5/B ปราสาทต้องคำสาป

5/B ปราสาทต้องคำสาป

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-10-31
โดย:  ยัยแม่มดแสนน่ารักยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel12goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
21บท
836views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อบาระและเร็น หนึ่งในนักเรียนชั้น ม.5/B ได้ถูกให้ทำภารกิจสำคัญคือการตามล่าปราบเงาปีศาจที่หลุดรอดออกมาจากหีบต้องสาปที่ปราสาทแห่งหนึ่ง....พวกเขาจะเอาชีวิตกลับมาได้หรือไม่

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

เงาร้ายในปราสาทร้าง

اليوم كان يُفترض أن يكون حفل زفاف عفاف، إحدى نخبة سيدات المجتمع الراقي في مدينة الروابي.

لكن، في حفل زفافها، لم يحضر العريس.

فالعريس سليم تعرض لحادث سير شنيع قبل ستة أشهر ودخل في غيبوبة، وقد أفاد الأطباء أنه لن يعيش حتى نهاية العام.

كانت السيدة فخرية، والدة سليم، في حالة من اليأس التام، لذا قررت أن تزوجه قبل وفاته.

تتمتع عائلة الدرهمي بمكانة عالية وثروة طائلة في مدينة الروابي، ومع ذلك، لم تجد أي سيدة من الطبقة الراقية تقبل بالزواج من رجل على فراش الموت.

......

أمام مرآة الزينة، أتمت عفاف من تجهيز نفسها.

كانت ترتدي فستان زفاف أبيض يحتضن قوامها الرشيق، بينما بشرتها البيضاء كالثلج تتلألأ تحت مساحيق التجميل التي كانت تضفي عليها جمالاً يشبه الوردة الحمراء اليانعة.

لكن في عينيها اللوزيتين، كان يلوح بريق من القلق وعدم الاطمئنان.

قبل بدء الحفل بعشرين دقيقة، كانت تتصفح هاتفها بشكل مستمر، وقلبها يتوقد بالترقب لتلقي رد.

قبل أن يحتم عليها القدر الزواج من سليم ، كان لديها عشيق.

وصدفة، كان عشيقها هو ليث، ابن أخ سليم.

لكنهما لم يكونا قد شاركا سر علاقتهما مع أحد.

أرسلت عفاف رسالة الليلة الماضية إلى ليث، على أمل أن يتمكنا من الهرب معًا من مدينة الروابي. لكنها لم تتلق ردًا طوال الليل، مما جعل قلقها يزداد وصبرها ينفد.

نهضت من الكرسي، ممسكة بهاتفها، ووجدت عذرًا لمغادرة الغرفة دون إثارة الشكوك.

مرت عبر الرواق الطويل، وعندما مرت بجانب غرفة الاستراحة، توقفت فجأة. حيث كان باب غرفة الاستراحة مواربًا، حينها تسللت ضحكات كاميليا الناعمة من الداخل إلى مسامع عفاف

سمعتها تقول: "يا ليث، أختي الساذجة بالتأكيد ما زالت تنتظر أن تأتي لتبحث عنها! ماذا لو ذهبت لتهدئها قليلاً؟ ماذا لو غيرت رأيها ورفضت الزواج؟"

عانق ليث كاميليا، وهو يقبل رقبتها قائلاً: "كيف لها أن ترفض الزواج في مثل مناسبة اليوم هذه؟ إذا غيرت رأيها، فحراس عائلة الدرهمي سيجبرونها على الزواج حتى ولو بالغصب!

كان ضحك كاميليا أكثر إيلامًا بالنسبة لعفاف وهي تقول: "لو علمت عفاف أنك تقضي كل ليلة معي، لجُنّ جنونها، هاهاها!"

فجأة، كان العالم يدوي في رأس عفاف!

تراجعت عفاف بقوة إلى الوراء حتى كادت أن تفقد توازنها.

كانت تمسك بحواف فستان الزفاف بيديها بإحكام، تحبس دموعها التي كادت تتساقط من عينيها.

شركة والدها عانت من أزمة مالية حادة نتيجة انقطاع سلسلة التمويل، وقد ألم به مرض مفاجئ أدخله المستشفى مؤخرًا.

زوجة أبيها وفاء قامت بتزويجها إلى عائلة الدرهمي مقابل مهر ضخم. وعلى الرغم من أنها تقول دائمًا إن كل هذا من أجل مصلحة عائلة القين، إلا أن عفاف كانت تعلم أن هذه كانت طريقة لطردها من العائلة بشكل مشروع ومبرر!

لم تكن تتوقع أبدًا أن حبيبها، الذي كان يزعم دائمًا أنه يحبها، قد خانها بالفعل!

لذا لا عجب أن ليث كان يشجعها دائمًا على الزواج أولاً، وانتظار وفاة سليم ليتزوجها بعدها.

كان كل شيء خدعة!

السكينة والجمال التي كانت تشعر بهما قد تلاشيا، وأصبحت مكتئبة تجد صعوبة في التنفس من شدة الكبت.

كانت الأصوات داخل الغرفة تزداد حدة، وكانت قبضتيها مشدودتين، وبريق بارد بدأ يظهر في عينيها.

كانت في الماضي ساذجة للغاية، تحملت الإهانات من زوجة أبيها وأختها الصغرى كل ذلك لتجنب إحراج والدها وتحملت الظلم من أجل مصلحة عائلة القين

لكن الآن، لن تسمح لهم بمعاملتها كالحمقاء!

ستستعيد حقها وكرامتها!

وسرعان ما بدأت مراسم الزفاف.

ترتدي عفاف الفستان الأبيض وتحمل باقة الزهور، تسير على أنغام الموسيقى الرومانسية الشجية.

تؤدي القسم بمفردها، وترتدي خاتم الزواج بمفردها.

الآخرون ينظرون إليها بنظرات غريبة، لكنها لا تبالي.

من الآن فصاعدًا، هي إحدى سيدات عائلة الدرهمي الإسم الذي يحمل وزنًا وسلطة. لن يجرؤ أحد على إيذائها بعد الآن.

لكن زوجها الجديد، الرجل الذي كان يومًا ما قوة لا يستهان بها في مدينة الروابي، لن يعيش طويلاً.

......

مساءً

تم إرسال عفاف إلى قصر سليم الدرهمي الفخم.

يقع هذا القصر في قلب منطقة الأثرياء بالمدينة وتبلغ تكلفته ملياراً.

لم تتمكن عفاف من تفقد تصميم الفيلا، إذ سرعان ما قادتها السيدة رهف إلى غرفة النوم الرئيسية.

لحظة دخولها، انجذبت عيناها فورًا نحو الرجل الذي يرقد على السرير. تقدمت خطوة بخطوة نحو السرير ورأت وجهه بوضوح.

كانت ملامحه حادة، وبين حاجبيه يبرز هالة من النبل.

بسبب طول مدة بقائه في الفراش، بدت بشرته شاحبة بشكل غير طبيعي، ومع ذلك، كان وسيمًا بما يكفي لجعل من الصعب صرف النظر عنه.

لولا مرضه، لما كانت لتصبح زوجته أبدًا.

قبل أن يدخل في غيبوبة بسبب الحادث، كان شخصية هامة تتحكم في الكثير، وكان يدير مجموعة ستار، واحدة من أفضل عشر مجموعات في دولة العُلا.

تقول الشائعات إنه كان قاسيًا وعنيفًا، ولديه القدرة على التعامل مع الأمور بطريقة تجمع بين النفوذ والشدة، وكل من أغضبه كان مصيره مأساويًا.

لم تتخيل قط أنها ستتزوج من رجل كهذا.

وفي لحظة ذهولها، تم فتح باب غرفة النوم فجأة.

كان ليث!

"عفاف، أنا آسف! كنت مشغولًا جدًا اليوم ولم أتمكن من الحضور إلا الآن." قال ليث ذلك مُتظاهرًا بالتأثُر، ثم تقدم بخطوات سريعة نحوها ليعتذر.

نظرت إليه عفاف ببرود وسخرت منه قائلة: "لقد تزوجت عمك بالفعل. هل يجب أن أعلمك بماذا يجب أن تُناديني الآن؟"

قال ليث متوسلًا: "يا عفاف، أعلم أنكِ غاضبة مني. لم أهرب معكِ لأنني لم أرغب في أن تعيشي حياة بائسة. عمي الآن كالميت الحي، لقد تزوجته ولن تحتاجي إلى فعل أي شيء. وعندما يموت، سأجد لكِ محاميًا ماهرًا ليساعدكِ في الحصول على ثروته الهائلة!"

أمسك ليث بيدها بحماسة قائلاً: "حينها، كل ما يملكه عمي سيكون لنا!"

فجأة تذكرت عفاف مشهد خيانته مع كاميليا، فشعرت بموجة من الغثيان تجتاحها.

أُتركني!

ضحكت عفاف ببرود، وصفعت يده بعيدًا بقوة.

هذا الصراخ الحاد جعل ليث يشعر بالحيرة، هل هذه حقًا عفاف التي يعرفها؟

عفاف السابقة كانت مطيعة وهادئة، لم تكن تصرخ عليه بهذا العلو من قبل.

هل علمت بشيءٍ ما؟

شعر ليث بتأنيب الضمير، واقترب منها محاولًا أن يفسر الأمور لها. لكن في الثانية التالية، وهو ينظر خلف عفاف، اتسعت عيناه بشكل لا يُصدق وأصبح لون وجهه كمن رأى شبحًا.

هو، هو...

فقط ليرى سليم، الذي على السرير، يفتح عينيه فجأة—
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
21
เงาร้ายในปราสาทร้าง
ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืนที่พัดโชยราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณ บาระและเร็นยืนอยู่เบื้องหน้าประตูมิติที่เรืองรองด้วยแสงสีคราม ประตูที่นำไปสู่ภารกิจอันตรายเกินกว่าจินตนาการของเด็กนักเรียนธรรมดา ทั้งคู่หันมาสบตากัน ดวงตาฉายแววความแน่วแน่และกังวลในคราวเดียวกัน บาระยื่นมือออกไปจับมือของเร็น ความเย็นจากมือของเร็นที่สัมผัสผิวกายไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นเท่าความรู้สึกตื่นเต้นที่ปะปนกับความกลัวในใจ พวกเขาพยักหน้าให้กันเบา ๆ ราวกับส่งสัญญาณสุดท้าย ก่อนจะก้าวผ่านความมืดมิดของประตูเข้าไปพร้อมกันทันทีที่เท้าของพวกเขาสัมผัสพื้นอีกครั้ง ภาพตรงหน้าก็ไม่ใช่โลกที่คุ้นเคยอีกต่อไป แสงสีครามของประตูมิติพลันจางหายไปแทนที่ด้วยความมืดมิดและหนาวเย็นอันน่าขนลุก พวกเขาหลุดเข้ามายังปราสาทร้างเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างมาเนิ่นนาน แสงจันทร์สีนวลส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหักและรอยร้าวบนกำแพง ลงมายังโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นและซากปรักหักพัง ลมกรรโชกพัดแรงจนเกิดเสียงหอนโหยหวนราวกับวิญญาณที่ถูกกักขังอยู่ในปราสาทแห่งนี้"ลมแรงจัง..." บาระเอ่ยขึ้น เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบถูกกลืนหายไปกับเสียงลมที่พัดผ่านร่าง เธอกอดตัวเองแน
อ่านเพิ่มเติม
การต่อสู้
"เร็น! ทางขวา! หัวมันอยู่ตรงอก!" บาระตะโกน เสียงของเธอเกือบจะถูกกลืนหายไปกับเสียงของเงาปีศาจที่กำลังส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ เสียงที่ฟังดูเหมือนลมหายใจที่เย็นยะเยือกของสัตว์ร้าย เร็นพุ่งตัวหลบเงาปีศาจตัวหนึ่งที่กวาดแขนมาหมายจะฟาดเขาให้แหลกคามือ แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างเผยให้เห็นถึงเงาปีศาจที่สองที่พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง เร็นใช้มีดอาคมปัดป้องอย่างรวดเร็ว เสียงมีดกระทบกับความว่างเปล่าของเงาปีศาจดัง ฉะ! ราวกับฟันลงไปในอากาศ"มันเร็วมาก! สองตัวพร้อมกันแบบนี้...!" เร็นตอบกลับไป มือของเขาที่กำมีดอาคมแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนบ่งบอกถึงความเครียดที่เขากำลังเผชิญอยู่ เหงื่อเริ่มผุดขึ้นที่หน้าผากของเขาบาระพยายามเพ่งมองนาฬิกาอาคมอีกครั้ง แสงสีแดงยังคงสว่างจ้า แต่จุดที่แสดงตำแหน่งของ "หัว" ของเงาปีศาจกลับกระพริบไม่หยุด เหมือนมันกำลังเคลื่อนที่หรือเปลี่ยนตำแหน่งอยู่ตลอดเวลา "มันเปลี่ยนตำแหน่งจุดอ่อน! เร็น ระวัง! มันพยายามหลอกเรา!"เงาปีศาจตัวที่สองฉวยโอกาสที่เร็นเสียจังหวะ พุ่งเข้าใส่หมายจะตะปบเขา แต่เร็นพลิกตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด เขากลิ้งตัวไปตามพื้นหินที่เต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง ก่อนจะยัน
อ่านเพิ่มเติม
การสลายของเงาปีศาจผู้เฝ้าประตู
"โอเค เร็น! มันกำลังจะโจมตีอีกแล้ว!" บาระตะโกน เสียงของเธอแข็งขึ้นกว่าเดิม แม้จะยังมีความกังวลฉายชัดในแววตา เธอกดนาฬิกาอาคมบนข้อมืออย่างรุนแรง พยายามบีบเค้นพลังงานที่เหลือเพียงน้อยนิดให้มันแสดงผลลัพธ์ที่แม่นยำที่สุด แสงสีเขียวอ่อนจากนาฬิกากระพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นแรงก่อนจะหยุดนิ่งไปตลอดกาลเงาปีศาจผู้เฝ้าประตูยกแขนข้างหนึ่งขึ้นช้า ๆ แขนที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมนั้นบิดเบี้ยวผิดรูป ยิ่งมันขยับ แรงกดดันในอากาศก็ยิ่งเพิ่มขึ้นจนบาระรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก มันส่งเสียงคำรามก้องกังวานไปทั่วปราสาท เสียงนั้นไม่ได้เป็นเพียงเสียง แต่เป็นคลื่นพลังงานที่พุ่งเข้าใส่พวกเขาโดยตรง แรงปะทะทำให้บาระเซถอยหลังไปหลายก้าว"มันจะปล่อยพลังงานอีกแล้ว! เร็น! เข้าไป!" บาระตะโกนลั่น เมื่อนาฬิกาอาคมของเธอพลันส่งแสงสีเขียวเข้มจ้าขึ้นมาเพียงชั่วเสี้ยววินาที พร้อมกับเส้นแสงบาง ๆ ที่ชี้ไปยังตำแหน่งหนึ่งบนอกของปีศาจ เพียงพริบตาเดียว แสงนั้นก็จางหายไปเร็นรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียว เขาไม่รีรอแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบกระโดดพุ่งตัวออกไปจากที่กำบังทันทีราวกับลูกศรที่หลุดจากคันธนู มีดอาคมในมือของเขาส่องประกาย
อ่านเพิ่มเติม
ตามหาผ้ายันต์
หลังจากที่ออกมาจากปราสาทได้สำเร็จ บาระและเร็นก็พบว่าตัวเองอยู่ในป่าทึบที่ไร้ซึ่งแสงอาทิตย์ตลอดกาล มีเพียงแสงจันทร์สีขาวนวลที่สาดส่องลงมาอย่างริบหรี่ผ่านม่านกิ่งไม้ที่หนาแน่น พวกเขาเดินฝ่าความมืดลงมาจากเนินเขาจนถึงพื้นป่าที่เต็มไปด้วยพงหญ้าสูงและกลิ่นดินชื้น ๆ"อย่างน้อย... เราก็รู้ว่าเงาปีศาจผู้เฝ้าประตูถูกกำจัดไปแล้ว" บาระพูดพลางกอดขวดกักเก็บวิญญาณไว้แน่น ขวดนั้นเป็นเหมือนเครื่องยืนยันความสำเร็จเดียวที่พวกเขามีเร็นใช้มีดอาคมของเขาฟันกิ่งไม้ที่ขวางทางออกไปเบา ๆ "ใช่ แต่ฉันว่านี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น" เขาหยุดเดินและหันไปมองบาระ "ตอนที่เราอยู่ในปราสาท ฉันเห็นสัญลักษณ์บางอย่างบนกำแพง... ดูเหมือนจะเป็นคำใบ้ หรือแผนที่ที่บอกถึง ผ้ายันต์ 5 ผืน""ผ้ายันต์ 5 ผืน?" บาระเลิกคิ้ว "มันคืออะไร?""ฉันคิดว่ามันเป็นกุญแจสำคัญในการกลับโลกของเรา หรืออย่างน้อยก็เป็นกุญแจที่จะหยุดยั้งพลังงานเงาปีศาจทั้งหมดไม่ให้แพร่กระจายไปมากกว่านี้" เร็นอธิบาย "ในแผนที่คร่าว ๆ ที่ฉันเห็น มันเหมือนถูกกระจายไปตามทิศทางต่าง ๆ ของมิตินี้"บาระครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องตามหาผ้ายันต์พวกนั้นให้เจอ" เธอเงยหน้า
อ่านเพิ่มเติม
การตัดสินใจในมิติที่มืดมิด
บาระและเร็นยืนยันที่จะหา ผ้ายันต์ทั้ง 5 ผืน ร่วมกันเพื่อความปลอดภัย แม้จะรู้ว่าการแยกกันอาจทำให้ภารกิจสำเร็จเร็วขึ้น แต่พลังงานมืดมิดและความรุนแรงของปีศาจทำให้พวกเขาตระหนักว่าพวกเขาแข็งแกร่งที่สุดเมื่อทำงานร่วมกัน (บทพูดและข้อโต้แย้งถูกบรรจุในฉบับก่อนหน้า)บทที่ 2: การเผชิญหน้าของขุนพลเงาและการต่อสู้ที่ยาวนานทันทีที่พวกเขาตกลงใจที่จะเดินลึกเข้าไปในป่าที่มืดมิด พวกเขาก็ถูกล้อมรอบด้วย เงาปีศาจตัวเล็ก ๆ นับร้อยนับพันตัวที่มารวมร่างกันจนกลายเป็น ขุนพลเงา (Shadow General) ที่สูงใหญ่และน่าสะพรึงกลัวกว่าผู้เฝ้าประตูที่พวกเขาเคยเจอมา เสียงคำรามที่ส่งผ่านความคิดของปีศาจดังก้องไปทั่วป่าการต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างบ้าคลั่ง"มันจะโจมตีด้วยหนามของมัน! ระวัง เร็น!" บาระตะโกนเตือน ขณะที่ขุนพลเงายกแขนขนาดมหึมาขึ้นมาฟาดใส่พวกเขาอย่างไม่ปราณี เร็นใช้มีดอาคมของเขาฟันสวนเข้าไปที่แขนปีศาจ เสียงโลหะกระทบกับความว่างเปล่าของเงาปีศาจดัง แคว้ก! แต่ก็ทำได้เพียงชะลอการโจมตีลงเล็กน้อยเท่านั้น"มันแข็งแกร่งเกินไป! มีดของฉันทำอะไรมันไม่ได้เลย!" เร็นกัดฟันพูด มีดอาคมของเขาส่งแสงสีเงินจาง ๆ แต่ก็ไม่สามารถสร้างรอยร้าว
อ่านเพิ่มเติม
การรักษา
เร็นพุ่งเข้าใส่ขุนพลเงาอย่างรวดเร็วราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วยพลังของ ผ้ายันต์ผืนที่ 1 (ผ้ายันต์แห่งการปกป้อง) ที่บาระแปะไว้ที่หลังของเขา แสงสีทองจากผ้ายันต์ห่อหุ้มร่างกายเขาไว้ ทำให้เขากลายเป็นเป้าหมายที่มองเห็นได้ชัดเจน แต่ก็ไร้เทียมทาน"ไปเลยเร็น! อย่าลังเล!" บาระตะโกนให้กำลังใจขณะที่เธอก้าวตามเขาไปอย่างระมัดระวัง คลื่นพลังงานสีทองจากผ้ายันต์ยังคงแผ่รัศมีปกป้องพวกเขาขุนพลเงาคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นการจู่โจมของเร็น มันยกแขนซ้ายที่บิดเบี้ยวขึ้นป้องกันจุดอ่อนที่ผ้ายันต์เผยออกมา แต่ความเร็วของเร็นในตอนนี้เหนือกว่าที่ปีศาจจะคาดคิด"แกประเมินพวกเราต่ำไปแล้ว!" เร็นตะโกน มีดอาคมในมือของเขาส่องแสงสีเงินวูบวาบ เขาใช้มีดฟันเข้าใส่ รอยร้าวเล็ก ๆ บริเวณข้อต่อแขนซ้ายของขุนพลเงาตามที่บาระบอกฉัวะ!เสียงที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงของโลหะกระทบเงา แต่เป็นเสียงเหมือนกระจกที่แตกร้าวอย่างรุนแรง พลังงานมืดมิดของขุนพลเงาพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง รอยร้าวบนข้อต่อแขนซ้ายขยายตัวอย่างรวดเร็ว แขนขนาดมหึมาของมันขาดสะบั้นออกจากร่าง และระเบิดออกเป็นละอองสีดำขุนพลเงาส่งเสียงกรีดร้องที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณอ
อ่านเพิ่มเติม
ผู้คนที่ยังหลงเหลือ
บาระคว้ากระเป๋าเป้ของเร็นและคลานกลับเข้าไปในอาณาเขตซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว เธอหยิบเสื้อผ้าสำรองออกมา—เสื้อยืดสีดำและกางเกงวอร์ม—แต่ก็ตระหนักว่าเสื้อเชิ้ตนักเรียนที่เร็นสวมอยู่นั้นเต็มไปด้วยเลือดจนยากจะทำความสะอาดได้ และการเปลี่ยนให้เขาในตอนนี้ก็เป็นเรื่องยากลำบาก"มันไม่พอ... เขาต้องการเสื้อผ้าที่เหมาะสมกว่านี้เพื่อรักษาอุณหภูมิร่างกาย" บาระพึมพำกับตัวเอง เธอตัดสินใจครั้งใหญ่ เธอจะออกไปหาเสื้อผ้าที่ยังใช้ได้จากในปราสาทนี้เธอรวบรวมความกล้าอีกครั้ง ก้าวออกจากอาณาเขตที่วาดด้วยชอล์ก การเปลี่ยนแปลงจากความรู้สึกปลอดภัยไปสู่ความเสี่ยงนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง"ฉันจะไปดูห้องใกล้ ๆ ไม่นานหรอก เร็น" บาระกระซิบกับร่างที่นอนหลับใหล ก่อนจะเริ่มเดินเข้าไปในความมืดของปราสาทที่เงียบสงัดเธอเดินเลียบไปตามผนังหินที่เย็นเฉียบและมืดมิด มือข้างหนึ่งกำผ้ายันต์ผืนที่ 1 ไว้แน่น เธอพยายามใช้ความรู้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมปราสาทเพื่อคาดเดาว่าห้องไหนน่าจะมีเสื้อผ้าหลงเหลืออยู่ ส่วนใหญ่ของปราสาทถูกทำลายจนยากจะหาอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันได้เธอเดินผ่านห้องโถงใหญ่ที่พังทลาย ห้องครัวที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง
อ่านเพิ่มเติม
เชื่อ
บาระตัดสินใจเชื่อใจ เจ้าชายมาวิน และอนุญาตให้เขาติดตามเธอไปหาเร็นที่บาดเจ็บสาหัส มาวินตกลงที่จะเดินตามเธออย่างเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้ถูกตรวจจับโดยอาณาเขตซ่อนตัวที่บาระสร้างไว้ ทั้งสองออกจากห้องนอนที่สมบูรณ์แบบของมาวิน เข้าสู่ความมืดมิดและอันตรายของโถงทางเดินปราสาทอีกครั้ง บาระกำเสื้อเชิ้ตสีขาวของมาวินไว้แน่น และนำทางด้วยสัญชาตญาณกลับไปยังจุดที่เธอซ่อนเร็นไว้บทที่ 5: การจู่โจมในเงามืดและการเปิดเผยความสามารถทั้งสองเดินไปตามทางเดินแคบ ๆ อย่างเงียบกริบ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เบาที่สุดของพวกเขาเท่านั้นที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก บาระพยายามควบคุมการหายใจ และรักษาความรู้สึกว่าเธอกำลังเดินอยู่ใต้ "ผ้าคลุม" ของอาณาเขตซ่อนตัวที่เธอสร้างไว้"เราต้องไปถึงห้องโถงหลักแล้วเลี้ยวซ้ายก็จะถึงจุดที่เร็นซ่อนตัวอยู่" บาระกระซิบกับมาวินที่เดินตามเธออยู่ด้านหลัง"เงียบก่อน..." มาวินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและจริงจังผิดจากท่าทีอ่อนโยนก่อนหน้า "มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว"ทันใดนั้นเอง เงาปีศาจ ตัวหนึ่งก็พลันปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดด้านหน้าของพวกเขา มันเป็นปีศาจรูปร่างมนุษย์ที่สูงใหญ่กว่าปกติเล็กน้
อ่านเพิ่มเติม
7ปีศาจร้าย
ทันทีที่บาระและมาวินก้าวเข้ามาในอาณาเขตซ่อนตัว พวกเขาก็ทรุดตัวลงด้วยความอ่อนล้าจากการต่อสู้อันดุเดือดกลางทางเดิน ทั้งคู่มองไปที่เร็นที่ยังคงนอนหลับอยู่กลางวงชอล์กอาคม"เร็น... เร็น ตื่นได้แล้ว" บาระเขย่าแขนเร็นเบา ๆ เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นเมื่อเห็นว่าใบหน้าของเขาดูดีขึ้นมาก และรอยแผลภายนอกก็จางลงตามที่เธอใช้คาถารักษาเร็นค่อย ๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งของเขา เขาจ้องมองบาระด้วยความสับสนเล็กน้อย ก่อนที่ความทรงจำสุดท้ายของการต่อสู้กับขุนพลเงาจะย้อนกลับมา"บาระ... ฉัน... ฉันเอาชนะมันได้ไหม?" เร็นถามเสียงแหบพร่า"ใช่! เราทำได้ เร็น! ผ้ายันต์ช่วยเราไว้" บาระยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยื่นเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวที่เธอได้มาจากห้องของมาวินให้เขา "นี่... ชุดนายเต็มไปด้วยเลือดและฝุ่นแล้ว เปลี่ยนชุดเถอะนะ"เร็นรับเสื้อมา แต่สายตาของเขาก็พลันไปสะดุดกับชายสูงโปร่งที่นั่งสงบอยู่ข้างบาระ"บาระ... ใครน่ะ?" เร็นถามด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง เขายกตัวขึ้นพิงกำแพงอย่างรวดเร็ว แม้จะยังรู้สึกเจ็บแปลบที่ซี่โครง"สวัสดี เร็น" มาวินยิ้มอย่างสุภาพ"เร็น! อย่าเพิ่งถามอะไรทั้งนั้น!" บาระรีบตัดบท เธอกลัวว่าการโต้ตอบกันจะดึงดูดคว
อ่านเพิ่มเติม
ความเป็นมา
เร็นและบาระก้าวตามเจ้าชายมาวินเข้าไปใน ห้องโถงแห่งพันธะ (The Pact Hall) ที่อยู่ลึกเข้าไปในทางลับใต้ดินของปราสาท ห้องโถงนี้แตกต่างจากส่วนอื่น ๆ ของปราสาทอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้มืดมิดหรือสกปรก แต่กลับสว่างไสวด้วยแสงจากตะเกียงหลายสิบดวงที่แขวนอยู่ตามเสาหินขนาดใหญ่บรรยากาศในห้องโถงนั้นดูสงบและเงียบสงบ แต่สิ่งที่ทำให้เร็นและบาระต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงคือ จำนวนผู้คน ที่อยู่ภายในไม่ใช่แค่มาวินเท่านั้นที่รอดชีวิต!มีผู้คนประมาณสามสิบคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสตรีและเด็ก ๆ นั่งรวมกลุ่มกันอย่างเงียบ ๆ อยู่กลางห้องโถง พวกเขาทุกคนสวมเสื้อผ้าที่ดูเก่าและสกปรก แต่ดวงตาของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความหวังและความสิ้นหวังที่ปะปนกันไปทันทีที่มาวินปรากฏตัวพร้อมกับคนแปลกหน้าสองคน เสียงกระซิบก็ดังขึ้นเบา ๆ ทั่วห้องโถง เด็ก ๆ บางคนมองพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนก็มองด้วยความหวาดระแวงมาวินก้าวไปยืนอยู่บนแท่นหินเล็ก ๆ ที่อยู่กลางห้อง และชูดาบสีฟ้าอ่อนของเขาขึ้น"ทุกคน!" เสียงของมาวินดังกังวานและทรงอำนาจ "เงียบก่อน! ข้ามีข่าวสำคัญจะบอก"ทุกคนในห้องโถงพลันเงียบสงัดและหันมามองมาวินด้วยความตั้งใจมาวินวางด
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status