Novels by Yazellaxx

Dahil liyamado at medyo may katandaan na sa laro, madaling napansin ni Señor Gustavo ang bahagyang pagbaba ng enerhiya ni Zoe. Seryoso itong nagwika, "Seryosong usapan ito, Zoe, at napakaraming malalaking tao ang madadamay. No one will hand me the evidence so easily. Bigyan mo lang ako ng konting panahon, at sisiguraduhin kong makikita mo ang mga ebidensya.""Matalik kaming magkaibigan ng adoptive father mo na si Dr. Winston, kaya hinding-hindi ko gagawing biro ang bagay na ito. Isa pa, ano naman ang mapapala ko kung magsisinungaling ako sa'yo?"Bahagyang yumuko si Zoe at itinago ang nagtatalong emosyon sa kanyang mga mata.Nilamon siya ng sariling iniisip at matagal na natahimik bago muling tinitigan nang diretso si Señor Gustavo. "Anuman ang sabihin ninyo, maniniwala lang ako kapag hawak ko na ang ebidensya."Pagkasabi niyon, hindi na niya hinintay na makapagsalita pa ang matanda. Mabilis niyang kinuha ang kanyang bag, nag-iwan ng ilang habilin, at nagmamadaling lumabas ng silid."P

Masyado yatang naging kalmado ang reaksyon ni Zoe kaya bahagyang nagulat si Señor Gustavo.Gayunpaman, hindi muna siya nagmadaling magsalita at sa halip ay nakiusap na unahin muna ang kanyang gamutan. "Mas lumala ang ubo ko nitong mga nakaraang araw kumpara dati. Pwede mo ba akong tignan, Dr. Wen?""Sige po."Tinanggap naman ni Zoe ang pag-asikaso sa kaso ni Señor Gustavo bilang paggalang na rin sa pamilya Mendoza. Ang naging paghinto lang naman ng treatment ay dahil hindi ito ma-contact nitong mga nakaraang linggo.Matapos kapain ang pulso nito, muling nag-adjust si Zoe ng prescription at pinalisa ang treatment plan. Dahil dumatíng naman na siya sa klinika, pinahiga na niya direk si Señor Gustavo sa hospital bed sa loob ng outpatient room para simulan ang acupuncture."Dr. Wen,"Kakasaksak pa lang ni Zoe ng unang karayom nang tila ba walang pakialam na nagbukas ng seryosong usapan si Señor Gustavo. "Ano ang tingin mo sa pamilya Valderrama?""Ang mga Valderrama po?"Bahagyang natigil

Napatulala si Zoe.Hindi ba’t kabilin-bilinan sa kanya ni Jacob Santos na siya mismo ang humingi ng opinyon ni Teacher?Bakit pagkababa na pagkababa ng telepono, lumarom agad ang dila nito at ibinuko siya bigla? He literally sold her out in a second!Kanina pa nag-iisip si Zoe kung paano ito sisimulan, pero dahil nabuking na rin naman, sumakay na lang siya sa agos. "Hmm... fully recovered na po kasi ang katawan ko, at medyo matagal pa naman ang due date ko. Mas okay po siguro kung babalik na muna ako sa klinika."Inilahad ni Cassandra ang kanyang palad. "Give me your hand.""Eh?" Akala ni Zoe ay papayag na ito kaya buong-tiwala niyang iniabot ang kanyang kamay.Hindi naman nasayang ang mga araw na nanatili lang siya sa bahay para magpalakas at mag-alaga sa sarili.Ipinatong ni Cassandra ang kanyang mga daliri sa pulso ni Zoe. Bahagyang lumuwang ang seryoso nitong mukha, pero nanatili pa ring matigas ang paninindigan. "Napag-usapan niyo ba ito ni Nathaniel?"Sabay nguso ng matanda sa d

Madalas sabihin ni Cassandra kay Zoe na para sa kanya, siya ay kapwa isang guro at isang ama.Kung hindi dahil sa pagtanggap ni Cassandra kay Zoe bilang disipulo noon, baka hindi niya nagawang ibalik si Zoe sa bakuran ni Doña Carmen Mendoza. Masyado itong mapanganib; magiging patuloy lang silang hadlang at pabigat sa isa't isa, at hinding-hindi sila makakaangat sa buhay. None of them would have ended up well."Sige na, tama na 'yan," nakangiting saway ni Cecilia.Alam niya kung gaano kahalaga si Zoe sa asawa niya, kaya naman ganoon na lamang din ang respeto niya sa dalawa. Sobra siyang masaya para kay Zoe. "Huwag na kayong tumayo diyan sa labas, pasok na kayo sa loob.""Sige po." Binalingan ni Zoe si Cassandra at bahagyang yumuko para alalayan ito. "Teacher...""Drop it." Mabilis na pigil ni Cassandra habang ipinatong ang mga kamay sa armrest ng rocking chair para dahan-dahang tumayo nang mag-isa. "I'm still very young, hindi ko pa kailangan ng alalay.""Matanda na pero high-key ayaw

He trusted her.Ang tindi ng tiwala na ibinibigay ni Nathaniel ay nangangahulugang kailangan muna nitong unahin ang kaniyang kalusugan, habang rinederespeto ang bawat desisyon na kaniyang gagawin.Ang tindi ng kaba sa dibdib ni Zoe ay unti-unting napawi at napalitan ng tindi ng gaan. "Talaga?" bulong niya. Alam niya kung gaano ka-halaga kay Nathaniel ang magiging anak nila. Kaya naman, laking gulat niya na sumang-ayon ito nang ganoon kadali nang walang anomang tindi ng pagdadamot."What else?"Pinisil ni Nathaniel ang kaniyang maputing pisngi. "Bakit, palagi ko ba kasing hiningi sa'yo na talikuran mo ang career mo at ang mga bagay na tindi ng hilig mo bago pa man mairaos ang baby, para lang manatili ka sa bahay at mag-antay na manganak maghapon?""Zoe, children are important, but being able to live freely is even more important." Tinitigan niya ito nang walang kurap, diniinan ang bawat salita nang may tindi ng emosyon. "It's not that I understand or tolerate you, but that this is your

Nang marinig ang tindi ng pagpayag ni Nathaniel, biglang nakaramdam ng kaunting kaba si Marcus sa kaniyang dibdib.Gugustuhin nga ba talaga siya ni Zoe bilang kaniyang nakatatandang kapatid?Noong hindi pa nila nakikilala at nakukumpirma ang relasyon nila sa kabilang kampo, palaging umaasa ang pamilya Valderrama na mahanap ito. Pero ngayong nandito na at pwedeng-pwede na silang magkasama, bigla naman siyang dinalot ng matinding pag-aalinlangan at tindi ng kaba.Tumango si Marcus. "Huwag kang mag-alala."Malaki ang tindi ng utang na loob ng pamilya nila kay Nathaniel. Kung hindi dahil sa tindi ng pagprotekta nito, hinding-hindi lalaking ligtas at maayos si Zoe mula noong bata pa siya. At kung hindi lang biglang sumulpot ang pamilya Valderrama sa eksena, paniguradong matagal nang na-diskartehan at naipakasal ng lalaking ito ang kaniyang kapatid.Kaya emosyon man o lohika ang pag-uusapan, tama lang na abisuhan muna ng mga Valderrama si Nathaniel, at mas mabuting makuha muna ang kaniyang

Pagdating ng wedding car sa simbahan, bumagal ang takbo nito. Sa labas, may mga staff na agad nagsilapit — may humahawak sa train ng gown, may nag-aayos ng veil, at may mga flower girl na nanginginig sa excitement. Sa loob ng sasakyan, tahimik lang muna sina Austin at Cailyn. Ramdam ang bigat ng moment. Parehong huminga nang malalim — hindi dahil kinakabahan, kundi dahil pareho nilang alam na ito na talaga ‘yung simula ng forever na matagal nilang pinagdaanan bago marating. “Love,” mahina ang boses ni Austin habang nakatingin kay Cailyn, “after today, wala nang ikaw at ako — tayo na lang.” Ngumiti si Cailyn, pinigilan ang luha. “Hindi mo kailangang maging cheesy, kasi iiyak ako.” Ngumiti rin si Austin, sabay dahan-dahang hinalikan ang likod ng kamay niya. “Cheesy talaga ako pag ikaw ang kausap ko.” Pagbukas ng pinto ng kotse, agad sumalubong ang hangin, malamig pero may halong amoy ng mga bulaklak at insenso. Tumunog ang unang nota ng wedding march. Sa labas, nakaabang si Anthony

“Grabe naman ‘to! Kanina idioms lang, ngayon seven-character poem na? Exam ba ‘to para sa valedictorian?” biro ng isa sa mga groomsmen ni Austin, sabay tawa ang buong tropa. “Ang hirap naman nito, sobra,” reklamo ng isa pa. Pero si Austin, hindi nagpatalo. Napasingkit ang mga mata niya habang nag-iisip. Wala na siyang oras para magreklamo—kailangan niyang makapasok at makuha si Cailyn. Tahimik ang paligid nang bigla siyang magsimulang magsalita. “Ang mga baging at bulaklak, magkayakap sa puno’t anino. Tumatawid sa malamig na ilog, taon-taon walang pahinga…” “Sa balikat ko’y bumabagsak ang hamog ng umaga. Habang hinihipan ko ang palad kong giniginaw, bumabalik ang init ng mga lumang alaala.” Within five minutes, nakabuo talaga siya ng seven-character poem. Wala man talagang nakakaintindi kina Samantha at mga bridesmaids, pero halata nilang legit at malalim ‘yung ginawa ni Austin. “Grabe, genius!” sigaw ng mga groomsmen, sabay kantyaw sa mga nasa loob. “Buksan niyo na ‘yung pint

This time, hindi nagmadali si Austin sa pagtira ng arrow. Alam niyang hindi puwedeng pumalpak sa tatlong huling tira. Besides, ‘yung unang dalawa? Sinadya niyang sablayin. Para mag-relax ‘yung kalaban — para isipin nilang wala siyang laban. Pero sino siya para sumuko? Kahit mahirap, gagawin niya para sa asawa niya. Huminga siya nang malalim, pinakalma ang sarili, tapos dahan-dahang tinutok ang arrow sa bunganga ng vase. Tahimik ang lahat, halos walang humihinga. Then clang! — pasok na pasok. “Woooow! Angas ni Kuya Austin!” sigaw ng groom’s squad. “Isang beses lang ‘yan, bakit kayo ang iingay?” banat ng bride’s team habang nag-boo. Pero bago pa tumigil ang tawanan, kinuha na ni Austin ‘yung pang-apat na arrow. Isang mabilis na tira — swak ulit. Mas malakas ang hiyawan ng mga lalaki. Tahimik ang bride’s team. Tapos kinuha niya ‘yung panghuli. Lahat naghintay. Whoosh—clang! Pumasok pa rin! “YESSSS!” sabay-sabay silang nagbunyi. “Kalma, first level pa lang ‘yan!” kontra ng bride’s

Morning of the Wedding Maaga pa lang, gising na si Cailyn. Tahimik ang paligid, pero ramdam niya ang mabilis na tibok ng puso niya. Sa salamin, nakaupo siya habang inaayos ni Samantha ang last layer ng makeup niya. “Grabe, Cai,” biro ni Sam habang tinatanggal ang powder sa pisngi niya, “ngayon lang ako kinabahan sa kasal ng iba.” Napangiti lang si Cailyn. “Ako rin, to be honest.” Pero sa loob-loob niya, hindi lang kaba. Halo-halong emosyon — excitement, takot, at isang klase ng peace na hindi niya naranasan sa matagal na panahon. “Mommy, you’re so pretty!” sabat ni Daniella, kumakapit sa laylayan ng bridal robe niya. Nakatingin ang bata na parang nakakita ng fairy. “Thank you, baby,” ngumiti si Cailyn, hinaplos ang buhok ng anak. “Ikaw rin, sobrang ganda mo today.” Sumilip si Daniel, suot ang maliit na tux. “Mommy, sabi ni Daddy dapat daw ‘wag kang umiyak habang papunta siya. Kasi daw ‘pag umiyak ka, iiyak din siya.” Napailing si Cailyn, sabay tawa. “Si Daddy niyo talaga,

Ang kasal nina Cailyn at Austin ay nakatakdang ganapin pagkalipas ng anim na buwan mula nang ipanganak si baby Manman.Noong ipinanganak pa sina Daniel at Daniella, medyo mahina pa si Cailyn noon. At dahil kambal pa ang dalawa, hirap siyang sabayan ang pagpapasuso. Halos hindi sila nakainom ng gatas mula sa kanya mismo.Kaya mula noon, may kaunting guilt si Cailyn sa loob niya—parang kulang siya bilang ina. Kaya ngayong si baby Manman ay dumating, pinilit talaga niyang siya mismo ang magpasuso.Pero dahil doon… medyo naging “torture” din ‘yon para kay Austin. Araw-gabi siyang nagtiis, kahit gusto na niyang yakapin si Cailyn nang buong-buo, kailangan niyang maghintay.Anim na buwan. At sa wakas, matapos ang halos kalahating taon ng paghihintay, napapayag din niya si Cailyn na itigil na ang breastfeeding.May ngipin na kasi si baby Manman, at minsan, masakit talaga kapag kumakagat. Lalo pa’t malakas na ang katawan ng bata, kaya hindi na kailangang mag-alala sa nutrisyon.“Pwede na s

Sa wakas, ligtas na nanganak si Cailyn sa isang malusog na baby boy. Pinangalanan nila ito ng Emmanuel, at ang cute niyang palayaw ay Manman.Si Austin mismo ang pumili ng pangalan. Ang ibig sabihin daw ni Manman ay “kumpleto na ang buhay, walang pagsisisi.”Pumasok ang nurse sa delivery room, bitbit ang bagong silang na sanggol, at tuwang-tuwa nitong sinabi,“Congratulations, Mr. and Mrs. Buenaventura! It’s a boy! 6.8 kg. ang timbang niya, healthy na healthy!”Napatitig si Cailyn sa anak. Kalma lang siya, sanay na siguro kasi hindi na iyon ang una niyang panganganak. Pero si Austin—ibang-iba.Pagkakita pa lang niya sa maliit na baby sa crib, parang natunaw siya. Lumuha agad ang mga mata niya.“Wife, tingnan mo... anak natin ‘yan. ‘Yung bunso natin... kamukha mo,” halos pabulong niyang sabi, nanginginig ang boses.Ngumiti si Cailyn, hinalikan ang baby sa pisngi, “Oo, pero kamukha mo rin.”“Pareho siya kina Daniel at Daniella,” sagot ni Austin, sabay punas ng luha. “Parang pinaghalo t

Ramdam na ramdam ni Elena yung malagkit at nag-aalab na tingin ni Marco. Titig na titig ito sa kanya, na parang anytime ay may balak siyang kulungin sa sarili nitong mundo.Matagal nang nag-prepare si Elena sa moment na ’to mentally.Nilakasan niya ang loob niya. Humakbang siya palapit at dahan-dahang umupo sa kandungan ni Marco. Ipinatong niya ang dalawang kamay sa dibdib nito. Kahit may manipis na tela na nakapagitna sa kanila, ramdam na ramdam niya ang init at bawat tibok ng puso nito.Sumasabay ang init ng paligid sa bugso ng nararamdaman nila. Sobrang bigat ng hangin sa sala—malagkit, matamis, at nakakabaliw.Pero sa huli, nanaig pa rin ang hiya ni Elena. Naduduwag siyang mag-initiate. Para maiba ang usapan at mabawasan ang tensyon, bigla siyang nag-divert ng topic."Marco... may itatanong lang ako.""Ano ’yun?""Sa tingin mo ba... sinasadya talaga ni Cedric na sirain tayo?"Biglang nagdilim ang mukha ni Marco. Mas lalo nitong hinigpitan ang kapit sa baywang niya."Ouch, nasasakt

Nang magtagpo ang kanilang mga mata, ang hangin sa paligid ay naging sobrang bigat, na tila ba malulunod si Elena sa tensyon. Pakiramdam niya, ang kaniyang puso ay napuno ng tingga—mabigat at masakit.Naglakad si Cedric palapit kay Marco. "I’ll go and explain everything to him," bulong nito.Agad na hinablot ni Elena ang damit ni Cedric para pigilan ito."Elena, kapag hindi mo 'to nilinaw ngayon, lalo siyang magseselos," giit ni Cedric. Pero alam ni Elena ang totoo: kung aaminin ni Cedric ang kaniyang sexual orientation, mapipilitan si Marco na ungkatin ang tunay na dahilan kung bakit sila naghiwalay five years ago. At hindi pa handa si Elena para doon."I don't need you to explain," sabi ni Elena nang mahinahon. "He will believe me."Napa-smirk si Cedric. "Are you kidding? Elena, kilala ko ang mga lalaki.""Hindi siya iba. Siya si Marco."Tinitigan ni Marco ang kamay ni Elena na nakahawak pa rin sa damit ni Cedric. Dumilim ang kaniyang paningin. Walang sabi-sabing hinablot ni Marco a

Walang taong kayang tumanggi sa kaligayahan. Simula college, alam na ni Elena na si Marco ang lalaking gusto niyang makasama habambuhay. Pero ang pangarap na 'yun ay tila mas mahirap pa sa pag-abot ng mga bituin.Naramdaman niya ang kirot sa puso. Dahan-dahan niyang ipinulupot ang kaniyang mga braso sa baywang ni Marco. Isinandal ni Elena ang kaniyang mukha sa matigas at mainit na dibdib nito, nakikinig sa malakas na tibok ng kaniyang puso."Hindi ako magaling maglaro," bulong ni Elena.Hinalikan ni Marco ang tuktok ng kaniyang ulo. "Will you marry me, then?""Hindi ba may four months pa tayo? Give me more time.""Okay," sagot ni Marco sabay higpit ng yakap, na tila ba gusto niyang itanim si Elena sa loob ng kaniyang puso.Gusto ni Elena na matulog sa mga braso nito—yung pakiramdam na pinalilibutan siya ng nag-aapoy na hininga ni Marco. Pero ang kaniyang moralidad at hiya ang pumipigil sa kaniya. Manhid ba si Marco, o masyado lang itong maginoo?"Sabi ni Ate Lorna, naka-leave ka raw.

Mukhang hiyang-hiya at aping-api si Ethan. Nanlilisik ang mga mata niya habang nakaturo kay Trixie. "Ako? Ako ang nambu-bully? Siya ang naunang mag-cheat! Nung inagaw ko 'yung phone niya, pinagsasapak niya ako! Sino ba ang tunay na agrabyado rito?!"Tahimik lang si Marco, nakikinig habang seryoso ang mukha. Si Elena naman, napatingin kay Trixie nang may pagdududa."Sino bang may sabing agawin mo 'yung phone ko? You don't respect my privacy, you deserve that!" matigas na sagot ni Trixie."Trixie, seryoso... nag-cheat ka ba talaga?" bulong ni Elena sa kaibigan."Hindi 'no!" tanggi ni Trixie."Eh 'di i-explain mo sa kaniya!""Hindi ma-explain nang maayos, eh!"Sa sobrang inis ni Ethan, sumabog na siya. "Siyempre hindi niya ma-explain! Kasi naman, puno 'yung TikTok at Reels niya ng mga thirst trap male anchors! Nagti-tip pa siya at may private chat pa! Mentally cheating na 'yan! Physical na lang ang kulang, wala lang akong evidence!"Ngayon lang narinig ni Marco ang tungkol sa mga male an

Nagtataka si Elena. Masama bang hindi siya magselos? Para sa kaniya, it’s a sign of 100% trust. Sa apat na taon nilang pagsasama noon, kilalang-kilala niya si Marco. He’s very decent, clean, and neat pagdating sa pakikitungo sa ibang babae. Never itong nagkaroon ng clout o malidying work wife.Kahit saan ito pumunta, he always makes sure to report to her. Kapag may makaka-meeting itong babae, ie-explain muna niya ang reason bago sila magkita. Never siyang binigyan ni Marco ng dahilan para magduda. At ngayon, siya na lang ang tanging ambiguous ex sa buhay nito. Sapat na 'yun para sa kaniya.Dahan-dahang tumayo si Elena, her voice as calm as water. "Hindi ako nagseselos."Bumuntong-hininga si Marco at hinarap ang umiiyak na si Sofia. Malamig ang boses niya. "Sofia, last time na 'to. Daughter ka ng best friend ni Mommy, and yes, we grew up together. Pero hanggang sister next door lang ang tingin ko sa'yo. Walang malisya. Understood?""Pero—" tangka ni Sofia.Pinutol siya ni Marco. "No. K

Mainit ang sinag ng araw sa buong sala.Ipinatong ni Elena ang kaniyang mga kamay sa matigas na dibdib ni Marco. Hindi niya ito itinulak, hindi rin siya lumayo. Hinayaan niya ang gwapong mukha ng lalaki na dahan-dahang lumapit sa kaniya.Parang sasabog ang puso ni Elena. Ang bawat segundo ng paghihintay ay isang matinding torture.Nang sa wakas ay maglapat ang kanilang mga labi, ito ay magaan lang—parang balahibo ng ibon na dumapo sa lawa, gumagawa ng tahimik na ripples. Hindi lumaban si Elena. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at dahan-dahang itinaas ang kaniyang mga kamay mula sa dibdib ni Marco patungo sa balikat at leeg nito.Doon na lumalim ang halik. Walang pilit, walang dahas, kundi isang banayad na paglasap sa isang kayamanang matagal na nawala. Para kay Elena, tila umiikot ang mundo at nalulunod siya sa karagatan; kumapit siya nang mahigpit sa leeg ni Marco na parang ito lang ang tanging bagay na magliligtas sa kaniya sa paglubog.Parang isang siglo ang lumipas bago bahagya