริ่มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเพราะมือของเขาควานหาร่างบางไม่เจอฟ้าครามลืมตาขึ้นมองบนเตียง ที่นอนด้านข้างที่ปกติจะมีร่างของหญิงสาวนอนอยู่กลับว่างเปล่าชายหนุ่มผุดลุกออกจากเตียงแล้วเปิดประตูออกไปข้างนอกทันที สายตาคมมองหาร่างที่ตัวเองคุ้นเคยไม่ใช่ว่าแอบใส่บิกินี่ออกไปให้คนอื่นดูหรอกนะ ถ้าจับได้จะตีให้ก้นลายเลย ฟ้าครามบ่นอยู่ในใจ ชายหนุ่มเดินงุ่นง่านออกไปตามหาว่าที่ภรรยาคนสวยในขณะที่ตัวเขาเองยังคงใส่ชุดนอนอยู่ เขาเดินไปเดินมาอยู่ริมหาด พอหาร่างบางไม่เจอก็โมโหโวยวายไปทั่วก๊อกๆๆฟ้าครามเดินมาถึงบ้านพักหลังใหญ่ที่อัคชัยจองไว้ให้คนของตระกูลอัศวาวิชัยได้พักผ่อน เสียงเคาะประตูที่ดังสนั่นทำให้คนที่นอนหลับอยู่ในบ้านสะดุ้งตื่นขึ้นมาเป็นแถวฟ้าพราวเดินงัวเงียไปเปิดประตูใครมาเคาะประตูตั้งแต่เช้า ไม่เกรงใจคนจะหลับจะนอนบ้างเลย" อ้าว..พี่คราม มีอะไรหรอคะ มาเคาะประตูแต่เช้าเชียว " เมื่อเปิดประตูออกไปเธอก็เห็นคนที่มาสร้างความวุ่นวายให้พวกเธอแต่เช้าว่าเป็นพี่ชายของเธอเอง" เอยอยู่ที่นี่รึเปล่า " ชายหนุ่มมองเข้าไปในบ้านที่ตกแ