Mag-log inSa pananaw ni Steven, dahil napakaraming babaeng nagkakagusto kay Gian, tiyak na mas nauunawaan nito kung paano mag-isip ang mga babae.Gusto niyang sumang-ayon sa kanya si Gian. Gusto niyang sabihin nitong walang mali sa ginawa niya. Na si Monica ang masyadong matigas ang ulo. Na tama lang na protektahan niya ang babaeng mahal niya.At kung hindi man iyon ang sasabihin ni Gian, gusto man lang niyang malaman kung ano ang dapat niyang gawin upang bumalik si Monica sa kanya.Tinapos ni Gian ang pagtutupi sa huling damit bago ito maingat na inilagay sa tabi. Pagkatapos ay humarap kay Steven.Payat at matangkad si Gian. Bahagyang magulo ang kulay-tsokolateng buhok nito, dahilan upang mas lalo itong magmukhang mahinahon at madaling lapitan... kabaligtaran ni Steven.Kung si Steven ay parang isang matalim na espadang kayang manakit sa sinumang lalapit, si Gian naman ay parang banayad na simoy ng hangin.“Medyo gutom na ako. Bumaba muna tayo at kumain.”Natahimik si Steven. Ilang segundo si
Bahagyang nanigas ang mukha ni Steven.Ngunit hindi pa tapos si Monica. “Hindi mo ginagawa ang mga bagay na iyon para protektahan ako. Ginagawa mo iyon dahil hindi mo kayang kontrolin ang sarili mo!”“Monica---”“Pinapakain mo lang ang ego mo at ang nakakasakal mong pagiging possessive!”Napuno ng katahimikan ang paligid. Mariing kinuyom ni Steven ang kanyang mga kamao, pero hindi umiwas ng tingin si Monica.“Hindi ito pag-ibig, Steven!”Ang mga salitang iyon ang pinakamasakit pero hindi pa rin naniwala si Steven na may mali sa kanyang ginagawa. Sa kanyang pananaw, pinoprotektahan lang niya ang babaeng mahal niya. Ano ang masama roon?Dahil galit si Monica, nagkunwari siyang sumang-ayon. Nangako siyang hindi na mauulit ang mga ganoong bagay, pero iyon ay sa harapan lang nito.Sa likod ni Monica, ipinagpatuloy ni Steven ang parehong ginagawa. Mas maingat, mas lihim at mas malupit. Tinitiyak lang niyang hindi malalaman ni Monica.Ngunit walang sikretong nananatiling nakatago habambuhay.
STEVEN'S POV:“Sir, magpapatuloy ba tayo sa paghahanap sa kanila nang isa-isa?” maingat na tanong ni Cole mula sa gilid.Bahagyang iminulat ni Steven Sager ang kanyang mga mata. Walang mabasang emosyon sa malamig nitong mukha, ngunit sapat na ang simpleng kilos na iyon upang makaramdam ng matinding pressure si Cole.Tahimik siyang napalunok. Pagkaraan ng ilang segundo, agad niyang naunawaan ang ibig sabihin ng kanyang amo. Humarap siya sa unang hilera ng mga taong naghihintay at sinenyasan ang mga itong lumapit.Isa-isa, dumaan ang mga tao sa harapan ni Steven. Tahimik niyang pinagmamasdan ang bawat mukha. Lumipas ang ilang minuto, ngunit nanatiling walang pagbabago ang malamig na ekspresyon sa mukha ni Steven.Gayunpaman, habang patuloy na dumaraan sa kanyang harapan ang mga tao, may kung anong unti-unting gumapang sa kanyang isipan....Isang alaala... isang eksenang matagal na niyang ibinaon sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang isip. Pamilyar ang ganitong tagpo, at bago pa niya map
Sa loob ng conference room ng MK, kahit natapos nang pirmahan ni Kiel ang kontrata at nakaalis na ang delegasyon ng mga dayuhan, hindi pa rin nakakabawi si Peter mula sa matinding pagkabigla. Hawak ang kontrata sa nanginginig na mga kamay, hindi makapaniwalang tinitigan niya si Mayumi.“Ibig sabihin, totoo pala talaga ang sinasabi mong malaking kontrata?”Ngumiti si Mayumi at itinuro ang huling pahina kung saan bagong tatak ang opisyal na selyo ng kumpanya.“Kung hindi ka naniniwala, maaari mong ipasuri sa abogado kung tunay ang kontrata.”Hindi gaanong pamilyar si Mayumi sa overseas market, pero sa sandaling dumating ang delegasyon, kapwa halatang nagulat sina Kiel at Peter.Lalo na si Peter. Ganoon na lang ang paggalang na ipinakita nito sa mga bisita kaya maging si Mayumi ay nakaramdam ng kaunting pagkailang.Nagsaliksik naman siya tungkol sa kumpanya bago dumating ang mga ito. Napakalaki ng pangalan ng kumpanya sa ibang bansa. Idagdag pa ang naging reaksiyon nina Kiel at Peter, ha
“Bakit hindi na lang natin talikuran ang kasunduan?” mahinang bulong ni Peter na tanging si Kiel lang ang makaririnig. “May matatag nang reputasyon ang MK sa Pilipinas. Halos kumpleto na rin ang pabrika natin. Panahon na lang ang kailangan bago tayo tuluyang makapag-expand. Kahit sirain natin ngayon ang kasunduan, bahagi lang ng overseas market ang mawawala sa atin. Napakalaki pa rin ng puwang natin para lumago rito.”Walang kumpiyansa ang kanyang tinig. Alam niyang hindi tama ang pagsira sa kasunduan. Ngunit matapos nilang itayo ang MK mula sa wala, sino ba naman ang kusang makapapayag na basta na lang ito ibigay sa iba?Marahang itinulak ni Kiel si Peter pabalik sa kanyang upuan bago umiling.“A bet is a bet. The deadline hasn’t arrived yet, and the final outcome hasn’t been decided. We’ll discuss this again a month from now.”Nakasimangot na tumingin ang lalaki kay Kiel. “The gap is nearly four hundred million US dollars. Even if you wait another month, it will be impossible for yo
CONFERENCE ROOM:Samantala, ilang banyagang lalaki at babae ang tahimik na nakaupo sa kabilang panig. At sa gitna ng mesa, naroon ang isang makapal na dokumento. Nakatitig si Mayumi sa mga taong nasa loob pagkatapos ay malamig niyang itinanong,“We still have one month before the agreed-upon deadline. You have no right to take over the MK Group!”Malakas na ibinagsak ni Peter ang kanyang kamay sa mesa ng silid-pulungan. Sa tapat niya ay nakaupo ang isang grupo ng mga foreign executives. Sa gitna ng mga ito ay isang lalaking may itim na buhok na mukhang nasa edad tatlumpu. Nanatiling kalmado ang lalaki sa kabila ng pagsiklab ng galit ni Peter. “Even if we gave you another month, you still wouldn’t be able to meet the profit target we agreed upon. My advice is to stop wasting your time. You’d be better off updating your résumés and planning your next career move.”Agad na nag-init ang ulo ni Peter.“Who says we can’t do it? We’ve already expanded MK’s operations throughout the Manila m
Sinuri siya ni Ysabel mula ulo hanggang paa at napaismid. “Mayumi, nakita mo naman noong nakaraan sa mansion kung paano ka ipinagtabuyan ni Xavier. Hindi ka pa nadadala? Wala ka na sa puso ni Xavier. Hindi ko inasahang susubukan mo pa ring gumamit ng kung anu-anong paraan para mapalapit sa kanya. H
“Nabalitaan mong magbabakasyon kami at sinundan mo kami rito nang sadya, hindi ba?” inis na sabi ni Stephanie sa kanya. Maaaring wala na itong maisip na dahilan kung bakit naroon rin siya sa airport.Sa loob ng maraming taong nanirahan siya sa bahay ng Valerio na parang ibong nakakulong sa hawla. W
Ang pagsasalita sa isang malaking product launch at mapansin ng industriya ay pangarap ng maraming designer. Ngunit karamihan sa kanila ay hindi kailanman nabibigyan ng ganoong pagkakataon.At kung sakaling may dumating na ganitong oportunidad, halos walang sinuman ang tatanggi. Kaya nang sabihin n
Bahagyang ipinikit ni Xavier ang kanyang mga mata at naglabas ng mahinang “hm,” tila walang interes sa kung ano man ang nangyayari sa labas ng sasakyan.Sa harap, walang nagawa si Alden kundi muling itaas ang mga bintana ng kotse. Bahagya siyang sumulyap sa rearview mirror, nag-aalinlangan kung dah







