LOGINNapangiti ako at marahang hinawakan ang kamay niya. "Mom, mahal ko pa rin ang pagpipinta. Hindi naman nawala 'yon." Bahagya akong natawa. "Hobby ko na siya habambuhay. Kapag gusto kong magpahinga o mag-unwind, nagpipinta pa rin ako." Mas lalo siyang ngumiti. "At saka," dagdag ko, "si Tita Cha pa
Riz Seven years. Actually, higit pitong taon na pala ang lumipas mula nang halos tuluyan akong manirahan sa South Korea. Nakakamiss din pala ang Pilipinas kapag matagal kang hindi nakakauwi. Totoo, may mga pagkakataon namang bumabalik ako rito—kapag may importanteng family occasion o espesyal na
Ngayon ay iba na ang paraan namin ng pagpapakita ng pagmamahal. Hindi na kasing-init ng dati ang bawat sandali, pero mas malalim. Mas tahimik. Mas kampante. At mas totoo. Sa edad namin ngayon, sapat na ang isang mahigpit na yakap para maramdaman naming pareho na hindi pa rin nagbabago ang pagma
Mas lalo akong natawa. Talagang wala na akong maililihim sa babaeng ito. Sa tagal naming nagsasama, kabisadong-kabisado na niya ang bawat kilos ko, bawat ekspresyon ko, at maging ang paraan ng pagtingin ko kapag may kabastusan akong naiisip. "Huli na naman ako?" natatawa kong tanong. "Hindi ka n
Natawa lang ako nang mas malakas. "Ano?" "Matanda na tayo!" Mas lalo akong natawa. "Anong matanda?" Tinaasan ko siya ng kilay. "Sa passport lang." "Pero kapag ikaw ang katabi ko..." Mahina akong ngumiti. "...pakiramdam ko hindi naman tumatanda ang nararamdaman ko." Napailing siya. "Hindi
Maximus Hindi ko mapigilang pagmasdan ang asawa kong nakaupo sa tabi ko. Tahimik lang si Sarina habang nakangiting pinagmamasdan ang aming mga anak, mga manugang, at mga apo na nagkukuwentuhan. Paminsan-minsan ay napapailing siya kapag may naririnig na kalokohan mula sa mga anak naming lalaki, pag
Click.Malinaw na malinaw sa tenga ko ang tunog. Ewan ko kung bakit, pero parang masyado siyang malakas sa moment na ’yon.Akala ko aayos na siya ng upo, pero hindi pa rin siya umatras. Nanatili siyang nakaharap sa akin, bahagyang nakatagilid, parang may binabasang expression sa mukha ko.Bigla akon
I tried to look innocent pero alam kong mahirap paniwalain ang nanay ko.“Wala naman,” sagot ko, sabay casual lean sa sofa. “Sinasabi ko lang na sobrang istrikta ni Sarina Lardizabal at kailangan niyang mag-ingat dahil baka—”Hindi ko na natapos ang banat ko dahil literal na parang umuusok ang ilong
Nag-angat ako ng tingin at ngumiti. “Billy,” sagot ko nang kalmado.Agad kong nakita kung paano umikot ang mga mata niya at parang napasinghot siya nang sobrang subtle. As in, hindi na niya tinago. Para siyang batang nainis dahil may bagong kalaro na ayaw niya.“Stop being jealous, Chanton,” sabi ko
HoneyTinignan ko nang mabuti si Chanton, tipong iniisa-isa ko ang bawat emotion sa mukha niya—yung konting pag-aalala sa noo niya, yung paninigas ng panga niya, at yung determinasyon sa mga mata niya. Huminga ako nang malalim bago tumango bilang pagsang-ayon.Tama siya. I needed to trust him. Kung







