LOGINThird PersonHabang abala si Riz sa pagpili ng helmet, bigla niyang naramdaman ang pag-vibrate ng cellphone sa bulsa ng kanyang pantalon. Agad niya itong inilabas at sinulyapan ang screen bago pinindot ang answer button.“Hey, nasaan ka banda?” bungad ni Jeanette mula sa kabilang linya.“Nasa fourth
RizWednesday afternoon, dumiretso ako sa LR Supermalls Bukidnon matapos ang half-day duty ko. Malapit na ang eighteenth birthday ng mga kapatid kong quadruplets, at dahil hindi ako makakadalo sa mismong celebration nila dahil sa schedule ko sa ospital, gusto kong makabawi sa pamamagitan ng pagbibi
Jared“Are you sure?”Mariin kong tinitigan si Jacob matapos nitong sabihin na wala pa rin silang nakukuhang impormasyon tungkol kay Chariz Antonio. Hindi ko alam kung bakit, pero nahirapan akong paniwalaan ang report na iyon.Tumango ang assistant ko bago bahagyang napayuko. Halata sa mukha niya an
Riz“Lumang linyahan?” ulit ni Jared habang bahagyang nakataas ang isang kilay. Kitang-kita sa mukha nito ang halatang pagkaasiwa, na para bang siya pa ang na-offend sa naging sagot ko. “Do I look like that kind of man to you?”Napigilan kong mapairap.Sus, ang yabang talaga.Kung hindi iyon pick-up
Huminto ang tingin nito sa bandage na nakadikit sa noo niya.Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi ni Jared.“Is that a new trend?”Punong-puno ng panunukso ang tono nito. Kusang umangat ang kamay ni Riz sa kanyang noo.Napapikit siya nang mariin sa loob-loob niya.Seriously?Iyon talaga ang una
Third Person“Okay ka lang, Dok?”Nag-angat ng tingin si Riz sa nurse na maingat na naglalagay ng antiseptic sa sugat sa noo niya. Kasalukuyan siyang nakaupo sa isang upuan sa labas ng private suite ni Mr. Bautista, habang napapalibutan ng ilang nurse na halatang hindi pa rin nakaka-recover sa nangy
EstellaNagpumilit akong umuwi, pero syempre, hindi siya pumayag. Ang ending, dinala niya ako sa Sarina’s Hotel and Resort at sa isa sa mga private suite kami dumiretso. Wala pa man akong lakas makipag-argumento kasi gutom na gutom na ako, pero ayun, nag-order siya ng pagkain. Ang nakakainis, alam k
EstellaParang inabot kami ng isang taon sa pagkain. Walang kahit sino sa aming dalawa ang umimik na para bang may sasabog na nuclear bomb kapag may naglakas-loob na magbuka ng bibig. Ramdam ko ang bigat ng bawat minutong lumilipas, parang lahat ng tunog mula sa kutsara at tinidor ay nagiging kalabo
Estella“Look, Estella… wala akong ibang ibig sabihin sa pagpapapwesto ko sa’yo sa harapan.” Bumuntong-hininga siya, halatang hirap magpaliwanag. “Naisip ko lang… madali kitang malalapitan, at… mapapakilala sa pamilya ko kung sakali.”Napakagat ako sa labi, pilit pinipigilan ang pagsabog. “Ipakilala
EstellaGabi na pero ang bigat pa rin ng dibdib ko. Gusto ko nang umuwi, gusto ko nang makalayo. Hindi para hintayin si Chansen na parang ako pa ’yung nagmakaawa sa presensya niya.Hayyy… bakit ba kahit anong gawin ko, bumabalik pa rin siya sa isip ko? Parang suntok sa buwan ang kalimutan siya ng ga







