Kabanata 02: Suspicions

NAKATUON ANG kanyang paningin sa binata na ngayon ay titig na titig sa kanya. Parang mas lalo lamang bumaliktad ang kanyang sikmura sa katotohanang ito ang ninong niyang palaging bukambibig ng kanyang ama na matagal na raw magmula nang huling makatuntong dito sa Pinas.

“He’s the one I told you about,” ani ng kanyang ama.

Delancy forced herself to accept his hand. Nang magkahawak ang kanyang kamay ay parang may kung anong kuryenteng dumaloy sa kanyang katawan. Agad niya itong hinila at mariing kinagat ang ibabang labi. She then looked away from him. 

Shit! Nakakaalala ba siya? Does he remember her from… three weeks ago?

“Nice to meet you too,” napipilitan niyang sambit.

“I never thought that once little girl is now…” Pinasadahan siya ng tingin ng tingin.

Wala sa sarili siyang napatuwid sa pagkakatayo at mariing kinagat ang ibabang labi. Nag-iwas siya ng tingin at humugot ng malalim na hininga.

“A sweet lady,” dugtong ng kanyang ama at mahinang natawa. “Sobrang bilis nga ng mga panahon. And soon, my daughter will get married and I will be the one to walk her down the aisle. I don’t think that will happen sooner.” 

“Are you planning to marry her off to someone?” tanong nito.

Would it be a sin for her to think about how he moaned after what they did weeks ago? Sobrang lamig nito na para bang isang yelo. Nakakapanindig balahibo. 

Mahinang natawa ang kanyang ama. “Nah. Wala pa akong kandidato para riyan. But if someone would offer my daughter a life that I dreamed for her, why not?”

“Dad,” agad niyang sita rito at kumunot ang noo. “I just graduated. I am not yet ready for marriage.”

Sinulyapan niya ang kanyang ninong… ugh! How the hell did she end up sleeping with her godfather? Of all the people… bakit ang lalaking ito pa?

Mariin niyang kinagat ang ibabang labi nang makaramdam siya ng pagkahilo. Napahigpit ang kanyang pagkakahawak sa braso ng kanyang ama at humugot ng malalim na hininga.

“Are you okay?” nag-aalalang tanong ng kanyang mommy. “Are you okay, anak?”

“Y-yes, mommy.” She forced a smile. “I-I’ll go and grab some wine. Maiwan ko po muna kayo.”

Tipid niya itong nginitian sa kabila ng pagkahilo niya. Sinulyapan niya muna sa huling pagkakataon ang kanyang ninong bago siya tuluyang tumalikod at umalis. Tinahak niya ang daan patungo sa mesa kung saan nakatayo si Mylene.

Nang makalapit siya rito ay agad niya itong hinila sa braso.

“Oh my gosh!” madramang singhap ng bakla. “What happened?” 

“You need to know this…” Agad siyang natigilan at napangiwi. “What the hell is that smell?”

“Oh, you noticed it too? May dumaan kasing waiter. I asked for a citrus–”

“Ang baho!” agad niyang usal at ngumiwi. “I don’t like the smell.”

Kumunot ang noo ni Mylene at inamoy ang sarili. “What? Ang bango kaya!”

At ang bakla, talagang nilapit pa talaga sa kanyang ilong ang pabango nito. Tuluyan nang bumaliktad ang kanyang sikmura. Mabilis pa sa alas kwatro niyang binitbit ang kanyang suot na gown at tinakbo ang daan patungo sa kanilang comfort room. 

As soon as she got inside the comfort room, she hurriedly went to the sink. Agad siyang sumuka sa sink. Hinawakan naman ng kanyang baklang kaibigan ang kanyang buhok para hindi niya ito masukahan at hinahaplos ang kanyang likuran.

“Ano ba kasing nangyari? Bakit suka ka nang suka?” rinig niyang tanong nito. 

“I don’t know,” mahinang sagot niya at agad na binuksan ang faucet. “Everything is making me nauseous.”

Nagmumog muna siya at humugot ng malalim na hininga. She bit her lower lip and lifted her gaze upon the mirror. Her lipstick on her lips was already ruined. Nanunubig ang kanyang mga mata dahil sa pagsusuka.

She closed her eyes and turned off the faucet. Nang matapos ay umayos na siya sa pagkakatayo. Mylene is still caressing her back. Backless kasi ang suot niyang gown, kung kaya’t diretso balat niya ang hinahagod ng kaibigan.

“You’re pale,” usal nito. “I think you should see a doctor.”

“For what?” agad niyang sagot at bahagyang umubo. “I’m just vomiting. May hindi lang ako nagustuhang amoy–”

“And that is enough reason for you to go and have yourself checked,” anito na siyang ikinakunot ng kanyang noo. 

Nilingon niya ang kaibigan. “What do you mean?”

“You’re nauseous, you’re not feeling well, and you don’t like certain smells. I think you should see a doctor,” anito. “Alam ko namang wala akong alam, but… can you still remember that night? Three weeks ago?”

“Bakit?” Kumunot ang kanyang noo at tinaasan ito ng kilay. “Ano naman ang kinalaman non sa nangyayari sa ‘kin?”

“Were you wearing protection?” tanong nito na siyang ikinatigil niya. “Because your symptoms are telling me that you’re… you’re pregnant.”

Her lips parted. Agad siyang umiling at ngumiwi. “That’s impossible. It can’t be.”

“Then what could possibly be the reason why you’re feeling nauseous, Delancy?” Tinaasan siya ng kilay ng kaibigan. “Kung hindi ka naniniwalang buntis ka, then take the pregnancy test.”

“But…”

“There’s no but, girl. You either take the test, or take the test. Wala kang ibang choice.”