MasukNapalingon ako sa isang nurse na nasa gilid ng silid.Tahimik nitong pinupulot ang mga bubog ng nabasag na flower vase at inaayos ang mga papel na nagkalat sa sahig. Nakayuko siya habang naglilinis, ngunit kapansin-pansin ang bahagyang panginginig ng mga balikat niya.Napakunot ang noo ko.Hindi ko
Kaya bago pa man ako tuluyang maging doktor, inihanda ko na ang sarili ko sa iba't ibang klase ng ugali ng mga pasyenteng makakaharap ko.Minsan hindi gamot ang unang kailangan nila.Kundi pang-unawa.“At isa pa,” dagdag ko habang nakangiti, “kung may pagkakataong magalit siya sa akin, hahayaan ko l
RizPagkatapos ng halos tatlumpung minutong briefing tungkol sa hospital protocols, residency schedule, patient management, at iba't ibang guidelines na kailangan naming sundin, tuluyan na kaming lumabas sa opisina ni Dr. Teologio.“This is it,” bulong ko sa sarili habang papunta kami sa elevator.I
“Mabuti at nandito na kayo.”Napatingin sa akin si Dr. Teologio.“Dr. Riz, have a seat.”“Thank you, sir.”Magalang akong ngumiti bago umupo sa bakanteng upuan katabi ni Jeanette.Doon ko napansin ang isa pang lalaking naroon sa loob ng opisina.Nakasuot din ito ng puting doctor's coat. Matangkad, m
RizNakatitig lang ako kay Jeanette habang hinihintay ang sasabihin niya.Katatapos lang niyang ibaba ang cellphone matapos ang tawag ng ama niya, pero imbes na magsalita agad, nanatili lang siyang nakatitig sa akin. Para bang pinag-iisipan niya kung paano niya ihahayag ang balitang narinig.Napataa
Riz“Welcome, friend!”Malawak ang ngiti ni Jeanette nang salubungin niya ako pagpasok ko sa residents' lounge ng Teologio Medical Center. Nakasuot na siya ng puting doctor’s coat at nakasabit sa leeg ang stethoscope niya. Kahit maaga pa lang ay mukhang puno na agad siya ng enerhiya, samantalang ako
Gianna“Mukhang masaya ka, Architect ah,” puna ni Engr. Jaime habang papalapit ako sa aking sasakyan. Ang araw ay unti-unting lumulubog, at ramdam na ang pagod mula sa mahaba naming araw sa site. Tapos na ang oras ng trabaho at handa na akong umuwi sa condo.Kanina lang ay nag-message ako kay Chancy
ChancyNakaupo ako sa sulok ng meeting room, hawak ang tablet habang tahimik na nagbabasa ng storyline ng bagong character na ginawa ng narrative designer namin. Maagang binuo ang konsepto nito kahit kakasimula pa lang ng unang season ng HPL. Pero ganito talaga kami, laging may inihahanda dahil alam
ChancyAlam kong risky ang ginawa ko. Nakakatakot, hindi ko itatanggi. Pero buo na ang desisyon ko. Sa kabila ng nararamdaman ko ay mas nangingibabaw pa rin ang kagustuhan kong paniwalaan ang damdamin ni Gianna para sa akin.Malapit na ang kasal namin. Isang buwan na lang.Isang buwan na lang at mag
Biglang tanong ni Tita, “May nobyo ka na ba ngayon, hija?” Natigilan ako. Bigla kong naisip si Chancy. Ang mga ngiti niya, ang kaswal naming ugnayan. Pero pagkatapos ng ilang segundo, binalikan ko ang katotohanang walang malinaw sa amin. Walang label. Walang katiyakan. Umiling ako. “Wala po.” Ngu







