MasukNapangiti ako at marahang hinawakan ang kamay niya. "Mom, mahal ko pa rin ang pagpipinta. Hindi naman nawala 'yon." Bahagya akong natawa. "Hobby ko na siya habambuhay. Kapag gusto kong magpahinga o mag-unwind, nagpipinta pa rin ako." Mas lalo siyang ngumiti. "At saka," dagdag ko, "si Tita Cha pa
Riz Seven years. Actually, higit pitong taon na pala ang lumipas mula nang halos tuluyan akong manirahan sa South Korea. Nakakamiss din pala ang Pilipinas kapag matagal kang hindi nakakauwi. Totoo, may mga pagkakataon namang bumabalik ako rito—kapag may importanteng family occasion o espesyal na
Ngayon ay iba na ang paraan namin ng pagpapakita ng pagmamahal. Hindi na kasing-init ng dati ang bawat sandali, pero mas malalim. Mas tahimik. Mas kampante. At mas totoo. Sa edad namin ngayon, sapat na ang isang mahigpit na yakap para maramdaman naming pareho na hindi pa rin nagbabago ang pagma
Mas lalo akong natawa. Talagang wala na akong maililihim sa babaeng ito. Sa tagal naming nagsasama, kabisadong-kabisado na niya ang bawat kilos ko, bawat ekspresyon ko, at maging ang paraan ng pagtingin ko kapag may kabastusan akong naiisip. "Huli na naman ako?" natatawa kong tanong. "Hindi ka n
Natawa lang ako nang mas malakas. "Ano?" "Matanda na tayo!" Mas lalo akong natawa. "Anong matanda?" Tinaasan ko siya ng kilay. "Sa passport lang." "Pero kapag ikaw ang katabi ko..." Mahina akong ngumiti. "...pakiramdam ko hindi naman tumatanda ang nararamdaman ko." Napailing siya. "Hindi
Maximus Hindi ko mapigilang pagmasdan ang asawa kong nakaupo sa tabi ko. Tahimik lang si Sarina habang nakangiting pinagmamasdan ang aming mga anak, mga manugang, at mga apo na nagkukuwentuhan. Paminsan-minsan ay napapailing siya kapag may naririnig na kalokohan mula sa mga anak naming lalaki, pag
Honey“Ehem.”Sabay-sabay kaming napatingin kay Dad nang i-clear niya ang lalamunan. Biglang nag-iba ang timpla ng paligid, mula sa awkward na biruan kanina, ngayon ay ramdam na ramdam ko na ang bigat ng pag-uusap.“Nagpunta ako agad dito,” panimula niya, seryoso ang tono, “matapos kong malaman ang
Chanton“Tinawagan na ni Lualhati si Sen. Deguia,” sabi ni Dad, seryoso ang tono. “Sinabihan niya na huwag ipaalam kahit kanino ang nangyari.”Parang biglang sumakit ang ulo ko sa narinig. Sigurado akong galit na galit na sa akin ang senador. Ama siya ni Honey—at sa ilalim ng pangangalaga ko, muntik
Good.Pag-upo ko sa gaming chair, doon ko naramdaman ang panlalamig ng kamay ko.Shocks.Iba ang mga practice game namin sa gaming house. Online lang ‘yon at walang nakakakita sa akin. Kahit magkamali ako, screen lang ang witness.But now, it’s different.May crowd at nala-live broadcast pa. Pwedeng
A good provider.A silent protector.Kahit na may takot sa puso niya, pinili pa rin niyang ipakilala ako sa kanyang pamilya. Hindi niya ako itinago, kahit na kaya naman niyang gawin iyon lalo na at hindi ko dala ang kanyang apelyido. Mas madali sana para sa kanya ang manahimik, umiwas, at ituring ak







