LOGINPa-like, comment and gem votes po. Maraming salamat!
Marahil iyon din ang dahilan kung bakit pakiramdam ko ay ligtas ako kapag siya ang kasama ko. Sa kanya, hindi ko kailangang akuin mag-isa ang bigat ng mga desisyon dahil alam kong may isang taong handang gumabay sa akin nang hindi ako kinokontrol."Wala na akong masasabi," natatawa kong sabi habang
"After we get married, ipagpatuloy mo lang ang paglalaro," mahinahon niyang sagot. "Huwag mong isipin agad ang mga bagay na hindi pa nangyayari. If God finally blesses us with a child, then saka natin pag-uusapan kung ano ang pinakamagandang gawin."Hindi ko napigilang mapailing."Pero—"Hindi na ni
MitchNapansin ko ang marahan niyang paghugot ng malalim na buntong-hininga habang hindi inaalis ang tingin sa akin. Tahimik lang siyang nakaupo sa tabi ko, ngunit hindi ko kailangang hulaan ang laman ng isip niya.Kilalang-kilala ko na ang lalaking ito para malaman kung ano ang ipinapakita ng bawat
Kung may lugar mang gugustuhin kong balikan nang paulit-ulit, hindi iyon dahil sa café, sa pagkain, o sa tanawin.Kundi dahil siya ang kasama ko.Nanatili kami sa ganoong ayos hanggang sa tuluyan nang lumubog ang araw at tuluyang nagdilim ang paligid. Isa-isang nagsindi ang mga ilaw sa rooftop, dahi
ChandlerPababa na ang araw nang makarating kami sa isang café-resto. Sa kulay kahel na unti-unting humahalo sa bughaw na langit, mas lalong gumaan ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa ganda ng sunset o dahil kasama ko ang babaeng ilang buwan na ring unti-unting binabago ang routine ng
"Done."Napabuntong-hininga si Mitch."Finally.""Hindi pa tapos," natatawang sabi ni Ate Selena. "May first fitting pa tayo after magawa ang base gown."Napalaki ang mga mata ni Mitch."May next level pa pala.""Marami pa."Napahawak siya sa noo."Love..." Napatingin siya sa akin na tila humihingi
Estella Napaigtad ako nang biglang may boses na sumalubong pagkapasok ko pa lang sa kwarto. “Where have you been?” “Shit! Gusto mo ba akong patayin sa gulat?” inis kong sagot sabay ikot ng mga mata ko. Nararamdaman ko pa ang mabilis na tibok ng puso ko habang nilalakasan ko ang loob ko na huwag m
Estella“Naunahan mo pa ang pa-reveal ko ah.” Sinubukan kong gawing biro ang pagkagulat ko, kahit ramdam ko pa ang konting kaba sa dibdib. Bigla namang nawala ang pag-aalangan na kanina’y nakapinta sa kanyang mukha, parang may kung anong bigat ang nahulog mula sa balikat niya. Napakamot pa siya ng b
ChansenHindi ko na nagawang ituloy pa ang mga papeles na nakatambak sa mesa ko. Wala na rin akong gana magpanggap na produktibo pa, buti na lang at malapit na rin ang uwian. Pero kahit natapos na ang opisina, nanatili pa rin ako rito, nakaupo sa swivel chair ko habang nakatitig sa laptop screen.Na
EstellaHindi ko man lang nalabhan ang damit ko. Tsk. Never mind, hindi ko rin naman plano na magtagal dito. Ang importante lang, makita ako ni Chansen, tapos sisimple na ako ng alis. Wala naman sa usapan namin na mag-stay ako nang matagal, ‘di ba? Basta makita niya ako at ma-realize niyang seryoso







