MasukBeep... beep... beep...Ang ritmikong tunog ng heart monitor sa loob ng Intensive Care Unit (ICU) ay ang kaisa-isang ingay na bumabasag sa malamig at malinis na katahimikan ng kwarto. Para sa iba, ito ay tunog ng pangamba at ospital, ngunit para kay Nayah, ang bawat beep na iyon ay ang pinakamagandang musika sa buong mundo. Nangangahulugan ito na tumitibok pa rin ang puso ni Chance. Nangangahulugan itong buhay ang kanyang asawa.Tatlong araw.Tatlong araw nang hindi umaalis si Nayah sa loob ng ICU. Hindi siya umuwi sa mansyon, hindi siya lumabas upang kumain nang maayos, at halos hindi siya matulog. Kung hindi lang siya pinilit at muntik nang buhatin ni Dante palabas noong unang gabi para makapaglinis ng sarili at makapagpalit ng duguang damit, hindi talaga siya aalis sa tabi ng kama ng Alkalde. Ngayon, nakasuot siya ng isang malaking itim na hoodie na pag-aari ni Chance, pilit na hinahanap ang init at pamilyar na amoy ng lalaki upang pakalmahin ang kanyang sarili.Nakaupo si Nayah sa
Ang matinis at nakabibinging sirena ng ambulansya ay tila humihiwa sa malamig na hangin ng madaling-araw. Sa loob ng umaandar at umaalog na sasakyan, isang purong kaguluhan at desperasyon ang nagaganap. Ang espasyo ay amoy alkohol, asupre, at ang nakapangingilabot na amoy ng sariwang dugo na walang-tigil sa pag-agos."Nawawalan tayo ng pulso! Mababa ang blood pressure, 60 over 40! Prepare to intubate!" sigaw ng nangungunang paramedic habang mabilis na nagkakabit ng mga tubo at aparato sa bibig at dibdib ng walang-malay na Alkalde.Sa isang sulok ng ambulansya, nakasiksik si Nayah. Nanginginig ang buong katawan niya, ang kanyang mga mata ay nanlalaki at nakatutok lamang sa duguang katawan ng asawa. Hawak niya nang napakahigpit ang malamig at namumutlang kamay ni Chance, tila ba kapag binitiwan niya ito ay tuluyan nang aalis ang kaluluwa ng lalaki."C-Chance... lumaban ka... parang awa mo na," humahagulgol na pakiusap ni Nayah, isinisiksik ang duguang kamay ng Alkalde sa kanyang pisngi.
Ang oras ay tila tuluyang huminto, bumagal sa isang nakapangingilabot at nakasasakal na bilis.Sa loob ng isang maliit na bahagi ng segundo, ang lahat ng ingay sa loob ng malawak at inabandonang *warehouse*—ang malalakas na patak ng ulan sa butas-butas na bubong na yero, ang ungol ng mga sugatang mersenaryo sa sahig, at ang pamilyar na amoy ng asupre at dagat—ay tuluyang nilamon ng isang nakabibinging katahimikan. Ang buong mundo ni Nayah ay lumiit at nag-focus sa iisang bagay lamang: ang nakamamatay na dulo ng *silver .38 caliber revolver* ni Don Eduardo na direktang nakatutok sa kanyang puso.Nakita ni Nayah ang lantarang poot sa mga mata ng matanda. Nakita niya ang paggalaw ng hintuturo nito. At sa sandaling iyon, alam niyang tapos na ang lahat. Hindi na siya makakatakbo. Hindi na siya makakapag-isip ng kahit anong taktika sa kalye na magliligtas sa kanya mula sa isang balang nakapangalan na sa kanya. Napapikit siya nang mariin, hinihintay ang nakapapasong sakit na tatapos sa kanya
Ang makapal na usok mula sa sumabog na *C4 explosives* at nasunog na pulbura ay tila isang makapal na kumot na bumalot sa inabandonang *warehouse*. Ang ingay ng digmaan ay tuluyan nang napalitan ng nakapangingilabot na katahimikan, sinasaliwan lamang ng patak ng ulan mula sa mga butas na yero at ang mabibigat na paghinga ng mga natitirang buhay.Sa gitna ng wasak na pasilidad, pinalilibutan ng mga duguang bangkay ng kanyang sariling *private army*, nakatayo si Don Eduardo De La Serna. Ang pamilyar nitong kayabangan ay unti-unting nabubura ng katotohanang tuluyan nang bumagsak ang kanyang imperyo. Ang kanyang mamahaling *Italian suit* ay napunit at napuno ng alikabok, at isang manipis na linya ng dugo ang umaagos mula sa hiwa sa kanyang noo.Ngunit sa kabila ng pagkatalo, ang mga mata ng matanda ay hindi nagpakita ng pagsuko. Sa halip, nagliliyab ito sa isang nakababaliw na poot."It's over, Eduardo. Drop it," malamig at umaalingawngaw na banta ni Chance, ang daliri ay nakadiin sa gati
Isang nakakabibinging katahimikan ang bumalot sa loob ng inabandonang *warehouse*. Ang tanging maririnig ay ang patak ng ulan na tumutulo mula sa butas-butas na bubong ng yero at ang mabigat na paghinga ni Kiko na nakagapos sa poste.Tinitigan ni Don Eduardo si Nayah, ang mga mata ng matanda ay nanliliit tila sinusuri kung gaano katotoo ang banta ng dalaga. Pagkaraan ng ilang segundo, isang mapang-insultong ngiti ang muling gumuhit sa mga labi nito."Isang *explosive vest*? Talaga ba, Nayah?" malamig na panunuya ni Eduardo, nag-umpisang maglakad nang pabilog habang ang tungkod nito ay tumutuktok sa semento. "Kilala ko ang tatay mo, at kilala ko ang uring pinanggalingan mo. You are survivors. Hindi ka magpapatiwakal para lang sa isang libro. You are bluffing."Itinaas ni Eduardo ang kanyang kamay, sumesenyas sa dalawang higanteng mersenaryo na nasa likuran niya. "Kunin niyo ang libro sa kanya. Kapag nanlaban, barilin niyo sa hita. At 'yang kaibigan niya... putulan niyo ng isang daliri
Natahimik ang buong *command center* matapos magsalita ni Nayah. Ang lahat ng mga batikang *IT specialists* at mga armadong tauhan ng Alkalde ay nakatitig sa kanya, hindi makapaniwala na ang babaeng inakala nilang mahina at kailangang laging protektahan ay may ganitong uri ng tapang. Ngunit ang pinakamatinding reaksyon ay nagmula kay Chance. Tinitigan siya nito nang malalim, hinahanap kung may bakas ng pag-aalinlangan sa kanyang mga mata, ngunit wala itong nakita kundi purong determinasyon."Dante," malamig ngunit awtoritatibong utos ni Nayah, lumingon sa *Head of Security* na bahagyang nagulat nang tawagin niya ito. "I-project mo sa malaking monitor ang mapa ng Pier 4 at ang buong *abandoned shipyard*."Nagkatinginan muna sina Dante at Chance. Nang tumango ang Alkalde bilang pag-apruba, mabilis na nagtipa si Dante sa kanyang *console*. Sa isang iglap, lumitaw sa higanteng *screen* ang *3D blueprint* ng Pier 4. Ito ay isang malawak, kinakalawang, at abandonadong daungan ng mga lumang
Dalawang linggo.Dalawang linggong walang-tigil na search and retrieval operations ang isinagawa ng pinagsanib na pwersa ng Coast Guard at mga pribadong tauhan ng pamilya Santillanes sa buong kahabaan ng ilog hanggang sa bunganga ng karagatan. Hinalughog ang bawat pampang, ang bawat kumpol ng mga i
Isang nakakabinging pagsabog ng bakal, salamin, at kongkreto ang yumanig sa buong kabundukan.Hindi pumreno ang dambuhalang *10-wheeler truck*. Walang-awa nitong inararo ang nakaharang at nag-uusok na SUV sa gitna ng highway. Sa lakas ng impak, tumilapon ang nayuping sasakyan at dumiretso sa kinaro
Nabitiwan ni Aria ang *receiver* ng telepono.Bumagsak ito sa sahig, lumikha ng isang malakas at nakakabinging kalampag na umalingawngaw sa buong pasilyo ng tahimik na bahay. Nanginginig ang mga tuhod niya. Ang malamig at mapanuyang tawa ni Mariz ay tila nakadikit pa rin sa kanyang pandinig, parang
Walang tigil ang pagbuhos ng malakas na ulan. Ang tunog ng mga patak nito sa bubong ng lumang *safehouse* at ang paghampas ng hangin sa mga puno ng pino ay tila isang nakakabinging kanta ng kalikasan. Subalit sa loob ng maliit at tagong bahay na iyon, walang ibang naramdaman si Aria kundi ang nag-a







