A DANGEROUS MAN SERIES 2

VERONICA beamed with joy as she stepped off the plane. Her face lit up with a broad smile, conveying that she felt like she was finally home! Kababalik lang niya galing America. At masaya siya na sa mahabang panahon ng pananatili niya sa America para magtrabaho… sa wakas nandito na siya sa Pilipinas. Sa totoo niyang bansa. She’s back!Napakaraming taon din ang lumipas. Taon na hindi niya sinayang para makapag-ipon. Sapat na ang mga ipinapadala niya sa pamilya upang makabuo ng small business. Dalawang negosyo ang pinalago niya na ipinamamahala niya sa pamilya. Ang isa ay coffee shop na pinangalanan niyang Lala Pillow Bucks at ang isa naman ay flower shop.Surprise ang pag-uwi niya, hindi niya talaga ipinaalam sa pamilya niya ang pagbabalik-Pilipinas niya dahil gusto niyang magulat ang mga ito pag nakita siya. Hello again, Philippines…Huminga nang malalim si Veronica nang nasa tapat na siya ngayon ng gate kung saan ang bahay na ipinagawa niya para sa kanyang pamilya. Ang sarap sa pakir

Hindi siya makagalaw sa sandaling magkalapat ang kanilang mga labi. Paiinitin pa sana niya ang halik na sinimulan ng binata nang ilayo nito ang labi sa kaniyang mga labi at mapupungay ang mga matang tinitigan siya sa mga mata. Habang nanunuot sa kaibuturan niya ang titig ng binata ay siya ring bilis ng tibok ng kaniyang puso. Parang kinakarera ang puso niya sa bilis ng pagtibok niyon.“Ipaparamdam ko sa’yo kung gaano ka kahalaga at kaganda. You’re worth it, baby,” bulong ng binata sa tainga niya at ngumiti nang matamis.You’re worth it, baby. Hindi alam ni Veronica kung bakit parang naluluha siya nang marinig niya ang huling sinabi nito.Mirko tenderly cupped her face again and kissed her gently on the lips. Pakiramdam ni Veronica sa bawat halik ng binata ay isa siyang mahalagang babae na dapat hindi saktan at iwan, pakiramdam niya sa bawat haplos nito sa kaniyang likuran ay isa siyang prinsesa na dapat protektahan. His lips were warm and inviting. She felt safe in his presence. Wala

KASALUKUYANG nagpapahinga si Mirko dahil sumasakit ang ulo niya kanina, mabuti na lamang at may gamot siya na pain reliever. Madalas ang pananakit ng ulo niya dahil meron siyang matinding memory loss. ‘Nung araw na magkaroon ng gulo sa Cole Club at madamay siya sa gulong iyon, nagkaroon ng matinding damage ang ulo niya at halos isang taon siya sa US upang doon magpagaling. Maayos na ang lagay niya pero may isang araw siyang hindi maalala. Lahat ng alaala ‘nung araw na ‘yon ay nabura sa memorya niya. Sa tuwing pipilitin niyang alalahanin ang araw na iyon, sumasakit ang ulo niya. “Hey, Mirko. Kailangan daw tayo ni Jondray.” Biglang sumulpot si Cooper na ngayon ay inaayos ang mga weapons na nakatambak sa storage room niya. Kade-deliver lang ng mga weapons sa kanya na galing sa pabrika ng mga weapons na ipinatayo niya dito sa Pilipinas. Si Mirko ang nag-susupply ng iba’t-ibang weapons sa buong pilipinas kasama na ang mga matataas na kapulisan at commander. “He’s in trouble again?” Mir