ACCIDENTALLY HIS FIANCEE

Andrea "Andeng" Dimaguiba POV

"Andeng! Bumalik ka rito! Huwag mong sayangin ang limang milyong piso!"

Rinig na rinig ko ang boses ng stepfather kong si tito Boyet mula sa likuran ko, nangingibabaw kahit sa ingay ng kulog at bagsak ng ulan. Napasapo ako sa strap ng suot kong backpack habang lumulusong sa baha na abot-tuhod na rito sa may bahagi ng España. Basa na ang suot kong kupasing t-shirt at maong shorts, pero wala akong pakialam. Ang tanging mahalaga lang sa akin ay ang protektadong rolyo ng canvas sa loob ng backpack ko—ang huling orihinal na painting na ginawa ng yumaong nanay ko bago siya kinuha ng cancer.

Gusto akong ibenta ni tito Boyet sa isang matandang banyaga para pambayad sa milyong utang niya sa casino. At ang mas malala, isasama niya pa ang painting ko bilang "freebie."

Over my dead body.

"Bilisan niyo! Hawakan niyo 'yang batang 'yan!" sigaw muli ni tito Boyet. Lumingon ako nang bahagya at nakitang kasama niya ang tatlong goons ng pinagkakautangan niya. Papalapit na sila. Mas mabilis silang kumilos dahil mas mahahaba ang biyas nila kaysa sa akin.

Nanginig ang mga binti ko sa lamig at pagod. Nawalan pa ako ng isang pirasong tsinelas nang sumabit ito sa kung anong basura sa ilalim ng baha. Pero bawal akong huminto. Kung mahuhuli nila ako ngayon, tapos ang buhay ko. Magiging asawa ako ng isang matandang hindi ko man lang kilala, at mawawala sa akin ang tanging alaala ng nanay ko.

Nakarating ako sa isang kanto kung saan halos walang gumagalaw na sasakyan dahil sa tindi ng traffic at baha. Stranded ang lahat. Palinga-linga ako, naghahanap ng matatakbuhan. Ang mga eskinita rito ay puro dead-end o kaya naman ay may mga naglalakihang aso.

Sa gitna ng kalsada, nakaparada ang isang dambuhala at marangyang itim na SUV—isang Cadillac Escalade na mukhang pagmamay-ari ng isang bilyonaryo. At sa hindi inaasahang pagkakataon, medyo nakawang ang p***o ng compartment nito sa likod. Marahil ay may nilagay o kinuha ang driver kanina at hindi ito naisara nang maayos.

Wala na akong oras mag-isip. Ito lang ang tanging paraan para makapagtago.

Gumapang ako papalapit sa likod ng SUV, pilit na hindi lumilikha ng ingay sa tubig. Hinawakan ko ang hawakan ng compartment, dahan-dahang binuksan ito nang sapat para makapasok ang katawan ko, at mabilis na sumingit sa loob. Agad ko ring hinila ang p***o para sumara, sapat lang para mag-iwan ng maliit na siwang para makahinga ako.

Madilim sa loob at amoy mamahaling leather. Niyakap ko ang tuhod ko habang hinahabol ang hininga, dinaramdam ang mabilis na tibok ng puso ko.

"Saan nagsuot 'yon?" rinig kong sigaw ng isa sa mga goons sa labas. Lumipas ang ilang segundong tila isang walang-katapusang pagtitiis. Nakita ko sa siwang ng p***o ang anino nilang lumampas sa tapat ng sasakyan.

Nakahinga ako nang malalim. Nakaligtas ako. Kahit pansamantala lang.

"Sino ka?"

Awtomatikong napatalon ang puso ko sa lalamunan ko. Muntik na akong mapasigaw, mabuti na lang at mabilis kong natakpan ang sarili kong bibig. Dahan-dahan akong lumingon sa pinagmulan ng boses mula sa passenger seat sa harap ko.

Hindi pala ako nag-iisa.

Isang maliit na batang lalaki ang nakadungaw sa akin mula sa backseat. Mukha siyang nasa limang taong gulang, nakasuot ng napakalinis na kulay asul na polo shirt, at may hawak na mamahaling brand ng tsokolate. Ang cute ng mukha niya, parang anghel na galing sa commercial, pero ang talas ng tingin ng mga mata niya. Kasalukuyan niyang ginangat ang tsokolate habang pinapanood ako na parang nanonood lang ng sine.

"H-Hala..." bulong ko, ramdam ang biglang pag-akyat ng pawis sa noo ko kahit nilalamig ako. "Bata, please. Huwag kang sumigaw. Mabait ako. Nagtatago lang ako."

Hindi man lang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Hindi siya natakot o nagulat. Sa halip, tinitigan niya ang basang-basa kong bag, partikular ang nakasilip na gilid ng painting na nabalutan ng plastic.

"Magnanakaw ka ba?" tanong niya sa seryosong tono na hindi mo inaasahan sa isang paslit.

"Hindi!" mabilis kong depensa, habang pilit na pinahihina ang boses ko. "May masamang tao lang na humahabol sa akin. Kapag nahuli nila ako, mapapahamak ako. Kaya please, parang awa mo na, huwag kang maingay."

Tinitigan ako ng bata nang ilang segundo. Pagkatapos ay may kinuha siyang tissue box sa tabi niya at iniabot sa akin ang ilang piraso.

"Gusto mo ng tissue? Basa ang mukha mo," sabi niya. "Pero share tayo sa painting."

Napakurap ako. "Ano?"

"Mukhang maganda 'yang drawing mo sa loob. Mahilig ako sa art," wika niya na parang isang matandang kritiko. "Kung hindi mo ako bibigyan ng kalahati, sisigaw ako para malaman ng driver namin na may pumasok na basang pusa sa likod."

Nalaglag ang panga ko. Anong klaseng bata ito? Sa edad niyang 'yan, marunong na siyang mang-blackmail? Pero wala akong pagpipilian. Mas okay nang makipagnegosasyon sa isang sutil na bata kaysa mahuli ni tito Boyet.

"Fine. Pero hindi ko pwedeng hatiin ang painting na ito. Iba na lang ang ido-drawing ko para sa 'yo," pakiusap ko sa kanya.

"Deal," sagot niya nang walang pag-aalinlangan, sabay subo ng huling piraso ng tsokolate niya. "Ako nga pala si Zeke. At ikaw ang bago kong yaya."

Bago ko pa man maitanong kung anong ibig niyang sabihin sa sinabi niya, naramdaman ko ang biglang pag-andar ng SUV. Unti-unting gumagalaw ang sasakyan, palayo sa baha ng España, palayo kay tito Boyet, at patungo sa isang direksyon na hindi ko alam kung saan ako dadalhin. Napakapit na lang ako nang mahigpit sa backpack ko habang dahan-dahang lumulubog ang araw sa labas.