5/B ปราสาทต้องคำสาป

5/B ปราสาทต้องคำสาป

last updateLast Updated : 2025-10-31
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
21Chapters
836views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อบาระและเร็น หนึ่งในนักเรียนชั้น ม.5/B ได้ถูกให้ทำภารกิจสำคัญคือการตามล่าปราบเงาปีศาจที่หลุดรอดออกมาจากหีบต้องสาปที่ปราสาทแห่งหนึ่ง....พวกเขาจะเอาชีวิตกลับมาได้หรือไม่

View More

Chapter 1

เงาร้ายในปราสาทร้าง

“If you think I’m doing what your idiot of-a-mum asked me to do, you’re more stupid than I thought.”

Mia narrowed her eyes at her supposed new sister. “Trust me, I don’t expect anything from you.”

Savannah flicked her golden hair off her shoulder in a well-practiced motion. “Good. Because I wouldn’t be seen dead with someone like you.”

She went to leave but turned back again. “Oh, and just to let you know, your outfit is beyond tragic.”

And with a final wrinkle of her nose, she took her leave, sashaying away in a pink mini-skirt.

Mia sighed and looked up at the brick building that was her new high school.  

“Might as well get it over with,” she muttered to herself.

BANG. The thick mathematics textbook crashed into the locker door. Today was not going well for Mia Fernwood.

“Look at me like that again, and I’ll be throwing more than your books around,” sneered the blonde jock.

Mia gulped and bent down to retrieve the contents of her bag which was now littering the hallway of her new high-school. A crowd of people had formed around the incident, but none had come to her rescue. Not that she expected them to. After all, she was the ‘weird new girl’ that dressed in dark colours and spoke with a foreign Philly twang.

She hadn’t intended for the blonde meathead to see her roll her eyes, but she found it impossible not too when he strolled down the hall in his high school football jacket, tucking a loose strand of his locks behind his ear and followed closely by his cronies. It had been so cliché. The hottest boy in school, the football captain, the boy all the other boys wanted to be friends with, and all the girls wanted to date. Mia couldn’t help but shoot them a derisive glance. After all, sights like this were exactly what Mia had been dreading about moving to a small town.

The meathead had caught her disapproval though, and hadn’t hesitated before confronting her.

“Can I help you…? Freak.”

Mia almost laughed at his insult. Did he not think she had heard that word before?

After his crystal blues had looked into her own hazel eyes and found a lack of fear, his anger had only been increased. He was a hunter, and she was the prey. The prey must always show fear, because if they don’t, where is the thrill of the hunt?

So, he had ‘put her in her place’. Slammed his hand on the locker behind her, his large frame engulfing her small one. Despite feeling a little intimated by his muscle clad body, she was determined not to show it. After her continued insistence on maintaining his eye contact, challenging him to go further, he had torn the backpack from the shoulder, and proceeded to throw what was inside.

At least that action had forced her to look away. Had forced her to kneel down before him and pick up her things.

She watched him through narrowed eyes as he swaggered away, feeling triumphant that he had won this encounter. Mia had known guys like him before. She knew it wouldn’t be the last incident.

The rest of the school day was less dramatic. Although no-one spoke to Mia. She had very clearly been branded as an outcast. Trying to be friends with her now would essentially be social suicide. Mia didn’t care though. She liked it that way. She had no interest in making any friends in this awful town. What would be the point when she was planning to leave as soon as possible?

When she got back to the house she now had to call home, she found with relief that she was alone.

Hamlet, her faithful patchwork mongrel waddled over to her to say hello.

“Hello, boy. I missed you.” She scratched behind his ear in the spot he liked the most before walking through to the kitchen.

There was a note on the marble kitchen island from her mum, addressed to both her and Savannah.

“There’s fresh cookies in the oven, hope your first day back at school was a good one!”

Mia scoffed and screwed the post-it into a ball before throwing it into the trash. She pulled open the oven and found the promised baked goods inside. Grabbing the whole plate, she took it up to her new bedroom, her faithful companion following close on her heels.

Mia had barely unpacked yet. She felt that if she unpacked, it would be all too real that she had been forced to move here. She rested the plate on one of the cardboard boxes next to the bed with ‘BOOKS’ written on the side, and fell backwards onto her single white wire framed bed with a sigh. Hamlet jumped on next to her, nudging her for another stroke.

She obliged, while placing her Skull Candy headphones over her ears, hit play on Spotify and turned into a cookie-eating-robot. Hamlet faithfully hoovered up any stray crumbs. She’d almost managed to escape to another world of sugar and prog rock, when the tiresome image of her mom hovered into view above her.

She waited until her mom mimicked removing headphones before actually taking them off.

“So…how’d it go?!”

It never failed to amaze Mia how chirpy her mom could be, even when she damn well knew there was no reason to be.

“It was fine.” Mia replied flatly.

Her mom was used to this kind of response. She sat on the edge of Mia’s bed nodding a little too much. “Good. Good…and er…” Her eyes flicked to the depleted plate of cookies. “Where’s Savannah?”

Mia shrugged. “How should I know?”

Her mom’s face faltered a little. “She didn’t walk you home then?”

“Nope.”

“Well…maybe a teacher asked her to stay behind for something.”

Mia snorted. “Yeah. Sure Mom.”

Mia’s mom, Carla, was desperate to make this whole situation work. It was their chance at a fresh start and a new life. Things had to go well.

“It would help if you made the effort too. I’m sure you two would really get on if you gave it a chance. And you always used to tell me you wanted a sister when you were little.”

“Mom. Those pom poms are permanently glued to her hands. Do I look like the cheerleading type?”

A wave of irritation crossed Carla’s face. She loved her daughter more than anything in the world, but sometimes she wondered if she experienced any other emotion apart from cynicism.

“It might actually be good for you to get involved with some of the school activities.”

Mia laughed. “And what would be the point in that?!”

Carla threw her arms into the air. “To make friends, Mia!”

“I don’t need or want any friends. Especially not here. What would be the point when I’m going to go back to Philly when I finish school?”

Mia’s mom rose from the bed and sighed before moving to the doorway. She turned her head back towards her daughter. “You know Mia, you may think you’re protecting yourself by not allowing other people into your life, but all you’re doing is living in the past. And that’s not living. It’s existing.”

Mia neglected to answer, and her mom didn’t wait for a response. As soon as she left, Mia got up to shut her door. She hated her.

The sound of an engine and the slam of a car door caught her attention outside her window. Maybe Bob was home. She went to look, but instead of Bob’s black truck, a red convertible was sitting outside the drive. She instantly recognised the blonde leaning against the passenger side as Savannah. Her red and white cheerleading outfit almost making her camouflage against the paintwork of the car. When Mia cast her eyes to the driver, her heart sank. She’d only seen him once, but that was enough to burn the image of his furious features into her brain. Only this time, he wasn’t looking angry. Very much the opposite. His muscled arm was draped over the frame of the door, his hand resting on the steering wheel. He was looking at Savannah with a mixture of lust and confidence.

She was too far away to hear what they were saying, but she could easily guess that it was laced with flirtation. The confirmation came when Savannah leaned into the car, placing her lips over those of the meathead jock. They lingered there, giving anyone walking by a clear image of their tongues colliding into the other. Mia curled her lip and looked away.

Great. Her new sister was dating her bully.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
21 Chapters
เงาร้ายในปราสาทร้าง
ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืนที่พัดโชยราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณ บาระและเร็นยืนอยู่เบื้องหน้าประตูมิติที่เรืองรองด้วยแสงสีคราม ประตูที่นำไปสู่ภารกิจอันตรายเกินกว่าจินตนาการของเด็กนักเรียนธรรมดา ทั้งคู่หันมาสบตากัน ดวงตาฉายแววความแน่วแน่และกังวลในคราวเดียวกัน บาระยื่นมือออกไปจับมือของเร็น ความเย็นจากมือของเร็นที่สัมผัสผิวกายไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นเท่าความรู้สึกตื่นเต้นที่ปะปนกับความกลัวในใจ พวกเขาพยักหน้าให้กันเบา ๆ ราวกับส่งสัญญาณสุดท้าย ก่อนจะก้าวผ่านความมืดมิดของประตูเข้าไปพร้อมกันทันทีที่เท้าของพวกเขาสัมผัสพื้นอีกครั้ง ภาพตรงหน้าก็ไม่ใช่โลกที่คุ้นเคยอีกต่อไป แสงสีครามของประตูมิติพลันจางหายไปแทนที่ด้วยความมืดมิดและหนาวเย็นอันน่าขนลุก พวกเขาหลุดเข้ามายังปราสาทร้างเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างมาเนิ่นนาน แสงจันทร์สีนวลส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหักและรอยร้าวบนกำแพง ลงมายังโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นและซากปรักหักพัง ลมกรรโชกพัดแรงจนเกิดเสียงหอนโหยหวนราวกับวิญญาณที่ถูกกักขังอยู่ในปราสาทแห่งนี้"ลมแรงจัง..." บาระเอ่ยขึ้น เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบถูกกลืนหายไปกับเสียงลมที่พัดผ่านร่าง เธอกอดตัวเองแน
Read more
การต่อสู้
"เร็น! ทางขวา! หัวมันอยู่ตรงอก!" บาระตะโกน เสียงของเธอเกือบจะถูกกลืนหายไปกับเสียงของเงาปีศาจที่กำลังส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ เสียงที่ฟังดูเหมือนลมหายใจที่เย็นยะเยือกของสัตว์ร้าย เร็นพุ่งตัวหลบเงาปีศาจตัวหนึ่งที่กวาดแขนมาหมายจะฟาดเขาให้แหลกคามือ แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างเผยให้เห็นถึงเงาปีศาจที่สองที่พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง เร็นใช้มีดอาคมปัดป้องอย่างรวดเร็ว เสียงมีดกระทบกับความว่างเปล่าของเงาปีศาจดัง ฉะ! ราวกับฟันลงไปในอากาศ"มันเร็วมาก! สองตัวพร้อมกันแบบนี้...!" เร็นตอบกลับไป มือของเขาที่กำมีดอาคมแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนบ่งบอกถึงความเครียดที่เขากำลังเผชิญอยู่ เหงื่อเริ่มผุดขึ้นที่หน้าผากของเขาบาระพยายามเพ่งมองนาฬิกาอาคมอีกครั้ง แสงสีแดงยังคงสว่างจ้า แต่จุดที่แสดงตำแหน่งของ "หัว" ของเงาปีศาจกลับกระพริบไม่หยุด เหมือนมันกำลังเคลื่อนที่หรือเปลี่ยนตำแหน่งอยู่ตลอดเวลา "มันเปลี่ยนตำแหน่งจุดอ่อน! เร็น ระวัง! มันพยายามหลอกเรา!"เงาปีศาจตัวที่สองฉวยโอกาสที่เร็นเสียจังหวะ พุ่งเข้าใส่หมายจะตะปบเขา แต่เร็นพลิกตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด เขากลิ้งตัวไปตามพื้นหินที่เต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง ก่อนจะยัน
Read more
การสลายของเงาปีศาจผู้เฝ้าประตู
"โอเค เร็น! มันกำลังจะโจมตีอีกแล้ว!" บาระตะโกน เสียงของเธอแข็งขึ้นกว่าเดิม แม้จะยังมีความกังวลฉายชัดในแววตา เธอกดนาฬิกาอาคมบนข้อมืออย่างรุนแรง พยายามบีบเค้นพลังงานที่เหลือเพียงน้อยนิดให้มันแสดงผลลัพธ์ที่แม่นยำที่สุด แสงสีเขียวอ่อนจากนาฬิกากระพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นแรงก่อนจะหยุดนิ่งไปตลอดกาลเงาปีศาจผู้เฝ้าประตูยกแขนข้างหนึ่งขึ้นช้า ๆ แขนที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมนั้นบิดเบี้ยวผิดรูป ยิ่งมันขยับ แรงกดดันในอากาศก็ยิ่งเพิ่มขึ้นจนบาระรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก มันส่งเสียงคำรามก้องกังวานไปทั่วปราสาท เสียงนั้นไม่ได้เป็นเพียงเสียง แต่เป็นคลื่นพลังงานที่พุ่งเข้าใส่พวกเขาโดยตรง แรงปะทะทำให้บาระเซถอยหลังไปหลายก้าว"มันจะปล่อยพลังงานอีกแล้ว! เร็น! เข้าไป!" บาระตะโกนลั่น เมื่อนาฬิกาอาคมของเธอพลันส่งแสงสีเขียวเข้มจ้าขึ้นมาเพียงชั่วเสี้ยววินาที พร้อมกับเส้นแสงบาง ๆ ที่ชี้ไปยังตำแหน่งหนึ่งบนอกของปีศาจ เพียงพริบตาเดียว แสงนั้นก็จางหายไปเร็นรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียว เขาไม่รีรอแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบกระโดดพุ่งตัวออกไปจากที่กำบังทันทีราวกับลูกศรที่หลุดจากคันธนู มีดอาคมในมือของเขาส่องประกาย
Read more
ตามหาผ้ายันต์
หลังจากที่ออกมาจากปราสาทได้สำเร็จ บาระและเร็นก็พบว่าตัวเองอยู่ในป่าทึบที่ไร้ซึ่งแสงอาทิตย์ตลอดกาล มีเพียงแสงจันทร์สีขาวนวลที่สาดส่องลงมาอย่างริบหรี่ผ่านม่านกิ่งไม้ที่หนาแน่น พวกเขาเดินฝ่าความมืดลงมาจากเนินเขาจนถึงพื้นป่าที่เต็มไปด้วยพงหญ้าสูงและกลิ่นดินชื้น ๆ"อย่างน้อย... เราก็รู้ว่าเงาปีศาจผู้เฝ้าประตูถูกกำจัดไปแล้ว" บาระพูดพลางกอดขวดกักเก็บวิญญาณไว้แน่น ขวดนั้นเป็นเหมือนเครื่องยืนยันความสำเร็จเดียวที่พวกเขามีเร็นใช้มีดอาคมของเขาฟันกิ่งไม้ที่ขวางทางออกไปเบา ๆ "ใช่ แต่ฉันว่านี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น" เขาหยุดเดินและหันไปมองบาระ "ตอนที่เราอยู่ในปราสาท ฉันเห็นสัญลักษณ์บางอย่างบนกำแพง... ดูเหมือนจะเป็นคำใบ้ หรือแผนที่ที่บอกถึง ผ้ายันต์ 5 ผืน""ผ้ายันต์ 5 ผืน?" บาระเลิกคิ้ว "มันคืออะไร?""ฉันคิดว่ามันเป็นกุญแจสำคัญในการกลับโลกของเรา หรืออย่างน้อยก็เป็นกุญแจที่จะหยุดยั้งพลังงานเงาปีศาจทั้งหมดไม่ให้แพร่กระจายไปมากกว่านี้" เร็นอธิบาย "ในแผนที่คร่าว ๆ ที่ฉันเห็น มันเหมือนถูกกระจายไปตามทิศทางต่าง ๆ ของมิตินี้"บาระครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องตามหาผ้ายันต์พวกนั้นให้เจอ" เธอเงยหน้า
Read more
การตัดสินใจในมิติที่มืดมิด
บาระและเร็นยืนยันที่จะหา ผ้ายันต์ทั้ง 5 ผืน ร่วมกันเพื่อความปลอดภัย แม้จะรู้ว่าการแยกกันอาจทำให้ภารกิจสำเร็จเร็วขึ้น แต่พลังงานมืดมิดและความรุนแรงของปีศาจทำให้พวกเขาตระหนักว่าพวกเขาแข็งแกร่งที่สุดเมื่อทำงานร่วมกัน (บทพูดและข้อโต้แย้งถูกบรรจุในฉบับก่อนหน้า)บทที่ 2: การเผชิญหน้าของขุนพลเงาและการต่อสู้ที่ยาวนานทันทีที่พวกเขาตกลงใจที่จะเดินลึกเข้าไปในป่าที่มืดมิด พวกเขาก็ถูกล้อมรอบด้วย เงาปีศาจตัวเล็ก ๆ นับร้อยนับพันตัวที่มารวมร่างกันจนกลายเป็น ขุนพลเงา (Shadow General) ที่สูงใหญ่และน่าสะพรึงกลัวกว่าผู้เฝ้าประตูที่พวกเขาเคยเจอมา เสียงคำรามที่ส่งผ่านความคิดของปีศาจดังก้องไปทั่วป่าการต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างบ้าคลั่ง"มันจะโจมตีด้วยหนามของมัน! ระวัง เร็น!" บาระตะโกนเตือน ขณะที่ขุนพลเงายกแขนขนาดมหึมาขึ้นมาฟาดใส่พวกเขาอย่างไม่ปราณี เร็นใช้มีดอาคมของเขาฟันสวนเข้าไปที่แขนปีศาจ เสียงโลหะกระทบกับความว่างเปล่าของเงาปีศาจดัง แคว้ก! แต่ก็ทำได้เพียงชะลอการโจมตีลงเล็กน้อยเท่านั้น"มันแข็งแกร่งเกินไป! มีดของฉันทำอะไรมันไม่ได้เลย!" เร็นกัดฟันพูด มีดอาคมของเขาส่งแสงสีเงินจาง ๆ แต่ก็ไม่สามารถสร้างรอยร้าว
Read more
การรักษา
เร็นพุ่งเข้าใส่ขุนพลเงาอย่างรวดเร็วราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วยพลังของ ผ้ายันต์ผืนที่ 1 (ผ้ายันต์แห่งการปกป้อง) ที่บาระแปะไว้ที่หลังของเขา แสงสีทองจากผ้ายันต์ห่อหุ้มร่างกายเขาไว้ ทำให้เขากลายเป็นเป้าหมายที่มองเห็นได้ชัดเจน แต่ก็ไร้เทียมทาน"ไปเลยเร็น! อย่าลังเล!" บาระตะโกนให้กำลังใจขณะที่เธอก้าวตามเขาไปอย่างระมัดระวัง คลื่นพลังงานสีทองจากผ้ายันต์ยังคงแผ่รัศมีปกป้องพวกเขาขุนพลเงาคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นการจู่โจมของเร็น มันยกแขนซ้ายที่บิดเบี้ยวขึ้นป้องกันจุดอ่อนที่ผ้ายันต์เผยออกมา แต่ความเร็วของเร็นในตอนนี้เหนือกว่าที่ปีศาจจะคาดคิด"แกประเมินพวกเราต่ำไปแล้ว!" เร็นตะโกน มีดอาคมในมือของเขาส่องแสงสีเงินวูบวาบ เขาใช้มีดฟันเข้าใส่ รอยร้าวเล็ก ๆ บริเวณข้อต่อแขนซ้ายของขุนพลเงาตามที่บาระบอกฉัวะ!เสียงที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงของโลหะกระทบเงา แต่เป็นเสียงเหมือนกระจกที่แตกร้าวอย่างรุนแรง พลังงานมืดมิดของขุนพลเงาพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง รอยร้าวบนข้อต่อแขนซ้ายขยายตัวอย่างรวดเร็ว แขนขนาดมหึมาของมันขาดสะบั้นออกจากร่าง และระเบิดออกเป็นละอองสีดำขุนพลเงาส่งเสียงกรีดร้องที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณอ
Read more
ผู้คนที่ยังหลงเหลือ
บาระคว้ากระเป๋าเป้ของเร็นและคลานกลับเข้าไปในอาณาเขตซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว เธอหยิบเสื้อผ้าสำรองออกมา—เสื้อยืดสีดำและกางเกงวอร์ม—แต่ก็ตระหนักว่าเสื้อเชิ้ตนักเรียนที่เร็นสวมอยู่นั้นเต็มไปด้วยเลือดจนยากจะทำความสะอาดได้ และการเปลี่ยนให้เขาในตอนนี้ก็เป็นเรื่องยากลำบาก"มันไม่พอ... เขาต้องการเสื้อผ้าที่เหมาะสมกว่านี้เพื่อรักษาอุณหภูมิร่างกาย" บาระพึมพำกับตัวเอง เธอตัดสินใจครั้งใหญ่ เธอจะออกไปหาเสื้อผ้าที่ยังใช้ได้จากในปราสาทนี้เธอรวบรวมความกล้าอีกครั้ง ก้าวออกจากอาณาเขตที่วาดด้วยชอล์ก การเปลี่ยนแปลงจากความรู้สึกปลอดภัยไปสู่ความเสี่ยงนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง"ฉันจะไปดูห้องใกล้ ๆ ไม่นานหรอก เร็น" บาระกระซิบกับร่างที่นอนหลับใหล ก่อนจะเริ่มเดินเข้าไปในความมืดของปราสาทที่เงียบสงัดเธอเดินเลียบไปตามผนังหินที่เย็นเฉียบและมืดมิด มือข้างหนึ่งกำผ้ายันต์ผืนที่ 1 ไว้แน่น เธอพยายามใช้ความรู้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมปราสาทเพื่อคาดเดาว่าห้องไหนน่าจะมีเสื้อผ้าหลงเหลืออยู่ ส่วนใหญ่ของปราสาทถูกทำลายจนยากจะหาอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันได้เธอเดินผ่านห้องโถงใหญ่ที่พังทลาย ห้องครัวที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง
Read more
เชื่อ
บาระตัดสินใจเชื่อใจ เจ้าชายมาวิน และอนุญาตให้เขาติดตามเธอไปหาเร็นที่บาดเจ็บสาหัส มาวินตกลงที่จะเดินตามเธออย่างเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้ถูกตรวจจับโดยอาณาเขตซ่อนตัวที่บาระสร้างไว้ ทั้งสองออกจากห้องนอนที่สมบูรณ์แบบของมาวิน เข้าสู่ความมืดมิดและอันตรายของโถงทางเดินปราสาทอีกครั้ง บาระกำเสื้อเชิ้ตสีขาวของมาวินไว้แน่น และนำทางด้วยสัญชาตญาณกลับไปยังจุดที่เธอซ่อนเร็นไว้บทที่ 5: การจู่โจมในเงามืดและการเปิดเผยความสามารถทั้งสองเดินไปตามทางเดินแคบ ๆ อย่างเงียบกริบ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เบาที่สุดของพวกเขาเท่านั้นที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก บาระพยายามควบคุมการหายใจ และรักษาความรู้สึกว่าเธอกำลังเดินอยู่ใต้ "ผ้าคลุม" ของอาณาเขตซ่อนตัวที่เธอสร้างไว้"เราต้องไปถึงห้องโถงหลักแล้วเลี้ยวซ้ายก็จะถึงจุดที่เร็นซ่อนตัวอยู่" บาระกระซิบกับมาวินที่เดินตามเธออยู่ด้านหลัง"เงียบก่อน..." มาวินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและจริงจังผิดจากท่าทีอ่อนโยนก่อนหน้า "มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว"ทันใดนั้นเอง เงาปีศาจ ตัวหนึ่งก็พลันปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดด้านหน้าของพวกเขา มันเป็นปีศาจรูปร่างมนุษย์ที่สูงใหญ่กว่าปกติเล็กน้
Read more
7ปีศาจร้าย
ทันทีที่บาระและมาวินก้าวเข้ามาในอาณาเขตซ่อนตัว พวกเขาก็ทรุดตัวลงด้วยความอ่อนล้าจากการต่อสู้อันดุเดือดกลางทางเดิน ทั้งคู่มองไปที่เร็นที่ยังคงนอนหลับอยู่กลางวงชอล์กอาคม"เร็น... เร็น ตื่นได้แล้ว" บาระเขย่าแขนเร็นเบา ๆ เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นเมื่อเห็นว่าใบหน้าของเขาดูดีขึ้นมาก และรอยแผลภายนอกก็จางลงตามที่เธอใช้คาถารักษาเร็นค่อย ๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งของเขา เขาจ้องมองบาระด้วยความสับสนเล็กน้อย ก่อนที่ความทรงจำสุดท้ายของการต่อสู้กับขุนพลเงาจะย้อนกลับมา"บาระ... ฉัน... ฉันเอาชนะมันได้ไหม?" เร็นถามเสียงแหบพร่า"ใช่! เราทำได้ เร็น! ผ้ายันต์ช่วยเราไว้" บาระยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยื่นเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวที่เธอได้มาจากห้องของมาวินให้เขา "นี่... ชุดนายเต็มไปด้วยเลือดและฝุ่นแล้ว เปลี่ยนชุดเถอะนะ"เร็นรับเสื้อมา แต่สายตาของเขาก็พลันไปสะดุดกับชายสูงโปร่งที่นั่งสงบอยู่ข้างบาระ"บาระ... ใครน่ะ?" เร็นถามด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง เขายกตัวขึ้นพิงกำแพงอย่างรวดเร็ว แม้จะยังรู้สึกเจ็บแปลบที่ซี่โครง"สวัสดี เร็น" มาวินยิ้มอย่างสุภาพ"เร็น! อย่าเพิ่งถามอะไรทั้งนั้น!" บาระรีบตัดบท เธอกลัวว่าการโต้ตอบกันจะดึงดูดคว
Read more
ความเป็นมา
เร็นและบาระก้าวตามเจ้าชายมาวินเข้าไปใน ห้องโถงแห่งพันธะ (The Pact Hall) ที่อยู่ลึกเข้าไปในทางลับใต้ดินของปราสาท ห้องโถงนี้แตกต่างจากส่วนอื่น ๆ ของปราสาทอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้มืดมิดหรือสกปรก แต่กลับสว่างไสวด้วยแสงจากตะเกียงหลายสิบดวงที่แขวนอยู่ตามเสาหินขนาดใหญ่บรรยากาศในห้องโถงนั้นดูสงบและเงียบสงบ แต่สิ่งที่ทำให้เร็นและบาระต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงคือ จำนวนผู้คน ที่อยู่ภายในไม่ใช่แค่มาวินเท่านั้นที่รอดชีวิต!มีผู้คนประมาณสามสิบคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสตรีและเด็ก ๆ นั่งรวมกลุ่มกันอย่างเงียบ ๆ อยู่กลางห้องโถง พวกเขาทุกคนสวมเสื้อผ้าที่ดูเก่าและสกปรก แต่ดวงตาของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความหวังและความสิ้นหวังที่ปะปนกันไปทันทีที่มาวินปรากฏตัวพร้อมกับคนแปลกหน้าสองคน เสียงกระซิบก็ดังขึ้นเบา ๆ ทั่วห้องโถง เด็ก ๆ บางคนมองพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนก็มองด้วยความหวาดระแวงมาวินก้าวไปยืนอยู่บนแท่นหินเล็ก ๆ ที่อยู่กลางห้อง และชูดาบสีฟ้าอ่อนของเขาขึ้น"ทุกคน!" เสียงของมาวินดังกังวานและทรงอำนาจ "เงียบก่อน! ข้ามีข่าวสำคัญจะบอก"ทุกคนในห้องโถงพลันเงียบสงัดและหันมามองมาวินด้วยความตั้งใจมาวินวางด
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status