LOGINAno na Estella. Okay ka pa ba? Overthinking ka yata malala ah...
Napalingon ako sa isang nurse na nasa gilid ng silid.Tahimik nitong pinupulot ang mga bubog ng nabasag na flower vase at inaayos ang mga papel na nagkalat sa sahig. Nakayuko siya habang naglilinis, ngunit kapansin-pansin ang bahagyang panginginig ng mga balikat niya.Napakunot ang noo ko.Hindi ko
Kaya bago pa man ako tuluyang maging doktor, inihanda ko na ang sarili ko sa iba't ibang klase ng ugali ng mga pasyenteng makakaharap ko.Minsan hindi gamot ang unang kailangan nila.Kundi pang-unawa.“At isa pa,” dagdag ko habang nakangiti, “kung may pagkakataong magalit siya sa akin, hahayaan ko l
RizPagkatapos ng halos tatlumpung minutong briefing tungkol sa hospital protocols, residency schedule, patient management, at iba't ibang guidelines na kailangan naming sundin, tuluyan na kaming lumabas sa opisina ni Dr. Teologio.“This is it,” bulong ko sa sarili habang papunta kami sa elevator.I
“Mabuti at nandito na kayo.”Napatingin sa akin si Dr. Teologio.“Dr. Riz, have a seat.”“Thank you, sir.”Magalang akong ngumiti bago umupo sa bakanteng upuan katabi ni Jeanette.Doon ko napansin ang isa pang lalaking naroon sa loob ng opisina.Nakasuot din ito ng puting doctor's coat. Matangkad, m
RizNakatitig lang ako kay Jeanette habang hinihintay ang sasabihin niya.Katatapos lang niyang ibaba ang cellphone matapos ang tawag ng ama niya, pero imbes na magsalita agad, nanatili lang siyang nakatitig sa akin. Para bang pinag-iisipan niya kung paano niya ihahayag ang balitang narinig.Napataa
Riz“Welcome, friend!”Malawak ang ngiti ni Jeanette nang salubungin niya ako pagpasok ko sa residents' lounge ng Teologio Medical Center. Nakasuot na siya ng puting doctor’s coat at nakasabit sa leeg ang stethoscope niya. Kahit maaga pa lang ay mukhang puno na agad siya ng enerhiya, samantalang ako
Lumingon siya sa amin, at ako naman, tahimik lang na nakatingin kay Nayomi.“Sa tingin mo ba,” patuloy ni Miss Monalisa, “isasapalaran nila ang career nila para lang sa’yo?”Tahimik ang lahat.“At anong ibig n’yong sabihin d’yan?” singhal ni Mr. Salvador, pero ngayon ay may halong kaba na sa boses n
Walang ni-isang kakaibang detalye ang napansin sa CCTV footage ng restaurant. Walang suspicious movements, walang taong kitang-kitang lumapit sa mesa ko, at lalong walang nakitang naghalo ng kung ano sa pagkain ko. Everything looked painfully normal, too normal, to the point na mas lalo akong kinila
“Paano po,” sabi ng doktor, “ligtas naman na kayo ni baby. Pero bukas ko na kayo ipapadischarge para mas masigurong okay na kayong mag-mommy. At siguraduhin na wala ng stress, hindi maganda sa iyo at sa sanggol." “Promise, Dok,” sagot ko sabay tingin kay Chansen. “Right, my love?” “Promise,” sagot
“Congratulations,” nakangiting sabi ng aking ina habang dahan-dahan siyang tumayo. For a moment, nagtagpo ang aming mga mata. Ang daming gustong sabihin ng puso ko, pero tila ayaw magtugma ang dila ko at damdamin. “Can I give you a hug?” tanong ko, halos pabulong. Natigilan siya, parang na-off gu







