MasukMukhang may matutuwa ng sobra...
Napangiti ako at marahang hinawakan ang kamay niya. "Mom, mahal ko pa rin ang pagpipinta. Hindi naman nawala 'yon." Bahagya akong natawa. "Hobby ko na siya habambuhay. Kapag gusto kong magpahinga o mag-unwind, nagpipinta pa rin ako." Mas lalo siyang ngumiti. "At saka," dagdag ko, "si Tita Cha pa
Riz Seven years. Actually, higit pitong taon na pala ang lumipas mula nang halos tuluyan akong manirahan sa South Korea. Nakakamiss din pala ang Pilipinas kapag matagal kang hindi nakakauwi. Totoo, may mga pagkakataon namang bumabalik ako rito—kapag may importanteng family occasion o espesyal na
Ngayon ay iba na ang paraan namin ng pagpapakita ng pagmamahal. Hindi na kasing-init ng dati ang bawat sandali, pero mas malalim. Mas tahimik. Mas kampante. At mas totoo. Sa edad namin ngayon, sapat na ang isang mahigpit na yakap para maramdaman naming pareho na hindi pa rin nagbabago ang pagma
Mas lalo akong natawa. Talagang wala na akong maililihim sa babaeng ito. Sa tagal naming nagsasama, kabisadong-kabisado na niya ang bawat kilos ko, bawat ekspresyon ko, at maging ang paraan ng pagtingin ko kapag may kabastusan akong naiisip. "Huli na naman ako?" natatawa kong tanong. "Hindi ka n
Natawa lang ako nang mas malakas. "Ano?" "Matanda na tayo!" Mas lalo akong natawa. "Anong matanda?" Tinaasan ko siya ng kilay. "Sa passport lang." "Pero kapag ikaw ang katabi ko..." Mahina akong ngumiti. "...pakiramdam ko hindi naman tumatanda ang nararamdaman ko." Napailing siya. "Hindi
Maximus Hindi ko mapigilang pagmasdan ang asawa kong nakaupo sa tabi ko. Tahimik lang si Sarina habang nakangiting pinagmamasdan ang aming mga anak, mga manugang, at mga apo na nagkukuwentuhan. Paminsan-minsan ay napapailing siya kapag may naririnig na kalokohan mula sa mga anak naming lalaki, pag
Noelle“Nasaan si Chanden?” tanong ko ulit nang may bahid ng pag-aalala sa boses ko. Hindi pa rin nagsasalita si Kuya Chase. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin, tila ba nag-iingat sa bawat salitang bibitawan.“Wala kang dapat na alalahanin dahil maayos naman siya,” sagot niya sa wakas, mahinahon
ChandenPakiramdam ko’y nabunutan ako ng tinik nang pumayag si Noelle na magkaroon kami ng sariling bahay malapit kina Mommy. Hindi ko na kailangang ipilit pa dahil kusang loob siyang sumang-ayon.Sa totoo lang, mas kampante sana ako kung sa condo lang kami titira. Mas convenient, mas manageable. Pe
NoelleHindi ko inasahan na papayag pala sina Chansen at Chancy na magmodelo para kay Scarlet. At ngayon nga, narito kami sa bago studio ng babae. Amoy pintura pa ang paligid, halatang bagong ayos at pinaghirapan. Hindi pa ito bukas sa publiko dahil abala pa siya sa paghahanda ng mga obra na ipapaki
Chanden Kabuwanan na ni Noelle at lagi na siyang nakabestida para daw ready kapag manganganak na siya. Ayon sa kanyang doktor, anumang oras ay maaaring lumabas na ang aming munting anghel. Ramdam ko ang halo-halong emosyon. Kasabikan, kaba, at higit sa lahat, pagmamahal. Pero kahit anong saya ang







