ANMELDENBumangon ako mula sa kanyang dibdib. Ang sutlang pulang-maroon kong panggabing damit ay basa na ngayon sa harapan, nakadikit sa aking balat, ipinapakita ang tunay na hugis ng aking katawan. Tinitigan ako ni Alexandro nang may madilim na mga mata, puno ng pagnanasa na hindi na niya kayang itago."May chocolate ice cream pa," sabi ko habang naglalakad papunta sa maliit na freezer sa sulok ng kwarto.Sinadya kong yumuko, alam kong mula sa kanyang posisyon sa kama, kita niya kung gaano kaikli ang aking panggabing damit. Kinuha ko ang lalagyan ng chocolate ice cream, pagkatapos ay lumingon ako.Nakaupo na si Alexandro sa tabi ng kama. Nakabukang-kitang ang kanyang kamea, basa pa ang kanyang dibdib ng natitirang vanilla ice cream na hindi ko pa nadilaan nang lubusan. Magulo ang kanyang buhok, sinusundan ng kanyang mga mata ang bawat kilos ko tulad ng isang mandaragit na naghihintay sa kanyang biktima."Hubarin mo ang iyong pantalon," sabi ko.Hindi na kailangang ulitin. Sa mabilis na kilos,
Parang durog-durog ang katawan ko.Bawat buto, bawat kalamnan, bawat kasukasuan sa aking katawan ay parang giniling. Pilit kong iminulat ang aking mga mata, umaasang makita si Alexandro sa tabi ko pero wala na siya doon.Mahina akong napadaing, sinubukang umupo. Masakit ang aking likuran. May bakas ng sutlang tali sa aking mga pulsuhan, pula, manipis, pero masakit pa rin kapag nadampian ng hangin ng umaga.Tumingin ako sa salamin sa tapat ng kama. Magulo ang aking buhok, may marka ng kagat sa aking leeg, medyo namamaga ang aking labi.Bahagya akong ngumiti. Pagkatapos ay ngumiti ulit, mas malapad.Pagkatapos, naligo ako ng mainit na tubig. Sa bawat pagtama ng tubig sa marka ng kagat sa aking leeg, nanginginig ako hindi dahil sa sakit, kundi dahil naaalala ko ang kagabi.Ang mababa niyang boses sa aking tainga. Ang kanyang mga kamay na matatag pero malumanay. At sa huli, habang nakahiga kaming magkatabi, bumulong siya, "Hindi ako umiiyak."Tumawa ako mag-isa sa banyo.Matigas pa rin an
Bumangon ako mula sa kanyang dibdib. Ang sutlang pulang-maroon kong damit ay basa na ngayon sa harapan, nakadikit sa aking balat, ipinapakita ang tunay na hugis ng aking katawan. Tinitigan ako ni Alexandro nang may madilim na mga mata, puno ng pagnanasa na hindi na niya kayang itago."May chocolate ice cream pa," sabi ko habang naglalakad papunta sa maliit na freezer sa sulok ng kwarto.Sinadya kong yumuko, alam kong mula sa kanyang posisyon sa kama, kita niya kung gaano kaikli ang aking damit. Kinuha ko ang lalagyan ng chocolate ice cream, pagkatapos ay lumingon ako.Nakaupo na si Alexandro sa tabi ng kama. Nakabukang-kitang ang kanyang kamea, basa pa ang kanyang dibdib ng natitirang vanilla ice cream na hindi ko pa nadilaan lahat. Magulo ang kanyang buhok, sinusundan ng kanyang mga mata ang bawat kilos ko tulad ng isang mandaragit na naghihintay sa kanyang biktima."Hubarin mo ang iyong pantalon," sabi ko.Hindi na kailangang ulitin. Sa mabilis na kilos, binuksan niya ang butones ng
Tumayo ako sa harap ng salamin sa kwarto, tinitigan ang sarili kong repleksyon. Ang sutlang pulang-maroon na panggabing damit na ito ay halos transparent, malambot na bumabagsak sa itaas ng aking mga hita. Binitawan ko ang aking buhok na nakalaylay, may bahagyang kulot mula sa resulta ng curling iron na sadyang ginawa kong maluwag. Hinawakan ko ang aking pisngi na namumula hindi dahil sa pulbos, kundi dahil sa kaba.Binigyan na ako ni Mira ng aral sa pamamagitan ng video call kaninang hapon. Nasa ibang bansa siya, nasa marangyang hotel room niya, may isang baso ng wine sa kamay at makulit na ngiti sa kanyang mukha.Naghanda rin ako ng mga kagamitan sa mesa sa tabi ng kama. Natatakpan ng itim na velvety na tela. Hindi pa alam ni Alexandro kung ano ang laman nito.At ice cream. Pinabili ko kay Gianna ng vanilla at chocolate ice cream, dalawang litro. Inilagay ko sa maliit na freezer sa sulok ng kwarto, mismo sa tabi ng kama.Ngayon, naghihintay na lang ako.Alas-nueve ng gabi, narinig k
"Pagkatapos nito, pupunta tayo sa diskotik."Si Marco na nasa kabilang dulo ay tumahimik sandali. "Gabi na po. Naghihintay si Madam Lucia sa bahay.""Bahala ako kung saan ko gusto pumunta," putol ni Alexandro nang malamig.Hindi nakontra si Marco.Makalipas ang ilang sandali.Abala ang diskotik. Umikot-ikot ang makukulay na ilaw sa itaas ng dance floor, dumagundong ang electronic music hanggang sa maramdaman sa buto. Nagsisiksikan ang mga tao, tumatawa, sumasayaw, nakakalimot sa kanilang mga problema kahit man lang sa isang gabi.Pero hindi para kay Alexandro.Nakaupo siya sa VIP sofa sa ikalawang palapag, isang lugar na medyo tahimik pero naririnig pa rin ang dagundong ng musika mula sa ibaba. Nakatayo si Marco sa likuran niya, tapat na parang anino. Dalawa pang tauhan ang nakaupo sa katabing mesa, alerto ang mga mata sa lahat ng direksyon."Whiskey," utos ni Alexandro.Tumango si Marco. Makalipas ang ilang minuto, may isang baso ng whiskey na dumating sa harapan ni Alexandro. Hindi
Author's Pov.Nang gabing iyon.Dalawang itim na kotse ang dahan-dahang nagmaneho papunta sa pribadong pantalan. Ilaw ng mga poste ang nagbibigay liwanag sa daang aspalto na basa ng hamog ng gabi. Mahina ang ugong ng makina ng mga kotse, halos tahimik, parang mandaragit na nakabantay sa dilim.Nakaupo si Alexandro sa likurang upuan. Ang kanyang dark blue na coat ay pinalitan na ng itim na mahabang manggas na kamea, nakatungo hanggang siko. Walang ekspresyon ang kanyang mukha, nakatitig sa labas ng bintana ang kanyang mga mata, pero hindi talaga nakakakita ng kahit ano.Maingat na nagmaneho si Marco. Paminsan-minsan ay sumisilip ang kanyang mga mata sa rearview mirror, tinitiyak na walang sumusunod sa kanila. Sa likuran nila, dalawang itim na kotse ang nagpapanatili ng ligtas na distansya, dala ang walong sinanay na tauhan ni Alexandro."Ilan ang ipinadala ngayong gabi, Ginoo?" mahinang tanong ni Marco."Tatlong container," sagot ni Alexandro nang hindi lumingon.Tumango si Marco. "Nag
Lucia's Pov"Ano ito?!"Nanginginig ang puso ko sa lakas ng boses na iyon. Lumingon ako at naroon na ang tiyahin ko sa may pintuan, pula ang mukha, at ang kanyang mga mata ay nakatutok agad sa gown na iyon. Sa ibabaw ng mesa, nakalatag nang sira ang pastel na kulay na gown. Itim ang mga gilid nito,
Si Carlo Bianchi ay nakatayong nag-aalinlangan sa harap ng malaking pintong iyon. Namamasa ang kanyang mga kamay kahit malamig ang hangin ng gabi. Maayos ang pagkakasuot ng kanyang jacket, ngunit hindi nito kayang itago ang pagkabalisa sa likod ng kanyang matigas na mga balikat. Dalawang malalaking
Tinitigan ko ang huling pangungusap na iyon nang napakatagal.Ang itim na tinta nito ay mukhang ordinaryo lamang, pero parang posas na nakakabit na sa magkabilang pulso ko.Hindi maaaring bawiin.Dahan-dahan kong isinara ang folder na iyon. Naninikip ang dibdib ko. Muntik nang abutin ng kamay ko an
Pumasok ako sa mamahaling sasakyang iyon na nanginginig ang mga kamay. Hindi ako nagdala ng maraming gamit — isang maliit na bag lamang na may mga pamalit na damit, cellphone, at ang manipis kong pitaka. Nakapulupot pa rin sa aking leeg ang kwintas ng aking ina — tumanggi akong tanggalin iyon. Iyon







