INICIAR SESIÓNAigoo... Sweet yarn??
Jared“Are you sure?”Mariin kong tinitigan si Jacob matapos nitong sabihin na wala pa rin silang nakukuhang impormasyon tungkol kay Chariz Antonio. Hindi ko alam kung bakit, pero nahirapan akong paniwalaan ang report na iyon.Tumango ang assistant ko bago bahagyang napayuko. Halata sa mukha niya an
Riz“Lumang linyahan?” ulit ni Jared habang bahagyang nakataas ang isang kilay. Kitang-kita sa mukha nito ang halatang pagkaasiwa, na para bang siya pa ang na-offend sa naging sagot ko. “Do I look like that kind of man to you?”Napigilan kong mapairap.Sus, ang yabang talaga.Kung hindi iyon pick-up
Huminto ang tingin nito sa bandage na nakadikit sa noo niya.Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi ni Jared.“Is that a new trend?”Punong-puno ng panunukso ang tono nito. Kusang umangat ang kamay ni Riz sa kanyang noo.Napapikit siya nang mariin sa loob-loob niya.Seriously?Iyon talaga ang una
Third Person“Okay ka lang, Dok?”Nag-angat ng tingin si Riz sa nurse na maingat na naglalagay ng antiseptic sa sugat sa noo niya. Kasalukuyan siyang nakaupo sa isang upuan sa labas ng private suite ni Mr. Bautista, habang napapalibutan ng ilang nurse na halatang hindi pa rin nakaka-recover sa nangy
Third Person“Doc!”Napalingon si Riz sa lalaking nasa loob ng silid.Halatang gulat na gulat ito sa nangyari at agad na lumapit na para bang handang saluhin ang doktor kung sakaling matumba ito.Samantala, ang mga nurse na nasa likuran ni Riz ay nag-aalalang nakatingin sa kanya.“Doc, okay lang po
Third PersonAlas siyete na ng gabi nang pansamantalang makahanap ng pagkakataong makahinga sina Dr. Riz at Dr. Jeanette matapos ang sunod-sunod na responsibilidad nila sa buong maghapon. Sa wakas ay nakaupo na rin sila sa physicians' lounge, tahimik na naghahapunan habang sinasamantala ang ilang mi
Gianna“Drew!” gulat kong sambit nang biglang bumungad ang pamilyar na mukha niya matapos kong buksan ang pintuan. Napaatras ako ng bahagya sa pagkabigla. “Akala ko mamaya ka pa darating?”Isang maluwag na ngiti ang binigay niya sa akin na nakasanayan ko na ulit na makita simula ng umalis si Chancy.
Chancy“You’re finally good to go, Mr. Lardizabal.”Parang may sumabog na liwanag sa dibdib ko sa narinig kong iyon mula kay Dr. Liem. Sa wakas, matapos ang ilang buwan na pagdurusa, therapy, pag-aalinlangan, at tahimik na dasal, heto na ang kumpirmasyon na hinihintay ko.“Thank you, Doc,” masaya ko
At higit sa lahat, na mahalaga siya. Na hindi siya kailanman naging kulang sa mga mata ko.Habang umiikot kami sa mga aisle, hindi maiwasang mapatingin ang ilang tao. Yung iba, simpleng tingin. Yung iba, may konting pagtataka. Pero ‘di ko pinansin. Wala silang alam. Wala silang karapatan.Tumigil ka
Ang swerte ko, hindi lang dahil sa naging parte ako ng buhay ni Chancy, kundi dahil may pagkakataon akong mapabilang sa ganitong klaseng pamilya. Isang pamilyang hindi lang may yaman, kundi may puso at halaga.Bigla kong naisip, pamilya. Anak. Mga anak.Napatigil ako sa pag-iisip. Kailan ba ako huli







