Chapter 01

Chapter 01: Home

"Pikutin mo siya, Divina! Single daw eh!" Natawa si Ollie nung takpan ko ang bunganga nito. Napatampal na lang ako sa noo ng makitang sumusuka na sa gilid si Elsie.

"Evelisse! You should go to the bathroom!" tawag ko kay Elsie. Napatampal na lang ako sa noo. "Oh, for crying sake! Bakit ba kayo nagpaka lasing?" Hindi ko na alam kung sino ang uunahin. Mabuti na lamang at dumaan na sila Mama. Hindi ko lang maitago ang gulat ko noong hindi lang sina Mama at Kuya ang naroon.

Kasama nila si Kazuki. When did they start to be so close?

"Kuya Cillian, please help me tuck them in bed." tawag ko na kay Kuya Cillian. Lumapit naman sa akin si Kuya Cillian, at tinulungan na nga akong ipasok sa loob ng cabin si Ollie. Mabuti na lang at nasa tamang wisyo pa si Elsie. Nahihilo nga lang daw siya nang konti.

"Thanks, Kuya Cillian." wika ko nung mailapag na niya si Ollie sa kama. "Ako na rito."

"Are you sure?" wika ni Kuya Cillian. Tumango ako kay Kuya.

"Yes, Kuya. Thank you."

"Sige, mauna na ako kung ganun. Ihahatid ko pa si Mama sa cabin niya. Hindi ba kayong dalawa ang magkasama sa room, Jaslene?"

Tumango ako kay Kuya Cillian. "Yes, Kuya. Sige, paki hatid na lang si Mama. Susunod ako mamaya."

Kuya Cillian nodded at me. "Okay, just call me if you need something."

Nung sumara ang pintuan, agad kong inalalayan si Elsie sa pagtanggal ng dress niya. Bahagya pa akong natawa noong hindi niya mahila pataas ang dress. "Ayan kasi! Magpakalasing pa! Akala niyo naman wala nang bukas!" kunwaring tunog na galit na wika ko.

Natawa si Ollie at muntik pa akong mapatalon dahil sa kanya. I thought she had already passed out. "Ngayon lang kasi ako nakatakas sa jowa ko! Ano! Ayaw na ayaw niyang naglalasing ako."

"Eh iyon pala! Isusumbong nga kita!" pagbabanta ko. Ganun na lamang ang panlalaki ng mata ko noong itaas nito ang gitnang daliri. Nagtatawanan na lang kaming dalawa. Nung matapos ako kay Elsie, si Ollie naman ang tinulungan ko para magpalit.

Ang dalawang ito talaga, akala mo namang parehong may high tolerance sa alak! Kung anu-ano na ang nasabi ni Ollie. Tatayo na sana ako at iwan siya ng bigla nitong hinila ang kamay ko. "Bakit? Something wrong, Ollie?" she shook her head at me. Ngumiti siya sa akin.

"Ang ganda ng kasal ni Rae, hindi ba, Jaslene?"

"Oo naman," tumango ako sa kanya. Bahagya akong napangiti nung maalala ko kung gaano kasaya kanina ang bagong mag-asawa. "Maganda nga ang kasal ni Rayana. Alam mo naman ang pinsan ko, hindi ba, very hands-on sa kasal nila." Proud na wika ko pa kay Olympia.

"Years from now, ikakasal na rin ako." pinisil bahagya ni Oliie ang kamay ko. "And I know Elsie's boyfriend will take her hands too at any time,"

"Olympia," tawag ko kay Ollie nung mapagtanto ko kung ano ang gusto niyang iparating sa akin. Nagkatitigan kaming dalawa. "I'm fine! Ano ka ba! Hindi naman dahil nakapag-asawa na kayo sa araw na 'yon, magiging malungkot na ako mag-isa!" Bahagya akong natawa.

"I know," umiling siya sa akin. Ipinatong ang kamay sa aking palad, at bahagyang pinisil ang kamay ko. Na para bang dinadamayan niya ako sa bagay na hindi ko naman gaanong iniisip pa.

"Hindi ko lang mapigilang maging sentimental. Kapag naiisip ko pa lang na makita kang mag-isa." umiling si Ollie sa akin. "I know, hindi ko naman hawak ang desisyon mo, Jaslene. But I'm praying that someone might be there for you. Alam mo bang iyon lagi ang kasama sa dasal ko? Na sana baguhin ng Diyos ang pananaw mo, Jaslene. Think of Rhette and your brother's, if your father didn't become your role model when it comes to love...think of your cousins and brother...the one who loves you endlessly."

My heart ached for her words.

Kahit pa alam kong may punto si Ollie. Na naiintindihan ko lahat ng pag-alala na meron sila sa akin. Hindi naman ako manhid para hindi makaramdam. Pero pilit ko kasing sinanay na ang puso ko, na kahit ang isip ko ay tila sila'y nagkakasundo.

I smiled at Olympia. "Don't worry, Ollie. If there's a man who can give me genuine love... someone who can clear my sight and turn it into an undying revelation that true love exists? Hindi ako mag-aatubiling mahalin din siya. But for now," Umiling ako sa kanya. "I'd rather be alone. I can't see myself falling in love, yet, Olympia."

"Naiintindihan ko, Jas." Ollie smiled at me and pulled me into a hug.

Pagkasara ko sa p***o ng cabin ay sinalubong ako ng malamig na simoy ng hangin. I'm still wearing my purple tube bridesmaid dress. Kahit pa tila nilalamig, ang mga salita ni Olympia ang siyang nagsilbing warm compress ko ngayong gabi.

I scope my hair with my hands. Hawak-hawak ko ito habang hinahayaan kong lumubog ang heels sa buhanginan. Nung muntik akong matumba dahil sa suot na heels, hinayaan kong muling nakalugay ang buhok.

Sa huli ay tinanggal ko na ang suot kong heels. Gabi na at alam kong tulad ko ay nagpapahinga na rin ang iba. But here I am, appreciating the calm and sparkling waves of the sea. Nagpakawala ako ng malalim na hininga ng tagumpay akong maka upo sa buhanginan.

I purse my lips. Now that I am all alone. I should feel at peace. Perhaps, be calm and content. Ganun naman ang hatid sa akin ng daloy ng karagatan. Ngunit bakit ngayon tila hindi ako tinatablan?

"Maybe, because you are wondering and hoping too, Jaslene..." I whispered.

Bakit sa iba, nagmamahal naman sila nang tunay? Bumuo ng pamilya, pero hindi kailanman naghiwalay. It pains me whenever I see someone else's wedding video on social media. How they share their love story, yet it gives me despair... a bittersweet ending.

Dahil ang magulang ko ang patunay na hindi lahat ng ngiti sa labi ay nagpapakita ng katatagan ng isang relasyon. Hindi lahat ng kislap ng mata, tila habambuhay na silang magmamahalang dalawa.

But when I saw Rayana walking into the aisle, Rhette was emotionally patiently waiting for her in front...

Parang isang bubong ng salamin ang pangyayari ng pinagtagpi-tagpi ko. Maybe Dad didn't love Mom enough? How can love be enough?

Sapat ba ang pagmamahalang nabuo para lamang tiyakin na hindi na ito muling mababasag nino? At napatunayan kong hindi iyon totoo...hindi sapat ang pagmamahal. Hindi kailanman.

"Can't sleep?" Natigilan ako sa pagmumuni-muni nung hindi ko inaasahan ang pagsulpot ni Kazuki.