LOGINNapangiti ako at marahang hinawakan ang kamay niya. "Mom, mahal ko pa rin ang pagpipinta. Hindi naman nawala 'yon." Bahagya akong natawa. "Hobby ko na siya habambuhay. Kapag gusto kong magpahinga o mag-unwind, nagpipinta pa rin ako." Mas lalo siyang ngumiti. "At saka," dagdag ko, "si Tita Cha pa
Riz Seven years. Actually, higit pitong taon na pala ang lumipas mula nang halos tuluyan akong manirahan sa South Korea. Nakakamiss din pala ang Pilipinas kapag matagal kang hindi nakakauwi. Totoo, may mga pagkakataon namang bumabalik ako rito—kapag may importanteng family occasion o espesyal na
Ngayon ay iba na ang paraan namin ng pagpapakita ng pagmamahal. Hindi na kasing-init ng dati ang bawat sandali, pero mas malalim. Mas tahimik. Mas kampante. At mas totoo. Sa edad namin ngayon, sapat na ang isang mahigpit na yakap para maramdaman naming pareho na hindi pa rin nagbabago ang pagma
Mas lalo akong natawa. Talagang wala na akong maililihim sa babaeng ito. Sa tagal naming nagsasama, kabisadong-kabisado na niya ang bawat kilos ko, bawat ekspresyon ko, at maging ang paraan ng pagtingin ko kapag may kabastusan akong naiisip. "Huli na naman ako?" natatawa kong tanong. "Hindi ka n
Natawa lang ako nang mas malakas. "Ano?" "Matanda na tayo!" Mas lalo akong natawa. "Anong matanda?" Tinaasan ko siya ng kilay. "Sa passport lang." "Pero kapag ikaw ang katabi ko..." Mahina akong ngumiti. "...pakiramdam ko hindi naman tumatanda ang nararamdaman ko." Napailing siya. "Hindi
Maximus Hindi ko mapigilang pagmasdan ang asawa kong nakaupo sa tabi ko. Tahimik lang si Sarina habang nakangiting pinagmamasdan ang aming mga anak, mga manugang, at mga apo na nagkukuwentuhan. Paminsan-minsan ay napapailing siya kapag may naririnig na kalokohan mula sa mga anak naming lalaki, pag
GiannaPagkagaling sa Wedding Bells ay balak na sana naming umuwi. Pagod na rin ako, at gusto ko nang mahiga kasama si Baby JR. Pero bigla na lang may naisip si Chancy.“Dumaan tayo sa restaurant, gusto kong kumain ng pasta... saka pizza na may maraming cheese,” sabi niya habang nakaakbay sa akin. “
EstellaBigla akong napabalikwas ng bangon nang biglang bumukas ang pinto at doon lumitaw si Chansen, parang eksenang sinadya para manggulo ng mood. Walang kaabog-abog, walang katok, basta na lang pumasok na akala mo ay bahay niya lang ‘to. Well technically, oo. Pero sana man lang may respeto sa per
Gianna “G, hindi na natin nakuha ang result ng check-up mo pala!” biglang sambit ni Chancy habang sinusubukan na lumipat mag-isa sa sofa mula sa kanyang wheelchair.Napahinto ako saglit. Totoo nga. Sa sobrang dami ng ginawa namin at saya ng araw, tuluyan ko nang nakalimutan ang tungkol doon.Hindi
Estella“Kung ayaw mong pag-usapan ngayon, ikaw na muna ang bahala.” Napabuntong-hininga si June, kita sa mukha niya ang pag-aalala pero halatang pinipigilan ang sarili. “Here.” Sabay abot niya ng cellphone niya sakin.Kinuha ko ito, nagdadalawang-isip pa kung dapat ko bang tignan. Pero nang makita







